Lucas 20
Ngú bà toko nambeè mì Mbíṛì ta ndâ ꞌduù (NDZ) vs ACF
1 Ta ꞌbí o gbaànjé si Jézù kû nìbà i, ta bà ma Banga-Ngú-Có mì Mbíṛì ji ndâ ꞌduù gbí ndùgù ꞌbá-Mbíṛì, ndâ Kùṛo ndâ bu-Mbíṛì mì ndâ Jùdéyà, ta ndâ mbe nìbà i mì ndú, ta ndâ kpo-ꞌduù-ꞌbá mì ndú, giì gì gí mì wó.
1 E aconteceu num daqueles dias que, estando ele ensinando o povo no templo, e anunciando o evangelho, sobrevieram os principais dos sacerdotes e os escribas com os anciãos,
2 Bìndi ndú giì ꞌvee yí máa, «A ꞌdi ká je wotí bà bàkà ndâ i tí nó náa wò kû bàkà nó ji wò? Nì ṛè wó ji ze gi.»
2 E falaram-lhe, dizendo: Dize-nos, com que autoridade fazes estas coisas? Ou, quem é que te deu esta autoridade?
3 Káa Jézù giì ꞌvìsì có ji ndú máa, «Ye delè bà ꞌvee yo ta ꞌvé gbaànjé, yo ꞌdè ji ye gi:
3 E, respondendo ele, disse-lhes: Também eu vos farei uma pergunta: Dizei-me pois:
4 àá táánò a Mbíṛì ká je wotí bà caka tí ndâ ꞌduù ji Jòvánì, wèè, a ꞌduù ká je ji yí?»
4 O batismo de João era do céu ou dos homens?
5 Ndú mâ giì ꞌviiki gbí ꞌvé mì Jézù nò gbí òkò tí ndú, ndú giì ꞌdè có máa, «Ndoo má ꞌdè có énó máa, a Mbíṛì táánò ká je wotí tí nó ji Jòvánì, yí bà tè ndi tí wó gí bà ꞌvee ndoo kákáꞌi máa, ‹Yo ùnje gítí wó lá tacó yè?›
5 E eles arrazoavam entre si, dizendo: Se dissermos: Do céu, ele nos dirá: Então por que o não crestes?
6 Káa ndoo delè kpónó má ꞌvìsì có ji yí máa, a ꞌduù táánò ká je wotí tí nò ji yí, ndâ ꞌduù ꞌdáá gî bà ꞌvaka ndoo ta díí, tacó ndú ꞌdáá gî ùnje ta yúcó gî, máa, Jòvánì táánò a mbe ꞌdòkò có mì Mbíṛì.»
6 E se dissermos: Dos homens; todo o povo nos apedrejará, pois têm por certo que João era profeta.
7 Tacó énò, ndú giì ꞌvìsì có ji Jézù máa, ndâ yì ŋò mbe je wotí bà caka tí ndâ ꞌduù ji Jòvánì ni lá.
7 E responderam que não sabiam de onde era.
8 Káa Jézù giì ꞌvìsì có ji ndú máa, «À má énò, ye delè bà nì ṛè mbe je wotí bà bàkà ndâ i tí nò ji yo wálá.»
8 E Jesus lhes disse: Tampouco vos direi com que autoridade faço isto.
9 Jézù bà-i-nò giì lòkòꞌbò có ji ndâ ꞌduù máa, «Ta ꞌbí o gbaànjé, ꞌbí ꞌdakò giì ṛo njí nèbítì mì wó, bìndi ndú giì ꞌvii có ta ndâ ꞌbí mbe bàkà nèté máa, ndú zekeꞌo tí , bìndi yí giì ya muu nó ta cèe gbolò o.
