Lucas 15
Ngú bà toko nambeè mì Mbíṛì ta ndâ ꞌduù (NDZ) vs ARA
1 Ta o tí nò, ndâ mbe kû kili i-mírì me mbè, ta ndâ ꞌbí vo-vò Jùdéyà giì kaa ya kû ꞌdi ndâ có mì Jézù.
1 Aproximavam-se de Jesus todos os publicanos e pecadores para o ouvir.
2 Ndâ mbe kpolo tí tàkìì, ta ndâ mbe nìbà tàkìì mì ndâ Jùdéyà mâ giì ŋò énò, ndú giì ꞌbìtà bà ꞌdè víí có ta kòlòwò, máa, «ꞌDakò tí nò kû ŋònòkò tí wó ta ndâ ꞌduù ŋìnó náa à mò ndú ꞌdo gbí tàkìì mì ndâ Jùdéyà gî nô. Ndú delè kû zò i ta ndú gbí gbèe káꞌi!»
2 E murmuravam os fariseus e os escribas, dizendo: Este recebe pecadores e come com eles.
3 Jézù mâ giì ꞌdi có mì ndú nò, yí giì lòkòꞌbò có ji ndú, máa,
3 Então, lhes propôs Jesus esta parábola:
4 «ꞌBí ꞌduù ꞌdo gbí òkò tí yo nò kpónó má kû gbà ndâ rómbo mì wó ziꞌduù-vô, káa ꞌbí gbaànjé giì giṛi gî, yí bà jee sè mbè ndâ ŋìnó kû zò i nó mí to, bìndi yí ꞌví ya gí bà pà bà tí gbèe ŋìnó mbe giṛi gî nó, yee tí o tí nó náa yí ꞌde yí gî nó wálá?
4 Qual, dentre vós, é o homem que, possuindo cem ovelhas e perdendo uma delas, não deixa no deserto as noventa e nove e vai em busca da que se perdeu, até encontrá-la?
5 Yí má ꞌde yí gî, yí bà te yí mí pààpì wó ta líkíꞌo kû ya tí gí ꞌbá.
5 Achando-a, põe-na sobre os ombros, cheio de júbilo.
6 Ta o bà ye ta yí ꞌbá, yí bà kili ndâ kómbe wó, máa, ‹Yo gì , wàa ndoo ꞌví zò i ta líkíꞌo, tacó ꞌbí rómbo mì ye kùtàá giṛi gî, káa ye giì ꞌdè yí gî!›
6 E, indo para casa, reúne os amigos e vizinhos, dizendo-lhes: Alegrai-vos comigo, porque já achei a minha ovelha perdida.
7 Ye kû ꞌdè có ji yo máa, ŋìnò a gbèe ŋa i tí nó mbe kû bàkà tí á gbíṛì nó ká nò. Gbèe mbe bàkà vò i muu to tí nó má ꞌvìsì muu wó ꞌdo tí ndâ vò i mì wó gítí kpokèjì mì Mbíṛì, líkíꞌo wó tí Mbíṛì á gbíṛì ndii líkíꞌo ndâ mbè ꞌduù tí nó cúú-cu-cù mbe kû co tí kpokèjì mì wó nó gî.»
7 Digo-vos que, assim, haverá maior júbilo no céu por um pecador que se arrepende do que por noventa e nove justos que não necessitam de arrependimento.
8 Jézù giì ꞌvee ndâ ꞌduù máa, «Ndâ njì gírísì muuꞌbì kpónó má mì niì, bìndi ꞌbí gbaànjé giì ꞌva tí to á ꞌdo tí wó ta bèbìlì, niì tí nó bà tù ngba wu, bìndi yí giì pà ta tàꞌi léé gítí gbèe gírísì mì wó nò wálá? Káa à má me tí tí i bà kaa tàꞌi tí nò, niì tí nò bà je kùꞌò gítí gbí òkò ndâ káꞌi pétékèꞌi, yee tí o bà ꞌde gbèe gírísì tí nò wálá?
8 Ou qual é a mulher que, tendo dez dracmas, se perder uma, não acende a candeia, varre a casa e a procura diligentemente até encontrá-la?
9 Yí má ꞌde gî, yí bà kili ndâ kómbe wó ta ndâ ka ꞌbá mì wó, bìndi ndú bà da ꞌdì ta líkíꞌo.
9 E, tendo-a achado, reúne as amigas e vizinhas, dizendo: Alegrai-vos comigo, porque achei a dracma que eu tinha perdido.
10 Ye kû ꞌdè có ji yo máa, líkíꞌo kû bàkà ndâ basìlì mì Mbíṛì ta o tí nó náa ꞌbí mbe bàkà vò i gbaànjé má ꞌvìsì muu wó gítí kpokèjì mì Mbíṛì go énò.»
