Atos 20
Ngú bà toko nambeè mì Mbíṛì ta ndâ ꞌduù (NDZ) vs NVT
1 Bà wo tí nò mâ giì da ꞌdo muu ndâ ꞌduù gbí gbata Éfàsù gî, Páwòlò giì tuu tú gí tàkò ndâ mbe ùnje gítí có mì Jézù. Yí mâ giì kpo-gbí-tà-tù ndú cee gî, yí giì nì, «Yo ꞌví dù á ndì,» á ji ndú, bìndi yí giì zèè kpokèjì Mèsìdónìyà.
1 Passado o tumulto, Paulo mandou chamar os discípulos e os encorajou. Então se despediu e partiu para a Macedônia.
2 Yí giì nò ta bà kpo-gbí-tà-tù ndâ mbe ùnje gítí có mì Jézù gítí ndâ i me mbè ta ndi tí ndâ to tí nó náa yí kû co ta tí ndú nó,
2 Enquanto estava lá, encorajou os discípulos em todas as cidades por onde passou. Em seguida, desceu à Grécia,
3 yee ká ngé ꞌbá Ìgìrígì. Yí giì bàkà mí ꞌbá Ìgìrígì a pì taꞌô. Ta o tí nó náa yí kû giì bàkà có bà o gbâ, wàa yì ꞌví ya gí gbí to Sírìyà nó, yí giì ꞌdi có énó máa, ndâ Jùdéyà gò mbu mítí kpokèjì ji yì gî. Tacó énò, yí giì ꞌvìsì muu wó gî, máa, yì bà dele ndi yì co tí kpokèjì Mèsìdónìyà.
3 onde ficou por três meses. Quando se preparava para navegar de volta à Síria, descobriu que alguns judeus conspiravam contra sua vida e decidiu voltar pela Macedônia.
4 Ndâ mbe ko yí gbí nó tí nò ta o tí nò a ndâ Sùpàtérè tí ꞌviì mì Pírù ta ꞌbá mì ndú gbí gbata Bèréyà, giì je ndâ Àrìsìtárìkù ta Sèkúndù ta ꞌbá mì ndú Tèsàlónìkà, giì je Gáyù tí mbe gì ꞌdo Dérébì, giì je Tìmàtéyò, giì je ndâ Tìkíkùsù ta Tòròfímù ta ꞌbá mì ndú gbí to Ásìyà.
4 Alguns homens viajavam com ele: Sópatro, filho de Pirro, de Bereia; Aristarco e Secundo, de Tessalônica; Gaio, de Derbe; Timóteo; e Tíquico e Trófimo, da província da Ásia.
5 Ndâ ꞌduù tí nò náa à ꞌdeke ndú ta bà muu ndú nò giì ya gí bà ùndi ze á kùṛo mí gbí gbata Tòrówà.
5 Eles foram adiante e esperaram por nós em Trôade.
6 Ze ŋìndi ze giì ꞌbì nó tacó bà ya gí tàkò ndú ꞌdo Fìlípì a i bìndi o bà ci ꞌDê-kô gbí tàkìì mì ndâ Jùdéyà. Ze giì ꞌde tí ze ta ndú gbí gbata Tòrówà ta sili vô á bìndi bà njè nó mì ze. Bìndi ze giì bàkà sili vô ta nje sósòꞌô ta ndú mí kà.
6 Terminada a Festa dos Pães sem Fermento, embarcamos num navio em Filipos e, cinco dias depois, nos reencontramos em Trôade, onde ficamos uma semana.
7 Ze giì kili tacó bà zò i-cí-ci ta ꞌdêꞌo bìndi ṛi bà wotí gbí tàkìì mì ndâ Jùdéyà. Páwòlò ta o tí nò ꞌviindi tí wó gítí bà njè nó ꞌdo gbí gbata Tòrówà ta yé bìndi o tí nò gî. Tacó énò, yí giì ꞌdè có ji ndâ ꞌduù ngé yee tí kpo-gbíꞌo.