9 E começou a dizer ao povo esta parábola: Certo homem plantou uma vinha, e arrendou-a a uns lavradores, e partiu para fora da terra por muito tempo;
10 O bà kili i ꞌdo gbí njí mâ giì me tí gî, yí giì tuu ꞌbí bòò mì wó gbaànjé ji ndâ ꞌduù tí nó náa yí si ndú mí gbí njí mì wó nó tacó bà i ŋìndi wó. Bòò tí nò mâ giì yee ta có tí nó tí ndâ ꞌdakò tí nò, ndú giì gbì yí mòkò ya gí mì mbe tí wó ta kùnga ꞌbì wó.
10 E no tempo próprio mandou um servo aos lavradores, para que lhe dessem dos frutos da vinha; mas os lavradores, espancando-o, mandaram-no vazio.
11 «Mbe njí tí nò kákáꞌi giì tuu ꞌbí bòò mì wó ji ndú. Káa ndâ mbe nèté tí nò giì dele ndi ndú giì gbì bòò tí nò, ndú giì bàkà ndâ i-nô mítí wó, bìndi ndú giì tuu ndi wó ji mbe njí go bô gbí ndi kìyà.
11 E tornou ainda a mandar outro servo; mas eles, espancando também a este, e afrontando-o, mandaram-no vazio.
12 Mbe njí mâ giì tuu bà taꞌô bòò mì wó ji ndú, ndâ ꞌdakò tí nò giì gbì kà mítí bòò tí nò, ndú giì ni yí ta kùnga ꞌbì wó ꞌdo gbí njí gí sè.
12 E tornou ainda a mandar um terceiro; mas eles, ferindo também a este, o expulsaram.
13 Mbe njí tí nò giì ꞌvee tí wó gbí ŋìnó máa, ‹Ye kpónó ꞌví bàkà a ŋa yè? À má énò, ye bà tuu ꞌviì mì ye, tí wú-gbí-ṛé ye ji ndú. Ndâ-ꞌbî-lá, ndú bà te duù mítí wó.› Yí bà-i-nò giì tuu ꞌviì mì wó nò ji ndú.
13 E disse o senhor da vinha: Que farei? Mandarei o meu filho amado; talvez que, vendo, o respeitem.
14 «Ndâ ꞌdakò tí nò mâ giì ŋò ꞌviì mì mbe njí kèjì gí mì ndú, ndú giì toko có mì ndú máa, ‹Ŋìzó a mbe mbèlè tí nó ká kèjì zô. Ndoo zi yí gî, wàa à ꞌví dù tí ŋìndi ndoo.›
14 Mas, vendo-o os lavradores, arrazoaram entre si, dizendo: Este é o herdeiro; vinde, matemo-lo, para que a herança seja nossa.
15 Tacó énò, ꞌviì tí nò mâ giì ye mì ndú, ndú giì ja yí ꞌdo gbí njí gí sè, bìndi ndú giì zi yí gî.»
15 E, lançando-o fora da vinha, o mataram. Que lhes fará, pois, o senhor da vinha?
16 Yí bà ziki ndú ꞌdáá gî, bìndi yí giì pà ndâ ꞌbí ngú mbe nèté.»
16 Irá, e destruirá estes lavradores, e dará a outros a vinha. E, ouvindo eles isto, disseram: Não seja assim!
17 Jézù bà-i-nò giì zeke ndâ ꞌduù tí nò ngbóó, bìndi yí giì ꞌvee ndú máa, «Gbí có tí nó náa à cu mí gbí wáràgà mì Mbíṛì énó máa,
17 Mas ele, olhando para eles, disse: Que é isto, pois, que está escrito? A pedra, que os edificadores reprovaram, Essa foi feita cabeça da esquina.
18 ꞌDuù má ꞌva tí wó pí díí tí nò, ꞌduù tí nò bà kiꞌviki njúkú-njúkú. Káa díí tí nò má ꞌva tí pí tí ꞌduù, yí bà ꞌbaꞌdaka gbí ꞌduù tí nò gî.»
