Lucas 16
Ngú bà toko nambeè mì Mbíṛì ta ndâ ꞌduù (NDZ) vs VC
1 Ta o tí nò, Jézù giì ꞌdè có ji ndâ mbe tala có mì wó, máa, «Ta ꞌbí o gbaànjé, ꞌbí ꞌdakò ta ndâ i mì wó me gbolò giì ꞌdi có máa, bòò tí nó náa yí te yí tí mbe kpolo tí ndâ i mì wó nó kû volo gbí ndâ i mì wó.
1 Jesus disse também a seus discípulos: Havia um homem rico que tinha um administrador. Este lhe foi denunciado de ter dissipado os seus bens.
2 ꞌDakò tí nò bà-i-nò giì tèꞌé tí bòò mì wó nò, bìndi yí giì ꞌvee yí, máa, ‹Ndâ có tí nó náa ndâ ꞌduù kû ꞌdè ji ye ta ṛè lo nó a yúcó? Tùbà sè ndâ i gbí gálá ji ye, tacó ye kákáꞌi gí bà si wò ꞌví dù gbí gálá mì ye wálá!›
2 Ele chamou o administrador e lhe disse: Que é que ouço dizer de ti? Presta contas da tua administração, pois já não poderás administrar meus bens.
3 «Bòò tí nò mâ giì ꞌdi có tí nò, yí giì koṛo có gbí njembí wó, máa, ‹Mbe tí ye kèjì gí bà mòkò ye ꞌdo gbí nèté gî! Ye ꞌví me ta tí ye ée? Wotí bà ji njí tí ye wálá. Káa àá ṛo ye a nô bà yù i.
3 O administrador refletiu então consigo: Que farei, visto que meu patrão me tira o emprego? Lavrar a terra? Não o posso. Mendigar? Tenho vergonha.
4 À má énò, ye kpónó bà bàkà ꞌbí ŋa i ꞌdakò mì ye, tacó wàa yí kpêtí má mò ye ꞌdo gbí nèté gî, ye ꞌví kû zò ta nje ye ꞌdo mì ndâ ꞌduù tí nò.›
4 Já sei o que fazer, para que haja quem me receba em sua casa, quando eu for despedido do emprego.
5 «Yí bà-i-nò giì tèꞌé tí ndâ ꞌduù ŋìnó ta i mì mbe tí wó muu ndú nô. Bìndi yí giì ꞌvee kpédélé ꞌduù ꞌdo gbí òkò tí ndú máa, ‹Àá mì mbe tí ye muu lo a ée?›
5 Chamou, pois, separadamente a cada um dos devedores de seu patrão e perguntou ao primeiro: Quanto deves a meu patrão?
6 «Káa ꞌdakò tí nò giì ꞌvìsì có ji yí, máa, ‹Àá mì wó muu ye a ndâ còngò bàà mbâ ziꞌduù-vô.›
6 Ele respondeu: Cem medidas de azeite. Disse-lhe: Toma a tua conta, senta-te depressa e escreve: cinqüenta.
7 «Bòò tí nò giì ꞌvee ꞌbí ꞌduù kákáꞌi, máa, ‹Káa wò ŋìndi lo, àá muu lo a ée?›
7 Depois perguntou ao outro: Tu, quanto deves? Respondeu: Cem medidas de trigo. Disse-lhe o administrador: Toma os teus papéis e escreve: oitenta.
8 «Mbe tí vò bòò tí nò giì ùlù yí gítí ŋa i yú ṛo tí nò náa yí bàkà nò, tacó ꞌduù ta ṛo wó mbe yú énò gbí òkò tí ndâ ꞌviì gbí ngbaꞌo wálá.
8 E o proprietário admirou a astúcia do administrador, porque os filhos deste mundo são mais prudentes do que os filhos da luz no trato com seus semelhantes.
9 «Tacó énò, ye kû ꞌdè có ji yo máa, yo bàkà nambeè ji ndâ ꞌduù ta ndâ i muu to tí nó, tacó wàa, bà ndâ i tí nò má da gî, Mbíṛì ꞌví te ta wiṛi mítí yo á ꞌbá tí nó mbe dù tí ká nô.
9 Eu vos digo: fazei-vos amigos com a riqueza injusta, para que, no dia em que ela vos faltar, eles vos recebam nos tabernáculos eternos.
10 ꞌDuù má ni bà kpolo tí làmbu i ta njembí wó gbaànjé gî, yí bà ni bà kpolo tí ndâ kpo-kpò i ta njembí wó gbaànjé delè gî. Káa bà kpolo tí làmbu i ta njembí ꞌduù gbaànjé má kpò yí gî, bà kpolo tí ndâ kpo-kpò i ta njembí wó gbaànjé delè bà kpò yí gî.
10 Aquele que é fiel nas coisas pequenas será também fiel nas coisas grandes. E quem é injusto nas coisas pequenas, sê-lo-á também nas grandes.
