2 Coríntios 7
Ngú bà toko nambeè mì Mbíṛì ta ndâ ꞌduù (NDZ) vs ARA
1 À má énò, ndoo caka ndâ ŋa ndâ i ŋìnó ꞌdáá gî mbe kû bàkà bètí mítí ndoo nó á ꞌdo tí ndoo gî; ndoo delè ꞌví gee tí ndoo ꞌdo tí ndâ i ŋìnó ꞌdáá gî mbe kû bàkà bètí mítí lilí ndoo, lê náa à ꞌdáá nò máa ndâ kòcò cí mì Mbíṛì ji ndoo ká nò nò, ndâ náꞌvindí. Ndoo dù tí ndâ cèe tó ꞌduù tí ndâ mbe kû cì gúku tí Mbíṛì.
1 Tendo, pois, ó amados, tais promessas, purifiquemo-nos de toda impureza, tanto da carne como do espírito, aperfeiçoando a nossa santidade no temor de Deus.
2 Yo zè ze ta njembí bà zè Mbíṛì, tacó ze me ndâ mbe ya gítí ꞌduù ta ꞌve ndeṛè lá, ze volo ꞌduù lá, ze delè zò ꞌve i mì ꞌduù lá.
2 Acolhei-nos em vosso coração; a ninguém tratamos com injustiça, a ninguém corrompemos, a ninguém exploramos.
3 Ye kû ꞌdè có tí nó ji yo me tacó bà volo ṛè yo lá, tacó ye táánò ꞌdè ji yo sàà kùṛo gî, máa, mbí ze ta o ꞌdáá gî ká kuu gáꞌdáá tí yo, yo a ndâ ka ꞌválá mì ze, yo delè a ndâ ka ku mì ze.
3 Não falo para vos condenar; porque já vos tenho dito que estais em nosso coração para, juntos, morrermos e vivermos.
4 Ye kû koṛo có ꞌdáá gî lì ká mítí yo, ndâ tù ye kû uu nje-njèè tacó tí yo; gúku tí ye gbaànjé gbí bà kònò ndâ séꞌi mì ndoo wálá, tàkòcò ye kû peteke ta o ꞌdáá gî ngé ndii gî.
4 Mui grande é a minha franqueza para convosco, e muito me glorio por vossa causa; sinto-me grandemente confortado e transbordante de júbilo em toda a nossa tribulação.
5 Tacó à kpêtí ká bìndi bà gì ze gí gbí Mèsìdónìyà nó, pípìṛi pì ze lá, tacó ze gì ká cûmú gí gbí ndâ vò i: ndâ ꞌduù kû ꞌdèèkè mà gbí òkò tí ndú, à delè tí ye ta o ꞌdáá gî káa gúku.
5 Porque, chegando nós à Macedônia, nenhum alívio tivemos; pelo contrário, em tudo fomos atribulados: lutas por fora, temores por dentro.
6 Káa Mbíṛì tí mbe kû tò ꞌdê ngo mì njembí ndâ ꞌduù tí nó náa njembí ndú kû doo nó, giì tò ꞌdê ngo mí njembí ze,
6 Porém Deus, que conforta os abatidos, nos consolou com a chegada de Tito;
7 me ká tacó bà gì Títò gí mì ze cuki lá, à delè giì ꞌdèè njembí ze a có tí nó náa yí ꞌdè ji ze ta ṛè yo, máa, yo ꞌdèè njembí yì si yì táánò mì yo kà nó ngé ma nô, giì je ndâ ꞌbí có tí nó náa yí ꞌdè ji ze énó máa, kôꞌo tí ye tí yo ngé ndii gî, máa, yo kû nì nikalaká gítí có bà pèè mbí ye mì yo, máa, yo ká léngé-lenge kû ù bà tì muu ye; tacó énò, tàkòcò ye kû peteke ndii ŋìnó sàà kùṛo nó gî.
7 e não somente com a sua chegada, mas também pelo conforto que recebeu de vós, referindo-nos a vossa saudade, o vosso pranto, o vosso zelo por mim, aumentando, assim, meu regozijo.
8 Ye nì nikalaká tacó bà kpolo tàkòcò yo mì ye á gbí wáràgà tí nò lá. Káa ye kpêtí táánò má nì nikalaká ta bà ŋò bà kpolo tàkòcò yo ta làmbu kôndi o gî, ye kpónó gítí bà nì nikalaká wálá.
