Lucas 20
Ngú bà toko nambeè mì Mbíṛì ta ndâ ꞌduù (NDZ) vs VC
1 Ta ꞌbí o gbaànjé si Jézù kû nìbà i, ta bà ma Banga-Ngú-Có mì Mbíṛì ji ndâ ꞌduù gbí ndùgù ꞌbá-Mbíṛì, ndâ Kùṛo ndâ bu-Mbíṛì mì ndâ Jùdéyà, ta ndâ mbe nìbà i mì ndú, ta ndâ kpo-ꞌduù-ꞌbá mì ndú, giì gì gí mì wó.
1 Num daqueles dias, Jesus ensinava no templo e anunciava ao povo a boa nova. Chegaram os príncipes dos sacerdotes e os escribas com os anciãos,
2 Bìndi ndú giì ꞌvee yí máa, «A ꞌdi ká je wotí bà bàkà ndâ i tí nó náa wò kû bàkà nó ji wò? Nì ṛè wó ji ze gi.»
2 e falaram-lhe: Dize-nos: com que direito fazes essas coisas, ou quem é que te deu essa autoridade?
3 Káa Jézù giì ꞌvìsì có ji ndú máa, «Ye delè bà ꞌvee yo ta ꞌvé gbaànjé, yo ꞌdè ji ye gi:
3 Jesus respondeu: Também eu vos farei uma pergunta.
4 àá táánò a Mbíṛì ká je wotí bà caka tí ndâ ꞌduù ji Jòvánì, wèè, a ꞌduù ká je ji yí?»
4 Respondei-me: o batismo de João era do céu ou dos homens?
5 Ndú mâ giì ꞌviiki gbí ꞌvé mì Jézù nò gbí òkò tí ndú, ndú giì ꞌdè có máa, «Ndoo má ꞌdè có énó máa, a Mbíṛì táánò ká je wotí tí nó ji Jòvánì, yí bà tè ndi tí wó gí bà ꞌvee ndoo kákáꞌi máa, ‹Yo ùnje gítí wó lá tacó yè?›
5 Eles começaram a raciocinar entre si, dizendo: Se dissermos: Do céu, ele dirá: Por que razão, pois, não crestes nele?
6 Káa ndoo delè kpónó má ꞌvìsì có ji yí máa, a ꞌduù táánò ká je wotí tí nò ji yí, ndâ ꞌduù ꞌdáá gî bà ꞌvaka ndoo ta díí, tacó ndú ꞌdáá gî ùnje ta yúcó gî, máa, Jòvánì táánò a mbe ꞌdòkò có mì Mbíṛì.»
6 Se, porém, dissermos: Dos homens, todo o povo nos apedrejará, porque está convencido de que João era profeta.
7 Tacó énò, ndú giì ꞌvìsì có ji Jézù máa, ndâ yì ŋò mbe je wotí bà caka tí ndâ ꞌduù ji Jòvánì ni lá.
7 Responderam por fim que não sabiam de onde era.
8 Káa Jézù giì ꞌvìsì có ji ndú máa, «À má énò, ye delè bà nì ṛè mbe je wotí bà bàkà ndâ i tí nò ji yo wálá.»
8 Replicou-lhes também Jesus: Nem eu vos direi com que direito faço estas coisas.
9 Jézù bà-i-nò giì lòkòꞌbò có ji ndâ ꞌduù máa, «Ta ꞌbí o gbaànjé, ꞌbí ꞌdakò giì ṛo njí nèbítì mì wó, bìndi ndú giì ꞌvii có ta ndâ ꞌbí mbe bàkà nèté máa, ndú zekeꞌo tí , bìndi yí giì ya muu nó ta cèe gbolò o.
9 Então Jesus propôs-lhes esta parábola: Um homem plantou uma vinha, arrendou-a a vinhateiros e ausentou-se por muito tempo para uma terra estranha.
