Tiago 5
Abware̱se̱ŋ Wo̱re̱-ɔ (NCUNT) vs ARA
1 To mbe̱yɔmɔ, atɔ awuye‑o, mo̱nꞌ nu mo̱ ase̱. Mo̱nꞌ su akyukyu na imee, a le̱e̱ fe̱yɛ, mo̱ne̱ a gyi kɔne̱ gye̱gyaye̱‑ɔ se̱‑ɔ, nde̱e̱pwɛta mo̱ne̱ e̱ kpo̱ne̱.
1 Atendei, agora, ricos, chorai lamentando, por causa das vossas desventuras, que vos sobrevirão.
2 Mo̱ne̱ kapo̱tɛɛ i muri, na akaŋkaŋ bwii mo̱ne̱ awaagya pɛɛɛ.
2 As vossas riquezas estão corruptas, e as vossas roupagens, comidas de traça;
3 Mo̱ne̱ atanne̱ i gyi ŋkaŋte̱ne̱. Ane̱ŋ a ŋkaŋte̱ne̱ amo̱‑ɔ e̱ gye̱ ne̱ ŋ kaapo̱ fe̱yɛ mo̱ne̱ a taa mo̱ne̱ atanne̱ bo̱ be̱ya, ne̱ mo̱ne̱ mo̱ŋ ba amo̱ bo̱ waa asuŋ timaa. Mo̱ne̱ ya ŋu mo̱ne̱ kapo̱tɛɛ a nye̱ra ane̱ŋ, mo̱ne̱ iduŋ e̱ te̱ŋŋe̱ mo̱ne̱. Mo̱ne̱ a kpa ane̱ŋ a atɔ‑ɔ bo̱ dɔŋŋɔ abɛɛ se̱, na mo̱nꞌ nya bo̱ gyi akatɔ bwe̱e̱tɔ. Amaa ndɔɔ a ŋke lalalo̱we̱ mɔ ne̱ mo̱ne̱ i ŋu mo̱ne̱ ke̱se̱bɔgyiiri.
3 o vosso ouro e a vossa prata foram gastos de ferrugens, e a sua ferrugem há de ser por testemunho contra vós mesmos e há de devorar, como fogo, as vossas carnes. Tesouros acumulastes nos últimos dias.
4 Atɔ awuye! Mo̱nꞌ nu mo̱ne̱ apafo̱wɔ a tɛɛ, a le̱e̱ fe̱yɛ mo̱ne̱ mo̱ŋ ka bamo̱ ko̱kɔ. Bo̱-e̱le̱ŋ‑ɔ‑kyo̱ŋ‑ɔke̱maa-Bware̱ a nu bamo̱ ne̱ baa kpa mo̱ne̱ adɔɔrɔtɔ‑ɔ kusu.
4 Eis que o salário dos trabalhadores que ceifaram os vossos campos e que por vós foi retido com fraude está clamando; e os clamores dos ceifeiros penetraram até aos ouvidos do Senhor dos Exércitos.
5 Mo̱ne̱ a gyi kɔne̱ kaye̱ mɔ‑rɔ bwe̱e̱tɔ, na mo̱ne̱ mo̱ŋ nyi fe̱yɛ mo̱ne̱ e̱ kpo̱ne̱ so̱so̱. Mo̱ne̱ a daŋ adabe̱, fe̱yɛ ɔko̱ a de naate̱ ɔ be̱ra bo̱ fo̱ saŋ ne̱ ɔɔ daŋ tɛɛ mfɔ‑ɔ, na ɔ mɔɔ mò̱ wo̱‑ɔ. Kake ŋko̱ Wuribware̱ i gyiiri mo̱ne̱ ke̱se̱bɔ a ɔ mɔɔ mo̱ne̱.
5 Tendes vivido regaladamente sobre a terra; tendes vivido nos prazeres; tendes engordado o vosso coração, em dia de matança;
6 Ke̱tɔ ne̱ ko̱ kyɔ‑ɔ e̱ gye̱ fe̱yɛ mo̱ne̱ a po̱rɔ kase̱ŋtiŋ awuye ne̱ mo̱ne̱ kyɔ bamo̱ e̱le̱ŋ‑ɔ se̱‑ɔ, ne̱ mo̱ne̱ a mɔɔ bamo̱.
6 tendes condenado e matado o justo, sem que ele vos faça resistência.
7 Mo̱ ko̱so̱bɛɛ‑ana, mo̱nꞌ waa kanyite bo̱ fo̱ saŋ ne̱ ane̱ nyaŋpe̱ Yeesuu e̱ ba‑ɔ. Mo̱nꞌ ke̱e̱ ane̱ŋ ne̱ ke̱gye̱re̱ se̱ ɔdɔɔpo̱ e̱ nya kanyite o gywii ke̱kyaare̱ a bware̱‑ɔ dɛɛ ba, na o dwii mò̱ adɔɔrɔtɔ na a waa‑ɔ.