8 Porquanto, ainda que vos tenha contristado com a carta, não me arrependo; embora já me tenha arrependido (vejo que aquela carta vos contristou por breve tempo),
9 Káa tàkòcò ye kpónó kû peteke me tacó máa ye kpolo tàkòcò yo gî nò lá; à kû peteke a i tacó a bà kpolo tàkòcò yo nò ká sì yo ꞌví ꞌvìsì muu yo ꞌdo tí ndâ vo-vò kpokèjì mì yo. Ŋìnò a ŋa kpo tàkòcò tí nó mbe nìkì tí Mbíṛì nó ká nò. À má énò, ze kpolo tàkòcò yo me ta vò i lá.
9 agora, me alegro não porque fostes contristados, mas porque fostes contristados para arrependimento; pois fostes contristados segundo Deus, para que, de nossa parte, nenhum dano sofrêsseis.
10 Tacó tàkòcò ꞌduù má kpolo tacó tí Mbíṛì, ŋìnò a ŋa kpo tàkòcò ŋìnó mbe kû si Mbíṛì ꞌví ꞌvala ꞌduù tí nò ta bà si yí ꞌví ꞌvìsì muu wó ꞌdo tí ndâ vò i mì wó; ꞌduù nì nikalaká gítí bà dù ta ŋa kpo tàkòcò tí nò lá. Káa bà dù ta kpo tàkòcò ká tacó ndâ i muu to tí nó cuki kû gì a i ta ku ji ꞌduù.
10 Porque a tristeza segundo Deus produz arrependimento para a salvação, que a ninguém traz pesar; mas a tristeza do mundo produz morte.
11 Ŋa bà te kpomuu gbí yì yo, ŋa go bà tùbà tí yo tí ndâ yê ta vò i mì yo wálá tí yo, ŋa bà kpolo tàkòcò yo gítí vò i, ŋa gúku Mbíṛì tí yo, ŋa kôꞌo tí ye tí yo, ŋa go bà waa có mítí ndâ mbe bàkà vò i tí yo! Gbí ndâ i tí nò ꞌdáá gî, yo kû tùbà tí yo máa, vò i mì yo wálá.
11 Porque quanto cuidado não produziu isto mesmo em vós que, segundo Deus, fostes contristados! Que defesa, que indignação, que temor, que saudades, que zelo, que vindita! Em tudo destes prova de estardes inocentes neste assunto.
12 À má énò, ye kpêtí táánò má cu wáràgà tí nò ji yo, ye cu me tacó máa ꞌbí ꞌduù gbaànjé gbí òkò tí yo bàkà vò i gî nò lá, ye delè cu me tacó máa à bàkà vò i mítí ꞌbí ꞌduù gbí òkò tí yo gî nò lá. Ye cu a i tacó bà tùbà ji yo ngbáṛángàꞌi énó máa, Mbíṛì ŋò ŋa bà bàkà có tí ze mì yo gî.
12 Portanto, embora vos tenha escrito, não foi por causa do que fez o mal, nem por causa do que sofreu o agravo, mas para que a vossa solicitude a nosso favor fosse manifesta entre vós, diante de Deus.
13 Tacó énò, njembí ze ꞌdèè gî.
13 Foi por isso que nos sentimos confortados. E, acima desta nossa consolação, muito mais nos alegramos pelo contentamento de Tito, cujo espírito foi recreado por todos vós.
14 Ye táánò wu gbí yo ji yí gî, káa yo kpónó te nô mí ṛo ye lá, jé ká go ŋìnó náa ze ta o ꞌdáá gî kû ꞌdè ji yo káa yúcó nô. Tacó énò, bà wu gbí yo mì ze ji Títò gì tí yúcó gî.
14 Porque, se nalguma coisa me gloriei de vós para com ele, não fiquei envergonhado; pelo contrário, como, em tudo, vos falamos com verdade, também a nossa exaltação na presença de Tito se verificou ser verdadeira.
15 Mbí wó má ꞌva tí tí ŋa bà ꞌdi có mì wó mì yo, ta ŋa bà muku tí yo, ta bà gu yo gítí bà te wiṛi mítí wó, njembí wó wálá.
15 E o seu entranhável afeto cresce mais e mais para convosco, lembrando-se da obediência de todos vós, de como o recebestes com temor e tremor.
16 Tàkòcò ye peteke gítí bà dù njembí ye gítí yo gbaànjé nò ngé ndii gî.
16 Alegro-me porque, em tudo, posso confiar em vós.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 2 Coríntios 7, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.