Hebreus 3
Ngú bà toko nambeè mì Mbíṛì ta ndâ ꞌduù (NDZ) vs NTLH
1 À má gó énò, yo tí ndâ náꞌvindí ye, tí ndâ ꞌduù mì Mbíṛì náa yí kaa yo mò gí mì wó tí Mbíṛì gî nó, ꞌví koṛo có gítí Jézù tí tú mì Mbíṛì, delè tí Kùṛo ndâ bu-Mbíṛì mì yúcó tí nó náa ndoo kû ùnje á gítí nô.
1 Meus irmãos na fé, vocês que também foram chamados por Deus, olhem para Jesus, que Deus enviou para ser o Grande Sacerdote da fé que professamos.
2 Yí tí Jézù táánò bàkà nèté mì Mbíṛì ta njembí wó gbaànjé ká go i mì Mòze tí mbe bàkà nèté mì Mbíṛì dígísèé ta njembí wó gbaànjé.
2 Pois ele foi fiel a Deus, que o escolheu para esse serviço, assim como Moisés foi fiel no seu trabalho em toda a casa de Deus .
3 Káa à te duù mítí Jézù ndii Mòze gî, á go ŋìnó náa ndâ ꞌduù kû te ta duù mítí mbe gèè ꞌbá ndii ꞌbá tí nó náa yí gèè nó gî nô.
3 Assim como a pessoa que constrói uma casa é mais importante do que a casa, assim, também, Jesus é mais importante do que Moisés.
4 À bì ndâ ꞌbá ꞌdáá gî a ꞌbì ꞌduù, káa a Mbíṛì ká suu ndâ i ꞌdáá gî.
4 Uma casa tem de ser construída por alguém, mas Deus é o construtor de tudo o que existe.
5 Káa Mòze táánò bàkà nèté mì Mbíṛì ta njembí wó gbaànjé gbí òkò tí ndâ ꞌduù mì Mbíṛì tí ndâ Ìzìrìyélì ꞌdáá gî, á go bòò mì Mbíṛì mbe kû ꞌdè yúcó gítí ndâ i ŋìnó náa Mbíṛì kèjì gí bà bàkà ndú nô.
5 E Moisés foi um servo fiel no seu trabalho na casa de Deus e falou das coisas que Deus ia dizer no futuro.
6 Káa Jézù tí Bìndi-Mbíṛì táánò bàkà nèté ꞌbá mì Mbíṛì ta njembí wó gbaànjé á go njembí ꞌViì mì Bu wó. Káa ndoo a ndâ ꞌviì mì Mbíṛì, náa ndoo má cì gúku lá nò. Ndoo delè má kì nô gítí i tí nó náa ndoo kû koṛo có lì mítí nó lá nò.
6 Mas Cristo é fiel como Filho, que dirige a casa de Deus. E nós seremos a sua casa se conservarmos a nossa coragem e a nossa confiança naquilo que esperamos.
7 Tacó énò, kòcò Bèṛi-mì-Mbíṛì énó máa,
7 Por isso, como diz o Espírito Santo: “Se hoje vocês ouvirem a voz de Deus,
8 yo ꞌví bàkà ngbútù á go i mì ndâ ꞌduù tí nó dígísèé
8 não sejam teimosos como foram os seus antepassados quando se revoltaram contra ele, no dia em que eles o puseram à prova no deserto.
9 Ndâ ká gù yo dígísèé tala bà ŋò wotí mì ye,
9 Ali os antepassados de vocês me desafiaram e me puseram à prova, embora eles tivessem visto o que eu fiz durante quarenta anos.
10 Tacó énò, tàkòcò ye táánò giì kpolo gítí ndâ ꞌduù tí nò.
10 Por isso fiquei irritado com aquela gente e disse: ‘Eles são gente de coração perverso e não querem obedecer aos meus mandamentos.’
11 Káa ye tí Mbíṛì giì be tí ye ta kpo tàkòcò énó máa,
11 Eu fiquei irado e fiz este juramento: ‘Eles nunca entrarão na onde eu lhes teria dado descanso!’ ”
12 Yo kpolo tí yo, ndâ náꞌvindí ye, tacó wàa ꞌbí ꞌduù gbaànjé ꞌdo gbí òkò yo ꞌví dù ta vò njembí wó, tí ŋa vò njembí ŋìnó mbe si yí ꞌví njèè gbí òkò tí ndú ta wu Mbíṛì nó lá.
12 Meus irmãos, cuidado para que nenhum de vocês tenha um coração tão mau e descrente, que o leve a se afastar do Deus vivo.
13 Yo konì tí yo gbí òkò tí yo ta ṛi ꞌdáá gî. Yo ꞌví nì «taàbé» gítí bà konì tí yo gbí òkò tí yo lá, tacó wàa, njembí yo ꞌví gbì kàángbá gítí Mbíṛì ꞌdo gbí tiṛì mì vò i lá.
13 Pelo contrário, enquanto esse “hoje” de que falam as Escrituras Sagradas se aplicar a nós, animem uns aos outros, a fim de que nenhum de vocês se deixe enganar pelo pecado, nem endureça o seu coração.
14 Tacó ndoo ꞌdáá gî a ndâ ka Bìndi-Mbíṛì, náa ndoo má zèè kpédélé có tí nó náa ndoo táánò ùnje gítí nó tí kpoò yee tí o ku mì ndoo gî nò.
14 Pois seremos companheiros de Cristo se continuarmos firmes até o fim na confiança que temos tido desde o princípio.
15 À cu mí gbí wáràgà mì Mbíṛì énó máa,
15 É isso o que as Escrituras Sagradas dizem: “Se hoje vocês ouvirem a voz de Deus, não sejam teimosos como foram os seus antepassados quando se revoltaram contra ele.”
16 A ndâ ꞌdi dígísèé ká ꞌdi kòcò Mbíṛì káa ndú giì kpò tí mítí wó ta ngbútù gî nó? À dígísèé me ndâ Ìzìrìyélì tí nó náa Mòze kaa ndú ꞌdo Másìrì nó lá.
16 Quem foi que ouviu a voz de Deus e se revoltou contra ele? Foram todos os que Moisés tirou do Egito.
17 Káa tàkòcò Mbíṛì dígísèé kpolo a i gítí ndâ ꞌdi ta ndoò ziꞌduù-só nó? À kpolo me gítí ndâ mbe bàkà vò i tí nó mbe ci-ciki ta ndi gbí kángáá nga ngoò nó lá?
17 Com quem foi que Deus se irritou durante quarenta anos? Foi com os que pecaram e caíram mortos no deserto.
18 Káa Mbíṛì dígísèé be tí wó nó a i ji ndâ ꞌdi, énó máa, ndú bà ꞌdò kò ndú gbaànjé á mì bàndò bà tèwo yì wálá nó? Yí be tí wó me ji ndâ mbe kpò cò lá?
18 E de quem é que Deus estava falando quando fez este juramento: “Eles nunca entrarão na Terra Prometida, onde eu lhes teria dado descanso”? Ele estava falando das pessoas que se revoltaram.
19 À má énò, ndoo kpónó ŋò ni gî, máa, bà yee tí bàndò bà tèwo ndú dígísèé kpò ndú gî tacó ndú tee njembí ndú mítí Mbíṛì lá.
19 Portanto, vemos que elas não puderam entrar na Terra Prometida porque não tiveram fé.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Hebreus 3, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.