Marcos 5
Ngú bà toko nambeè mì Mbíṛì ta ndâ ꞌduù (NDZ) vs ACF
1 Ndâ Jézù ta ndâ mbe tala có mì wó giì di ngo á bìndi bà gbùṛùngà ndú mì gbolò pípìṛi tí nò, gí tìto kàpá á gí ꞌbá mì ŋa ndâ ꞌbí ꞌduù ta ṛè ŋa ndú a ndâ Jèràsínì.
1 E chegaram ao outro lado do mar, à província dos gadarenos.
2 Káa à káa póó bà giì co Jézù gí to ꞌdo gbí gbâ, ꞌbí ꞌdakò ta ndâ i-gbí-muu wó giì gì ꞌdo gbí òkò ndâ muuꞌdú gí mì wó.
2 E, saindo ele do barco, lhe saiu logo ao seu encontro, dos sepulcros, um homem com espírito imundo;
3 ꞌDakò tí nò kû ꞌvala tà ndâ ꞌbá muuꞌdú. Káa ꞌbí ꞌduù mbe ꞌde wotí bà kpolo tí wó wálá, tacó à kpêtí má eṛe yí ká ta gìnjírì, à zèè tí wó lá.
3 O qual tinha a sua morada nos sepulcros, e nem ainda com cadeias o podia alguém prender;
4 À ta o ꞌdáá gî kû da ꞌbò mítí kò wó, à delè kû eṛe ꞌbì wó ta gìnjírì. Káa yí kû kiꞌviki gbí ꞌbò tí nò ꞌdo tí kò wó gî, yí delè kû kaṛaka gbí gìnjírì ꞌdo tí ꞌbì wó gî, káa gbèe ꞌduù mbe co gbí ŋò wó wálá.
4 Porque, tendo sido muitas vezes preso com grilhões e cadeias, as cadeias foram por ele feitas em pedaços, e os grilhões em migalhas, e ninguém o podia amansar.
5 Yí dù kû tò kû too yé, ta ṛi, too yé, ta ṛi, ta ndi gbí òkò ndâ ꞌbá muuꞌdú, delè ta ndi pí ndâ gú, ta bà ndo-ndooko tí wó ta ndi tí ndâ díí.
5 E andava sempre, de dia e de noite, clamando pelos montes, e pelos sepulcros, e ferindo-se com pedras.
6 Mbe mâ tí nò mâ giì ŋò Jézù ꞌdo me ꞌdú, yí giì ì ngèlè ya gí mì wó, yí giì kucuku muungbó wó mí kùṛo wó,
6 E, quando viu Jesus ao longe, correu e adorou-o.
7 kû tò ta kû ta kòcò wó ngéé gí yaà, máa, «Àá mì lo ta ye a yè, Jézù, ꞌViì-mì-Mbíṛì a ngéé gbíṛì? Ye kû be ji wò a tí Mbíṛì máa, wò ꞌví bàkà séꞌi mítí ye lá!»
7 E, clamando com grande voz, disse: Que tenho eu contigo, Jesus, Filho do Deus Altíssimo? conjuro-te por Deus que não me atormentes.
8 (ꞌDakò tí nò ꞌdè có tí nò tacó Jézù do ta i tí nò gbí muu wó nò máa, «Co ꞌdo gbí muu wó gî, ndi lo, zu i!»)
8 (Porque lhe dizia: Sai deste homem, espírito imundo.)
9 Bìndi Jézù giì ꞌvee i tí nò máa, «Ṛè lo a ꞌdi?»
9 E perguntou-lhe: Qual é o teu nome? E lhe respondeu, dizendo: Legião é o meu nome, porque somos muitos.
10 Bìndi yí giì dù kû ꞌdeke tí wó ji Jézù, máa «Si bà ni ze ꞌdo bà-i-nó mí to.»
10 E rogava-lhe muito que os não enviasse para fora daquela província.
11 Káa ta o tí nò ndâ kàdùrúkù me mbè kû zò i tàgbà gú á gbí to tí nò.
11 E andava ali pastando no monte uma grande manada de porcos.
12 Bìndi ndâ i tí nò gbí muu ꞌdakò tí nò giì ꞌdeke tí ndú ji Jézù, máa, «Mòkò ze ya tí gí mì ndâ kàdùrúkù tí zô, wò ꞌví si ze ꞌví ya gí gbí muu ndú.»
