Marcos 12
Ngú bà toko nambeè mì Mbíṛì ta ndâ ꞌduù (NDZ) vs ACF
1 Ta o tí nò, Jézù giì ꞌbìtà bà ꞌde có ji ndâ ꞌduù gbí lòkóꞌbò énó máa, «Ta ꞌbí o gbaànjé, ꞌbí ꞌdakò giì ṛo njí mû-nèbítì mì wó, yí giì bàkà ndùgù gí tàkò , yí giì duu gùù bà pee nèbítì mí gbí , yí giì duu cèléngé mí gbí . Bìndi yí giì kaa ndâ ꞌbí ꞌduù mí gbí , máa, ndú bàkà nèté gítí nèbítì mì yì, wàa ndâ yí ꞌví njèè gbí i ꞌdo gbí njí go ŋìnó náa à tí nó ta ndú. Ndú mâ giì ꞌvii có ta ndú cee gî, yí giì njè nó ya gí gbí tende muu to.
1 E começou a falar-lhes por parábolas: Um homem plantou uma vinha, e cercou-a de um valado, e fundou nela um lagar, e edificou uma torre, e arrendou-a a uns lavradores, e partiu para fora da terra.
2 «O bà kili ndâ i ꞌdo gbí njí mâ giì gì gî, mbe njí tí nò giì tuu ꞌbí bòò mì wó gbaànjé ji ndâ ꞌduù tí nó mbe kû bàkà nèté gbí njí mì wó nó tacó ndâ bà i ŋìndi wó.
2 E, chegado o tempo, mandou um servo aos lavradores para que recebesse, dos lavradores, do fruto da vinha.
3 Káa ndâ mbe nèté tí nò giì zèè bòò tí nò, ndú giì gbì yí, bìndi ndú giì mòkò yí ꞌdo gbí njí gí sè ta kùnga ꞌbì wó.
3 Mas estes, apoderando-se dele, o feriram e o mandaram embora vazio.
4 Mbe njí tí nò giì tuu ꞌbí bòò mì wó kákáꞌi. Káa ndâ mbe nèté tí nò giì gbì muu wó di gî. Ndú delè giì bàkà ndâ i-nô mítí wó me gbolò.
4 E tornou a enviar-lhes outro servo; e eles, apedrejando-o, o feriram na cabeça, e o mandaram embora, tendo-o afrontado.
5 Mbe njí tí nò mâ giì tuu bà taꞌô bòò mì wó, ndâ mbe nèté tí nò giì zi yí gî. Sè ndâ ꞌbí tú mì mbe njí tí nò náa yí giì tuu ndú bìndi ŋìnò, ndâ mbe nèté tí nò giì gbì ndâ ꞌbí gbí-gbì, ndú giì ziki ndâ ꞌbí zíkí-ziki.
5 E tornou a enviar-lhes outro, e a este mataram; e a outros muitos, dos quais a uns feriram e a outros mataram.
6 Sè ꞌduù mì wó giì dù ká gbaànjé, náa yí giì tuu ji ndú tí ndòngbú ꞌduù, a gbèe ꞌviì mì wó náa yí zè yí nìkì ta njembí wó gbaànjé, ta bà koṛo có énó máa, ndú bà te duù mítí ꞌviì mì yì nò gî.
6 Tendo ele, pois, ainda um seu filho amado, enviou-o também a estes por derradeiro, dizendo: Ao menos terão respeito ao meu filho.
7 «Káa ndâ ꞌduù tí nò mâ giì ŋò ꞌviì mì ꞌdakò tí nò kèjì, ndú giì toko có gbí òkò tí ndú, máa, ‹Ŋìzó a mbe mbelè tí nó ká kèjì zô. Ndoo zi yí gî, tacó wàa mbelè tí nó ꞌví dù tí ŋìndi ndoo.›
7 Mas aqueles lavradores disseram entre si: Este é o herdeiro; vamos, matemo-lo, e a herança será nossa.
8 Ndú bà-i-nò giì kili mítí ꞌviì tí nò, ndú giì zi yí gî. Bìndi ndú giì ja ku wó gí sè ꞌdo gbí njí.
8 E, pegando dele, o mataram, e o lançaram fora da vinha.
9 «Mbe njí tí nò kpónó bà bàkà a ŋa yè? Yí bà ziki ndâ mbe nèté tí nò gî, bìndi yí giì kaa ndâ ꞌbí ngú mbe nèté mí gbí njí tí nò.