11 Káa bà kpolo tí ndâ i muu to tí nó ta njembí lo gbaànjé má kpò wò gî, a ꞌdi ká bà je ndâ i mì Mbíṛì ji wò, máa, wò ꞌví kpolo tí ndú?
11 Se, pois, não tiverdes sido fiéis nas riquezas injustas, quem vos confiará as verdadeiras?
12 Bà kpolo tí ndâ i mì ndâ ꞌbí ka lo ta njembí lo gbaànjé má kpò wò gî, a ꞌdi ká bà je i ji wò tí ꞌdóó ŋìndi lo?
12 E se não fostes fiéis no alheio, quem vos dará o que é vosso?
13 «Gbèe bòò bà bàkà nèté ji ndâ ꞌduù sósòꞌô ta njembí wó gbaànjé wálá. Yí má zè ꞌbí nìkì maa, yí bà zè ꞌbí ka wó nìkì wálá. Yí má kû te duù mítí ꞌbí , yí bà sì ꞌbí ka wó tí i wálá. Wò má kû bàkà nèté ji Mbíṛì ta njembí lo gbaànjé, wò bà ꞌde ꞌbí njembí tacó bà tee mítí ndâ i muu to tí nó wálá.»
13 Nenhum servo pode servir a dois senhores: ou há de odiar a um e amar o outro, ou há de aderir a um e desprezar o outro. Não podeis servir a Deus e ao dinheiro.
14 Ndâ mbe kpolo tí tàkìì mì ndâ Jùdéyà, tí ndâ mbe go ndâ i muu to tí nó, mâ giì ꞌdi có tí nò náa Jézù ꞌdè nò, ndú giì ŋo Jézù ŋó-ŋo.
14 Ora, ouviam tudo isto os fariseus, que eram avarentos, e zombavam dele.
15 Káa Jézù giì ꞌvìsì có ji ndú máa, «A yo ká kû bàkà tí yo tí ndâ ꞌduù jáá á kùṛo ndâ ꞌduù. Káa Mbíṛì ŋò ndâ có gbí njembí yo ni gî. Tacó ndâ i tí nó náa ndâ ꞌduù kû si tí ndâ kpóló-kpolo i nó me ndâ i kùṛo Mbíṛì lá.
15 Jesus disse-lhes: Vós procurais parecer justos aos olhos dos homens, mas Deus vos conhece os corações; pois o que é elevado aos olhos dos homens é abominável aos olhos de Deus.
16 «Ndâ có mì Mòze, ta ndâ có tí nó náa ndâ mbe ꞌdòkò có mì Mbíṛì cu mí gbí ndâ wáràgà mì ndú nó, bàkà nèté yee ká tí o mì Jòvánì tí mbe caka tí ndâ ꞌduù. Bìndi bà ma Banga-Ngú-Có gítí bà dù Mbíṛì tí gba giì ꞌbìtà tí. ꞌDo tí o bà ꞌbìtà bà ma Banga-Ngú-Có tí nò, ndâ ꞌduù me mbè kû giì bàkà wotí tacó bà dù tí ŋa ndâ ꞌduù tí nó tí ndâ bòò-gba mì Mbíṛì.
16 A lei e os profetas duraram até João. Desde então é anunciado o Reino de Deus, e cada um faz violência para aí entrar.
17 Káa à peteke a bà ꞌbu ndâ tàṛì ta to tí nó á cotí bà giṛi ꞌbí làmbu njì có téꞌdéé énó ꞌdo tí có mì Mòze.
17 Mais facilmente, porém, passará o céu e a terra do que se perderá uma só letra da lei.
18 «ꞌDuù má njè niì mì wó gî, bìndi yí giì kò ꞌbí ngú niì, yí kû zi a ngbà ta ngú niì tí nò. ꞌDuù delè má kò niì tí nó náa ꞌdakò mì wó njè yí gî nó, yí kû zi a ngbà ta yí.»
18 Todo o que abandonar sua mulher e casar com outra, comete adultério; e quem se casar com a mulher rejeitada, comete adultério também.
19 Jézù bà-i-nò giì lòkòꞌbò có ji ndú, máa, «ꞌBí ꞌdakò táánò tí mbe da i kû yuu káa ndâ kpo-kpò bòngo, yí delè kû zò káa tó i ꞌbàà ta ṛi ꞌdáá gî.
19 Havia um homem rico que se vestia de púrpura e linho finíssimo, e que todos os dias se banqueteava e se regalava.
20 — ausente —
20 Havia também um mendigo, por nome Lázaro, todo coberto de chagas, que estava deitado à porta do rico.
21 — ausente —
21 Ele avidamente desejava matar a fome com as migalhas que caíam da mesa do rico... Até os cães iam lamber-lhe as chagas.
