Lucas 15
Ngú bà toko nambeè mì Mbíṛì ta ndâ ꞌduù (NDZ) vs ACF
1 Ta o tí nò, ndâ mbe kû kili i-mírì me mbè, ta ndâ ꞌbí vo-vò Jùdéyà giì kaa ya kû ꞌdi ndâ có mì Jézù.
1 E Chegavam-se a ele todos os publicanos e pecadores para o ouvir.
2 Ndâ mbe kpolo tí tàkìì, ta ndâ mbe nìbà tàkìì mì ndâ Jùdéyà mâ giì ŋò énò, ndú giì ꞌbìtà bà ꞌdè víí có ta kòlòwò, máa, «ꞌDakò tí nò kû ŋònòkò tí wó ta ndâ ꞌduù ŋìnó náa à mò ndú ꞌdo gbí tàkìì mì ndâ Jùdéyà gî nô. Ndú delè kû zò i ta ndú gbí gbèe káꞌi!»
2 E os fariseus e os escribas murmuravam, dizendo: Este recebe pecadores, e come com eles.
3 Jézù mâ giì ꞌdi có mì ndú nò, yí giì lòkòꞌbò có ji ndú, máa,
3 E ele lhes propôs esta parábola, dizendo:
4 «ꞌBí ꞌduù ꞌdo gbí òkò tí yo nò kpónó má kû gbà ndâ rómbo mì wó ziꞌduù-vô, káa ꞌbí gbaànjé giì giṛi gî, yí bà jee sè mbè ndâ ŋìnó kû zò i nó mí to, bìndi yí ꞌví ya gí bà pà bà tí gbèe ŋìnó mbe giṛi gî nó, yee tí o tí nó náa yí ꞌde yí gî nó wálá?
4 Que homem dentre vós, tendo cem ovelhas, e perdendo uma delas, não deixa no deserto as noventa e nove, e vai após a perdida até que venha a achá-la?
5 Yí má ꞌde yí gî, yí bà te yí mí pààpì wó ta líkíꞌo kû ya tí gí ꞌbá.
5 E achando-a, a põe sobre os seus ombros, jubiloso;
6 Ta o bà ye ta yí ꞌbá, yí bà kili ndâ kómbe wó, máa, ‹Yo gì , wàa ndoo ꞌví zò i ta líkíꞌo, tacó ꞌbí rómbo mì ye kùtàá giṛi gî, káa ye giì ꞌdè yí gî!›
6 E, chegando a casa, convoca os amigos e vizinhos, dizendo-lhes: Alegrai-vos comigo, porque já achei a minha ovelha perdida.
7 Ye kû ꞌdè có ji yo máa, ŋìnò a gbèe ŋa i tí nó mbe kû bàkà tí á gbíṛì nó ká nò. Gbèe mbe bàkà vò i muu to tí nó má ꞌvìsì muu wó ꞌdo tí ndâ vò i mì wó gítí kpokèjì mì Mbíṛì, líkíꞌo wó tí Mbíṛì á gbíṛì ndii líkíꞌo ndâ mbè ꞌduù tí nó cúú-cu-cù mbe kû co tí kpokèjì mì wó nó gî.»
7 Digo-vos que assim haverá alegria no céu por um pecador que se arrepende, mais do que por noventa e nove justos que não necessitam de arrependimento.
8 Jézù giì ꞌvee ndâ ꞌduù máa, «Ndâ njì gírísì muuꞌbì kpónó má mì niì, bìndi ꞌbí gbaànjé giì ꞌva tí to á ꞌdo tí wó ta bèbìlì, niì tí nó bà tù ngba wu, bìndi yí giì pà ta tàꞌi léé gítí gbèe gírísì mì wó nò wálá? Káa à má me tí tí i bà kaa tàꞌi tí nò, niì tí nò bà je kùꞌò gítí gbí òkò ndâ káꞌi pétékèꞌi, yee tí o bà ꞌde gbèe gírísì tí nò wálá?
8 Ou qual a mulher que, tendo dez dracmas, se perder uma dracma, não acende a candeia, e varre a casa, e busca com diligência até a achar?
9 Yí má ꞌde gî, yí bà kili ndâ kómbe wó ta ndâ ka ꞌbá mì wó, bìndi ndú bà da ꞌdì ta líkíꞌo.
9 E achando-a, convoca as amigas e vizinhas, dizendo: Alegrai-vos comigo, porque já achei a dracma perdida.
10 Ye kû ꞌdè có ji yo máa, líkíꞌo kû bàkà ndâ basìlì mì Mbíṛì ta o tí nó náa ꞌbí mbe bàkà vò i gbaànjé má ꞌvìsì muu wó gítí kpokèjì mì Mbíṛì go énò.»