7 Sede, pois, irmãos, pacientes, até à vinda do Senhor. Eis que o lavrador aguarda com paciência o precioso fruto da terra, até receber as primeiras e as últimas chuvas.
8 Ane̱ŋ dɛɛ ne̱ ɔke̱maa nya kanyite gywii kake nsi ne̱ ane̱ nyaŋpe̱ Yeesuu i kiŋŋi a ɔ ba‑ɔ, na ɔ ye̱re̱ keŋkeŋ, a le̱e̱ fe̱yɛ kake amo̱ a tɔ‑rɔ e̱ba.
8 Sede vós também pacientes e fortalecei o vosso coração, pois a vinda do Senhor está próxima.
9 Mo̱ ko̱so̱bɛɛ‑ana, mo̱ne̱ ma sa a nse̱ŋse̱ŋmo̱ŋse̱ŋ bɛɛɛ ke̱tɛɛ lwee mo̱ne̱ mbo̱ŋtɔ‑rɔ, na Wuribware̱ ma nya bu mo̱ne̱ ke̱pɔ. Ɔse̱ŋgyipo̱‑ɔ ke̱ba a tɔ‑rɔ. Ɔ kpa a o lee mò̱ e̱ye̱e̱ ifuri.
9 Irmãos, não vos queixeis uns dos outros, para não serdes julgados. Eis que o juiz está às portas.
10 Mo̱ ko̱so̱bɛɛ‑ana, mo̱nꞌ nyiŋŋi Wuribware̱ a akyaamɛɛ ne̱ baa tɔwe̱ ase̱ŋ ane̱ nyaŋpe̱ ke̱nyare̱‑rɔ gywii ane̱ ade̱daapo̱‑ɔ, ne̱ bo̱ le̱e̱ ane̱ŋ se̱‑ɔ, ane̱ ade̱daapo̱ a waa bamo̱ bo̱rɔkraa‑ɔ se̱. Amo̱ pɛɛɛ gbaa baa gyi ane̱ŋ a awo̱re̱fɔɔ‑ɔ‑rɔ kanyite. Mo̱ne̱ ɔke̱maa gya bamo̱ kanyite ke̱nya a e̱kpa‑ɔ se̱.
10 Irmãos, tomai por modelo no sofrimento e na paciência os profetas, os quais falaram em nome do Senhor.
11 Bo̱ de ŋyure, a le̱e̱ fe̱yɛ baa taare̱ gyi ase̱ŋ kuŋu‑ro kanyite. Mo̱ne̱ ɔke̱maa a nu Yobu ne̱ ɔɔ dɛɛ kye̱na‑ɔ ase̱ŋ ne̱ baa kyo̱rɛɛ waa abware̱se̱ŋ wo̱re̱‑ɔ‑rɔ‑ɔ se̱. Mo̱nꞌ nyiŋŋi si fe̱yɛ baa ywii bɛɛɛ baa kywɛɛ mò̱ kapo̱tɛɛ pɛɛɛ, ne̱ mò̱ gyi‑ana pɛɛɛ a wu, ne̱ ŋkee mò̱ kayo̱wɔre̱ pɛɛɛ a waa e̱lɔ. Amo̱ pɛɛɛ gbaa oo gyi mò̱ awo̱re̱fɔɔ‑rɔ kanyite. Ne̱ ŋkee ane̱ nyaŋpe̱ Wuribware̱ a sa mò̱ kakɔka timaa kamɛɛ‑rɔ. Amo̱‑ɔ pɛɛɛ e̱ kaapo̱ mo̱ne̱ ane̱ŋ ne̱ ane̱ nyaŋpe̱ gye̱ ɔko̱ ne̱ o ŋu e̱wɛɛ, ne̱ se̱sɛ ase̱ŋ be̱e̱ a duŋ mò̱‑rɔ‑ɔ.
11 Eis que temos por felizes os que perseveraram firmes. Tendes ouvido da paciência de Jó e vistes que fim o Senhor lhe deu; porque o Senhor é cheio de terna misericórdia e compassivo.
12 Mo̱ ko̱so̱bɛɛ‑ana, ke̱tɔ ne̱ ke̱ be̱e̱ ki tiri‑o e̱ gye̱ fe̱yɛ ɔko̱ e̱ kpa a ɔ tɔwe̱ ase̱ŋ bo̱ be̱ya, ɔ ma kaŋ waa e̱taŋ. Ɔko̱ ma kaŋ ba so̱so̱ bɛɛɛ swe̱e̱re̱ bɛɛɛ ke̱tɔ ke̱maa bo̱ waa e̱taŋ fe̱yɛ ɔ waa ko̱tɔko̱. Mò̱ lee e̱ gye̱ fe̱yɛ, “Ɔɔŋ, mo̱ e̱ waa”, bɛɛɛ “Daabii, ma waa”, na Wuribware̱ ma nya gyi mò̱ ase̱ŋ bu mò̱ ke̱pɔ.