22 «Lázàrò mâ giì cì gî, ndâ basìlì mì Mbíṛì giì te yí ya tí gí ṛègbà tí Àbìráámò gbíṛì. ꞌDakò tí nò tí mbe da i nò mâ giì cì gî, a giì duu yí gî.
22 Ora, aconteceu morrer o mendigo e ser levado pelos anjos ao seio de Abraão. Morreu também o rico e foi sepultado.
23 Káa yí giì dù á tà to gbí séꞌi á ꞌbá mì ndâ ku, bìndi yí giì ŋò Àbìráámò me dú, bìndi Lázàrò kû kì tí wó to á ṛègbà tí wó.
23 E estando ele nos tormentos do inferno, levantou os olhos e viu, ao longe, Abraão e Lázaro no seu seio.
24 Bìndi yí giì tò kû ta bà ꞌdeke tí wó ji Àbìráámò, máa, ‹Ŋò yê ṛo ye, bu ye Àbìráámò. Si Lázàrò ꞌví yuu sìlì ꞌbì wó gbaànjé mí gbí ngo, wàa yí ꞌví si ngo tí nò á tí sìlì ꞌbì wó nò ꞌví cì gí gbí nje ye, tacó bà ꞌdèè mè ye tacó ye gbí gbolò séꞌi.›
24 Gritou, então: - Pai Abraão, compadece-te de mim e manda Lázaro que molhe em água a ponta de seu dedo, a fim de me refrescar a língua, pois sou cruelmente atormentado nestas chamas.
25 «Káa Àbìráámò giì ꞌvìsì có ji ꞌdakò tí nò, máa, ‹Koṛo muu lo, máa, wò táánò kû ꞌvala gbí dà, ꞌviì mì ye, káa gbèe tó i mbe waa to có kòtí Lázàrò wálá. Káa à kpónó kû tekeꞌde yí bà-i-nó, káa wò kû kònò séꞌi.
25 Abraão, porém, replicou: - Filho, lembra-te de que recebeste teus bens em vida, mas Lázaro, males; por isso ele agora aqui é consolado, mas tu estás em tormento.
26 Káa à me ká énò cuki lá, cèe gbolò pù ngo njèè gbí òkò tí ndoo gî. Kpokèjì bà ya ndâ ꞌduù ꞌdo mì ze kàá gí mì yo kà wálá. Kpokèjì bà gì ndâ ꞌduù ꞌdo mì yo kà gí mì ze delè wálá.›
26 Além de tudo, há entre nós e vós um grande abismo, de maneira que, os que querem passar daqui para vós, não o podem, nem os de lá passar para cá.
27 «Káa mbe da i tí nò giì ꞌvìsì có ji Àbìráámò, máa, ‹À má énò, bàkà nambeè mì lo, wò ꞌví tuu Lázàrò gì gí ꞌbá mì bu ye,
27 O rico disse: - Rogo-te então, pai, que mandes Lázaro à casa de meu pai, pois tenho cinco irmãos,
28 wàa yí ꞌví ꞌdè có tí kpoò ji ndâ náꞌvindí ye vô mbe cì lá, máa, ndú ꞌví gì gí gbí bàndò mbugo tí nò náa ye kpónó kuu gbí nó lá.›
28 para lhes testemunhar, que não aconteça virem também eles parar neste lugar de tormentos.
29 «Káa Àbìráámò giì ꞌvìsì có ji ꞌdakò tí nò, máa, ‹Ndâ Mòze ta ndâ mbe ꞌdòkò có mì Mbíṛì kuu mì ndâ náꞌvindí lo kà; si ndú ꞌví ꞌdi ndâ có mì ndú.›
29 Abraão respondeu: - Eles lá têm Moisés e os profetas; ouçam-nos!
30 «Káa ꞌdakò tí nó giì ꞌvìsì có ji Àbìráámò, máa, ‹À me énò lá, bu ye Àbìráámò. À má a vuuvuu ká co mítí ndú, ndú bà ꞌvìsì muu ndú ꞌdo tí ndâ vò kpokèjì mì ndú gî.›
30 O rico replicou: - Não, pai Abraão; mas se for a eles algum dos mortos, arrepender-se-ão.
31 «Káa Àbìráámò giì ꞌvìsì có ji ꞌdakò tí nò, máa, ‹Ndú má biya bà ꞌdi ndâ có mì ndâ Mòze, ta ndâ mbe ꞌdòkò có mì Mbíṛì gî, à kpêtí káa ku ká ꞌvala ndi wó ꞌdo gbí muuꞌdú wó ká ya gí bà ꞌdè có ji ndú, ndâ có mì wó nò bà dù gbí tù ndú ká go cèe mòngò gbí tù bô.› »
31 Abraão respondeu-lhe: - Se não ouvirem a Moisés e aos profetas, tampouco se deixarão convencer, ainda que ressuscite algum dos mortos.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 16, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.