7 No primeiro dia da semana, nos reunimos com os irmãos de lá para o partir do pão. Paulo começou a falar ao povo e, como pretendia embarcar no dia seguinte, continuou até a meia-noite.
8 À òlò ji ze ta o tí nò a ndâ njewu á mí gbí soṛo.
8 A sala no andar superior onde estávamos reunidos era iluminada por muitas lamparinas.
9 Káa si Páwòlò kû ꞌdè có ji ndâ ꞌduù nó, ꞌbí ꞌviì-ꞌdakò ta ṛè wó a Èwùtíkù mbe ki tí wó to á tí sùbákì giì dù kû tù ṛì. Yí mâ giì yeeke ta ṛì ngé volo gî, yí giì ndo ꞌdo yaà kà gbàràsà to. Ndâ ꞌduù giì njè ꞌdo yaà gí to. Ndú mâ giì ꞌbanga ꞌviì-ꞌdakò tí nò gí yaà, ndú giì ꞌde yí cì gî.
9 O discurso de Paulo se estendeu por horas, e um jovem chamado Êutico, que estava sentado no parapeito da janela, ficou muito sonolento. Por fim, adormeceu profundamente, caiu de uma altura de três andares e morreu.
10 Páwòlò bà-i-nò giì mò tí wó gí to muu ku ꞌviì tí nò, yí giì kunduu yí mí njembí wó, bìndi yí giì ꞌdè có ji ndâ ꞌduù máa, «Gbí ndeṛè bà cì gúku mì yo wálá. Yí a wu wó.»
10 Paulo desceu, inclinou-se sobre o jovem e o abraçou. “Não se desesperem”, disse ele. “O rapaz está vivo!”
11 Páwòlò giì dele ndi wó ya gí gbí soṛo yaà. Yí mâ giì zò i-cí-ci gî, ndú giì ꞌdè yé ngé too wàyí ta ndâ ꞌduù gî, bìndi yí bà giì njè nó.
11 Então todos subiram novamente, partiram o pão e comeram juntos. Paulo continuou a lhes falar até o amanhecer e depois partiu.
12 Ndâ ꞌduù giì ꞌdaka ꞌviì-ꞌdakò tí nò náa Páwòlò ꞌvala yí nò ya tí gí ꞌbá tí wu wó ta pétékè tàkòcò ndú.
12 Enquanto isso, o jovem foi levado para casa vivo, e todos sentiram grande alívio.
13 Ze giì o gbâ ꞌdo Tòrówà kû ya gí bà ùndi Páwòlò mí Àsósì kùṛo, wàa ze ꞌví te yí a i ꞌdo kà, á go có tí nó náa yí ꞌdè ji ze nô, tacó à gbí muu wó ta o tí nò a có bà ya gí Àsósì ta kò wó.
13 Paulo foi por terra até Assôs, onde havia definido que devíamos esperar por ele, enquanto nós fomos de navio.
14 Ze mâ giì ꞌde tí ze ta ndú Àsósì go có mì wó nò gî, ze giì o gbâ ta ndú ꞌdo kà ya tí gí Mìtìlénì.
14 Encontrou-se conosco em Assôs e navegamos juntos até Mitilene.
15 Ze giì tèṛì ṛo ngo á bìndi bà njè nó mì ze ꞌdo Mìtìlénì gbaànjé, bìndi ze giì dù gbí gbâ á tìto ngo kèꞌbî kû zeke Kìyósì, tí ꞌbí to mbe le mí gbí u ngo. Ze kákáꞌi giì tèṛì á bìndi bà ŋò Kìyósì mì ze nò gbaànjé, bìndi ze giì yee Sàmósì, tí ꞌbí to kákáꞌi mbe le mí gbí u ngo. Ze giì ṛò tíyò bìndi bà ndii Sàmósì a i Tàròjìlìyúmù. Ze giì bàkà kákáꞌi káa sili gbaànjé ꞌdo Tàròjìlìyúmù kû ya gí Mìlétù.