10 O bà kili i ꞌdo gbí njí mâ giì me tí gî, yí giì tuu ꞌbí bòò mì wó gbaànjé ji ndâ ꞌduù tí nó náa yí si ndú mí gbí njí mì wó nó tacó bà i ŋìndi wó. Bòò tí nò mâ giì yee ta có tí nó tí ndâ ꞌdakò tí nò, ndú giì gbì yí mòkò ya gí mì mbe tí wó ta kùnga ꞌbì wó.
10 No tempo da colheita, enviou um servo aos vinhateiros para que lhe dessem do produto da vinha. Estes o feriram e o reenviaram de mãos vazias.
11 «Mbe njí tí nò kákáꞌi giì tuu ꞌbí bòò mì wó ji ndú. Káa ndâ mbe nèté tí nò giì dele ndi ndú giì gbì bòò tí nò, ndú giì bàkà ndâ i-nô mítí wó, bìndi ndú giì tuu ndi wó ji mbe njí go bô gbí ndi kìyà.
11 Tornou a enviar outro servo; eles feriram também a este, ultrajaram-no e despediram-no sem coisa alguma.
12 Mbe njí mâ giì tuu bà taꞌô bòò mì wó ji ndú, ndâ ꞌdakò tí nò giì gbì kà mítí bòò tí nò, ndú giì ni yí ta kùnga ꞌbì wó ꞌdo gbí njí gí sè.
12 Tornou a enviar um terceiro; feriram também este e expulsaram-no.
13 Mbe njí tí nò giì ꞌvee tí wó gbí ŋìnó máa, ‹Ye kpónó ꞌví bàkà a ŋa yè? À má énò, ye bà tuu ꞌviì mì ye, tí wú-gbí-ṛé ye ji ndú. Ndâ-ꞌbî-lá, ndú bà te duù mítí wó.› Yí bà-i-nò giì tuu ꞌviì mì wó nò ji ndú.
13 Disse então o senhor da vinha: Que farei? Mandarei meu filho amado; talvez o respeitem.
14 «Ndâ ꞌdakò tí nò mâ giì ŋò ꞌviì mì mbe njí kèjì gí mì ndú, ndú giì toko có mì ndú máa, ‹Ŋìzó a mbe mbèlè tí nó ká kèjì zô. Ndoo zi yí gî, wàa à ꞌví dù tí ŋìndi ndoo.›
14 Vendo-o, porém, os vinhateiros discorriam entre si e diziam: Este é o herdeiro; matemo-lo, para que se torne nossa a herança.
15 Tacó énò, ꞌviì tí nò mâ giì ye mì ndú, ndú giì ja yí ꞌdo gbí njí gí sè, bìndi ndú giì zi yí gî.»
15 E lançaram-no fora da vinha e mataram-no. Que lhes fará, pois, o dono da vinha?
16 Yí bà ziki ndú ꞌdáá gî, bìndi yí giì pà ndâ ꞌbí ngú mbe nèté.»
16 Virá e exterminará estes vinhateiros e dará a vinha a outros. A estas palavras, disseram: Que Deus não o permita!
17 Jézù bà-i-nò giì zeke ndâ ꞌduù tí nò ngbóó, bìndi yí giì ꞌvee ndú máa, «Gbí có tí nó náa à cu mí gbí wáràgà mì Mbíṛì énó máa,
17 Mas Jesus, fixando o olhar neles, disse-lhes: Que quer dizer então o que está escrito: A pedra que os edificadores rejeitaram tornou-se a pedra angular {Sl 117,22}?
18 ꞌDuù má ꞌva tí wó pí díí tí nò, ꞌduù tí nò bà kiꞌviki njúkú-njúkú. Káa díí tí nò má ꞌva tí pí tí ꞌduù, yí bà ꞌbaꞌdaka gbí ꞌduù tí nò gî.»
