Atos 22
Ngú bà toko nambeè mì Mbíṛì ta ndâ ꞌduù (NDZ) vs ACF
1 Páwòlò giì ꞌdè có ji ndâ Jùdéyà tí nò mbe zèè yí nò, máa, «Yo sè tù yo, wàa yo ꞌví ꞌdi ta bà kòcò ye a gí tàkò ndâ có tí nó ꞌdáá náa yo kû ꞌdi gítí ye nô, ndâ náꞌvindí ye.»
1 Homens, irmàos e pais, ouvi agora a minha defesa perante vós
2 Ndâ ꞌduù mâ giì ꞌdi énó máa, Páwòlò kèjì gí bà ꞌdè có ji ndâ yì gbí nje có mì ndâ yì tí ndâ Jùdéyà, o giì ṛe déé.
2 (E, quando ouviram falar-lhes em língua hebraica, maior silêncio guardaram). E disse:
3 Páwòlò bà-i-nò giì ꞌdè có ji ndú, máa, «Ŋa ye a Jùdéyà, à duu bú ye mí gbí gbata Tárásùsù á gbí to Sìlísìyà. À kpolo ye ká kuu mí mì ndoo Jèrùzàlémè to nô. Ye a ꞌviì-nje-wu mì kpo ꞌduù tí nó tí Gàmàlìyélì, tí gbolò mbe kpolo tí tàkìì mí ndoo tí ndâ Jùdéyà nô. Có gítí Mbíṛì táánò kû zìì wu gbí njembí ye go i gbí tàkìì mì ndâ ká gù ndoo ká go ŋìndi yo nò.
3 Quanto a mim, sou judeu, nascido em Tarso da Cilícia, e nesta cidade criado aos pés de Gamaliel, instruído conforme a verdade da lei de nossos pais, zelador de Deus, como todos vós hoje sois.
4 Ye táánò a vò mbe kû mèèkèꞌi tí ndâ ꞌdakò ta ndâ niì mbe kû co tí ‹Kpokèjì tí nò› á gí mì ku, ta bà kaa ndú gbí wú ya tí gí gbí zàà.
4 E persegui este caminho até à morte, prendendo, e pondo em prisões, tanto homens como mulheres,
5 Ndâ Kùṛo ndâ bu-Mbíṛì mì ndâ Jùdéyà, ta ndâ kpo ꞌduù gbí ngbàngà mì ndú ꞌdáá gî ká bà ꞌdè yúcó ji yo, tacó ndâ-ꞌbî-lá, ye kpónó kû ꞌvanda ji yo a ꞌvéṛè nò. À ndú táánò ká cu wáràgà je gbí nó mì ye nò, máa, ye ya tí ji ndâ náꞌvindí ndoo gbí gbata Dàmásìkù, tacó wàa, ndú ꞌví si ye ꞌví woo ndâ ꞌduù tí nò ꞌdo kà gì tí gí gbí zàà Jèrùzàlémè, wàa à ꞌví yù gàzâ ji ndú.
5 Como também o sumo sacerdote me é testemunha, e todo o conselho dos anciãos. E, recebendo destes cartas para os irmãos, fui a Damasco, para trazer maniatados para Jerusalém aqueles que ali estivessem, a fim de que fossem castigados.
6 «ꞌBí i giì bàkà ye ta ṛi gbúrú, si ye dooko ta gbata Dàmásìkù gî. Ye ká ta nó, ye mâ giì kì ṛo ye, ye giì ŋò ꞌbí ŋa ngbaꞌo mbe ꞌdo gbíṛì ngbaṛanga to ṛègbà tí ye gî.
6 Ora, aconteceu que, indo eu já de caminho, e chegando perto de Damasco, quase ao meio-dia, de repente me rodeou uma grande luz do céu.