15 No dia seguinte, passamos em frente à ilha de Quios. No outro dia, atravessamos para a ilha de Samos e, um dia depois, chegamos a Mileto.
16 Páwòlò ta o tí nò eṛe muu wó gî, maa, ze ꞌví ndii có Éfàsù ká ta nó, tacó go bà volo gbí o nó á mí gbí to Ásìyà tí wó wálá. Tacó à gbí muu wó ta o tí nò kpolo ma a có bà yee Jèrùzàlémè ta sili ziꞌduù-só-nje muuꞌbì bìndi bà ci ngú cû gbí tàkìì mì ndâ Jùdéyà, náa ꞌbí i má ꞌde yì kpokèjì lá nò.
16 Paulo havia decidido não aportar em Éfeso, pois não queria passar mais tempo na província da Ásia. Tinha pressa de chegar a Jerusalém, se possível, para a Festa de Pentecostes.
17 Páwòlò giì tuu ꞌduù ji ndâ kpo-ꞌduù-ꞌbá ŋìnó mbe kû kili ta ṛè mì Jézù gbí gbata Éfàsù nó énó máa, ndú gì gí bà ꞌde yí gbí gbata Mìlétù.
17 Por isso, em Mileto, mandou chamar os presbíteros da igreja de Éfeso.
18 Ndú mâ giì gì gí tà é mì wó gî, yí giì ꞌdè có ji ndú máa, «Yo ŋò ŋa cè bà ꞌvala ndò mì ye ni ꞌdo tí kpédélé ṛi tí nó táánò náa ye ꞌdò ta kò ye mí gbí òkò tí yo gbí to Ásìyà nó yee gbí ṛi tí nó wúnó nó gî.
18 Quando chegaram, ele lhes disse: “Vocês sabem que, desde o dia em que pisei na província da Ásia até agora,
19 Ye bàkà nèté mì Mbe tí ndoo ta bà si tí ye tí i lá, ta ndâ séꞌi gbí njembí ye, ta ndâ i mbe kû ŋònòkò muu ye ꞌdo tí gbí ndâ o tí nó náa ndâ Jùdéyà táánò kû eṛe ta gba có mì ndú tà bèngìì gítí bà toṛo nje ye ta to nô.
19 fiz o trabalho do Senhor humildemente e com muitas lágrimas. Suportei as provações decorrentes das intrigas dos judeus
20 Ye jé ta gbèe ṛi me kpììkì-kpììkì gítí bà ꞌdè có ji yo gítí ꞌbí ŋa i ŋìnó náa yo bà ꞌde gbí a i nó lá. Ye ta o ꞌdáá gî kû nìbà i ji yo mí kùṛo ndâ ꞌduù ꞌdáá gî. Ye delè kû nò ta bà nìbà i ji yo ꞌdo tí ꞌbá, ya gítí ꞌbá.
20 e jamais deixei de dizer a vocês o que precisavam ouvir, seja publicamente, seja em seus lares.
21 Ye kû ꞌdè có ji ndâ Jùdéyà, ta ndâ Ìgìrígì, ta sè ndâ ꞌbí ꞌduù ŋìnó náa ndú me ndâ Jùdéyà lá nó énó máa, ndú ꞌvìsì muu ndú ꞌdo tí ndâ vò kpokèjì mì ndú á gítí kpokèjì mì Mbíṛì, wàa ndú delè ꞌví tee njembí ndú mítí Mbe tí ndoo tí Jézù.
21 Anunciei uma única mensagem tanto para judeus como para gregos: é necessário que se arrependam, se voltem para Deus e tenham fé em nosso Senhor Jesus.