18 Todo o que cair sobre esta pedra ficará despedaçado; e sobre quem ela cair, este será esmagado!
19 Ndâ mbe nìbà i, ta ndâ Kùṛo ndâ bu-Mbíṛì mì ndâ Jùdéyà mâ giì ꞌdi có tí nò, ndú giì jè ta bà pà kpokèjì tacó bà zèè Jézù ká mì to nò, tacó ndú ŋò ni gî máa yí kû lòkòꞌbò có tí nò a i gítí ndâ yì. Káa gúku ndâ ꞌduù giì kpò ndú á ꞌdo tí bà zèè yí gî.
19 Naquela mesma hora os príncipes dos sacerdotes e os escribas procuraram prendê-lo, mas temeram o povo. Tinham compreendido que se referia a eles ao propor essa parábola.
20 Mbí ndâ kpo-kpò ꞌduù mì ndâ Jùdéyà giì dù ká kácáá tí Jézù. Tacó énò, ndú giì tuu ndâ ꞌbí ꞌduù mì ndú mbe bàkà tí ndú tí ndâ tó ꞌduù tacó bà ya gí bà zèè mè Jézù, wàa ndâ yí ꞌví kpì ta ngbàngà tí wó ji ngáángbá gba mì ndâ Ròmánò.
20 Puseram-se então a observá-lo e mandaram espiões que se disfarçassem em homens de bem, para armar-lhe ciladas e surpreendê-lo no que dizia, a fim de o entregarem à autoridade e ao poder do governador.
21 Ndâ mbe ngìŋò mì ndâ kpo-kpò ꞌduù mì ndâ Jùdéyà bà-i-nò giì ꞌvee Jézù ta tiṛì máa, «Mbe nìbà i, ze ŋò ni gî máa, wò a mbe ꞌdè yúcó, wò delè kû nìbà i ji ndâ ꞌduù ká jáá. Wò njèè gbí òkò tí ndâ ꞌduù, máa, ŋìnó énó, káa ŋìzó énó, nò lá. Wò kû nì káa bà kpokèjì yúcó mì Mbíṛì ji ndâ ꞌduù.
21 Perguntaram-lhe eles: Mestre, sabemos que falas e ensinas com retidão e que, sem fazer acepção de pessoa alguma, ensinas o caminho de Deus segundo a verdade.
22 Bà gò i ji ngáángbá gba mì ndâ Ròmánò dú gbí tàkìì mì ndoo tí ndâ Jùdéyà? ꞌDè ŋa ŋìnó náa à gbí muu lo nó ji ze gi.»
22 É-nos permitido pagar o imposto ao imperador ou não?
23 Káa Jézù giì ŋò ni gî máa, ndú kû lè ji yì a wú.
23 Jesus percebeu a astúcia e respondeu-lhes:
24 Tacó énò, yí giì ꞌvìsì có ji ndú máa, «Yo tù ŋa gùrúsù mì yo ji ye gi.» Ndâ ꞌduù tí nò mâ giì tù ŋa gùrúsù tí nó tí dìnárì nó ji Jézù gî, yí giì ꞌvee ndú máa, «Ŋìnó a muu ꞌdi náa à ka mí gbí nó?»
24 Mostrai-me um denário. De quem leva a imagem e a inscrição? Responderam: De César.
25 Jézù bà-i-nò giì ꞌdè có ji ndú máa, «À má énò, yo je ndâ i mì ngáángbá gba mì ndâ Ròmánò ji ngáángbá gba mì ndâ Ròmánò. Wàa yo ꞌví je ndâ i mì Mbíṛì ji Mbíṛì.»
25 Então lhes disse: Dai, pois, a César o que é de César e a Deus o que é de Deus.
26 Bà zèè ngo nje Jézù mí kùṛo ndâ ꞌduù giì kpò ndâ ꞌdakò tí nò gî. Tacó énò, ndú giì dù ṛekpe-ṛèkpèè ta có bà ꞌdé-ꞌdè mì ndú wálá.
26 Assim não puderam surpreendê-lo em nenhuma de suas palavras diante do povo. Pelo contrário, admirados da sua resposta, tiveram que calar-se.
