Lucas 20
Ngú bà toko nambeè mì Mbíṛì ta ndâ ꞌduù (NDZ) vs NAA
1 Ta ꞌbí o gbaànjé si Jézù kû nìbà i, ta bà ma Banga-Ngú-Có mì Mbíṛì ji ndâ ꞌduù gbí ndùgù ꞌbá-Mbíṛì, ndâ Kùṛo ndâ bu-Mbíṛì mì ndâ Jùdéyà, ta ndâ mbe nìbà i mì ndú, ta ndâ kpo-ꞌduù-ꞌbá mì ndú, giì gì gí mì wó.
1 Aconteceu que, num daqueles dias, estando Jesus a ensinar o povo no templo e a evangelizar, chegaram os principais sacerdotes e os escribas, juntamente com os anciãos,
2 Bìndi ndú giì ꞌvee yí máa, «A ꞌdi ká je wotí bà bàkà ndâ i tí nó náa wò kû bàkà nó ji wò? Nì ṛè wó ji ze gi.»
2 e lhe perguntaram: — Diga-nos com que autoridade você faz estas coisas? Ou quem lhe deu esta autoridade?
3 Káa Jézù giì ꞌvìsì có ji ndú máa, «Ye delè bà ꞌvee yo ta ꞌvé gbaànjé, yo ꞌdè ji ye gi:
3 Jesus respondeu:
4 àá táánò a Mbíṛì ká je wotí bà caka tí ndâ ꞌduù ji Jòvánì, wèè, a ꞌduù ká je ji yí?»
4 O batismo de João era do céu ou dos homens?
5 Ndú mâ giì ꞌviiki gbí ꞌvé mì Jézù nò gbí òkò tí ndú, ndú giì ꞌdè có máa, «Ndoo má ꞌdè có énó máa, a Mbíṛì táánò ká je wotí tí nó ji Jòvánì, yí bà tè ndi tí wó gí bà ꞌvee ndoo kákáꞌi máa, ‹Yo ùnje gítí wó lá tacó yè?›
5 Então discutiram entre si: — Se dissermos: “Do céu”, ele dirá: “Por que não acreditaram nele?”
6 Káa ndoo delè kpónó má ꞌvìsì có ji yí máa, a ꞌduù táánò ká je wotí tí nò ji yí, ndâ ꞌduù ꞌdáá gî bà ꞌvaka ndoo ta díí, tacó ndú ꞌdáá gî ùnje ta yúcó gî, máa, Jòvánì táánò a mbe ꞌdòkò có mì Mbíṛì.»
6 Mas, se dissermos: “Dos homens”, o povo todo nos apedrejará, porque está convicto de que João era profeta.
7 Tacó énò, ndú giì ꞌvìsì có ji Jézù máa, ndâ yì ŋò mbe je wotí bà caka tí ndâ ꞌduù ji Jòvánì ni lá.
7 Por fim, responderam que não sabiam de onde era.
8 Káa Jézù giì ꞌvìsì có ji ndú máa, «À má énò, ye delè bà nì ṛè mbe je wotí bà bàkà ndâ i tí nò ji yo wálá.»
8 E Jesus lhes disse:
9 Jézù bà-i-nò giì lòkòꞌbò có ji ndâ ꞌduù máa, «Ta ꞌbí o gbaànjé, ꞌbí ꞌdakò giì ṛo njí nèbítì mì wó, bìndi ndú giì ꞌvii có ta ndâ ꞌbí mbe bàkà nèté máa, ndú zekeꞌo tí , bìndi yí giì ya muu nó ta cèe gbolò o.
9 A seguir, Jesus passou a contar ao povo esta parábola:
10 O bà kili i ꞌdo gbí njí mâ giì me tí gî, yí giì tuu ꞌbí bòò mì wó gbaànjé ji ndâ ꞌduù tí nó náa yí si ndú mí gbí njí mì wó nó tacó bà i ŋìndi wó. Bòò tí nò mâ giì yee ta có tí nó tí ndâ ꞌdakò tí nò, ndú giì gbì yí mòkò ya gí mì mbe tí wó ta kùnga ꞌbì wó.
10 No devido tempo, mandou um servo aos lavradores para que lhe dessem do fruto da vinha. Mas os lavradores, depois de espancá-lo, o despacharam de mãos vazias.
11 «Mbe njí tí nò kákáꞌi giì tuu ꞌbí bòò mì wó ji ndú. Káa ndâ mbe nèté tí nò giì dele ndi ndú giì gbì bòò tí nò, ndú giì bàkà ndâ i-nô mítí wó, bìndi ndú giì tuu ndi wó ji mbe njí go bô gbí ndi kìyà.
11 Em vista disso, enviou-lhes outro servo, mas também a este espancaram e, depois de insultá-lo, despacharam de mãos vazias.