12 E todos aqueles demônios lhe rogaram, dizendo: Manda-nos para aqueles porcos, para que entremos neles.
13 Tacó énò, Jézù giì si ndâ i tí nò mbe kò ꞌdakò tí nò ꞌví bàkà go ŋìnó náa à nìkì tí ndú. Bìndi ndâ i tí nò giì nje ta ngèlè ꞌdo gbí muu ꞌdakò tí nò ya gí gbí muu ndâ kàdùrúkù. Muu ndâ kàdùrúkù tí nò ta o tí nò ꞌdáá gî dê gítí álìfì só. Bìndi ndâ kàdùrúkù tí nò giì nje ta ngèlè ya gí bà oloko gí tà ngo ꞌdo tì njà gángá ngo, ndú giì mìì tà ngo gî.
13 E Jesus logo lho permitiu. E, saindo aqueles espíritos imundos, entraram nos porcos; e a manada se precipitou por um despenhadeiro no mar (eram quase dois mil), e afogaram-se no mar.
14 Bìndi ndâ mbe gbà ndâ kàdùrúkù tí nò giì njè ta ngèlè ya gí bà ma có ŋa i tí nò mbe bàkà tí nò á ji ndâ ꞌduù gbí gbata, ta ndâ ꞌduù ŋìnó mbe kû sì ꞌbá á ta ndi seè gbata tí nò.
14 E os que apascentavam os porcos fugiram, e o anunciaram na cidade e nos campos; e saíram muitos a ver o que era aquilo que tinha acontecido.
15 Káa ndú mâ giì kaa ya gí mì Jézù, ndú giì ꞌde ꞌdakò tí nó táánò náa ndâ i kò yí gî nó kû ki tí wó to ta bòngo tí wó tí cèe ꞌduù ta i-gbí-muu wó wálá. Bìndi gúku giì zèè ndú ꞌdáá gî.
15 E foram ter com Jesus, e viram o endemoninhado, o que tivera a legião, assentado, vestido e em perfeito juízo, e temeram.
16 Ndâ ꞌduù mbe ŋò ŋa i tí nó mbe bàkà tí mítí ꞌdakò tí nò táánò náa ndâ i kò yí gî nó, ta ndâ ŋa ŋìnó mbe bàkà tí mítí ndâ kàdùrúkù nó giì njè ya gí bà ꞌdè ndí ji ndâ ꞌduù.
16 E os que aquilo tinham visto contaram-lhes o que acontecera ao endemoninhado, e acerca dos porcos.
17 Bìndi ndâ ꞌduù giì ꞌdeke tí ndú ji Jézù máa, yí njè nó á ꞌdo gbí òkò tí ndâ yì gî.
17 E começaram a rogar-lhe que saísse dos seus termos.
18 Káa si Jézù kû giì ya gí bà ꞌdò gí gbí gbâ tacó bà njè nó, ꞌdakò tí nò náa yí mòkò ndâ i ꞌdo gbí muu wó nò giì ꞌdeke tí wó ji yí, máa, yí si ndâ yì ꞌví ya ta yí.
18 E, entrando ele no barco, rogava-lhe o que fora endemoninhado que o deixasse estar com ele.
19 Káa Jézù giì biya gî. Bìndi yí giì ꞌdè có ji ꞌdakò tí nò máa, «A nìkì máa wò ya gí ꞌbá, wàa wò ꞌví dìtà ndâ ŋa nambeè tí nó náa Mbíṛì bàkà ji wò nó á ji ndâ nambe lo.»
19 Jesus, porém, não lho permitiu, mas disse-lhe: Vai para tua casa, para os teus, e anuncia-lhes quão grandes coisas o Senhor te fez, e como teve misericórdia de ti.
20 Bìndi ꞌdakò tí nò giì njè nó ya gí ꞌbá co gbí ꞌbí wúngbó to ta ṛè a «Ndâ-gbata-muuꞌbì» ta bà dìtà ndâ ŋa i tí nò náa Jézù bàkà ji yí nò á ji ndâ ꞌduù. Káa nje ndâ ꞌduù mbe ꞌdi có tí nò ꞌdáá gî giì ꞌdèè gítí gî.
20 E ele foi, e começou a anunciar em Decápolis quão grandes coisas Jesus lhe fizera; e todos se maravilharam.
21 Jézù mâ giì dele ndi wó ꞌdo ꞌbá mì ndâ Jèràsínì ta gbâ gí tìto kèꞌbî gî, ndâ ꞌduù me mbè giì kili kákáꞌi ya gí mì wó á yì kàpá.