22 «Yo kpónó kû ŋò nó a tàmuu ye kû ya gí Jèrùzàlémè nô. Ye ꞌdi a có mì Bèṛi-mì-Mbíṛì náa ye kû ya tí nô. Ye ŋò ni lá, máa a ŋa yè ká bà ꞌde ye kà wè,
22 “Agora, impelido pelo Espírito, vou a Jerusalém. Não sei o que me espera ali,
23 káa có káa ŋìnó máa, ye má yee gbí gbata ŋìnó, Bèṛi-mì-Mbíṛì kû ci ye ngbáṛángàꞌi énó máa, ndâ ꞌduù Jèrùzàlémè kû ùndi ye tacó bà te ye mí gbí zàà, wàa ndâ yì ꞌví mèèkèꞌi tí ye.
23 senão que o Espírito Santo me diz, em todas as cidades, que tenho pela frente prisão e sofrimento.
24 Káa ꞌbí ṛè i náa ye bà dù kû ta ṛi mítí me bà tì muu có gítí bà ꞌvala ye muu to tí nó nò lá. Kpóló-kpolo có mì ye kpónó a có gítí bà cee ta nèté tí nó, tí nèté bà ma Banga-Ngú-Có gítí nambeè mì Mbíṛì náa Mbe tí ndoo tí Jézù táánò je ji ye, máa, ye bàkà nô.
24 Mas minha vida não vale coisa alguma para mim, a menos que eu a use para completar minha carreira e a missão que me foi confiada pelo Senhor Jesus: dar testemunho das boas-novas da graça de Deus.
25 «Ye ŋò ni gî máa, ꞌbí ꞌduù gbaànjé ꞌdo gbí òkò tí yo tí ndâ ꞌduù tí nó náa ye táánò kû nò ta bà ma có gítí ngú ŋa kpokèjì bà bàkà nambeè mì Mbíṛì ta ndâ ꞌduù ji yo nó bà ŋò gbí ṛo ye kákáꞌi wálá.
25 “Agora sei que nenhum de vocês, a quem anunciei o reino, me verá outra vez.
26 Káa, à káa Mbíṛì ká bà ŋò ŋa bà ngbaṛanga njembí ye á gítí yo.
26 Por isso, declaro hoje que, se alguém se perder, não será por minha culpa,
27 Tacó ye jé ta ꞌbí gbèe ṛi ngùù ꞌbí có ŋìnó náa a tí mì Mbíṛì nó ꞌdo tí yo lá.
27 pois não deixei de anunciar tudo que Deus quer que vocês saibam.
28 «Yo kpolo tí ꞌdóó miṛi yo, wàa yo delè ꞌví kpolo tí ndâ ꞌduù tí nó náa Bèṛi-mì-Mbíṛì kaa yo tí ndâ mbe kpolo tí ndú nô. Yo kpolo tí ndâ ꞌduù mì Mbíṛì, tí ndâ mbe kû kili ta ṛè mì Jézù, náa yí tí Jézù sì tàkò ndú ta ꞌdóó mbelè wó nô.
28 “Portanto, cuidem de si mesmos e do rebanho sobre o qual o Espírito Santo os colocou como bispos, a fim de pastorearem sua igreja, comprada com seu próprio sangue.
29 Ye ŋò ni gî máa, ye má ya gî, ndâ gbù kàzà tí ndâ gbôwó kèjì gítí yo ta vò i. Ndú kèjì gí bà ꞌbu ŋa yo ta ndâ ꞌduù tí nó náa yo kû kpolo tí ndú nó kpú gî.
29 Sei que depois de minha partida surgirão em seu meio falsos mestres, lobos ferozes que não pouparão o rebanho.
30 ꞌBí o wúnò ká kèjì náa ndâ ꞌbí ꞌduù á ꞌdo gbí òkò tí yo bà oloko kû ꞌdè ꞌvéṛè, tacó wàa ndâ ꞌduù ꞌví kaa ꞌdo tí kpokèjì mì yúcó ya a i gí tàkò ndâ có ꞌvéṛè mí ndâ yì.
