Marcos 5

Séréel Ndút: Unni Koope (NDV) vs VC

Sair da comparação
VC Versão Católica
1 Húusúu wë laaha ra, Yéesú a taalibe yi teeruu gina na wonuu Gerasaa ra.
1 Passaram à outra margem do lago, ao território dos gerasenos.
2 Ɗúhëꞌ rí gaala ra, ɓëyí lahaꞌ yébítëh yíppée ɗúh hacaa ya, acce téebílëhí.
2 Assim que saíram da barca, um homem possesso do espírito imundo saiu do cemitério
3 Ɓëeꞌ húmú dék hacaa ya, te ow húmú mínéh ríi pok níi rí fúséh⁠ ⁠; wuti ri pokuun a tiiŋ raa sah ɗi fús.
3 onde tinha seu refúgio e veio-lhe ao encontro. Não podiam atá-lo nem com cadeia, mesmo nos sepulcros,
4 Ƴee eena, na lah kotta a yaꞌ ya pokalsuu a tiiŋ, ndaa faraah ɗi korsaꞌ wa, te ow lahay doolii mín ɗii ham.
4 pois tinha sido ligado muitas vezes com grilhões e cadeias, mas os despedaçara e ninguém o podia subjugar.
5 Naꞌ a elek ɓéeɓ ɗi homaꞌ hacaa ya mbée saañ daŋŋin, liike, gaañsee afi laꞌ ya.
5 Sempre, dia e noite, andava pelos sepulcros e nos montes, gritando e ferindo-se com pedras.
6 Séenëꞌ ɓëeꞌ Yéesú rë, ɗi daaƴce múkë, acce ƴekke fíyí,
6 Vendo Jesus de longe, correu e prostrou-se diante dele, gritando em alta voz:
7 ɗaañnjohte won tih⁠ ⁠: «⁠ ⁠Ɗo fi Yéesú Koy Koope fa sunaa-sun, fu fahaꞌ paŋi soꞌ yih⁠ ⁠? Daa mi na ɗaŋ ɗo ri, di tii Koope, ngana torohal fun⁠ ⁠!⁠ ⁠»
7 Que queres de mim, Jesus, Filho do Deus Altíssimo?Conjuro-te por Deus, que não me atormentes.
8 Biti ɗeef Yéesú ɗéɓpée won yébítëh fë yeris ɓëeꞌ, daa tah ɗi won yii bah.
8 É que Jesus lhe dizia: Espírito imundo, sai deste homem!
9 Yéesú antee rii meel won ɗi tih⁠ ⁠: «⁠ ⁠Daa fu hínú ɗíh⁠ ⁠?⁠ ⁠» Ɓëeꞌ won ɗi tih⁠ ⁠: «⁠ ⁠Mi hínú Dúukël, ndée fun caakute.⁠ ⁠»
9 Perguntou-lhe Jesus: Qual é o teu nome? Respondeu-lhe: Legião é o meu nome, porque somos muitos.
10 Ɗi na anti ɗaŋ Yéesú ɗaŋi misikke biti ri ɓan waa ɗúhíɗ gina.
10 E pediam-lhe com instância que não os lançasse fora daquela região.
11 Ɗeef lahte yubi mbaam-túgëllí caakute na píisúu ñam araal daŋa.
11 Ora, uma grande manada de porcos andava pastando ali junto do monte.
12 Yébítëh yë na ɗagu Yéesú wonu ri tih⁠ ⁠: «⁠ ⁠Yeñ fun mbaammi ƴín në, fun haal waa na.⁠ ⁠»
12 E os espíritos suplicavam-lhe: Manda-nos para os porcos, para entrarmos neles.
13 Ɗi onte wa yee ɗagu wa ra, wa ɗúhúté ɓëeꞌ në, suute haalute mbaamma na. Yuba yíppée yeɗɗoh yëellëen kí daŋa, mbaamma ɓéeɓ soruute laaha, húlúté. Wa húmú warutee hen mbaam júnní ana (2.000).
13 Jesus lhos permitiu. Então os espíritos imundos, tendo saído, entraram nos porcos; e a manada, de uns dois mil, precipitou-se no mar, afogando-se.
14 Níirëh yí mbaamma heguute suute gin-taahin a ginna luufa, na ɓíllú yee lah ra. Tígí daaha, ɓëewë namutee ac kénsëhí yee na wonuu ra.
14 Fugiram os pastores e narraram o fato na cidade e pelos arredores. Então saíram a ver o que tinha acontecido.
15 Lahuu wa hëbís Yéesú rë, wa ɗeefu ɓëeꞌ dúukël yébítëh húmú ham ri ra, ɓekohte búuɓ, tookke, ñéerëꞌté a sago fi. Wa yípútée tíit.