9 Que fará, pois, o senhor da vinha? Virá, e destruirá os lavradores, e dará a vinha a outros.
10 Yo ꞌdeke có tí nò gbí wáràgà mì Mbíṛì nó lá? Có tí nó máa,
10 Ainda não lestes esta Escritura:A pedra, que os edificadores rejeitaram,Esta foi posta por cabeça de esquina;
11 ŋìnó a i ŋìnó náa a Mbe tí ndoo ká bàkà ,
11 Isto foi feito pelo Senhor E é coisa maravilhosa aos nossos olhos?
12 Ndâ Kùṛo ndâ bu-Mbíṛì, ta ndâ kpo-kpò mbe nìbà i, ta ndâ kpo-ꞌduù-ꞌbá mì ndâ Jùdéyà mâ giì ꞌdi lòkóꞌbò tí nó, ndú giì ŋò ni gî máa, Jézù kû lòkòꞌbò có tí nò a i gítí ndâ yì. Káa gúku bà zèè yí giì kpò ndú gî, tacó ndâ ꞌduù ta o tí nò me mbè. Tacó énò, ndú giì njè nó si yí mí to.
12 E buscavam prendê-lo, mas temiam a multidão; porque entendiam que contra eles dizia esta parábola; e, deixando-o, foram-se.
13 Ndâ Kùṛo ndâ bu-Mbíṛì, ta ndâ kpo-kpò mbe nìbà i, ta ndâ kpo-ꞌduù-ꞌbá mì ndâ Jùdéyà giì tuu ndâ ꞌbí ꞌduù ꞌdo gbí òkò tí ndâ mbe kû kpolo tí tàkìì mì ndú ta ndâ ꞌbí mbe kû tè gí tàkò có mì Èródè tacó bà zèè ngo nje Jézù.
13 E enviaram-lhe alguns dos fariseus e dos herodianos, para que o apanhassem nalguma palavra.
14 Ndâ ꞌduù tí nò giì ꞌvee Jézù, máa, «Mbe nìbà i, ze ŋò ni gî máa, wò a mbe ꞌdè yúcó, wò cì gúku tí ꞌbí ꞌduù gbaànjé lá, wò delè ꞌvee bà énó máa, ŋìnó a gbolò ꞌduù, káa ŋìnó a lúkúfà ꞌduù nò, jé lá. Wò kû nìbà có mì Mbíṛì ji ndâ ꞌduù ꞌdáá gî ká ta njembí lo gbaànjé. Wò koṛo có máa, a yúcó tacó tí ndoo tí ndâ Jùdéyà bà gò i ji ngáángbá gba mì ndâ Ròmánò? Ze gò i ji yí, wèè, ze gò lá?»
14 E, chegando eles, disseram-lhe: Mestre, sabemos que és homem de verdade, e de ninguém se te dá, porque não olhas à aparência dos homens, antes com verdade ensinas o caminho de Deus; é lícito dar o tributo a César, ou não? Daremos, ou não daremos?
15 Káa Jézù giì ŋò ni gî máa, ndâ ꞌduù tí nò gì gí tí yì ta ngìŋò. Tacó énò, yí giì ꞌvìsì có ji ndú máa, «Yo kû ꞌdè ngo muu có ji ye tacó yè? Yo tala bà tù ŋa gùrúsù tí nò á mì yo nò ji ye, wàa ye ꞌví ŋò gi.»
15 Então ele, conhecendo a sua hipocrisia, disse-lhes: Por que me tentais? Trazei-me uma moeda, para que a veja.
16 Ndú mâ giì tù ꞌbí ŋa gùrúsù mì ndú nò gbaànjé, náa ndú kû ni mítí a dìnárì, ji Jézù gî, Jézù giì ꞌvee ndú, máa, «À ka mí gbí gùrúsù mì yo nó a cè kózò tí ꞌdi nó?»
16 E eles lha trouxeram. E disse-lhes: De quem é esta imagem e inscrição? E eles lhe disseram: De César.
17 Bìndi Jézù giì ꞌvìsì có ji ndú máa, «Yo dele ndi ndâ i mì ngáángbá gba mì ndâ Ròmánò ji ngáángbá gba mì ndâ Ròmánò, wàa yo ꞌví dele ta ndâ i mì Mbíṛì á ji Mbíṛì.» Bìndi nje ndú ꞌdáá gî giì ꞌdèè gítí có mì Jézù nò gî.
17 E Jesus, respondendo, disse-lhes: Dai pois a César o que é de César, e a Deus o que é de Deus. E maravilharam-se dele.