27 Ndâ ꞌbí ŋa Jùdéyà mbe ùnje gítí bà ꞌvala ndi ndâ ku ꞌdo gbí muuꞌdú ndú lá nó giì gì gí mì Jézù. Bìndi ndú giì ꞌvee yí máa,
27 Alguns saduceus - que negam a ressurreição - aproximaram-se de Jesus e perguntaram-lhe:
28 «Mbe nìbà i, Mòze cu mí gbí wáràgà ji ze énó máa, ꞌduù má kò niì, káa ndú jò ta niì tí nò lá, bìndi yí giì cì gî, náꞌvindí wó ꞌví zèè ꞌbì nawù ku tí nò, tacó bà jò ndâ ꞌviì mí gbí mòòkò bìndi wó.
28 Mestre, Moisés prescreveu-nos: Se alguém morrer e deixar mulher, mas não deixar filhos, case-se com ela o irmão dele, e dê descendência a seu irmão.
29 Káa ta ꞌbí o gbaànjé, kpo ꞌduù mì ndâ ꞌbí ꞌviì-ꞌdakò náa nawu ndú jò ndú vô-nje só giì kò niì, káa ku giì je yí si ndú jò ta niì tí nò lá.
29 Ora, havia sete irmãos, o primeiro dos quais tomou uma mulher, mas morreu sem filhos.
30 ꞌViì tàkò wó giì zèè ꞌbì nawù ku tí nò. Ndú delè giì jò ta niì tí nò lá, bìndi yí giì cì gî.
30 Casou-se com ela o segundo, mas também ele morreu sem filhos.
31 Ndâ ꞌviì-ꞌdakò tí nò gbí yì nawu ndú ꞌdáá gî tè ṛì cìkii niì tí nò gbaànjé-gbaànjé gî, káa à ꞌvaka gí tàkò ndú ꞌdáá káa dìkììwu.
31 Casou-se depois com ela o terceiro. E assim sucessivamente todos os sete, que morreram sem deixar filhos.
32 Ku giì je niì tí nò si ndú ṛì gùù ꞌdáá gî.
32 Por fim, morreu também a mulher.
33 À má énò, niì tí nò wúnò ta o bà ꞌvala ndi ndâ ku ꞌdo gbí muuꞌdú ndú bà dù a nawù ꞌdi gbí òkò tí ndú, sé náa ndú ꞌdáá vô-nje só kò yí gî nó?»
33 Na ressurreição, de qual deles será a mulher? Porque os sete a tiveram por mulher.
34 Káa Jézù giì ꞌvìsì có ji ndú máa, «Ndâ ꞌdakò ta ndâ niì kû kò tí ndú muu to tí nô.
34 Jesus respondeu: Os filhos deste mundo casam-se e dão-se em casamento,
35 Káa ndâ ꞌduù ŋìnó mbe ꞌvii tí ndâ mbe ꞌvala ndi ndú bìndi ku gî nó bà kò tí ndú bìndi bà ꞌvala ndi ndú ꞌdo gbí muuꞌdú wálá.
35 mas os que serão julgados dignos do século futuro e da ressurreição dos mortos não terão mulher nem marido.
36 Ndú bà cì wálá, tacó ndú bà dù go ndâ basìlì mì Mbíṛì. Ndú delè bà dù tí ndâ ꞌviì mì Mbíṛì, tacó ndú ꞌvala ndi ndú ꞌdo gbí muuꞌdú ndú gî.
36 Eles jamais poderão morrer, porque são iguais aos anjos e são filhos de Deus, porque são ressuscitados.
37 Káa, à má gítí có bà ꞌvala ndi ndâ ku ꞌdo gbí muuꞌdú ndú, Mòze ꞌdè có gítí ŋìnò gbí tà-ká-tà gítí bèꞌi tí nó mbe kû doo nó gî. Yí nì mítí Mbe tí ndoo a Mbíṛì mì Àbìráámò, Mbíṛì mì Ìzákò, tí Mbíṛì mì Jàkóbè.