12 Mbe njí mâ giì tuu bà taꞌô bòò mì wó ji ndú, ndâ ꞌdakò tí nò giì gbì kà mítí bòò tí nò, ndú giì ni yí ta kùnga ꞌbì wó ꞌdo gbí njí gí sè.
12 Mandou ainda um terceiro; também a este, depois de feri-lo, expulsaram.
13 Mbe njí tí nò giì ꞌvee tí wó gbí ŋìnó máa, ‹Ye kpónó ꞌví bàkà a ŋa yè? À má énò, ye bà tuu ꞌviì mì ye, tí wú-gbí-ṛé ye ji ndú. Ndâ-ꞌbî-lá, ndú bà te duù mítí wó.› Yí bà-i-nò giì tuu ꞌviì mì wó nò ji ndú.
13 Então o dono da vinha disse: “Que farei? Enviarei o meu filho amado; talvez o respeitem.”
14 «Ndâ ꞌdakò tí nò mâ giì ŋò ꞌviì mì mbe njí kèjì gí mì ndú, ndú giì toko có mì ndú máa, ‹Ŋìzó a mbe mbèlè tí nó ká kèjì zô. Ndoo zi yí gî, wàa à ꞌví dù tí ŋìndi ndoo.›
14 — Mas, quando os lavradores viram o filho, começaram a discutir entre si: “Este é o herdeiro; vamos matá-lo, para que a herança seja nossa.”
15 Tacó énò, ꞌviì tí nò mâ giì ye mì ndú, ndú giì ja yí ꞌdo gbí njí gí sè, bìndi ndú giì zi yí gî.»
15 E, lançando-o fora da vinha, o mataram.
16 Yí bà ziki ndú ꞌdáá gî, bìndi yí giì pà ndâ ꞌbí ngú mbe nèté.»
16 Virá, exterminará aqueles lavradores e entregará a vinha a outros. Ao ouvir isto, disseram: — Que tal não aconteça!
17 Jézù bà-i-nò giì zeke ndâ ꞌduù tí nò ngbóó, bìndi yí giì ꞌvee ndú máa, «Gbí có tí nó náa à cu mí gbí wáràgà mì Mbíṛì énó máa,
17 Mas Jesus, com o olhar fixo neles, disse:
18 ꞌDuù má ꞌva tí wó pí díí tí nò, ꞌduù tí nò bà kiꞌviki njúkú-njúkú. Káa díí tí nò má ꞌva tí pí tí ꞌduù, yí bà ꞌbaꞌdaka gbí ꞌduù tí nò gî.»
18 Todo o que cair sobre esta pedra ficará em pedaços; e aquele sobre quem ela cair ficará reduzido a pó.
19 Ndâ mbe nìbà i, ta ndâ Kùṛo ndâ bu-Mbíṛì mì ndâ Jùdéyà mâ giì ꞌdi có tí nò, ndú giì jè ta bà pà kpokèjì tacó bà zèè Jézù ká mì to nò, tacó ndú ŋò ni gî máa yí kû lòkòꞌbò có tí nò a i gítí ndâ yì. Káa gúku ndâ ꞌduù giì kpò ndú á ꞌdo tí bà zèè yí gî.
19 Naquela mesma hora, os escribas e os principais sacerdotes procuravam prender Jesus, porque entenderam que ele havia contado essa parábola contra eles; mas temiam o povo.
20 Mbí ndâ kpo-kpò ꞌduù mì ndâ Jùdéyà giì dù ká kácáá tí Jézù. Tacó énò, ndú giì tuu ndâ ꞌbí ꞌduù mì ndú mbe bàkà tí ndú tí ndâ tó ꞌduù tacó bà ya gí bà zèè mè Jézù, wàa ndâ yí ꞌví kpì ta ngbàngà tí wó ji ngáángbá gba mì ndâ Ròmánò.
20 Eles passaram a vigiar Jesus. Enviaram espiões que se fingiam de justos para ver se o apanhavam em alguma palavra, a fim de entregá-lo à jurisdição e à autoridade do governador.
21 Ndâ mbe ngìŋò mì ndâ kpo-kpò ꞌduù mì ndâ Jùdéyà bà-i-nò giì ꞌvee Jézù ta tiṛì máa, «Mbe nìbà i, ze ŋò ni gî máa, wò a mbe ꞌdè yúcó, wò delè kû nìbà i ji ndâ ꞌduù ká jáá. Wò njèè gbí òkò tí ndâ ꞌduù, máa, ŋìnó énó, káa ŋìzó énó, nò lá. Wò kû nì káa bà kpokèjì yúcó mì Mbíṛì ji ndâ ꞌduù.