21 E, passando Jesus outra vez num barco para o outro lado, ajuntou-se a ele uma grande multidão; e ele estava junto do mar.
22 Bìndi ꞌbí ꞌdakò tí gba kùṛo ndâ mbe kû bàkà nèté bàndò bà kili ndâ Jùdéyà gí bà ùlù Mbíṛì ta ṛè wó a Jáyìrù giì gì gí mì Jézù, bìndi yí giì kucuku muungbó wó mí to kùṛo wó, yí giì zèè kò wó,
22 E eis que chegou um dos principais da sinagoga, por nome Jairo, e, vendo-o, prostrou-se aos seus pés,
23 ta bà ꞌdeke tí wó ji yí ta wotí tí , máa, «Làmbu nájú ye gbí kpâ-kpeṛè. Gì gí bà tee ꞌbì lo mítí wó wàa yí ꞌví ꞌde ta ꞌválá.»
23 E rogava-lhe muito, dizendo: Minha filha está à morte; rogo-te que venhas e lhe imponhas as mãos, para que sare, e viva.
24 Bìndi ndâ Jézù giì njè nó ta Jáyìrù.
24 E foi com ele, e seguia-o uma grande multidão, que o apertava.
25 Bìndi ꞌbí niì ta mbelè kû yee tí wó ta ndoò muuꞌbì-nje só,
25 E certa mulher que, havia doze anos, tinha um fluxo de sangue,
26 náa wo wó co ji bà nò gí mì ndâ mbe bàkà yeè gî; bà si ndâ yeè delè mìì ndâ i ꞌdo tí wó ꞌdáá gî, káa mbelè tí nò jé ṛò tíyò ꞌdo tí wó njíꞌdí énò lá. À dú nò a bà giì zingi séꞌi tí nò mítí wó.
26 E que havia padecido muito com muitos médicos, e despendido tudo quanto tinha, nada lhe aproveitando isso, antes indo a pior;
27 Niì tí nò mâ giì ꞌdi có tí Jézù, yí giì gì céké-céké co gbí òkò tí ndâ mbè ꞌduù tí nò, ya gí bà gbala bòngo tí Jézù.
27 Ouvindo falar de Jesus, veio por detrás, entre a multidão, e tocou na sua veste.
28 Yí bàkà go énò, tacó yí kû koṛo có máa, «Ye kpêtí má gbala káa ndâ bòngo tí wó, ye bà ꞌde ꞌválá gî kû.»
28 Porque dizia: Se tão-somente tocar nas suas vestes, sararei.
29 À káa póó bà tee ꞌbì niì tí nò mítí Jézù, mbelè ngé giì ṛò bà yee ꞌdo tí wó gî. ꞌDo bàndò tí nò, niì tí nò giì ŋò gbí dìì wó da gî.
29 E logo se lhe secou a fonte do seu sangue; e sentiu no seu corpo estar já curada daquele mal.
30 Káa Jézù mâ giì ŋò ni gî máa, wotí bà ꞌvala ꞌduù co ꞌdo gbí dìì yì gî, yí giì ꞌvìsì tí wó gítí ndâ mbè ꞌduù tí nò, bìndi yí giì ꞌvee ndú, máa, «A ꞌdi ká tee ꞌbì wó mítí ndâ bòngo mì ye?»
30 E logo Jesus, conhecendo que a virtude de si mesmo saíra, voltou-se para a multidão, e disse: Quem tocou nas minhas vestes?
31 Káa ndâ mbe tala có mì wó giì ꞌvìsì có ji yí, máa, «Wò ŋò ndâ mbè ꞌduù tí nò mbe kû kpoko wò ꞌdee wò gbóó nó gî, káa wò giì dù ndi lo kû giì ꞌvee ꞌvé máa, ‹A ꞌdi ká tee ꞌbì mítí ye› wè?»
31 E disseram-lhe os seus discípulos: Vês que a multidão te aperta, e dizes: Quem me tocou?
32 Káa Jézù giì zekeꞌo jèlè yí gî tacó bà ŋò ꞌduù tí nò mbe tee ꞌbì wó mítí wó nò.
32 E ele olhava em redor, para ver a que isto fizera.
33 Bìndi niì tí nò giì gì gí kùṛo wó kû gu ta gúku, tacó yí ŋò i tí nò mbe bàkà tí mítí wó nò ni gî. Yí giì ꞌva tí wó mítí kò Jézù, bìndi yí giì ꞌdè yúcó mì wó ꞌdáá gî ji yí.
