Marcos 5
Séréel Ndút: Unni Koope (NDV) vs ARA
1 Húusúu wë laaha ra, Yéesú a taalibe yi teeruu gina na wonuu Gerasaa ra.
1 Entrementes, chegaram à outra margem do mar, à terra dos gerasenos.
2 Ɗúhëꞌ rí gaala ra, ɓëyí lahaꞌ yébítëh yíppée ɗúh hacaa ya, acce téebílëhí.
2 Ao desembarcar, logo veio dos sepulcros, ao seu encontro, um homem possesso de espírito imundo,
3 Ɓëeꞌ húmú dék hacaa ya, te ow húmú mínéh ríi pok níi rí fúséh ; wuti ri pokuun a tiiŋ raa sah ɗi fús.
3 o qual vivia nos sepulcros, e nem mesmo com cadeias alguém podia prendê-lo;
4 Ƴee eena, na lah kotta a yaꞌ ya pokalsuu a tiiŋ, ndaa faraah ɗi korsaꞌ wa, te ow lahay doolii mín ɗii ham.
4 porque, tendo sido muitas vezes preso com grilhões e cadeias, as cadeias foram quebradas por ele, e os grilhões, despedaçados. E ninguém podia subjugá-lo.
5 Naꞌ a elek ɓéeɓ ɗi homaꞌ hacaa ya mbée saañ daŋŋin, liike, gaañsee afi laꞌ ya.
5 Andava sempre, de noite e de dia, clamando por entre os sepulcros e pelos montes, ferindo-se com pedras.
6 Séenëꞌ ɓëeꞌ Yéesú rë, ɗi daaƴce múkë, acce ƴekke fíyí,
6 Quando, de longe, viu Jesus, correu e o adorou,
7 ɗaañnjohte won tih : « Ɗo fi Yéesú Koy Koope fa sunaa-sun, fu fahaꞌ paŋi soꞌ yih ? Daa mi na ɗaŋ ɗo ri, di tii Koope, ngana torohal fun ! »
7 exclamando com alta voz: Que tenho eu contigo, Jesus, Filho do Deus Altíssimo? Conjuro-te por Deus que não me atormentes!
8 Biti ɗeef Yéesú ɗéɓpée won yébítëh fë yeris ɓëeꞌ, daa tah ɗi won yii bah.
8 Porque Jesus lhe dissera: Espírito imundo, sai desse homem!
9 Yéesú antee rii meel won ɗi tih : « Daa fu hínú ɗíh ? » Ɓëeꞌ won ɗi tih : « Mi hínú Dúukël, ndée fun caakute. »
9 E perguntou-lhe: Qual é o teu nome? Respondeu ele: Legião é o meu nome, porque somos muitos.
10 Ɗi na anti ɗaŋ Yéesú ɗaŋi misikke biti ri ɓan waa ɗúhíɗ gina.
10 E rogou-lhe encarecidamente que os não mandasse para fora do país.
11 Ɗeef lahte yubi mbaam-túgëllí caakute na píisúu ñam araal daŋa.
11 Ora, pastava ali pelo monte uma grande manada de porcos.
12 Yébítëh yë na ɗagu Yéesú wonu ri tih : « Yeñ fun mbaammi ƴín në, fun haal waa na. »
12 E os espíritos imundos rogaram a Jesus, dizendo: Manda-nos para os porcos, para que entremos neles.
13 Ɗi onte wa yee ɗagu wa ra, wa ɗúhúté ɓëeꞌ në, suute haalute mbaamma na. Yuba yíppée yeɗɗoh yëellëen kí daŋa, mbaamma ɓéeɓ soruute laaha, húlúté. Wa húmú warutee hen mbaam júnní ana (2.000).
13 Jesus o permitiu. Então, saindo os espíritos imundos, entraram nos porcos; e a manada, que era cerca de dois mil, precipitou-se despenhadeiro abaixo, para dentro do mar, onde se afogaram.
14 Níirëh yí mbaamma heguute suute gin-taahin a ginna luufa, na ɓíllú yee lah ra. Tígí daaha, ɓëewë namutee ac kénsëhí yee na wonuu ra.
14 Os porqueiros fugiram e o anunciaram na cidade e pelos campos. Então, saiu o povo para ver o que sucedera.
15 Lahuu wa hëbís Yéesú rë, wa ɗeefu ɓëeꞌ dúukël yébítëh húmú ham ri ra, ɓekohte búuɓ, tookke, ñéerëꞌté a sago fi. Wa yípútée tíit.
