Hebreus 6
Ngú bà toko nambeè mì Mbíṛì ta ndâ ꞌduù (NDZ) vs NTLH
1 À má énò, ndoo kpónó ꞌví koṛo có go i mì ndâ ꞌduù ŋìnó náa gbí dìì ndú yù gî nô. Ndoo si bà dù kû ꞌviiki káa gbí ndâ kpédélé có tí nó náa àá táánò nìbà ndú ji ndoo gítí Bìndi-Mbíṛì nó mí to. Ndâ có tí nó náa àá táánò nìbà ndú ji ndoo énó máa, ndoo ꞌvìsì muu ndoo ꞌdo tí bà bàkà ndâ i ŋìnó mbe kû ya ta ndoo gí nje ku nó gî, wàa ndoo ꞌví tee njembí ndoo mítí Mbíṛì;
1 Assim, vamos em frente a fim de chegarmos ao ensinamento de adultos, deixando para trás as primeiras lições da mensagem de Cristo. Nós não vamos colocar de novo as bases dessa mensagem, isto é, a necessidade de abandonar uma vida inútil e de crer em Deus;
2 ta có gítí bà caka tí, ta bà je wotí, giì je có gítí bà ꞌvala ndi ndâ ku ꞌdo gbí muuꞌdú ndú, ta có gítí ndòngbú bà waa có ngbé lá nô.
2 o ensinamento a respeito dos batismos e da cerimônia de pôr as mãos sobre os cristãos; e a ressurreição dos mortos e o julgamento eterno.
3 Ndoo bà koṛo có go i mì ndâ ꞌduù ŋìnó náa gbí dìì ndú yù gî nó gî, náa Mbíṛì má ùnje gî nò.
3 Vamos em frente! E, se Deus quiser, é isso o que faremos.
4 Káa à má gítí ndâ ꞌduù tí nó náa ṛo ndú táánò njaanga gî, ndâ ꞌduù tí nó mbe tala líkí i-nambeè tí nó mbe gì ꞌdo mì Mbíṛì nó gî, ndâ ꞌduù tí nó náa Bèṛi-mì-Mbíṛì je wotí ji ndú gî,
4 Como é que as pessoas que abandonaram a fé podem se arrepender de novo? Elas já estavam na luz de Deus. Já haviam experimentado o dom do céu e recebido a sua parte do Espírito Santo.
5 ndâ ꞌduù tí nó mbe ŋò tó i mì có mì Mbíṛì ni gî, ndú delè giì ŋò ndâ wotí bìndi ku ni gî nó,
5 Já haviam conhecido por experiência que a palavra de Deus é boa e tinham experimentado os poderes do mundo que há de vir.
6 ndâ ŋa ndâ ꞌduù tí nò má caka ꞌbì ndú ꞌdo gbí ndâ i tí nò jéé gî, bà ꞌvìsì muu ndú ndí gítí bà co tí kpokèjì mì Mbíṛì kákáꞌi a cèe «pàṛà-ngùù-kpò-diigba.» Wotí mì ndú gítí bà dele ndi ndú gì gítí kpokèjì mì Mbíṛì kákáꞌi wálá, lê náa ndú ùnje gítí bà gbì ꞌViì-mì-Mbíṛì mítí njèèkpè mû gî, ndú delè giì ùnje gítí bà ŋonoko yí mí kùṛo ndâ ꞌduù gî nò.
6 Mas depois abandonaram a fé. É impossível levar essas pessoas a se arrependerem de novo, pois estão crucificando outra vez o Filho de Deus e zombando publicamente dele.
7 Tacó to mbe njù ngo mù tí nó mbe kû nì mítí , bìndi ndâ ŋa tí nó náa ndâ ꞌduù ji mítí nó giì bàkà ji ndú gî nó, a to ŋìnó náa Mbíṛì cù ꞌdê ngo cù wó mítí gî.
7 Deus abençoa a terra que recebe a chuva, a qual muitas vezes cai sobre ela e produz plantas úteis para aqueles que trabalham nela.
8 Káa to ŋìnó mbe kû kù ndâ bè kpeṛè ta zìbàmù nó, a to mbe dooko ta bà ì njà mítí mì Mbíṛì gî. Ndòngbú kâ tacó bà ji ta ŋa to tí nò delè káa wu.
8 Mas a terra que produz mato e espinhos não serve para nada; ela corre o perigo de ser amaldiçoada por Deus e acaba sendo queimada.
9 Ze kpêtí má ꞌdè ká énò, bà ŋìndi yo kpòò káa bà tó, ndâ tó ꞌduù mì ze. Gúku gbí njembí ze gítí yo wálá; yo a ndâ ꞌduù mì ꞌválá.
9 Porém, ainda que falemos dessa maneira, meus queridos irmãos, estamos certos de que vocês têm as melhores bênçãos que vêm da salvação.
10 Tacó Mbíṛì me mbe ꞌboo ꞌduù, wàa yí ꞌví neke tí ta ṛo wó ꞌdo tí bà zeke ndâ tó nèté mì yo, ta tó bà zè tí tí nó náa yo táánò zè ta ndâ ꞌduù mì wó náa yí kaa ndú mò gí mì wó gî ta ṛè wó nó lá.