7 Ye mâ giì zekeꞌo, ye gàá a i tísì. Ye giì dù tísì kà kû ꞌdi kòcò ꞌduù kû ꞌvee ye, máa, ‹Sàwúlè! Sàwúlè! Wò kû mèèkèꞌi tí ye tacó yè?›
7 E caí por terra, e ouvi uma voz que me dizia: Saulo, Saulo, por que me persegues?
8 «Káa ye giì ꞌvee ꞌduù tí nò máa, ‹A wò tí ꞌdi, Mbe tí ye?›
8 E eu respondi: Quem és, Senhor? E disse-me: Eu sou Jesus Nazareno, a quem tu persegues.
9 Ndâ ka ye mbe nó ŋò káa ngbaꞌo, káa ndú ꞌdi kòcò ꞌduù tí nó mbe kû ꞌdè có je nó lá.
9 E os que estavam comigo viram, em verdade, a luz, e se atemorizaram muito, mas não ouviram a voz daquele que falava comigo.
10 «Ye bà-i-nò giì ꞌvee ꞌduù tí nò mbe kû ꞌdè có ji ye nò, máa, ‹Ye kpónó ꞌví bàkà a ŋa ye, Mbe tí ye?›
10 Então disse eu: Senhor, que farei? E o Senhor disse-me: Levanta-te, e vai a Damasco, e ali se te dirá tudo o que te é ordenado fazer.
11 Ndâ ka ye mbe nó bà-i-nò giì zèè ye tí ꞌbì ye, kû ja ye gbí sú ṛo ya tí gí gbí gbata, tacó ngbaꞌo tí nò yoo ṛo ye gî.
11 E, como eu não via, por causa do esplendor daquela luz, fui levado pela mão dos que estavam comigo, e cheguei a Damasco.
12 «Ze mâ giì yee gbí gbata Dàmásìkù, ꞌbí ꞌdakò ta ṛè wó a Ànàníyà tí ꞌdakò mbe zèè nèté gítí tàkìì mì ndoo tí ndâ Jùdéyà ta ꞌbì wó sósòꞌô, náa ndâ Jùdéyà mbe kû ꞌvala gbí gbata Dàmásìkù ꞌdáá gî kû te duù mítí wó ta wotí ká tí ,
12 E um certo Ananias, homem piedoso conforme a lei, que tinha bom testemunho de todos os judeus que ali moravam,
13 giì gì gí bà ŋò ye. Yí mâ giì ꞌde ye gî, yí giì ṛò tíyò á ṛègbà tí ye, bìndi yí giì ꞌdè có ji ye, máa, ‹Náꞌvindí ye Sàwúlè! Zekeꞌo go ká bà zekeꞌo mì lo!› À káa póó bà ꞌdi có tí nò náa yí ꞌdè nò mì ye, ndâ ṛo ye sósòꞌô ngé giì njaanga tí gî, bìndi ye giì ŋò yí.
13 Vindo ter comigo, e apresentando-se, disse-me: Saulo, irmão, recobra a vista. E naquela mesma hora o vi.
14 «Káa Ànàníyà giì ꞌdè có ji ye, máa, ‹Mbíṛì mì ndâ ká gù ndoo je wó máa, wò ꞌví dù tí mbe ꞌdi có tí nó gbí njembí yì nô. Wò ꞌví dù tí mbe ŋò ꞌDuù tí nó jáá nó ta ṛo lo, wàa wò delè ꞌví ꞌdi kòcò wó ta tù lo.
14 E ele disse: O Deus de nossos pais de antemão te designou para que conheças a sua vontade, e vejas aquele Justo e ouças a voz da sua boca.
15 Wò kèjì gí bà dù tí mbe ꞌdè yúcó gítí ꞌDuù tí nò náa wò ŋò yí ta ṛo lo nò ji ndâ ꞌduù. À delè káa wò ká bà dù tí mbe ꞌvanda ndi ndâ có tí nó náa wò ꞌdi ꞌdo gbí nje wó nó ji ndâ ŋa ndâ ꞌduù muu to tí nó ꞌdáá gî.