37 Por outra parte, que os mortos hão de ressuscitar é o que Moisés revelou na passagem da sarça ardente {Ex 3,6}, chamando ao Senhor: Deus de Abraão, Deus de Isaac, Deus de Jacó .
38 Mbíṛì a Mbíṛì mì ndâ wu ꞌduù. Yí me Mbíṛì mì ndâ ku lá, tacó ndâ ꞌduù ꞌdáá gî kùṛo Mbíṛì a ndâ wu ꞌduù.»
38 Ora, Deus não é Deus dos mortos, mas dos vivos; porque todos vivem para ele.
39 Ndâ ꞌbí mbe nìbà tàkìì mì ndâ Jùdéyà máa giì ꞌdi có tí nò náa Jézù ꞌdè nò, ndú giì ùlù yí, máa, «Có mì lo nò ká ngbáṛángàꞌi, Mbe nìbà i.»
39 Alguns dos escribas disseram, então: Mestre, falaste bem.
40 Gúku bà ꞌvee yí gítí ndâ ꞌbí i giì kpò ndâ ꞌduù gî.
40 E já não se atreviam a fazer-lhe pergunta alguma.
41 Jézù giì ꞌvee ndâ ꞌduù máa, «Ndâ ꞌduù kû ꞌdè có énó máa, Bìndi-Mbíṛì a ꞌviì mì Dàvídè ta ŋa kpokèjì ngàyi?
41 Jesus perguntou-lhes: Como se pode dizer que Cristo é filho de Davi?
42 Tacó ꞌdóó kòcò Dàvídè náa à cu mì gbí wáràgà mì ndâ Muu Cè énó máa,
42 Pois o próprio Davi, no livro dos Salmos, diz: Disse o Senhor a meu Senhor: Senta-te à minha direita,
43 wàa ye ꞌví bàkà ndâ kuꞌdì tí lo tí ndâ i-tà-tàmà mì lo.›
43 até que eu ponha os teus inimigos por escabelo dos teus pés {Sl 109,1}.
44 Dàvídè má kû nì mítí Bìndi-Mbíṛì a ‹Mbe tí ye›, à má énò, Bìndi-Mbíṛì bà dù tí ꞌviì mì Dàvídè ée?»
44 Portanto, Davi o chama de Senhor! Como, pois, é ele seu filho?
45 Jézù giì ꞌdè có ji ndâ mbe tala có mì wó si mí kùṛo ndâ ꞌduù ꞌdáá gî, máa,
45 Enquanto todo o povo o ouvia, disse a seus discípulos:
46 «Yo kpolo tí yo ꞌdo tí ndâ mbe nìbà i mì ndâ Jùdéyà. À tí ndú a go bà yuu ndâ nja-njà bòngo kû jèlè ta to, ta go bà cu ndò mì ndâ ꞌduù gí bà ꞌvee ndú ta ndi tí ndâ bàndò ꞌvélè, ta go bà ki tí ndú pí ndâ mbata kùṛo ndâ ꞌduù ta ndi tí ndâ bàndò bà kili ndâ Jùdéyà gí bà ùlù Mbíṛì, delè ta go bà ki tí ndú tí ndâ bàndò mì ndâ kpo-kpò ꞌduù á tí ndâ bàndò bà zò i.
46 Guardai-vos dos escribas, que querem andar de roupas compridas e gostam das saudações nas praças públicas, das primeiras cadeiras nas sinagogas e dos primeiros lugares dos banquetes;
47 Ndú zò ndâ nawù ku kaṛaka gî, ta bà bàkà tí ndú tí ndâ mbe ꞌdeke tí ndú ji Mbíṛì ta bà ꞌvanda njà có. Mbíṛì bà waa có mítí ndú ta wotí tí ndii ndâ ꞌduù ꞌdáá gî!»
47 que devoram as casas das viúvas, fingindo fazer longas orações. Eles receberão castigo mais rigoroso.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 20, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.