10 Assim vos digo que há alegria diante dos anjos de Deus por um pecador que se arrepende.
11 Jézù giì lòkòꞌbò ꞌbí có, máa, «Ta ꞌbí o gbaànjé, ꞌbí ꞌdakò giì jò ndâ ꞌviì-ꞌdakò sósòꞌô.
11 E disse: Um certo homem tinha dois filhos;
12 Ndú mâ giì kpolo tè tí ndâ ꞌdakò gî, ŋìnó tí ꞌviì nó giì ꞌdè có ji bu ndú ta ꞌbí ṛi gbaànjé, máa, ‹Je bà ndâ i mì ye á ꞌbá nó ji ye, bu ye.› Bu ndú bà-i-nò mâ giì njèè gbí ndâ i-ꞌbá ji ndú go i gbí tàkìì mì ndú gî,
12 E o mais moço deles disse ao pai: Pai, dá-me a parte dos bens que me pertence. E ele repartiu por eles a fazenda.
13 ꞌviì-ꞌdakò tí nò giì bàkà káa làmbu sili bìndi bà njèè gbí ndâ i mì ndú, bìndi yí giì kaa bà ndâ i mì wó ꞌdáá gî, yí giì ya ꞌdo ꞌbá mì bu wó gí gbí ꞌdú to. Bìndi yí giì volo gbí ndâ i tí nó vúṛù-vúṛù go i mì mbúṛù nô.
13 E, poucos dias depois, o filho mais novo, ajuntando tudo, partiu para uma terra longínqua, e ali desperdiçou os seus bens, vivendo dissolutamente.
14 «Ngo mâ giì tè á bìndi ndâ i mì wó nò gî, go giì tè to tí nò náa yí ꞌdòkò ta ꞌbá ya gítí nò tí ŋìndi ku. Káa gbèe i mì wó wálá.
14 E, havendo ele gastado tudo, houve naquela terra uma grande fome, e começou a padecer necessidades.
15 Tacó énò, yí giì kpò tí wó mítí ꞌbí ꞌdakò tí ꞌduù gbí to tí nò. ꞌDakò tí nò giì bàkà yí tí mbe kû je i-zó-zò ji ndâ kàdùrúkù mì wó.
15 E foi, e chegou-se a um dos cidadãos daquela terra, o qual o mandou para os seus campos, a apascentar porcos.
16 Yí gbí ndâ o tí nò má ꞌde i-zó-zò mì ndâ kàdùrúkù, yí bà zò gî, káa a mbe je ji yí ká wálá.
16 E desejava encher o seu estômago com as bolotas que os porcos comiam, e ninguém lhe dava nada.
17 Yí mâ giì koṛo có kpòò, muu wó giì gì gítí wó gî. Bìndi yí giì ꞌdè có máa, ‹Ye kû cì ta go, káa yì ndâ mbe kû bàkà nèté ꞌbá mì bu ye kpónó gítí i-zó-zò wálá.
17 E, tornando em si, disse: Quantos jornaleiros de meu pai têm abundância de pão, e eu aqui pereço de fome!
18 À má énò, ye bà dele ndi ye ya gí mì bu ye, wàa, ye ꞌví ꞌdè có ji yí máa, «Ye bàkà vò i gítí Mbíṛì gî, ye delè bàkà vò i gítí lo gî, bu ye!
18 Levantar-me-ei, e irei ter com meu pai, e dir-lhe-ei: Pai, pequei contra o céu e perante ti;
19 Ye ꞌvii tí mbe dù tí ꞌviì mì lo kákáꞌi lá. Si ye ꞌví dù tí ꞌbí mbe bàkà nèté mì lo gbaànjé.» ›
19 Já não sou digno de ser chamado teu filho; faze-me como um dos teus jornaleiros.
20 «ꞌViì-ꞌdakò tí nò bà-i-nò giì njè nó ya gí ꞌbá mì bu wó. Bu wó mâ giì ŋò yí ꞌdo me ꞌdú kèjì, yê ṛo wó giì bàkà yí gî. Yí bà-i-nò giì a ya gí bà kunduu yí, ta bà òlò gbí tù wó.
20 E, levantando-se, foi para seu pai; e, quando ainda estava longe, viu-o seu pai, e se moveu de íntima compaixão e, correndo, lançou-se-lhe ao pescoço e o beijou.
21 Káa ꞌviì-ꞌdakò tí nò giì ꞌdè có ji bu wó, máa, ‹Ye bàkà vò i gítí Mbíṛì gî, ye delè giì bàkà vò i gítí lo gî, bu ye. Ye ꞌvii tí mbe dù tí ꞌviì mì lo lá.›
21 E o filho lhe disse: Pai, pequei contra o céu e perante ti, e já não sou digno de ser chamado teu filho.
22 «Káa bu wó bà-i-nò giì tèꞌé tí ndâ bòò mì wó, máa, ‹Yo gì ta banga bòngo ŋìnó ta ŋa wálá nó, ta banga i-tí-sìlì-ꞌbì, ta tàmà.› Ndâ bòò tí nò mâ giì gì ta ndâ i tí nò gî, ꞌdakò tí nò giì zaa ꞌviì mì wó gî.