18 Qualquer que cair sobre aquela pedra ficará em pedaços, e aquele sobre quem ela cair será feito em pó.
19 Ndâ mbe nìbà i, ta ndâ Kùṛo ndâ bu-Mbíṛì mì ndâ Jùdéyà mâ giì ꞌdi có tí nò, ndú giì jè ta bà pà kpokèjì tacó bà zèè Jézù ká mì to nò, tacó ndú ŋò ni gî máa yí kû lòkòꞌbò có tí nò a i gítí ndâ yì. Káa gúku ndâ ꞌduù giì kpò ndú á ꞌdo tí bà zèè yí gî.
19 E os principais dos sacerdotes e os escribas procuravam lançar mão dele naquela mesma hora; mas temeram o povo; porque entenderam que contra eles dissera esta parábola.
20 Mbí ndâ kpo-kpò ꞌduù mì ndâ Jùdéyà giì dù ká kácáá tí Jézù. Tacó énò, ndú giì tuu ndâ ꞌbí ꞌduù mì ndú mbe bàkà tí ndú tí ndâ tó ꞌduù tacó bà ya gí bà zèè mè Jézù, wàa ndâ yí ꞌví kpì ta ngbàngà tí wó ji ngáángbá gba mì ndâ Ròmánò.
20 E, observando-o, mandaram espias, que se fingissem justos, para o apanharem nalguma palavra, e o entregarem à jurisdição e poder do presidente.
21 Ndâ mbe ngìŋò mì ndâ kpo-kpò ꞌduù mì ndâ Jùdéyà bà-i-nò giì ꞌvee Jézù ta tiṛì máa, «Mbe nìbà i, ze ŋò ni gî máa, wò a mbe ꞌdè yúcó, wò delè kû nìbà i ji ndâ ꞌduù ká jáá. Wò njèè gbí òkò tí ndâ ꞌduù, máa, ŋìnó énó, káa ŋìzó énó, nò lá. Wò kû nì káa bà kpokèjì yúcó mì Mbíṛì ji ndâ ꞌduù.
21 E perguntaram-lhe, dizendo: Mestre, nós sabemos que falas e ensinas bem e retamente, e que não consideras a aparência da pessoa, mas ensinas com verdade o caminho de Deus.
22 Bà gò i ji ngáángbá gba mì ndâ Ròmánò dú gbí tàkìì mì ndoo tí ndâ Jùdéyà? ꞌDè ŋa ŋìnó náa à gbí muu lo nó ji ze gi.»
22 É-nos lícito dar tributo a César ou não?
23 Káa Jézù giì ŋò ni gî máa, ndú kû lè ji yì a wú.
23 E, entendendo ele a sua astúcia, disse-lhes: Por que me tentais?
24 Tacó énò, yí giì ꞌvìsì có ji ndú máa, «Yo tù ŋa gùrúsù mì yo ji ye gi.» Ndâ ꞌduù tí nò mâ giì tù ŋa gùrúsù tí nó tí dìnárì nó ji Jézù gî, yí giì ꞌvee ndú máa, «Ŋìnó a muu ꞌdi náa à ka mí gbí nó?»
24 Mostrai-me uma moeda. De quem tem a imagem e a inscrição? E, respondendo eles, disseram: De César.
25 Jézù bà-i-nò giì ꞌdè có ji ndú máa, «À má énò, yo je ndâ i mì ngáángbá gba mì ndâ Ròmánò ji ngáángbá gba mì ndâ Ròmánò. Wàa yo ꞌví je ndâ i mì Mbíṛì ji Mbíṛì.»
25 Disse-lhes então: Dai, pois, a César o que é de César, e a Deus o que é de Deus.
26 Bà zèè ngo nje Jézù mí kùṛo ndâ ꞌduù giì kpò ndâ ꞌdakò tí nò gî. Tacó énò, ndú giì dù ṛekpe-ṛèkpèè ta có bà ꞌdé-ꞌdè mì ndú wálá.