18 Bìndi ndâ ꞌbí ŋa ndâ Jùdéyà mbe ùnje gítí bà ꞌvala ndi ndâ ku ꞌdo gbí muuꞌdú ndú lá, ta ṛè ŋa ndú a ndâ Sàdùkáyò, giì ꞌvee Jézù máa,
18 Então os saduceus, que dizem que não há ressurreição, aproximaram-se dele, e perguntaram-lhe, dizendo:
19 «Mbe nìbà i, Mòze cu ji ze mí gbí wáràgà mì wó máa, ꞌduù má kò niì, káa ku giì je yí si ndú jò ta niì tí nò lá, náꞌvindí ꞌduù tí nò ꞌví zèè ꞌbì nawù ku bìndi wó, tacó bà jò ṛè náꞌvindí wó.
19 Mestre, Moisés nos escreveu que, se morresse o irmão de alguém, e deixasse a mulher e não deixasse filhos, seu irmão tomasse a mulher dele, e suscitasse descendência a seu irmão.
20 Káa ta ꞌbí o gbaànjé, ꞌbí ꞌviì-ꞌdakò náa nawu ndú jò ndú ta bà muu ndú vô-nje só giì kò niì, bìndi ku giì je yí si ndú jò ta niì tí nò kálásê.
20 Ora, havia sete irmãos, e o primeiro tomou a mulher, e morreu sem deixar descendência;
21 ꞌBí náꞌvindí ku tí nò giì zèè ꞌbì nawù ku á bìndi wó. Ndú delè giì jò ta niì tí nó lá, bìndi yí giì cee gî. Bà taꞌô ꞌduù giì zèè ꞌbì niì tí nò, káa ndú delè giì jò ta yí lá.
21 E o segundo também a tomou e morreu, e nem este deixou descendência; e o terceiro da mesma maneira.
22 ꞌDuù ŋìnò má zèè ꞌbì niì tí nò á bìndi ku náꞌvindí wó, yí cì ká sínò; ꞌduù ŋìnò má zèè ꞌbì wó, yí cì ká sínò, kpòò yee tí o tí nó náa ndâ ꞌviì-ꞌdakò tí mò vô-nje só gbí yì mì nawu ndú ꞌdáá gî giì tè ṛì á cìkii gbèe niì tí nó gbaànjé-gbaànjé ꞌdáá gî, ku delè giì ṛuka ndú gbaànjé-gbaànjé ꞌdáá gî, káa gbèe ꞌduù á ꞌdo gbí òkò tí ndú mbe jò ta yí wálá. Bìndi niì giì cì tí ndòngbú ꞌduù gí tàkò ndú.
22 E tomaram-na os sete, sem, contudo, terem deixado descendência. Finalmente, depois de todos, morreu também a mulher.
23 À má ta o bà ꞌvala ndi ndâ ku ꞌdo gbí muuꞌdú ndú wúnò, ndú má giì ꞌvala ndi ndú gî, niì tí nò bà giì du tí niì mì ꞌdi á ꞌdo gbí òkò tí ndú? Tacó ndú ꞌdáá gî kò yí gî.»
23 Na ressurreição, pois, quando ressuscitarem, de qual destes será a mulher? porque os sete a tiveram por mulher.
24 Káa Jézù giì ꞌvìsì có ji ndú máa, «À nò me ndeṛè bà giṛiꞌo mì yo ká nò lá? Náa yo ꞌdi tí ta gbí ndâ có tí nó náa à cu mì Mbíṛì nó lá nò? Yo delè giì ŋò tí ta wotí mì Mbíṛì ni lá nò!
24 E Jesus, respondendo, disse-lhes: Porventura não errais vós em razão de não saberdes as Escrituras nem o poder de Deus?
25 Tacó bìndi bà ꞌvala ndi ndâ ku ꞌdo gbí muuꞌdú ndú, ndâ ꞌdakò ta ndâ niì kákáꞌi bà kò tí ndú wálá, tacó ndú bà giì du go ndâ basìlì mbe kû nò tú mì Mbíṛì.
25 Porquanto, quando ressuscitarem dentre os mortos, nem casarão, nem se darão em casamento, mas serão como os anjos que estão nos céus.
26 «Káa à má gítí có bà ꞌvala ndi ndâ ku ꞌdo gbí muuꞌdú ndú, yo ꞌdeke có gítí bèꞌi tí nó mbe kû doo nó gbí wáràgà mì Mòze lá? Mbíṛì ta o tí nò giì ꞌdè có ji Mòze máa, ‹Ye a Mbíṛì mì Àbìráámò, ye a Mbíṛì mì Ìzákò, ye a Mbíṛì mì Jàkóbè.›
26 E, acerca dos mortos que houverem de ressuscitar, não tendes lido no livro de Moisés como Deus lhe falou na sarça, dizendo: Eu sou o Deus de Abraão, e o Deus de Isaque, e o Deus de Jacó?
