Romanos 7
Abware̱se̱ŋ Wo̱re̱-ɔ (NCUNT) vs VC
1 Mo̱ ko̱so̱bɛɛ‑ana, ne̱ mo̱ne̱ nyi mbraa‑ɔ, mo̱ne̱ i nyiŋŋi si fe̱yɛ se̱sɛ e̱ saŋ o te ŋkpa‑rɔ wo̱re̱ ne̱ mbraa‑ɔ de mò̱ se̱ ke̱yaale̱ŋ aaa?
1 Ignorais, irmãos {falo aos que têm conhecimentos jurídicos}, que a lei só tem domínio sobre o homem durante o tempo que vive?
2 Mo̱nꞌ sa a ane̱ taa ɔkye̱e̱ waare̱e̱po̱ bo̱ kaapo̱ ase̱ŋ mɔ‑rɔ. Mbraa‑ɔ yɛ ɔkye̱e̱ mò̱ kuri e̱ tɛɛ ɔ bo̱‑rɔ fe̱raa, mò̱ kuri ke̱sare̱e̱ dɔŋ mò̱ se̱. Amaa ɔkye̱e̱ mò̱ kuri ya wu fe̱raa, awaare̱yɛ mbraa mo̱ŋ lɛɛ n dɔŋ mò̱ se̱.
2 Assim, a mulher casada está sujeita ao marido pela lei enquanto ele vive; mas, se o marido morrer, fica desobrigada da lei que a ligava ao marido.
3 Amaa mò̱ kuri e̱ saŋ o te, ne̱ mò̱ ya kine mò̱ ya waare̱e̱ ɔnyare̱ baŋbaŋ, amo̱ fe̱raa ɔɔ waa kanyare̱kpa ne̱e̱. Amaa mò̱ kuri ya wu fe̱raa, o de kpa fe̱yɛ ɔ ya waare̱e̱ ɔnyare̱ baŋbaŋ, ɔ mo̱ŋ waa kanyare̱kpa.
3 Por isso, enquanto viver o marido, se se tornar mulher de outro homem, será chamada adúltera. Porém, morrendo o marido, fica desligada da lei, de maneira que, sem se tornar adúltera, poderá casar-se com outro homem.
4 Amo̱se̱‑ɔ, mo̱ ko̱so̱bɛɛ‑ana, fe̱yɛ ane̱ŋ ne̱ ɔnyare̱ ne̱ oo wu‑o mo̱ŋ lɛɛ o de mò̱ ka se̱ ke̱yaale̱ŋ‑ɔ, ane̱ŋ dɛɛ ne̱ mbraa‑ɔ mo̱ŋ lɛɛ n de mo̱ne̱ se̱ ke̱yaale̱ŋ. Amo̱se̱‑ɔ ne̱ mbe̱yɔmɔ mo̱ne̱ de kuri po̱pwɛɛ, ɔko̱ ne̱ Wuribware̱ a kyiŋŋi mò̱ le̱e̱ lowi‑ro‑o. Mo̱ne̱ bo̱ Kristoo ke̱yaale̱ŋ‑ɔ kaase̱‑ɔ ne̱e̱ na mo̱nꞌ de̱e̱ waa atɔ timaa bo̱ sa Wuribware̱.
4 Assim, meus irmãos, também vós estais mortos para a lei, pelo sacrifício do corpo de Cristo, para pertencerdes a outrem, àquele que ressuscitou dentre os mortos, a fim de que demos frutos para Deus.
5 Saŋ‑ɔ e̱bɔye̱ ke̱maa ne̱ ane̱ fɔŋfɔŋ e̱ kpa‑ɔ ne̱ ane̱ a waa. Mbraa‑ɔ ya tɔwe̱ fe̱yɛ ke̱mo̱‑ɔ na ke̱mo̱‑ɔ mo̱ŋ bware, amɔ ke̱mo̱ dɛɛ ke̱mo̱ ne̱ ane̱ ŋkpo̱nɔ mɔ e̱ kpa ko̱waa. Amo̱se̱‑ɔ ane̱ dɛɛ ane̱ e̱ waa e̱bɔye̱ bwe̱e̱tɔ, ne̱ e̱ ya sa ne̱ ane̱ e̱ yɔ lowi ne̱ ɔ mo̱ŋ de kɛɛ‑ɔ‑rɔ.
5 De fato, quando estávamos na carne, as paixões pecaminosas despertadas pela lei operavam em nossos membros, a fim de frutificarmos para a morte.