22 Mas o pai disse aos seus servos: Trazei depressa a melhor roupa; e vesti-lho, e ponde-lhe um anel na mão, e alparcas nos pés;
23 Bìndi yí giì ꞌdè có ji ndâ bòò mì wó, máa, ‹Yo ya gí bà gì ta ꞌbí ꞌviì-mòꞌdú ŋìnó ta banga dìì wó nó, wàa yo ꞌví bàkà ta i-zó-zò, wàa ndoo ꞌví zò i ta líkíꞌo.
23 E trazei o bezerro cevado, e matai-o; e comamos, e alegremo-nos;
24 Tacó ꞌviì mì ye nó táánò cì gî, káa yí kpónó ꞌvala ndi wó gî. Yí táánò giṛi gî, káa à kpónó ꞌde yí gî.› Ndâ bòò mì ꞌdakò tí nò mâ giì bàkà go có mì wó nó gî, ndú giì ꞌbìtà bà zò i ta líkíꞌo tí ndú.
24 Porque este meu filho estava morto, e reviveu, tinha-se perdido, e foi achado. E começaram a alegrar-se.
25 «Ta o tí nò náa ndú kû bàkà ta ndâ i tí nò nò, kpo ꞌviì-ꞌdakò mì ꞌdakò tí nò a i gbí njí. Yí mâ giì dooko gí ꞌbá yí giì ꞌdi kòcò ndâ ꞌduù kû cè cè, ta bà dù ṛu.
25 E o seu filho mais velho estava no campo; e quando veio, e chegou perto de casa, ouviu a música e as danças.
26 Yí bà-i-nò giì tèꞌé tí ꞌbí bòò mì bu wó gbaànjé, bìndi yí giì ꞌvee yí, máa, ‹A yè ká bàkà tí ta bìndi ye ꞌbá tí nó?›
26 E, chamando um dos servos, perguntou-lhe que era aquilo.
27 «Káa ꞌdakò tí nò giì ꞌvìsì có ji yí, máa, ‹A náꞌvindí lo ká dele ndi wó ꞌdo gbí to tí nó táánò náa yí ya gítí nô. Káa bu lo giì zi ꞌviì-mòꞌdú tí nó táánò náa ndoo ko yí ta banga dìì wó nó tacó bà te ta wiṛi mítí wó, tacó yí dele ꞌdo kà ta vò i tí wó wálá.›
27 E ele lhe disse: Veio teu irmão; e teu pai matou o bezerro cevado, porque o recebeu são e salvo.
28 «Tàkòcò ꞌviì-ꞌdakò tí nò bà-i-nò giì kpolo ndii muu bà ya yí gí tàꞌi gî. Bu wó mâ giì ŋò énò, yí giì có gí sè, bìndi yí giì ꞌdeke tí wó ji yí máa, yí ya gí tàꞌi.
28 Mas ele se indignou, e não queria entrar.
29 Káa ꞌviì-ꞌdakò tí nò giì ꞌvìsì có ji bu wó, máa, ‹Ŋò káa ŋa mbè ndoò tí nó náa ye kû bàkà nèté ji wò go bòò mì lo nó gi! Ye jé ta ꞌbí gbèe ṛi ndii muu ndâ có mì lo lá. Wò jé je ji ye a yè? À kpêtí káa vòó ṛókpô ꞌviì-bee sínò wò jé je ji ye, tacó wàa ze ꞌví ꞌdè ta líkí nje ta ndâ kómbe ye lá!
29 E saindo o pai, instava com ele. Mas, respondendo ele, disse ao pai: Eis que te sirvo há tantos anos, sem nunca transgredir o teu mandamento, e nunca me deste um cabrito para alegrar-me com os meus amigos;
30 Káa wò kpónó giì zì a ngbú ꞌviì-mòꞌdú ta i ká gbí wó ji ꞌviì mì lo mbe kaa ndâ i mì lo ya gí bà volo gbí ndú ji ndâ vo-vò niì ꞌdáá gî, bìndi yí giì dele ndi wó.›
30 Vindo, porém, este teu filho, que desperdiçou os teus bens com as meretrizes, mataste-lhe o bezerro cevado.
31 «Káa bu wó giì ꞌvìsì có ji yí, máa, ‹Ndà kû dù ta ndà ꞌbá ta o ꞌdáá gî. Ndâ i mì ye ꞌdáá gî a ndâ i mì lo, ꞌviì mì ye.
31 E ele lhe disse: Filho, tu sempre estás comigo, e todas as minhas coisas são tuas;
32 Ye te wiṛi mítí náꞌvindí lo ta pétékè tàkòcò ye ká dú, tacó yí táánò cì gî, káa yí kpónó ꞌvala ndi wó gî; yí táánò giṛi gî, káa à kpónó ꞌde yí gî.› »
32 Mas era justo alegrarmo-nos e folgarmos, porque este teu irmão estava morto, e reviveu; e tinha-se perdido, e achou-se.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 15, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.