33 Então a mulher, que sabia o que lhe tinha acontecido, temendo e tremendo, aproximou-se, e prostrou-se diante dele, e disse-lhe toda a verdade.
34 Káa Jézù giì ꞌvìsì có ji yí, máa, «Wò ꞌde ꞌválá tacó wò ùnje gítí ye gî, nájú ye. Ya ta ꞌdê njembí lo, dele ta ꞌdê gbí dìì lo.»
34 E ele lhe disse: Filha, a tua fé te salvou; vai em paz, e sê curada deste teu mal.
35 Káa si Jézù kálásê kû ꞌdè có ji niì tí nò, ndâ ꞌduù náa à tuu ndú giì gì ta ngèlè ꞌdo ꞌbá mì Jáyìrù gí bà ꞌdè có ji yí, máa, «Bà i tí nò volo ꞌbá kà gî; wò kû si mbe nìbà i ꞌví nò sé nó mítí wó sínò tacó yè?»
35 Estando ele ainda falando, chegaram alguns do principal da sinagoga, a quem disseram: A tuafilha está morta; para que enfadas mais o Mestre?
36 Káa Jézù giì bàkà tí wó tí mbe ꞌdi ndâ có tí nò náa ndâ tú tí nò ꞌdè ji Jáyìrù nò lá. Bìndi yí ngé giì ꞌdè có ji Jáyìrù máa, «Cì gúku lá. Tee káa njembí lo mítí Mbíṛì.»
36 E Jesus, tendo ouvido estas palavras, disse ao principal da sinagoga: Não temas, crê somente.
37 ꞌDo tí bàndò tí nò, Jézù kákáꞌi giì si gbèe ꞌduù ꞌví ṛu ndi wó á bìndi ndâ Pìyétòrò, ta ndâ Jákòmò, ta náꞌvindí wó Jòvánì nò lá.
37 E não permitiu que alguém o seguisse, a não ser Pedro, Tiago, e João, irmão de Tiago.
38 Ndú mâ giì di ꞌbá mì Jáyìrù, Jézù giì ŋò ndâ ꞌduù kû mèṛèkè tí ndú ta tó, ta bà wa gbí, ta bà tò kû ta kòcò ndú ngéé gí yaà.
38 E, tendo chegado à casa do principal da sinagoga, viu o alvoroço, e os que choravam muito e pranteavam.
39 Káa Jézù giì ṛì gí tàꞌi, bìndi yí giì ꞌvee ndâ ꞌduù tí nò, máa, «Yo kû pìì wo ta bà wa gbí tacó yè? ꞌViì tí nò cee lá, yí kû tè a ṛì.»
39 E, entrando, disse-lhes: Por que vos alvoroçais e chorais? A menina não está morta, mas dorme.
40 Káa ndâ ꞌduù tí nò giì ŋo Jézù ŋó-ŋo.
40 E riam-se dele; porém ele, tendo-os feito sair, tomou consigo o pai e a mãe da menina, e os que com ele estavam, e entrou onde a menina estava deitada.
41 Jézù bà-i-nò giì zèè ꞌbì ꞌvinî tí nò, bìndi yí giì ꞌdè có ji yí, máa, «Tàlítà kúmì.» (Gbí máa, «Làmbu ꞌvinî, a gí yaà.»)
41 E, tomando a mão da menina, disse-lhe: Talita cumi; que, traduzido, é: Menina, a ti te digo, levanta-te.
42 Bìndi ꞌvinî tí nò ngé giì a gí yaà kû nò nó. ꞌVinî tí nò ta o tí nò a ꞌduù ta ndoò tí wó muuꞌbì-nje só. Bìndi nje ndâ ꞌduù ꞌdáá gî giì ꞌdèè gî.
42 E logo a menina se levantou, e andava, pois já tinha doze anos; e assombraram-se com grande espanto.
43 Káa Jézù giì ꞌdè cò ji nawu ꞌvinî tí nò máa, yí je i-zó-zò ji yí. Yí delè giì ꞌdè có ji ndú ta wotí tí máa, ndú ꞌví ꞌdè có i tí nò náa yì bàkà ji ꞌvinî tí nò nò gí sè ji ꞌbí ꞌduù gbaànjé lá.
43 E mandou-lhes expressamente que ninguém o soubesse; e disse que lhe dessem de comer.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Marcos 5, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.