2 Coríntios 7
Ngú bà toko nambeè mì Mbíṛì ta ndâ ꞌduù (NDZ) vs VC
1 À má énò, ndoo caka ndâ ŋa ndâ i ŋìnó ꞌdáá gî mbe kû bàkà bètí mítí ndoo nó á ꞌdo tí ndoo gî; ndoo delè ꞌví gee tí ndoo ꞌdo tí ndâ i ŋìnó ꞌdáá gî mbe kû bàkà bètí mítí lilí ndoo, lê náa à ꞌdáá nò máa ndâ kòcò cí mì Mbíṛì ji ndoo ká nò nò, ndâ náꞌvindí. Ndoo dù tí ndâ cèe tó ꞌduù tí ndâ mbe kû cì gúku tí Mbíṛì.
1 Depositários de tais promessas, caríssimos, purifiquemo-nos de toda imundície da carne e do espírito, realizando plenamente nossa santificação no temor de Deus.
2 Yo zè ze ta njembí bà zè Mbíṛì, tacó ze me ndâ mbe ya gítí ꞌduù ta ꞌve ndeṛè lá, ze volo ꞌduù lá, ze delè zò ꞌve i mì ꞌduù lá.
2 Acolhei-nos dentro do vosso coração. A ninguém temos ofendido, a ninguém temos arruinado, a ninguém temos enganado.
3 Ye kû ꞌdè có tí nó ji yo me tacó bà volo ṛè yo lá, tacó ye táánò ꞌdè ji yo sàà kùṛo gî, máa, mbí ze ta o ꞌdáá gî ká kuu gáꞌdáá tí yo, yo a ndâ ka ꞌválá mì ze, yo delè a ndâ ka ku mì ze.
3 Não vos digo isto por vos condenar, pois já vos declaramos que estais em nosso coração, conosco unidos na morte e unidos na vida.
4 Ye kû koṛo có ꞌdáá gî lì ká mítí yo, ndâ tù ye kû uu nje-njèè tacó tí yo; gúku tí ye gbaànjé gbí bà kònò ndâ séꞌi mì ndoo wálá, tàkòcò ye kû peteke ta o ꞌdáá gî ngé ndii gî.
4 Tenho grande confiança em vós. Grande é o motivo de me gloriar de vós. Estou cheio de consolação, transbordo de gozo em todas as nossas tribulações.
5 Tacó à kpêtí ká bìndi bà gì ze gí gbí Mèsìdónìyà nó, pípìṛi pì ze lá, tacó ze gì ká cûmú gí gbí ndâ vò i: ndâ ꞌduù kû ꞌdèèkè mà gbí òkò tí ndú, à delè tí ye ta o ꞌdáá gî káa gúku.
5 De fato, à nossa chegada em Macedônia, nenhum repouso teve o nosso corpo. Eram aflições de todos os lados, combates por fora, temores por dentro.
6 Káa Mbíṛì tí mbe kû tò ꞌdê ngo mì njembí ndâ ꞌduù tí nó náa njembí ndú kû doo nó, giì tò ꞌdê ngo mí njembí ze,
6 Deus, porém, que consola os humildes, confortou-nos com a chegada de Tito;
7 me ká tacó bà gì Títò gí mì ze cuki lá, à delè giì ꞌdèè njembí ze a có tí nó náa yí ꞌdè ji ze ta ṛè yo, máa, yo ꞌdèè njembí yì si yì táánò mì yo kà nó ngé ma nô, giì je ndâ ꞌbí có tí nó náa yí ꞌdè ji ze énó máa, kôꞌo tí ye tí yo ngé ndii gî, máa, yo kû nì nikalaká gítí có bà pèè mbí ye mì yo, máa, yo ká léngé-lenge kû ù bà tì muu ye; tacó énò, tàkòcò ye kû peteke ndii ŋìnó sàà kùṛo nó gî.
7 e não somente com a sua chegada, mas também com a consolação que ele recebeu de vós. Ele nos contou o vosso ardor, as vossas lágrimas, a vossa solicitude por mim, de modo que ainda mais me regozijei.
8 Ye nì nikalaká tacó bà kpolo tàkòcò yo mì ye á gbí wáràgà tí nò lá. Káa ye kpêtí táánò má nì nikalaká ta bà ŋò bà kpolo tàkòcò yo ta làmbu kôndi o gî, ye kpónó gítí bà nì nikalaká wálá.