26 E não puderam apanhá-lo em palavra alguma diante do povo; e, maravilhados da sua resposta, calaram-se.
27 Ndâ ꞌbí ŋa Jùdéyà mbe ùnje gítí bà ꞌvala ndi ndâ ku ꞌdo gbí muuꞌdú ndú lá nó giì gì gí mì Jézù. Bìndi ndú giì ꞌvee yí máa,
27 E, chegando-se alguns dos saduceus, que dizem não haver ressurreição, perguntaram-lhe,
28 «Mbe nìbà i, Mòze cu mí gbí wáràgà ji ze énó máa, ꞌduù má kò niì, káa ndú jò ta niì tí nò lá, bìndi yí giì cì gî, náꞌvindí wó ꞌví zèè ꞌbì nawù ku tí nò, tacó bà jò ndâ ꞌviì mí gbí mòòkò bìndi wó.
28 Dizendo: Mestre, Moisés nos deixou escrito que, se o irmão de algum falecer, tendo mulher, e não deixar filhos, o irmão dele tome a mulher, e suscite posteridade a seu irmão.
29 Káa ta ꞌbí o gbaànjé, kpo ꞌduù mì ndâ ꞌbí ꞌviì-ꞌdakò náa nawu ndú jò ndú vô-nje só giì kò niì, káa ku giì je yí si ndú jò ta niì tí nò lá.
29 Houve, pois, sete irmãos, e o primeiro tomou mulher, e morreu sem filhos;
30 ꞌViì tàkò wó giì zèè ꞌbì nawù ku tí nò. Ndú delè giì jò ta niì tí nò lá, bìndi yí giì cì gî.
30 E tomou-a o segundo por mulher, e ele morreu sem filhos.
31 Ndâ ꞌviì-ꞌdakò tí nò gbí yì nawu ndú ꞌdáá gî tè ṛì cìkii niì tí nò gbaànjé-gbaànjé gî, káa à ꞌvaka gí tàkò ndú ꞌdáá káa dìkììwu.
31 E tomou-a o terceiro, e igualmente também os sete; e morreram, e nào deixaram filhos.
32 Ku giì je niì tí nò si ndú ṛì gùù ꞌdáá gî.
32 E por último, depois de todos, morreu também a mulher.
33 À má énò, niì tí nò wúnò ta o bà ꞌvala ndi ndâ ku ꞌdo gbí muuꞌdú ndú bà dù a nawù ꞌdi gbí òkò tí ndú, sé náa ndú ꞌdáá vô-nje só kò yí gî nó?»
33 Portanto, na ressurreição, de qual deles será a mulher, pois que os sete por mulher a tiveram?
34 Káa Jézù giì ꞌvìsì có ji ndú máa, «Ndâ ꞌdakò ta ndâ niì kû kò tí ndú muu to tí nô.
34 E, respondendo Jesus, disse-lhes: Os filhos deste mundo casam-se, e dão-se em casamento;
35 Káa ndâ ꞌduù ŋìnó mbe ꞌvii tí ndâ mbe ꞌvala ndi ndú bìndi ku gî nó bà kò tí ndú bìndi bà ꞌvala ndi ndú ꞌdo gbí muuꞌdú wálá.
35 Mas os que forem havidos por dignos de alcançar o mundo vindouro, e a ressurreição dentre os mortos, nem hão de casar, nem ser dados em casamento;
36 Ndú bà cì wálá, tacó ndú bà dù go ndâ basìlì mì Mbíṛì. Ndú delè bà dù tí ndâ ꞌviì mì Mbíṛì, tacó ndú ꞌvala ndi ndú ꞌdo gbí muuꞌdú ndú gî.
36 Porque já não podem mais morrer; pois são iguais aos anjos, e são filhos de Deus, sendo filhos da ressurreição.
37 Káa, à má gítí có bà ꞌvala ndi ndâ ku ꞌdo gbí muuꞌdú ndú, Mòze ꞌdè có gítí ŋìnò gbí tà-ká-tà gítí bèꞌi tí nó mbe kû doo nó gî. Yí nì mítí Mbe tí ndoo a Mbíṛì mì Àbìráámò, Mbíṛì mì Ìzákò, tí Mbíṛì mì Jàkóbè.