15 Aproximaram-se de Jesus e viram o possesso assentado, coberto com seu manto e calmo, ele que tinha sido possuído pela Legião. E o pânico apoderou-se deles.
16 Ɓëewë maasuu yee kat ɓëeꞌ a mbaamma ra, ɓíllúu wë yee lah ra,
16 As testemunhas do fato contaram-lhes como havia acontecido isso ao endemoninhado, e o caso dos porcos.
17 ɓëy gina ɗagute Yéesú ɗúh gin wa saañ.
17 Começaram então a rogar-lhe que se retirasse da sua região.
18 Ɗi hom haali gaala, ɓëeꞌ dúukël yébítëh húmú ham ri ra na ɗaŋ ri nda wa mínú ñéerëꞌ.
18 Quando ele subia para a barca, veio o que tinha sido possesso e pediu-lhe permissão de acompanhá-lo.
19 Yéesú tahray ri, ndaa won ɗi tih⁠ ⁠: «⁠ ⁠Nimile mboko yu na faam, fu ɓílíɗ wë ɗee naaꞌaꞌ Yíkëe keeñ ɗoo na níi pagiɗte ro yii bee ra.⁠ ⁠»
19 Jesus não o admitiu, mas disse-lhe: Vai para casa, para junto dos teus e anuncia-lhes tudo o que o Senhor fez por ti, e como se compadeceu de ti.
20 Ɗaaha, ɓëeꞌ saañce deya na wonuu Gin-taah-sabboo ra, na ɓílíɗ iña pagiɗ ɗi Yéesú rë ɓéeɓ. Ɓëewë në síkírúu rí rë ɓéeɓ éemúté.
20 Foi-se ele e começou a publicar, na Decápole, tudo o que Jesus lhe havia feito. E todos se admiravam.
21 Yéesú nimilte ɓúgí yíníi laaha a gaala. Ɗi hom daaha, i ow caak ayute wërúté rí.
21 Tendo Jesus navegado outra vez para a margem oposta, de novo afluiu a ele uma grande multidão. Ele se achava à beira do mar, quando
22 Tígí daaha, ow di njíittí tígë na ɗaguu yëwúɗɗë Koope ra hínú Yayrus, ayaꞌ daaha otte Yéesú, yeɗɗohte kotti,
22 um dos chefes da sinagoga, chamado Jairo, se apresentou e, à sua vista, lançou-se-lhe aos pés,
23 cagohte ri na ɗaŋ won tih⁠ ⁠: «⁠ ⁠Ɓahaa, koy ki ɓelii soꞌ ee maanndaꞌ húl rë⁠ ⁠; aye fu tík yaꞌu faana nda ri koloh⁠ ⁠!⁠ ⁠»
23 rogando-lhe com insistência: Minha filhinha está nas últimas. Vem, impõe-lhe as mãos para que se salve e viva.
24 Ɓani Yéesú ñéerúuté na suu. Ow caak ñeyute talli wa, na yejantuu na baɓuu Yéesú në.
24 Jesus foi com ele e grande multidão o seguia, comprimindo-o.
25 Ɗeef lahte ɓelii húmú në, hente kíil sabboo a kíil ana yi ɗi yúfëꞌ ñif.
25 Ora, havia ali uma mulher que já por doze anos padecia de um fluxo de sangue.
26 Ɗi mokke yaꞌ paƴoh caak. Ɗi túmpé në iña lahaꞌ ri ra ɓéeɓ ndaa ri píyëy yoofaa⁠ ⁠; jérë luk naa ɓaatoh ɓaatoo sah.
26 Sofrera muito nas mãos de vários médicos, gastando tudo o que possuía, sem achar nenhum alívio; pelo contrário, piorava cada vez mais.
27 — ausente —
27 Tendo ela ouvido falar de Jesus, veio por detrás, entre a multidão, e tocou-lhe no manto.
28 — ausente —
28 Dizia ela consigo: Se tocar, ainda que seja na orla do seu manto, estarei curada.
29 Ɗi na leɓ búubë, ñif ma yíppée lécíɗ, ɗi yéŋké faani biti ɗi wahte.
29 Ora, no mesmo instante se lhe estancou a fonte de sangue, e ela teve a sensação de estar curada.
30 Yéesú yíppée yéŋ biti lahte doolii kolohte ɗii na. Ɗi yíssëhté ɓëewë në, won tih⁠ ⁠: «⁠ ⁠Daa leɓ búubí sëꞌ⁠ ⁠?⁠ ⁠»
30 Jesus percebeu imediatamente que saíra dele uma força e, voltando-se para o povo, perguntou: Quem tocou minhas vestes?