12 Acima de tudo, porém, meus irmãos, não jureis nem pelo céu, nem pela terra, nem por qualquer outro voto; antes, seja o vosso sim sim, e o vosso não não, para não cairdes em juízo.
13 To, mo̱ ko̱so̱bɛɛ‑ana, ɔko̱ bo̱ mo̱ne̱‑rɔ ne̱ ase̱ŋ ko̱ a tiri mò̱ aaa? Amo̱ e̱ gye̱ ane̱ŋ fe̱raa, se̱sɛ‑ɔ ko̱re̱ ke̱bware̱ko̱re̱. Ne̱ ɔko̱ mɔ akatɔ a gyi aaa? Mò̱‑ɔ mɔ waa iliŋ bo̱ daa Wuribware̱.
13 Está alguém entre vós sofrendo? Faça oração. Está alguém alegre? Cante louvores.
14 Ɔko̱ ne̱ ɔ lɔ mo̱ne̱‑rɔ‑ɔ mɔ suŋ te̱e̱ asɔre̱e̱ abre̱sɛ, na bo̱ bo̱ ko̱re̱ ke̱bware̱ko̱re̱ sa mò̱, na bo̱ taa mfɔ bo̱ dwe̱e̱ mò̱ kuŋu‑ro ane̱ nyaŋpe̱ Yeesuu ke̱nyare̱‑rɔ.
14 Está alguém entre vós doente? Chame os presbíteros da igreja, e estes façam oração sobre ele, ungindo-o com óleo, em nome do Senhor.
15 Ne̱ bamo̱ ya kɔɔre̱ gyi fe̱yɛ Wuribware̱ e̱ kya mò̱‑rɔ fe̱raa, ɔlɔpo̱‑ɔ e̱ kpaare̱, na ane̱ nyaŋpe̱ be̱e̱ sa mò̱ ke̱yaale̱ŋ, na ɔ taa mò̱ e̱bɔye̱ ne̱ ɔɔ waa‑ɔ bo̱ ke mò̱.
15 E a oração da fé salvará o enfermo, e o Senhor o levantará; e, se houver cometido pecados, ser-lhe-ão perdoados.
16 Amo̱se̱ se̱‑ɔ ɔke̱maa tɔwe̱ mò̱ e̱bɔye̱ gywii mò̱ ko̱so̱bɛɛ, na mo̱nꞌ ko̱re̱ ke̱bware̱ko̱re̱ sa abɛɛ a mo̱nꞌ nya kpaare̱, a le̱e̱ fe̱yɛ se̱sɛ timaa ke̱bware̱ko̱re̱ bo̱ le̱ŋ, ne̱ ki i suŋ kusuŋ kase̱ŋtiŋ.
16 Confessai, pois, os vossos pecados uns aos outros e orai uns pelos outros, para serdes curados. Muito pode, por sua eficácia, a súplica do justo.
17 Mo̱nꞌ ke̱e̱ Wuribware̱ kyaamɛɛ Iliya ne̱ ɔɔ dɛɛ kye̱na‑ɔ. Ɔ gye̱ se̱sɛ ne̱e̱ fe̱yɛ ane̱‑ɔ. Mò̱ mɔ mò̱ a ko̱re̱ ke̱bware̱ko̱re̱ kase̱ŋtiŋ si fe̱yɛ bware̱ ma ba, na Wuribware̱ gyiiri owure bɔye̱ na mò̱ ase̱sɛ ke̱se̱bɔ, ne̱ e̱wo̱re̱ a ye̱re̱ nsu nsa na aferi asiye.
17 Elias era homem semelhante a nós, sujeito aos mesmos sentimentos, e orou, com instância, para que não chovesse sobre a terra, e, por três anos e seis meses, não choveu.
18 Mò̱ a be̱e̱ ko̱re̱ amo̱ kamɛɛ‑rɔ fe̱yɛ bware̱ ba‑ɔ, bware̱ a ba, sa ne̱ ke̱tɔ dwiisɛ ke̱maa mɔ a baare nɛɛnɛɛ.
18 E orou, de novo, e o céu deu chuva, e a terra fez germinar seus frutos.
19 — ausente —
19 Meus irmãos, se algum entre vós se desviar da verdade, e alguém o converter,
20 — ausente —
20 sabei que aquele que converte o pecador do seu caminho errado salvará da morte a alma dele e cobrirá multidão de pecados.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Tiago 5, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.