6 Mbe̱yɔmɔ ane̱ a nya ane̱ e̱ye̱e̱ le̱e̱ mbraa amo̱ se̱. M mo̱ŋ lɛɛ n de ane̱‑rɔ, a le̱e̱ fe̱yɛ ane̱ ke̱bo̱rɔgyi de̱daa‑ɔ a gye̱ kɛɛ. Ane̱ mo̱ŋ lɛɛ ane̱ gya de̱daa a mbraa ne̱ baa kyo̱rɛɛ waa wo̱re̱‑ɔ‑rɔ‑ɔ se̱. Mbe̱yɔmɔ ane̱ te kakye̱na po̱pwɛɛ‑rɔ ane̱ gya Wuribware̱ a kufwiiŋe timaa a e̱kpa‑ɔ se̱.
6 Agora, mortos para essa lei que nos mantinha sujeitos, dela nos temos libertado, e nosso serviço realiza-se conforme a renovação do Espírito e não mais sob a autoridade envelhecida da letra.
7 Amɔ mo̱ a tɔwe̱ ane̱ŋ‑ɔ, ŋ yɛ Wuribware̱ a mbraa‑ɔ fɔŋfɔŋ mo̱ŋ bo̱ daŋ ne̱e̱ e̱e̱e̱? Daabii daa! Amaa ke̱tɔ ne̱ mo̱ e̱ tɔwe̱‑ɔ e̱ gye̱ fe̱yɛ mbraa‑ɔ e̱ gye̱ ne̱ ŋ ya kaapo̱ mo̱ ke̱tɔ ne̱ e̱bɔye̱ gye̱‑ɔ. Mbraa‑ɔ dɛɛ m mo̱ŋ tɔwe̱ fe̱yɛ, “Fo̱ ma sa a fo̱ akatɔ pee fo̱ bɛɛko̱ atɔ se̱,” ne̱e̱ weetee mo̱ŋ ŋu fe̱yɛ ane̱ŋ a tɔyo̱rɔwe̱‑ɔ gye̱ bɔye̱.
7 Que diremos, então? Que a lei é pecado? De modo algum. Mas eu não conheci o pecado senão pela lei. Porque não teria idéia da concupiscência, se a lei não dissesse: Não cobiçarás {Ex 20,17}.
8 Amaa mo̱ a ŋu fe̱yɛ nyase̱pee gye̱ bɔye̱‑ɔ se̱‑ɔ, bɔye̱ ne̱ ɔ bo̱ mo̱ kakpo̱nɔ‑rɔ‑ɔ a sa ne̱ mo̱ tɔyo̱rɔwe̱ a tii si. Amaa ane̱ŋ a mbraa‑ɔ dɛɛ m mo̱ŋ bo̱‑rɔ ne̱e̱ weetee bɔye̱ du ne̱e̱ fe̱yɛ atɔ ne̱ aa wu, ne̱ a mo̱ŋ lɛɛ a de ke̱yaale̱ŋ‑ɔ.
8 Foi o pecado, portanto, que, aproveitando-se da ocasião que lhe foi dada pelo preceito, excitou em mim todas as concupiscências; porque, sem a lei, o pecado estava morto.
9 — ausente —
9 Quando eu estava sem a lei, eu vivia; mas, sobrevindo o preceito, o pecado recobrou vida,
10 — ausente —
10 e eu morri. Assim o mandamento, que me devia dar a vida, conduziu-me à morte.
11 Aa waa ne̱e̱ fe̱yɛ ŋyo̱rɔwe̱ bɔye̱‑ɔ a ba Wuribware̱ a mbraa‑ɔ bo̱ pe̱nna mo̱ mɔɔ mo̱‑ɔ.
11 Porque o pecado, aproveitando da ocasião do mandamento, seduziu-me, e por ele me levou à morte.
12 Mbe̱yɔmɔ mbraa‑ɔ to̱ŋ ke̱maa gye̱ kase̱ŋtiŋ ne̱ m bware kpa ke̱maa se̱.
12 Por conseguinte, a lei é santa e o mandamento é santo, e justo, e bom...
13 Amaa ke̱tɔ a waa ne̱e̱ fe̱yɛ atɔ timaa amo̱ a sa mo̱ lowi‑o. Amaa kase̱ŋtiŋ fe̱raa, a mo̱ŋ du ane̱ŋ. Mo̱ ŋyo̱rɔwe̱ bɔye̱ ne̱ m bo̱ mo̱ kakpo̱nɔ‑rɔ‑ɔ ya sa mo̱ lowi‑o. Ke̱tɔ ne̱ mo̱ e̱ kaapo̱‑ɔ e̱ gye̱ fe̱yɛ mbraa‑ɔ a kaapo̱ mo̱ fe̱yɛ kase̱ŋtiŋ si bɔye̱ mo̱ŋ bo̱ daŋ pɛɛɛ‑ɔ, ne̱ mo̱ fɔŋfɔŋ mo̱ŋ bware. Amo̱se̱ se̱‑ɔ, ne̱ mo̱ te̱maa ne̱ n de fe̱yɛ mo̱ kakye̱na‑rɔ i gyi Wuribware̱ akatɔ‑ɔ a lo̱we̱.