10 Deus não é injusto. Ele não esquece o trabalho que vocês fizeram nem o amor que lhe mostraram na ajuda que deram e ainda estão dando aos seus irmãos na fé.
11 Káa có ŋìnó kpónó gbaànjé gbí njembí ze nó énó máa, yo ꞌdáá gî ꞌví bàkà nèté ta go nèté tí nò tí yo yee tí ndòngbú o tí nó náa yo ꞌde i tí nó náa yo kû koṛo có lì mítí nó gî.
11 O nosso profundo desejo é que cada um de vocês continue com entusiasmo até o fim, para que, de fato, recebam o que esperam.
12 Yo dù tí ndâ mbe kpó lá, yo mèlè bìndi ndâ ꞌduù tí nó mbe ꞌde i tí nó náa Mbíṛì táánò ci ndâ ꞌduù gítí nó ꞌdo gbí bà tee njembí ndú mítí Mbíṛì, giì je bà dù ndú tí ndâ mbe kpácà nô.
12 Não queremos que se tornem preguiçosos, mas que sejam como os que creem e têm paciência, para que assim recebam o que Deus prometeu.
13 Ta o tí nó náa Mbíṛì táánò kû ci tí ta Àbìráámò nó, yí ta o tí nò be káa ꞌdóó tí wó tí Mbíṛì ji Àbìráámò, tacó ꞌbí ꞌduù mbe me gbolò ndii yí tí Mbíṛì gî tacó wàa yí ꞌví be ta tí ꞌduù tí nò ji Àbìráámò nò wálá.
13 Deus fez a promessa a Abraão e jurou cumpri-la. E, como não havia ninguém maior do que ele mesmo, Deus jurou pelo seu próprio nome.
14 Tacó énò, yí giì be tí wó ji Àbìráámò énó máa, «Ye bà cù ꞌdê ngo cù mítí lo ta njembí ye gbaànjé ta bà je ndâ ꞌviì ji wò me mbè.»
14 Ele disse a Abraão: “Eu prometo que abençoarei você ricamente e lhe darei muitos descendentes.”
15 Àbìráámò táánò giì dù kpécè kû ù ndi i tàkò cí tí nò náa Mbíṛì ci ta yí nò, yee tí o tí nó náa yí giì ꞌde gî.
15 Abraão teve paciência e por isso recebeu o que Deus havia prometido.
16 Ndâ ꞌduù kû be tí ndú a i ta ṛè ꞌduù ŋìnó tí kpóló-kpolo ꞌduù mì ndú nô. Có má gbí òkò tí ndâ ꞌduù, à kû ŋò yúcó a i ꞌdo tí bà be tí ndú.
16 Quando alguém jura, usa o nome de uma pessoa que é maior do que ele, e o juramento acaba com qualquer discussão.
17 À má énò, tacó go bà je kponje ꞌdo nje ndâ ꞌduù tí nó náa Mbíṛì dígísèé ci ndú máa yì jé ꞌvìsì muu yì lá nó, mâ giì gì gítí Mbíṛì gî, yí giì be tí wó ji ndú.
17 Deus quis deixar bem claro aos que iam receber o que ele havia prometido que jamais mudaria a sua decisão. Por isso, junto com a promessa, fez o juramento.
18 Yí bàkà énò, tacó wàa à ꞌví dù kuu tí a ndâ i sósòꞌô, náa bà ꞌvìsì ndú a cèe «pàṛà-ngùù-kpò-diigba», tacó wàa ndoo tí ndâ ꞌduù tí nó mbe fa ngèlè vò i gì gí mì yì nó ꞌví ꞌde ta wotí gítí bà koṛo có lì mítí cí tí nò náa yì ci ta ndoo nô.
18 Portanto, há duas coisas que não podem ser mudadas, e a respeito delas Deus não pode mentir. E assim nós, que encontramos segurança nele, nos sentimos muito encorajados a nos manter firmes na esperança que nos foi dada.
19 I tí nò náa ndoo kû koṛo có lì mítí nò ká kû si lilí ndoo ꞌví dù tí ndoo. Ŋìnò a i ŋìnó mbe ya ngéé gí kapí ngbùngbù á tàꞌi ꞌbá-Mbíṛì á gbíṛì,
19 Essa esperança mantém segura e firme a nossa vida, assim como a âncora mantém seguro o barco. Ela passa pela cortina do templo do céu e entra no Lugar Santíssimo celestial.
20 gítí bàndò tí nó náa Jézù ya gítí tí kpédélé ꞌduù tacó tí ndoo nô. Jézù ya gí mì Mbíṛì á kapí ngbùngbù tàꞌi ꞌbá-Mbíṛì tacó yí gì tí Kùṛo ndâ bu-Mbíṛì go Mèlèkìzédèkì dúú bà ya tí gî.
20 Foi lá que, para o nosso bem, Jesus entrou antes de nós. E ele se tornou para sempre o Grande Sacerdote , na ordem do sacerdócio de Melquisedeque.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Hebreus 6, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.