31 Taalibe yi wonu ri tih⁠ ⁠: «⁠ ⁠Fu otte biti ɓëewë ɓéeɓ ee yejantuu ra na baɓuu ɗoo na, fu na meelaꞌ ɓëeꞌ leɓ ɗoo na ra a⁠ ⁠?⁠ ⁠»
31 Responderam-lhe os seus discípulos: Vês que a multidão te comprime e perguntas: Quem me tocou?
32 Ndaa Yéesú bette íllí filiɓ fi ɓëewë, na saam ɓëeꞌ paŋ yaa ra.
32 E ele olhava em derredor para ver quem o fizera.
33 Yúhëꞌ ɓelaa biti daa ri na saamu ra, ɗi tíitté níi na saak⁠ ⁠; tígí daaha, ɗi acce yeɗɗohte kotta, wonte ri kaaf ka ɓéeɓ.
33 Ora, a mulher, atemorizada e trêmula, sabendo o que nela se tinha passado, veio lançar-se-lhe aos pés e contou-lhe toda a verdade.
34 Yéesú won ɗi tih⁠ ⁠: «⁠ ⁠Yaa ow, ngémú tahte fu wahte. Fu mín saañ a jaamma, fu wahte.⁠ ⁠»
34 Mas ele lhe disse: Filha, a tua fé te salvou. Vai em paz e sê curada do teu mal.
35 Yéesú hom wona, lahte ɓëewí ɗúhúu faam Yayrus ayute, wonu kélfíi wë tih⁠ ⁠: «⁠ ⁠Sohlaay fu mokle Yëeddëhë⁠ ⁠; koohu húlté⁠ ⁠!⁠ ⁠»
35 Enquanto ainda falava, chegou alguém da casa do chefe da sinagoga, anunciando: Tua filha morreu. Para que ainda incomodas o Mestre?
36 Ndaa Yéesú síkírëey woni wa, tahte won Yayrus tih⁠ ⁠: «⁠ ⁠Ngana néekíñëꞌ, fu laakiraꞌ gém kut.⁠ ⁠»
36 Ouvindo Jesus a notícia que era transmitida, dirigiu-se ao chefe da sinagoga: Não temas; crê somente.
37 Na saañ Yéesú rë, ɗi tahay biti ow kay ɓen ɗi, henay Peer, Saak a Saŋ koy-yaafi Saak.
37 E não permitiu que ninguém o acompanhasse, senão Pedro, Tiago e João, irmão de Tiago.
38 Lahuu wa faam fin ra, wa ɗeefu na pasooɓ fi misikke⁠ ⁠: ɓëewë na fogu, na hawuu.
38 Ao chegar à casa do chefe da sinagoga, viu o alvoroço e os que estavam chorando e fazendo grandes lamentações.
39 Haaluu wa ra, Yéesú won ɓëewë tih⁠ ⁠: «⁠ ⁠Pasooɓ fi misigi bee haalaꞌ yih⁠ ⁠? Kúkëyë húlëy, ɗi neeꞌ neeꞌo rek.⁠ ⁠»
39 Ele entrou e disse-lhes: Por que todo esse barulho e esses choros? A menina não morreu. Ela está dormindo.
40 Ɓëewë yabute na ƴenu ri. Tígí daaha, ɗi nahaꞌte ɗúhrí ɓëewë ɓéeɓ, hampe boffi kúkëyë ɗii na, yaafa a taalibe ya ɓedu ri ra, wa haalute lasa húmú kúkëyë rë.
40 Mas riam-se dele. Contudo, tendo mandado sair todos, tomou o pai e a mãe da menina e os que levava consigo, e entrou onde a menina estava deitada.
41 Yéesú hampe yaꞌ kúkëyë, won tih⁠ ⁠: «⁠ ⁠Talitaa kúm⁠ ⁠!⁠ ⁠» Daa ri⁠ ⁠: «⁠ ⁠Kolee kúkëy ɓeleɓ⁠ ⁠! Daa mi nah ro ri.⁠ ⁠»
41 Segurou a mão da menina e disse-lhe: Talita cumi, que quer dizer: Menina, ordeno-te, levanta-te!
42 Kúkëyë yíppée koloh na tíl. Ɓëewë ɓéeɓ éemúté níi éem. Ɗi húmú lahaꞌ kíil sabboo a kíil ana.
42 E imediatamente a menina se levantou e se pôs a caminhar {pois contava doze anos}. Eles ficaram assombrados.
43 Yéesú cagohte ɓëewë, kaddaꞌte waa won yee lah ra, antee waa nah oni kúkëyë ñam.
43 Ordenou-lhes severamente que ninguém o soubesse, e mandou que lhe dessem de comer.Jesus de Nazaré

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Marcos 5, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.