21 Então lhe perguntaram: — Mestre, sabemos que o senhor fala e ensina corretamente e não se deixa levar pela aparência das pessoas, mas ensina o caminho de Deus segundo a verdade.
22 Bà gò i ji ngáángbá gba mì ndâ Ròmánò dú gbí tàkìì mì ndoo tí ndâ Jùdéyà? ꞌDè ŋa ŋìnó náa à gbí muu lo nó ji ze gi.»
22 É lícito pagar imposto a César ou não?
23 Káa Jézù giì ŋò ni gî máa, ndú kû lè ji yì a wú.
23 Mas Jesus, percebendo a artimanha deles, respondeu:
24 Tacó énò, yí giì ꞌvìsì có ji ndú máa, «Yo tù ŋa gùrúsù mì yo ji ye gi.» Ndâ ꞌduù tí nò mâ giì tù ŋa gùrúsù tí nó tí dìnárì nó ji Jézù gî, yí giì ꞌvee ndú máa, «Ŋìnó a muu ꞌdi náa à ka mí gbí nó?»
24 — Mostrem-me um denário. De quem é a figura e a inscrição? Eles responderam: — De César. Então Jesus lhes disse:
25 Jézù bà-i-nò giì ꞌdè có ji ndú máa, «À má énò, yo je ndâ i mì ngáángbá gba mì ndâ Ròmánò ji ngáángbá gba mì ndâ Ròmánò. Wàa yo ꞌví je ndâ i mì Mbíṛì ji Mbíṛì.»
25 — Pois deem a César o que é de César e a Deus o que é de Deus.
26 Bà zèè ngo nje Jézù mí kùṛo ndâ ꞌduù giì kpò ndâ ꞌdakò tí nò gî. Tacó énò, ndú giì dù ṛekpe-ṛèkpèè ta có bà ꞌdé-ꞌdè mì ndú wálá.
26 Não puderam apanhá-lo em palavra alguma diante do povo; e, admirados da sua resposta, calaram-se.
27 Ndâ ꞌbí ŋa Jùdéyà mbe ùnje gítí bà ꞌvala ndi ndâ ku ꞌdo gbí muuꞌdú ndú lá nó giì gì gí mì Jézù. Bìndi ndú giì ꞌvee yí máa,
27 Chegando alguns dos saduceus, que dizem não haver ressurreição,
28 «Mbe nìbà i, Mòze cu mí gbí wáràgà ji ze énó máa, ꞌduù má kò niì, káa ndú jò ta niì tí nò lá, bìndi yí giì cì gî, náꞌvindí wó ꞌví zèè ꞌbì nawù ku tí nò, tacó bà jò ndâ ꞌviì mí gbí mòòkò bìndi wó.
28 perguntaram a Jesus: — Mestre, Moisés nos deixou escrito que, se um homem casado morrer sem deixar filhos, o irmão desse homem deve casar com a viúva e gerar descendentes para o falecido.
29 Káa ta ꞌbí o gbaànjé, kpo ꞌduù mì ndâ ꞌbí ꞌviì-ꞌdakò náa nawu ndú jò ndú vô-nje só giì kò niì, káa ku giì je yí si ndú jò ta niì tí nò lá.
29 Ora, havia sete irmãos: o primeiro casou e morreu sem filhos;
30 ꞌViì tàkò wó giì zèè ꞌbì nawù ku tí nò. Ndú delè giì jò ta niì tí nò lá, bìndi yí giì cì gî.
30 o segundo
31 Ndâ ꞌviì-ꞌdakò tí nò gbí yì nawu ndú ꞌdáá gî tè ṛì cìkii niì tí nò gbaànjé-gbaànjé gî, káa à ꞌvaka gí tàkò ndú ꞌdáá káa dìkììwu.
31 e o terceiro também casaram com a viúva, e assim foi com os sete. Todos morreram sem deixar filhos.
32 Ku giì je niì tí nò si ndú ṛì gùù ꞌdáá gî.
32 Por fim, morreu também a mulher.
33 À má énò, niì tí nò wúnò ta o bà ꞌvala ndi ndâ ku ꞌdo gbí muuꞌdú ndú bà dù a nawù ꞌdi gbí òkò tí ndú, sé náa ndú ꞌdáá vô-nje só kò yí gî nó?»
33 Portanto, na ressurreição, de qual deles a mulher será esposa? Porque os sete casaram com ela.
34 Káa Jézù giì ꞌvìsì có ji ndú máa, «Ndâ ꞌdakò ta ndâ niì kû kò tí ndú muu to tí nô.
34 Jesus respondeu:
35 Káa ndâ ꞌduù ŋìnó mbe ꞌvii tí ndâ mbe ꞌvala ndi ndú bìndi ku gî nó bà kò tí ndú bìndi bà ꞌvala ndi ndú ꞌdo gbí muuꞌdú wálá.