27 Káa ndâ Àbìráámò, ta Ìzákò, ta Jàkóbè cì sàà si à dooko gítí bà jò Mòze kálásê. Káa Mbíṛì giì ꞌdè có tí nò ji Mòze tacó bá tùbà énó máa, ndú kû ꞌvala kálásê. À má énò, Mbíṛì me Mbíṛì mì ndâ ku lá. Yí a Mbíṛì mì ndâ ꞌválá. Káa có mì yo máa, ꞌválá bìndi ku wálá nò, co ngé to gî.»
27 Ora, Deus não é de mortos, mas sim, é Deus de vivos. Por isso vós errais muito.
28 Bìndi ꞌbí gbolò mbe nìbà i mì ndâ Jùdéyà mbe kû sè tù wó ta o tí nò gítí bà tò kponje mì ndâ Jézù ta ndâ ka wó, má giì ꞌdi ndâ bà ꞌvìsì có mì Jézù ji ndú ꞌdáá gî ká dú, yí giì ꞌvee Jézù máa, «Kpóló-kpolo có gbí òkò tí ndâ có mì Mbíṛì ꞌdáá gî a có ngàyi?»
28 Aproximou-se dele um dos escribas que os tinha ouvido disputar, e sabendo que lhes tinha respondido bem, perguntou-lhe: Qual é o primeiro de todos os mandamentos?
29 Káa Jézù giì ꞌvìsì có ji yí, máa, «Ŋìnó a có mì Mbíṛì mbe kpolo co tí ndâ ꞌbí có mì wó ꞌdáá gî:
29 E Jesus respondeu-lhe: O primeiro de todos os mandamentos é: Ouve, Israel, o Senhor nosso Deus é o único Senhor.
30 Yo zè Mbe tí yo tí Mbíṛì mì yo nìkì ta njembí yo gbaànjé,
30 Amarás, pois, ao Senhor teu Deus de todo o teu coração, e de toda a tua alma, e de todo o teu entendimento, e de todas as tuas forças; este é o primeiro mandamento.
31 «ꞌBí kpóló-kpolo có mì Mbíṛì a ŋìnó, máa,
31 E o segundo, semelhante a este, é: Amarás o teu próximo como a ti mesmo. Não há outro mandamento maior do que estes.
32 Mbe nìbà i tí nò giì ꞌvìsì có ji Jézù máa, «Wò ꞌdè a yúcó, Mbe nìbà i. Có mì lo náa wò ꞌdè énó máa, Mbíṛì ká gbaànjé, ꞌbí Mbíṛì bìndi wó kákáꞌi wálá, à káa yí nò, a cèe yúcó.
32 E o escriba lhe disse: Muito bem, Mestre, e com verdade disseste que há um só Deus, e que não há outro além dele;
33 Bà zè yí nìkì ta njembí ꞌduù gbaànjé, (ta kóṛó-koṛo có mì ꞌduù gbaànjé,) ta wotí mì ꞌduù ꞌdáá gî, ta bà zè ꞌbí ka tí nìkì á go bà zè ꞌdóó tí ꞌduù nìkì , a ndâ kpóló-kpolo có mbe ndii ndâ bà doo ngûwu ndâ nò ta ndâ bà waa mbelè ji Mbíṛì gî.»
33 E que amá-lo de todo o coração, e de todo o entendimento, e de toda a alma, e de todas as forças, e amar o próximo como a si mesmo, é mais do que todos os holocaustos e sacrifícios.
34 Jézù mâ giì ŋò énó máa, bà ꞌvìsì có mì ꞌdakò tí nò a bà ꞌvìsì có mì mbe ꞌdi gbí-o, yí giì ꞌdè có ji yí máa, «Wò me ꞌdú ꞌdo tí ꞌbá tí nó náa Mbíṛì kû zogo nó lá.»
34 E Jesus, vendo que havia respondido sabiamente, disse-lhe: Não estás longe do reino de Deus. E já ninguém ousava perguntar-lhe mais nada.
35 Ta o tí nò si Jézù kû nìbà i ji ndâ ꞌduù á gbí ndùgù ꞌbá-Mbíṛì, yí giì ꞌvee ndú máa, «Ndâ kpo-kpò mbe nìbà i mì ndâ Jùdéyà kû ꞌdè có máa, Bìndi-Mbíṛì a ꞌviì mì Dàvídè ta kpokèjì ngàyi?