8 Se minha carta vos penalizou, não me arrependo. Se a princípio o senti {porque vejo que, ao menos por um momento, essa carta vos penalizou},
9 Káa tàkòcò ye kpónó kû peteke me tacó máa ye kpolo tàkòcò yo gî nò lá; à kû peteke a i tacó a bà kpolo tàkòcò yo nò ká sì yo ꞌví ꞌvìsì muu yo ꞌdo tí ndâ vo-vò kpokèjì mì yo. Ŋìnò a ŋa kpo tàkòcò tí nó mbe nìkì tí Mbíṛì nó ká nò. À má énò, ze kpolo tàkòcò yo me ta vò i lá.
9 agora me alegro, não porque fostes entristecidos, mas porque esta tristeza vos levou à penitência. Pois fostes entristecidos segundo Deus, de modo que nenhum dano sofrestes de nossa parte.
10 Tacó tàkòcò ꞌduù má kpolo tacó tí Mbíṛì, ŋìnò a ŋa kpo tàkòcò ŋìnó mbe kû si Mbíṛì ꞌví ꞌvala ꞌduù tí nò ta bà si yí ꞌví ꞌvìsì muu wó ꞌdo tí ndâ vò i mì wó; ꞌduù nì nikalaká gítí bà dù ta ŋa kpo tàkòcò tí nò lá. Káa bà dù ta kpo tàkòcò ká tacó ndâ i muu to tí nó cuki kû gì a i ta ku ji ꞌduù.
10 De fato, a tristeza segundo Deus produz um arrependimento salutar de que ninguém se arrepende, enquanto a tristeza do mundo produz a morte.
11 Ŋa bà te kpomuu gbí yì yo, ŋa go bà tùbà tí yo tí ndâ yê ta vò i mì yo wálá tí yo, ŋa bà kpolo tàkòcò yo gítí vò i, ŋa gúku Mbíṛì tí yo, ŋa kôꞌo tí ye tí yo, ŋa go bà waa có mítí ndâ mbe bàkà vò i tí yo! Gbí ndâ i tí nò ꞌdáá gî, yo kû tùbà tí yo máa, vò i mì yo wálá.
11 Vede, pois, que solicitude operou em vós a tristeza segundo Deus! Muito mais: que excusas! Que indignação! Que temor! Que ardor! Que zelo! Que severidade! Mostrastes em tudo que não tínheis culpa neste assunto.
12 À má énò, ye kpêtí táánò má cu wáràgà tí nò ji yo, ye cu me tacó máa ꞌbí ꞌduù gbaànjé gbí òkò tí yo bàkà vò i gî nò lá, ye delè cu me tacó máa à bàkà vò i mítí ꞌbí ꞌduù gbí òkò tí yo gî nò lá. Ye cu a i tacó bà tùbà ji yo ngbáṛángàꞌi énó máa, Mbíṛì ŋò ŋa bà bàkà có tí ze mì yo gî.
12 Portanto, se vos escrevi, não o fiz por causa daquele que cometeu a ofensa, nem por causa do ofendido; foi para que se manifestasse a vossa dedicação por mim diante de Deus.
13 Tacó énò, njembí ze ꞌdèè gî.
13 Eis o que nos tem consolado. Mas, acima desta consolação, o que nos deixou sobremaneira contentes foi a alegria de Tito, cujo coração tranqüilizastes.
14 Ye táánò wu gbí yo ji yí gî, káa yo kpónó te nô mí ṛo ye lá, jé ká go ŋìnó náa ze ta o ꞌdáá gî kû ꞌdè ji yo káa yúcó nô. Tacó énò, bà wu gbí yo mì ze ji Títò gì tí yúcó gî.
14 Se me gloriei de vós em presença dele, não fui envergonhado. Pois, assim como tudo o que vos temos dito foi conforme a verdade, assim também o louvor que de vós fizemos a Tito demonstrou-se verdadeiro.
15 Mbí wó má ꞌva tí tí ŋa bà ꞌdi có mì wó mì yo, ta ŋa bà muku tí yo, ta bà gu yo gítí bà te wiṛi mítí wó, njembí wó wálá.
15 A sua afeição por vós é cada vez maior, quando se lembra da obediência que todos vós lhe testemunhastes, de como o recebestes com respeito e deferência.
16 Tàkòcò ye peteke gítí bà dù njembí ye gítí yo gbaànjé nò ngé ndii gî.
16 Alegro-me por poder contar convosco em tudo.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 2 Coríntios 7, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.