35 mas os que são considerados dignos de alcançar a era vindoura e a ressurreição dentre os mortos não casam, nem se dão em casamento.
36 Ndú bà cì wálá, tacó ndú bà dù go ndâ basìlì mì Mbíṛì. Ndú delè bà dù tí ndâ ꞌviì mì Mbíṛì, tacó ndú ꞌvala ndi ndú ꞌdo gbí muuꞌdú ndú gî.
36 Pois não podem mais morrer, porque são iguais aos anjos e são filhos de Deus, sendo filhos da ressurreição.
37 Káa, à má gítí có bà ꞌvala ndi ndâ ku ꞌdo gbí muuꞌdú ndú, Mòze ꞌdè có gítí ŋìnò gbí tà-ká-tà gítí bèꞌi tí nó mbe kû doo nó gî. Yí nì mítí Mbe tí ndoo a Mbíṛì mì Àbìráámò, Mbíṛì mì Ìzákò, tí Mbíṛì mì Jàkóbè.
37 E que os mortos ressuscitam, Moisés o indicou no trecho referente à sarça, quando afirma que o Senhor é o Deus de Abraão, o Deus de Isaque e o Deus de Jacó.
38 Mbíṛì a Mbíṛì mì ndâ wu ꞌduù. Yí me Mbíṛì mì ndâ ku lá, tacó ndâ ꞌduù ꞌdáá gî kùṛo Mbíṛì a ndâ wu ꞌduù.»
38 Ora, Deus não é Deus de mortos, e sim de vivos; porque para ele todos vivem.
39 Ndâ ꞌbí mbe nìbà tàkìì mì ndâ Jùdéyà máa giì ꞌdi có tí nò náa Jézù ꞌdè nò, ndú giì ùlù yí, máa, «Có mì lo nò ká ngbáṛángàꞌi, Mbe nìbà i.»
39 Então alguns dos escribas disseram: — Boa resposta, Mestre!
40 Gúku bà ꞌvee yí gítí ndâ ꞌbí i giì kpò ndâ ꞌduù gî.
40 E não ousaram mais fazer perguntas a Jesus.
41 Jézù giì ꞌvee ndâ ꞌduù máa, «Ndâ ꞌduù kû ꞌdè có énó máa, Bìndi-Mbíṛì a ꞌviì mì Dàvídè ta ŋa kpokèjì ngàyi?
41 Mas Jesus lhes perguntou:
42 Tacó ꞌdóó kòcò Dàvídè náa à cu mì gbí wáràgà mì ndâ Muu Cè énó máa,
42 Pois o próprio Davi afirma no Livro dos Salmos:
43 wàa ye ꞌví bàkà ndâ kuꞌdì tí lo tí ndâ i-tà-tàmà mì lo.›
43 até que eu ponha
44 Dàvídè má kû nì mítí Bìndi-Mbíṛì a ‹Mbe tí ye›, à má énò, Bìndi-Mbíṛì bà dù tí ꞌviì mì Dàvídè ée?»
44 — Portanto, Davi o chama de Senhor. Então como ele pode ser filho de Davi?
45 Jézù giì ꞌdè có ji ndâ mbe tala có mì wó si mí kùṛo ndâ ꞌduù ꞌdáá gî, máa,
45 Quando todo o povo estava ouvindo, Jesus disse aos seus discípulos:
46 «Yo kpolo tí yo ꞌdo tí ndâ mbe nìbà i mì ndâ Jùdéyà. À tí ndú a go bà yuu ndâ nja-njà bòngo kû jèlè ta to, ta go bà cu ndò mì ndâ ꞌduù gí bà ꞌvee ndú ta ndi tí ndâ bàndò ꞌvélè, ta go bà ki tí ndú pí ndâ mbata kùṛo ndâ ꞌduù ta ndi tí ndâ bàndò bà kili ndâ Jùdéyà gí bà ùlù Mbíṛì, delè ta go bà ki tí ndú tí ndâ bàndò mì ndâ kpo-kpò ꞌduù á tí ndâ bàndò bà zò i.
46 — Cuidado com os escribas, que gostam de andar com vestes talares e muito apreciam as saudações nas praças, as primeiras cadeiras nas sinagogas e os primeiros lugares nos banquetes.
47 Ndú zò ndâ nawù ku kaṛaka gî, ta bà bàkà tí ndú tí ndâ mbe ꞌdeke tí ndú ji Mbíṛì ta bà ꞌvanda njà có. Mbíṛì bà waa có mítí ndú ta wotí tí ndii ndâ ꞌduù ꞌdáá gî!»
47 Eles devoram as casas das viúvas e, para o justificar, fazem longas orações. Estes sofrerão juízo muito mais severo.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 20, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.