15 Indo ter com Jesus, viram o endemoninhado, o que tivera a legião, assentado, vestido, em perfeito juízo; e temeram.
16 Ɓëewë maasuu yee kat ɓëeꞌ a mbaamma ra, ɓíllúu wë yee lah ra,
16 Os que haviam presenciado os fatos contaram-lhes o que acontecera ao endemoninhado e acerca dos porcos.
17 ɓëy gina ɗagute Yéesú ɗúh gin wa saañ.
17 E entraram a rogar-lhe que se retirasse da terra deles.
18 Ɗi hom haali gaala, ɓëeꞌ dúukël yébítëh húmú ham ri ra na ɗaŋ ri nda wa mínú ñéerëꞌ.
18 Ao entrar Jesus no barco, suplicava-lhe o que fora endemoninhado que o deixasse estar com ele.
19 Yéesú tahray ri, ndaa won ɗi tih : « Nimile mboko yu na faam, fu ɓílíɗ wë ɗee naaꞌaꞌ Yíkëe keeñ ɗoo na níi pagiɗte ro yii bee ra. »
19 Jesus, porém, não lho permitiu, mas ordenou-lhe: Vai para tua casa, para os teus. Anuncia-lhes tudo o que o Senhor te fez e como teve compaixão de ti.
20 Ɗaaha, ɓëeꞌ saañce deya na wonuu Gin-taah-sabboo ra, na ɓílíɗ iña pagiɗ ɗi Yéesú rë ɓéeɓ. Ɓëewë në síkírúu rí rë ɓéeɓ éemúté.
20 Então, ele foi e começou a proclamar em Decápolis tudo o que Jesus lhe fizera; e todos se admiravam.
21 Yéesú nimilte ɓúgí yíníi laaha a gaala. Ɗi hom daaha, i ow caak ayute wërúté rí.
21 Tendo Jesus voltado no barco, para o outro lado, afluiu para ele grande multidão; e ele estava junto do mar.
22 Tígí daaha, ow di njíittí tígë na ɗaguu yëwúɗɗë Koope ra hínú Yayrus, ayaꞌ daaha otte Yéesú, yeɗɗohte kotti,
22 Eis que se chegou a ele um dos principais da sinagoga, chamado Jairo, e, vendo-o, prostrou-se a seus pés
23 cagohte ri na ɗaŋ won tih : « Ɓahaa, koy ki ɓelii soꞌ ee maanndaꞌ húl rë ; aye fu tík yaꞌu faana nda ri koloh ! »
23 e insistentemente lhe suplicou: Minha filhinha está à morte; vem, impõe as mãos sobre ela, para que seja salva, e viverá.
24 Ɓani Yéesú ñéerúuté na suu. Ow caak ñeyute talli wa, na yejantuu na baɓuu Yéesú në.
24 Jesus foi com ele. Grande multidão o seguia, comprimindo-o.
25 Ɗeef lahte ɓelii húmú në, hente kíil sabboo a kíil ana yi ɗi yúfëꞌ ñif.
25 Aconteceu que certa mulher, que, havia doze anos, vinha sofrendo de uma hemorragia
26 Ɗi mokke yaꞌ paƴoh caak. Ɗi túmpé në iña lahaꞌ ri ra ɓéeɓ ndaa ri píyëy yoofaa ; jérë luk naa ɓaatoh ɓaatoo sah.
26 e muito padecera à mão de vários médicos, tendo despendido tudo quanto possuía, sem, contudo, nada aproveitar, antes, pelo contrário, indo a pior,
27 — ausente —
27 tendo ouvido a fama de Jesus, vindo por trás dele, por entre a multidão, tocou-lhe a veste.
28 — ausente —
28 Porque, dizia: Se eu apenas lhe tocar as vestes, ficarei curada.
29 Ɗi na leɓ búubë, ñif ma yíppée lécíɗ, ɗi yéŋké faani biti ɗi wahte.
29 E logo se lhe estancou a hemorragia, e sentiu no corpo estar curada do seu flagelo.
30 Yéesú yíppée yéŋ biti lahte doolii kolohte ɗii na. Ɗi yíssëhté ɓëewë në, won tih : « Daa leɓ búubí sëꞌ ? »
30 Jesus, reconhecendo imediatamente que dele saíra poder, virando-se no meio da multidão, perguntou: Quem me tocou nas vestes?