15 Porque hás de ser sua testemunha para com todos os homens do que tens visto e ouvido.
16 À má énò, wò kpónó kû ù kpòò a ndi yè? À kpónó a o bà caka tí lo ká nô. Caka ndâ vò i mì lo gî ta ṛè wó.›
16 E agora por que te deténs? Levanta-te, e batiza-te, e lava os teus pecados, invocando o nome do Senhor.
17 «ꞌBí i mbe giì ꞌde ye á bìndi ŋìnò tí kpokèjì Dàmásìkù nò a ŋìnô: ta ꞌbí o gbaànjé, si ye kû ꞌdeke tí ye ji Mbíṛì gbí ndùgù ꞌbá-Mbíṛì Jèrùzàlémè, ꞌbí i giì dù káa bàkà ye goòlá ye kû ṛi a ṛiì nô.
17 E aconteceu que, tornando eu para Jerusalém, quando orava no templo, fui arrebatado para fora de mim.
18 Ye mâ giì zekeꞌo, ye giì ŋò Jézù. Káa yí giì ꞌdè có ji ye, máa, ‹Ngoꞌve tí lo! Njè nó ꞌdo Jèrùzàlémè ká kpónó nô. Tacó ndâ ꞌduù Jèrùzàlémè bà ùnje gítí ndâ có mì lo náa wò kû ꞌdè ta ṛè ye nò wálá.›
18 E vi aquele que me dizia: Dá-te pressa e sai apressadamente de Jerusalém; porque não receberão o teu testemunho acerca de mim.
19 «Káa ye giì ꞌvìsì có ji Mbe tí ye máa, ‹Ndú bà ùnje wálá, tacó ndú ŋò ye ni tí ꞌduù tí nó táánò mbe kû nò ta bà gbì ndâ mbe kû ùnje gítí lo nó ta ndi tí ndâ bàndò bà kili ndâ Jùdéyà gí bà ùlù Mbíṛì, delè tí mbe kû kaa ndú ya tí gí gbí zàà nó gî.
19 E eu disse: Senhor, eles bem sabem que eu lançava na prisão e açoitava nas sinagogas os que criam em ti.
20 Ta o tí nó táánò náa à kû zi tí ta Ìsìtéfànò tí nó táánò tí mbe kû ꞌdè yúcó ta ṛè lo nó, ye ta o tí nò tè a i gí tàkò có mì ndâ mbe zi yí. Ye ta o tí nò sè kàngá mí tà mbu mì ndú tí kpoò. À delè ta o tí nò a ye ká kû kpolo tí ndâ bòngo mì ndâ mbe zi yí.›
20 E quando o sangue de Estêvão, tua testemunha, se derramava, também eu estava presente, e consentia na sua morte, e guardava as capas dos que o matavam.
21 «Káa, Mbe tí ndoo giì ꞌvìsì có je máa, ‹Njè nó! Ye kû tuu nó a wò ya tí me ꞌdú ngéé gí ꞌbá mì ndâ ꞌduù tí nó ta ŋa ndú me ndâ Jùdéyà lá nô.› »
21 E disse-me: Vai, porque hei de enviar-te aos gentios de longe.
22 Ndâ ꞌduù giì ꞌdi có mì Páwòlò yee ká tí có bà tuu yí mì Jézù ya tí ji ndâ ꞌduù ŋìnó ta ŋa ndú me ndâ Jùdéyà lá nò, bìndi ndú giì ꞌbìtà bà pìì kû, máa, «Yo zi ŋa ꞌdakò tí nò ꞌdo muu to tí nó gî! Yo si yí ꞌví di ngo lá!»
22 E ouviram-no até esta palavra, e levantaram a voz, dizendo: Tira da terra um tal homem, porque não convém que viva.
23 Ndú giì dù kû tò kû, ta bà mìyà ndâ bòngo ta gbí pípìṛi, ta bà vaka njú to gí yaà.
23 E, clamando eles, e arrojando de si as vestes, e lançando pó para o ar,
24 ꞌDakò tí nó tí kùṛo ndâ àsìkérì ꞌdáá gî nó mâ giì ŋò énò, yí giì ꞌdè có ji ndâ àsìkérì mì wó máa, ndú ja Páwòlò ya tí gí gbí kándà, wàa ndú ꞌví gbì yí yee tí o tí nó náa yí ꞌdè ndeṛè có bà pìì wo mì ndâ ꞌduù ta yí nó ji ndú gî.