10 Eu vos afirmo que, de igual modo, há júbilo diante dos anjos de Deus por um pecador que se arrepende.
11 Jézù giì lòkòꞌbò ꞌbí có, máa, «Ta ꞌbí o gbaànjé, ꞌbí ꞌdakò giì jò ndâ ꞌviì-ꞌdakò sósòꞌô.
11 Continuou: Certo homem tinha dois filhos;
12 Ndú mâ giì kpolo tè tí ndâ ꞌdakò gî, ŋìnó tí ꞌviì nó giì ꞌdè có ji bu ndú ta ꞌbí ṛi gbaànjé, máa, ‹Je bà ndâ i mì ye á ꞌbá nó ji ye, bu ye.› Bu ndú bà-i-nò mâ giì njèè gbí ndâ i-ꞌbá ji ndú go i gbí tàkìì mì ndú gî,
12 o mais moço deles disse ao pai: Pai, dá-me a parte dos bens que me cabe. E ele lhes repartiu os haveres.
13 ꞌviì-ꞌdakò tí nò giì bàkà káa làmbu sili bìndi bà njèè gbí ndâ i mì ndú, bìndi yí giì kaa bà ndâ i mì wó ꞌdáá gî, yí giì ya ꞌdo ꞌbá mì bu wó gí gbí ꞌdú to. Bìndi yí giì volo gbí ndâ i tí nó vúṛù-vúṛù go i mì mbúṛù nô.
13 Passados não muitos dias, o filho mais moço, ajuntando tudo o que era seu, partiu para uma terra distante e lá dissipou todos os seus bens, vivendo dissolutamente.
14 «Ngo mâ giì tè á bìndi ndâ i mì wó nò gî, go giì tè to tí nò náa yí ꞌdòkò ta ꞌbá ya gítí nò tí ŋìndi ku. Káa gbèe i mì wó wálá.
14 Depois de ter consumido tudo, sobreveio àquele país uma grande fome, e ele começou a passar necessidade.
15 Tacó énò, yí giì kpò tí wó mítí ꞌbí ꞌdakò tí ꞌduù gbí to tí nò. ꞌDakò tí nò giì bàkà yí tí mbe kû je i-zó-zò ji ndâ kàdùrúkù mì wó.
15 Então, ele foi e se agregou a um dos cidadãos daquela terra, e este o mandou para os seus campos a guardar porcos.
16 Yí gbí ndâ o tí nò má ꞌde i-zó-zò mì ndâ kàdùrúkù, yí bà zò gî, káa a mbe je ji yí ká wálá.
16 Ali, desejava ele fartar-se das alfarrobas que os porcos comiam; mas ninguém lhe dava nada.
17 Yí mâ giì koṛo có kpòò, muu wó giì gì gítí wó gî. Bìndi yí giì ꞌdè có máa, ‹Ye kû cì ta go, káa yì ndâ mbe kû bàkà nèté ꞌbá mì bu ye kpónó gítí i-zó-zò wálá.
17 Então, caindo em si, disse: Quantos trabalhadores de meu pai têm pão com fartura, e eu aqui morro de fome!
18 À má énò, ye bà dele ndi ye ya gí mì bu ye, wàa, ye ꞌví ꞌdè có ji yí máa, «Ye bàkà vò i gítí Mbíṛì gî, ye delè bàkà vò i gítí lo gî, bu ye!
18 Levantar-me-ei, e irei ter com o meu pai, e lhe direi: Pai, pequei contra o céu e diante de ti;
19 Ye ꞌvii tí mbe dù tí ꞌviì mì lo kákáꞌi lá. Si ye ꞌví dù tí ꞌbí mbe bàkà nèté mì lo gbaànjé.» ›
19 já não sou digno de ser chamado teu filho; trata-me como um dos teus trabalhadores.
20 «ꞌViì-ꞌdakò tí nò bà-i-nò giì njè nó ya gí ꞌbá mì bu wó. Bu wó mâ giì ŋò yí ꞌdo me ꞌdú kèjì, yê ṛo wó giì bàkà yí gî. Yí bà-i-nò giì a ya gí bà kunduu yí, ta bà òlò gbí tù wó.
20 E, levantando-se, foi para seu pai. Vinha ele ainda longe, quando seu pai o avistou, e, compadecido dele, correndo, o abraçou, e beijou.
21 Káa ꞌviì-ꞌdakò tí nò giì ꞌdè có ji bu wó, máa, ‹Ye bàkà vò i gítí Mbíṛì gî, ye delè giì bàkà vò i gítí lo gî, bu ye. Ye ꞌvii tí mbe dù tí ꞌviì mì lo lá.›
21 E o filho lhe disse: Pai, pequei contra o céu e diante de ti; já não sou digno de ser chamado teu filho.
22 «Káa bu wó bà-i-nò giì tèꞌé tí ndâ bòò mì wó, máa, ‹Yo gì ta banga bòngo ŋìnó ta ŋa wálá nó, ta banga i-tí-sìlì-ꞌbì, ta tàmà.› Ndâ bòò tí nò mâ giì gì ta ndâ i tí nò gî, ꞌdakò tí nò giì zaa ꞌviì mì wó gî.