31 Taalibe yi wonu ri tih : « Fu otte biti ɓëewë ɓéeɓ ee yejantuu ra na baɓuu ɗoo na, fu na meelaꞌ ɓëeꞌ leɓ ɗoo na ra a ? »
31 Responderam-lhe seus discípulos: Vês que a multidão te aperta e dizes: Quem me tocou?
32 Ndaa Yéesú bette íllí filiɓ fi ɓëewë, na saam ɓëeꞌ paŋ yaa ra.
32 Ele, porém, olhava ao redor para ver quem fizera isto.
33 Yúhëꞌ ɓelaa biti daa ri na saamu ra, ɗi tíitté níi na saak ; tígí daaha, ɗi acce yeɗɗohte kotta, wonte ri kaaf ka ɓéeɓ.
33 Então, a mulher, atemorizada e tremendo, cônscia do que nela se operara, veio, prostrou-se diante dele e declarou-lhe toda a verdade.
34 Yéesú won ɗi tih : « Yaa ow, ngémú tahte fu wahte. Fu mín saañ a jaamma, fu wahte. »
34 E ele lhe disse: Filha, a tua fé te salvou; vai-te em paz e fica livre do teu mal.
35 Yéesú hom wona, lahte ɓëewí ɗúhúu faam Yayrus ayute, wonu kélfíi wë tih : « Sohlaay fu mokle Yëeddëhë ; koohu húlté ! »
35 Falava ele ainda, quando chegaram alguns da casa do chefe da sinagoga, a quem disseram: Tua filha já morreu; por que ainda incomodas o Mestre?
36 Ndaa Yéesú síkírëey woni wa, tahte won Yayrus tih : « Ngana néekíñëꞌ, fu laakiraꞌ gém kut. »
36 Mas Jesus, sem acudir a tais palavras, disse ao chefe da sinagoga: Não temas, crê somente.
37 Na saañ Yéesú rë, ɗi tahay biti ow kay ɓen ɗi, henay Peer, Saak a Saŋ koy-yaafi Saak.
37 Contudo, não permitiu que alguém o acompanhasse, senão Pedro e os irmãos Tiago e João.
38 Lahuu wa faam fin ra, wa ɗeefu na pasooɓ fi misikke : ɓëewë na fogu, na hawuu.
38 Chegando à casa do chefe da sinagoga, viu Jesus o alvoroço, os que choravam e os que pranteavam muito.
39 Haaluu wa ra, Yéesú won ɓëewë tih : « Pasooɓ fi misigi bee haalaꞌ yih ? Kúkëyë húlëy, ɗi neeꞌ neeꞌo rek. »
39 Ao entrar, lhes disse: Por que estais em alvoroço e chorais? A criança não está morta, mas dorme.
40 Ɓëewë yabute na ƴenu ri. Tígí daaha, ɗi nahaꞌte ɗúhrí ɓëewë ɓéeɓ, hampe boffi kúkëyë ɗii na, yaafa a taalibe ya ɓedu ri ra, wa haalute lasa húmú kúkëyë rë.
40 E riam-se dele. Tendo ele, porém, mandado sair a todos, tomou o pai e a mãe da criança e os que vieram com ele e entrou onde ela estava.
41 Yéesú hampe yaꞌ kúkëyë, won tih : « Talitaa kúm ! » Daa ri : « Kolee kúkëy ɓeleɓ ! Daa mi nah ro ri. »
41 Tomando-a pela mão, disse: Talitá cumi!, que quer dizer: Menina, eu te mando, levanta-te!
42 Kúkëyë yíppée koloh na tíl. Ɓëewë ɓéeɓ éemúté níi éem. Ɗi húmú lahaꞌ kíil sabboo a kíil ana.
42 Imediatamente, a menina se levantou e pôs-se a andar; pois tinha doze anos. Então, ficaram todos sobremaneira admirados.
43 Yéesú cagohte ɓëewë, kaddaꞌte waa won yee lah ra, antee waa nah oni kúkëyë ñam.
43 Mas Jesus ordenou-lhes expressamente que ninguém o soubesse; e mandou que dessem de comer à menina.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Marcos 5, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.