24 O tribuno mandou que o levassem para a fortaleza, dizendo que o examinassem com açoites, para saber por que causa assim clamavam contra ele.
25 Ndâ àsìkérì mâ giì eṛe Páwòlò tacó bà gbì yí gî, Páwòlò giì ꞌvee kùṛo ndâ àsìkérì tí nó á gbí nèté ta o tí nò nò, máa, «Àá mì yo a yúcó tacó bà gbì ꞌviì-Rómà á kùṛo bà ꞌdi ndeṛè ku wó?»
25 E, quando o estavam atando com correias, disse Paulo ao centurião que ali estava: É-vos lícito açoitar um romano, sem ser condenado?
26 ꞌDakò tí nò mâ giì ꞌdi có tí nò náa Páwòlò ꞌdè nò, yí giì ya gí mì kpo ꞌduù mì ndú, mbe ꞌdè có ji ndú máa, ndú eṛe Páwòlò wàa ndú ꞌví gbì yí nó, bìndi yí giì ꞌvee yí máa, «Wò kpónó ŋò ŋa i tí nó náa wò kû bàkà nó ni gî? ꞌDakò tí nó a ꞌviì-Rómà.»
26 E, ouvindo isto, o centurião foi, e anunciou ao tribuno, dizendo: Vê o que vais fazer, porque este homem é romano.
27 Kpo ꞌduù tí nò tí kùṛo ndâ àsìkérì ꞌdáá gî nò mâ giì ꞌdi có tí nò, yí giì njè nó ta kò wó ya gí mì Páwòlò, bìndi yí giì ꞌvee yí máa, «ꞌDè ji ye, wàa ye ꞌví ꞌdi gi! Wò a ꞌviì-Rómà?»
27 E, vindo o tribuno, disse-lhe: Dize-me, és tu romano? E ele disse: Sim.
28 Káa ꞌdakò tí nò giì ꞌvìsì có ji Páwòlò máa, «Ye sì bà dù tí ꞌviì-Rómà ta gbolò i!»
28 E respondeu o tribuno: Eu com grande soma de dinheiro alcancei este direito de cidadão. Paulo disse: Mas eu o sou de nascimento.
29 Ndâ àsìkérì tí nó náa à kaa ndú, máa ndú mèèkèꞌi tí Páwòlò nó, mâ giì ꞌdi có tí nó náa yí ꞌdè énó máa, yì a ꞌviì-Rómà nó, ndú giì dù ká to nò taꞌva see-see gî. Có tí nò delè giì te a gúku mítí kpo ꞌduù mì ndú mbe ꞌdè có ji ndú màa, ndú eṛe yí wàa ndú ꞌví gbì yí nô.
29 E logo dele se apartaram os que o haviam de examinar; e até o tribuno teve temor, quando soube que era romano, visto que o tinha ligado.
30 Yé mâ giì too bìndi có tí nò gî, gbolò ꞌduù kùṛo ndâ àsìkérì ꞌdáá gî giì tuu tú, máa, à njaanga Páwòlò ꞌdo gbí wú gî, wàa à ꞌví gì ta yí ji yì. Yí delè giì kili ndâ Kùṛo ndâ bu-Mbíṛì mì ndâ Jùdéyà, ta ndâ gba gbí gbolò ngbàngà mì ndú, tacó wàa, yì ꞌví ꞌdi ꞌdóó ndeṛè có tí nó mì ndâ Jùdéyà ta Páwòlò nó ꞌdo mì ndú.
30 E no dia seguinte, querendo saber ao certo a causa por que era acusado pelos judeus, soltou-o das prisões, e mandou vir o principais dos sacerdotes, e todo o seu conselho; e, trazendo Paulo, o apresentou diante deles.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 22, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.