22 O pai, porém, disse aos seus servos: Trazei depressa a melhor roupa, vesti-o, ponde-lhe um anel no dedo e sandálias nos pés;
23 Bìndi yí giì ꞌdè có ji ndâ bòò mì wó, máa, ‹Yo ya gí bà gì ta ꞌbí ꞌviì-mòꞌdú ŋìnó ta banga dìì wó nó, wàa yo ꞌví bàkà ta i-zó-zò, wàa ndoo ꞌví zò i ta líkíꞌo.
23 trazei também e matai o novilho cevado. Comamos e regozijemo-nos,
24 Tacó ꞌviì mì ye nó táánò cì gî, káa yí kpónó ꞌvala ndi wó gî. Yí táánò giṛi gî, káa à kpónó ꞌde yí gî.› Ndâ bòò mì ꞌdakò tí nò mâ giì bàkà go có mì wó nó gî, ndú giì ꞌbìtà bà zò i ta líkíꞌo tí ndú.
24 porque este meu filho estava morto e reviveu, estava perdido e foi achado. E começaram a regozijar-se.
25 «Ta o tí nò náa ndú kû bàkà ta ndâ i tí nò nò, kpo ꞌviì-ꞌdakò mì ꞌdakò tí nò a i gbí njí. Yí mâ giì dooko gí ꞌbá yí giì ꞌdi kòcò ndâ ꞌduù kû cè cè, ta bà dù ṛu.
25 Ora, o filho mais velho estivera no campo; e, quando voltava, ao aproximar-se da casa, ouviu a música e as danças.
26 Yí bà-i-nò giì tèꞌé tí ꞌbí bòò mì bu wó gbaànjé, bìndi yí giì ꞌvee yí, máa, ‹A yè ká bàkà tí ta bìndi ye ꞌbá tí nó?›
26 Chamou um dos criados e perguntou-lhe que era aquilo.
27 «Káa ꞌdakò tí nò giì ꞌvìsì có ji yí, máa, ‹A náꞌvindí lo ká dele ndi wó ꞌdo gbí to tí nó táánò náa yí ya gítí nô. Káa bu lo giì zi ꞌviì-mòꞌdú tí nó táánò náa ndoo ko yí ta banga dìì wó nó tacó bà te ta wiṛi mítí wó, tacó yí dele ꞌdo kà ta vò i tí wó wálá.›
27 E ele informou: Veio teu irmão, e teu pai mandou matar o novilho cevado, porque o recuperou com saúde.
28 «Tàkòcò ꞌviì-ꞌdakò tí nò bà-i-nò giì kpolo ndii muu bà ya yí gí tàꞌi gî. Bu wó mâ giì ŋò énò, yí giì có gí sè, bìndi yí giì ꞌdeke tí wó ji yí máa, yí ya gí tàꞌi.
28 Ele se indignou e não queria entrar; saindo, porém, o pai, procurava conciliá-lo.
29 Káa ꞌviì-ꞌdakò tí nò giì ꞌvìsì có ji bu wó, máa, ‹Ŋò káa ŋa mbè ndoò tí nó náa ye kû bàkà nèté ji wò go bòò mì lo nó gi! Ye jé ta ꞌbí gbèe ṛi ndii muu ndâ có mì lo lá. Wò jé je ji ye a yè? À kpêtí káa vòó ṛókpô ꞌviì-bee sínò wò jé je ji ye, tacó wàa ze ꞌví ꞌdè ta líkí nje ta ndâ kómbe ye lá!
29 Mas ele respondeu a seu pai: Há tantos anos que te sirvo sem jamais transgredir uma ordem tua, e nunca me deste um cabrito sequer para alegrar-me com os meus amigos;
30 Káa wò kpónó giì zì a ngbú ꞌviì-mòꞌdú ta i ká gbí wó ji ꞌviì mì lo mbe kaa ndâ i mì lo ya gí bà volo gbí ndú ji ndâ vo-vò niì ꞌdáá gî, bìndi yí giì dele ndi wó.›
30 vindo, porém, esse teu filho, que desperdiçou os teus bens com meretrizes, tu mandaste matar para ele o novilho cevado.
31 «Káa bu wó giì ꞌvìsì có ji yí, máa, ‹Ndà kû dù ta ndà ꞌbá ta o ꞌdáá gî. Ndâ i mì ye ꞌdáá gî a ndâ i mì lo, ꞌviì mì ye.
31 Então, lhe respondeu o pai: Meu filho, tu sempre estás comigo; tudo o que é meu é teu.
32 Ye te wiṛi mítí náꞌvindí lo ta pétékè tàkòcò ye ká dú, tacó yí táánò cì gî, káa yí kpónó ꞌvala ndi wó gî; yí táánò giṛi gî, káa à kpónó ꞌde yí gî.› »
32 Entretanto, era preciso que nos regozijássemos e nos alegrássemos, porque esse teu irmão estava morto e reviveu, estava perdido e foi achado.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 15, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.