35 E, falando Jesus, dizia, ensinando no templo: Como dizem os escribas que o Cristo é filho de Davi?
36 À sé a Dàvídè táánò ta nje wó ká kò-kò ta wotí mì Bèṛi-mì-Mbíṛì, máa,
36 O próprio Davi disse pelo Espírito Santo:O Senhor disse ao meu Senhor:Assenta-te à minha direita Até que eu ponha os teus inimigos por escabelo dos teus pés.
37 «Káa Dàvídè ta nje wó má kû nì mítí Bìndi-Mbíṛì a ‹Mbe tí ye,› Bìndi-Mbíṛì bà giì dù tí ꞌviì mì Dàvídè ta ŋa kpokèjì ngàyi?»
37 Pois, se Davi mesmo lhe chama Senhor, como é logo seu filho? E a grande multidão o ouvia de boa vontade.
38 Si Jézù kû nìbà i ji ndâ ꞌduù, yí giì kpo-gbí-tà-tù ndú máa, «Yo kpolo tí yo ꞌdo tí ndâ kpo-kpò mbe nìbà i mì ndâ Jùdéyà mbe kû dù ta go bà yuu ndâ banga bòngo, ta go bà si ndâ ꞌduù ꞌví te duù mítí bà ꞌvee ndú á go bà ꞌvee ndâ gba ta ndi tí ndâ bàndò ꞌvélè.
38 E, ensinando-os, dizia-lhes: Guardai-vos dos escribas, que gostam de andar com vestes compridas, e das saudações nas praças,
39 Ndú má ya gítí ndâ bàndò bà kili ndâ Jùdéyà gí bà ùlù Mbíṛì tacó bà ùlù Mbíṛì, ta ndâ kpo-kpò bàndò bà kili ndâ ꞌduù gí bà zò i, à tí ndú delè káa go bà ki tí ndú pí ndâ kpédélé mbata tí nó náa à paka mí kùṛo ndâ ꞌduù nô.
39 E das primeiras cadeiras nas sinagogas, e dos primeiros assentos nas ceias;
40 Ndú zò ndâ i mì ndâ nawù ku mìì gî. Ndú kû bàkà tí ndú tí ndâ tó ꞌduù ta ꞌvéṛè bà dù kû ùlù Mbíṛì too yé, ta ṛi, too yé, ta ṛi, káa Mbíṛì bà waa có mítí ndú ta wotí ká tí .»
40 Que devoram as casas das viúvas, e isso com pretexto de largas orações. Estes receberão mais grave condenação.
41 Káa si Jézù kû ki tí wó á seè bàndò bà gò i mì ndâ ꞌduù ji Mbíṛì á gbí ndùgù ꞌbá-Mbíṛì, yí giì ŋò ndâ ꞌduù me mbè kû gò i.
41 E, estando Jesus assentado defronte da arca do tesouro, observava a maneira como a multidão lançava o dinheiro na arca do tesouro; e muitos ricos deitavam muito.
42 Mâ giì zekeꞌo, ꞌbí nawù ku tí mbe yê gì gí bà gò ndâ njì gùrúsù sósòꞌô, náa à má toko ndú, ndú bà gì tí gírísì gbaànjé.
42 Vindo, porém, uma pobre viúva, deitou duas pequenas moedas, que valiam meio centavo.
43 Jézù mâ giì ŋò i tí nò náa nawù ku tí nò bàkà nò, yí giì tèꞌé tí ndâ mbe tala có mì wó. Bìndi yí giì ꞌdè có ji ndú, máa, «Ye kû ꞌdè có ji yo ta yúcó máa, nawù ku tí nò tí mbe yê nò, gò i me gbolò ndii ndâ ꞌduù ꞌdáá gî.
43 E, chamando os seus discípulos, disse-lhes: Em verdade vos digo que esta pobre viúva deitou mais do que todos os que deitaram na arca do tesouro;
44 Tacó ndâ mbe kpo-kpò i gò káa nje mèlè ndâ i tí nó náa à kuu mì ndú nô. Káa nawù ku tí nò, tí mbe yê ta ꞌbí i mì wó wálá nò, gò ꞌdáá nò a làmbu ŋìnó náa yí kû lì mítí nô.»
44 Porque todos ali deitaram do que lhes sobejava, mas esta, da sua pobreza, deitou tudo o que tinha, todo o seu sustento.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Marcos 12, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.