30 Até mesmo entre vocês se levantarão homens que distorcerão a verdade a fim de conquistar seguidores.
31 À má énò, yo kpolo tí yo. Yo te kácáá mí gbí muu yo énó máa, ye táánò jé kì nje mbíṛì ye gítí yo lá. Ye bàkà nèté gítí yo ta ngo-ṛo tà ṛo ye too yé, ta ṛi, ta ndoò taꞌô tacó wàa, yo ꞌví dù tí tí ndâ ꞌduù jáá.
31 Portanto, vigiem! Lembrem-se dos três anos que estive com vocês, de como dia e noite nunca deixei de aconselhar com lágrimas cada um de vocês.
32 Ye kpónó kû kaa yo mí ꞌbì Mbíṛì. Ye kû kaa yo ji yí gí tàkò có nambeè mì wó, tí mbe bàkà yo tí ndâ ꞌviì-ꞌbá ta ndâ ꞌduù tí nó náa yí kaa ndú mò gí mì wó gî nô.
32 “E, agora, eu os entrego a Deus e à mensagem de sua graça que pode edificá-los e dar-lhes uma herança junto com todos que ele separou para si.
33 «Ye jé ta gbèe ṛi yù gùrúsù á ꞌdo tí ꞌduù lá. Ye delè jé yù zì bòngo ꞌdo tí ꞌduù lá.
33 “Jamais cobicei a prata, o ouro ou as roupas de alguém.
34 Yo ŋò ni gî máa, ze ta ndâ ka ye mbe kû dù toko ta ye kû ꞌde ndâ i ŋìnó ta go ndú tí ze nó ꞌdáá gî ká ꞌdo gbí ndâ ꞌbì ye tí nó náa ye kû tù ji yo nô.
34 Vocês sabem que estas minhas mãos trabalharam para prover as minhas necessidades e as dos que estavam comigo.
35 Ye bàkà ŋa i ꞌdáá gî tacó bà tùbà ji yo énó máa, ꞌduù ꞌví ka a wuꞌo, tacó bà konì ta ndâ ꞌduù ŋìnó ta wotí tí ndú wálá nô. Ye kû bàkà ndâ i tí nò ta có tí nó náa Mbe tí ndoo ká ꞌdè ta ꞌdóó nje wó énó máa, ‹Tàkòcò ꞌduù peteke ta bà je i ji ndâ ꞌbí ka wó ndii bà lì ꞌbì wó gí tà i ꞌdo ꞌbì ka wó gî,› nó kácáá kuu gbí njembí ye.»
35 Fui exemplo constante de como podemos, com trabalho árduo, ajudar os necessitados, lembrando as palavras do Senhor Jesus: ‘Há bênção maior em dar que em receber’”.
36 Páwòlò mâ giì ye nje có mì wó gî, ndú giì kucuku muungbó ndú ta ndâ ꞌduù tí nò ꞌdáá gî mí to. Bìndi ndú giì ꞌdeke tí ndú ji Mbíṛì.
36 Quando Paulo terminou de falar, ajoelhou-se e orou com eles.
37 Bìndi ndâ ꞌduù tí nò gbaànjé-gbaànjé giì ꞌbìtà bà kunduu Páwòlò kû òlò gbí tù wó, ta bà ꞌdù ngo-ṛo ndú mítí wó, kû nì ta «Wò ꞌví ya ndì» ji yí.
37 Todos choraram muito enquanto se despediam dele com abraços e beijos.
38 Có mbe kaṛa ṛé ndú jàngá gî ta o tí nò a có tí nó náa Páwòlò ꞌdè ji ndú énó máa, ndú kákáꞌi bà ŋò ndi gbí ṛo yì wálá nô. Ndú mâ giì ꞌvee Páwòlò cee gî, ndú giì ko yí ya tí gí gbí gbâ.
38 O que mais os entristeceu foi ele ter dito que nunca mais o veriam. Então eles o acompanharam até o navio.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 20, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.