37 E que os mortos hão de ressuscitar também o mostrou Moisés junto da sarça, quando chama ao Senhor Deus de Abraão, e Deus de Isaque, e Deus de Jacó.
38 Mbíṛì a Mbíṛì mì ndâ wu ꞌduù. Yí me Mbíṛì mì ndâ ku lá, tacó ndâ ꞌduù ꞌdáá gî kùṛo Mbíṛì a ndâ wu ꞌduù.»
38 Ora, Deus não é Deus de mortos, mas de vivos; porque para ele vivem todos.
39 Ndâ ꞌbí mbe nìbà tàkìì mì ndâ Jùdéyà máa giì ꞌdi có tí nò náa Jézù ꞌdè nò, ndú giì ùlù yí, máa, «Có mì lo nò ká ngbáṛángàꞌi, Mbe nìbà i.»
39 E, respondendo alguns dos escribas, disseram: Mestre, disseste bem.
40 Gúku bà ꞌvee yí gítí ndâ ꞌbí i giì kpò ndâ ꞌduù gî.
40 E não ousavam perguntar-lhe mais coisa alguma.
41 Jézù giì ꞌvee ndâ ꞌduù máa, «Ndâ ꞌduù kû ꞌdè có énó máa, Bìndi-Mbíṛì a ꞌviì mì Dàvídè ta ŋa kpokèjì ngàyi?
41 E ele lhes disse: Como dizem que o Cristo é filho de Davi?
42 Tacó ꞌdóó kòcò Dàvídè náa à cu mì gbí wáràgà mì ndâ Muu Cè énó máa,
42 Visto como o mesmo Davi diz no livro dos Salmos: Disse o SENHOR ao meu Senhor: Assenta-te à minha direita,
43 wàa ye ꞌví bàkà ndâ kuꞌdì tí lo tí ndâ i-tà-tàmà mì lo.›
43 Até que eu ponha os teus inimigos por escabelo de teus pés.
44 Dàvídè má kû nì mítí Bìndi-Mbíṛì a ‹Mbe tí ye›, à má énò, Bìndi-Mbíṛì bà dù tí ꞌviì mì Dàvídè ée?»
44 Se Davi lhe chama Senhor, como é ele seu filho?
45 Jézù giì ꞌdè có ji ndâ mbe tala có mì wó si mí kùṛo ndâ ꞌduù ꞌdáá gî, máa,
45 E, ouvindo-o todo o povo, disse Jesus aos seus discípulos:
46 «Yo kpolo tí yo ꞌdo tí ndâ mbe nìbà i mì ndâ Jùdéyà. À tí ndú a go bà yuu ndâ nja-njà bòngo kû jèlè ta to, ta go bà cu ndò mì ndâ ꞌduù gí bà ꞌvee ndú ta ndi tí ndâ bàndò ꞌvélè, ta go bà ki tí ndú pí ndâ mbata kùṛo ndâ ꞌduù ta ndi tí ndâ bàndò bà kili ndâ Jùdéyà gí bà ùlù Mbíṛì, delè ta go bà ki tí ndú tí ndâ bàndò mì ndâ kpo-kpò ꞌduù á tí ndâ bàndò bà zò i.
46 Guardai-vos dos escribas, que querem andar com vestes compridas; e amam as saudações nas praças, e as principais cadeiras nas sinagogas, e os primeiros lugares nos banquetes;
47 Ndú zò ndâ nawù ku kaṛaka gî, ta bà bàkà tí ndú tí ndâ mbe ꞌdeke tí ndú ji Mbíṛì ta bà ꞌvanda njà có. Mbíṛì bà waa có mítí ndú ta wotí tí ndii ndâ ꞌduù ꞌdáá gî!»
47 Que devoram as casas das viúvas, fazendo, por pretexto, largas orações. Estes receberão maior condenação.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 20, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.