13 Então o que é bom tornou-se causa de morte para mim? De certo que não. Foi o pecado que, para se mostrar realmente pecado, acarretou para mim a morte por meio do que é bom, a fim de que, pelo mandamento, o pecado se fizesse excessivamente pecaminoso.
14 Mbe̱yɔmɔ ane̱ nyi fe̱yɛ Wuribware̱ a kufwiiŋe‑o ya sa Wuribware̱ a mbraa‑ɔ. Amaa m fe̱raa, mo̱ a gye̱ se̱sɛ dimaadi‑o si‑o, ne̱ bɔye̱ a waa mo̱ mò̱ ke̱nya.
14 Sabemos, de fato, que a lei é espiritual, mas eu sou carnal, vendido ao pecado.
15 Mo̱ fɔŋfɔŋ maa nu ke̱tɔ ne̱ ki de mo̱‑ɔ kaase̱. Mo̱ e̱ kpa fe̱yɛ ŋ waa ke̱tɔ ne̱ ki bware‑o, mo̱‑ɔ maa taare̱ a ŋ waa. Ŋkee ke̱tɔ ne̱ mo̱ i kisi‑o gbaa ne̱ mo̱ e̱ waa.
15 Não entendo, absolutamente, o que faço, pois não faço o que quero; faço o que aborreço.
16 Mo̱ a waa ke̱tɔ ne̱ mo̱ i kisi‑o si‑o, a kaapo̱ ne̱e̱ fe̱yɛ mo̱ a sure si fe̱yɛ Wuribware̱ a mbraa‑ɔ bware.
16 E, se faço o que não quero, reconheço que a lei é boa.
17 N gye̱ mo̱ ke̱pre̱ se̱ ne̱ mo̱ e̱ waa bɔye̱. Amaa bɔye̱ ne̱ ɔ bo̱ mo̱ kakpo̱nɔ‑rɔ‑ɔ e̱ gye̱ ne̱ ɔ sa ne̱ mo̱ e̱ waa bɔye̱.
17 Mas, então, não sou eu que o faço, mas o pecado que em mim habita.
18 Ŋ nyi fe̱yɛ ke̱tɔ timaa ko̱ mo̱ŋ bo̱ mo̱ kakpo̱nɔ‑rɔ, a le̱e̱ fe̱yɛ se̱sɛ dimaadi e̱ gye̱ mo̱. Hare̱e̱ mo̱ kakpo̱nɔ‑rɔ mo̱ e̱ kpa fe̱yɛ ŋ waa itimaa gbaa ooo, ma taare̱ a ŋ waa.
18 Eu sei que em mim, isto é, na minha carne, não habita o bem, porque o querer o bem está em mim, mas não sou capaz de efetuá-lo.
19 Ma taare̱ a ŋ waa ke̱tɔ timaa ne̱ mo̱ e̱ kpa ko̱waa‑ɔ. Amaa bɔye̱ ne̱ ma kpa‑ɔ fe̱raa ne̱ mo̱ e̱ waa.
19 Não faço o bem que quereria, mas o mal que não quero.
20 Amo̱ a tɛɛ a gye̱ fe̱yɛ mo̱ e̱ waa ke̱tɔ ne̱ weetee mo̱ŋ lɛɛ mo̱ e̱ kpa fe̱yɛ ŋ waa‑ɔ, amo̱ fe̱raa amo̱‑ɔ a kaapo̱ ne̱e̱ fe̱yɛ n gye̱ mo̱ e̱ gye̱ ne̱ n lɛɛ mo̱ e̱ waa amo̱. Amaa bɔye̱ ne̱ ɔ bo̱ mo̱ kakpo̱nɔ‑rɔ‑ɔ e̱ gye̱ ne̱ ɔ sa ne̱ mo̱ e̱ waa bɔye̱.
20 Ora, se faço o que não quero, já não sou eu que faço, mas sim o pecado que em mim habita.
21 To, ke̱tɔ ne̱ mo̱ a ŋu‑o e̱ gye̱ fe̱yɛ saŋ ke̱maa ne̱ mo̱ e̱ kpa a ŋ waa itimaa‑o, amɔ e̱bɔye̱ i lwii mo̱ kamɛɛ.
21 Encontro, pois, em mim esta lei: quando quero fazer o bem, o que se me depara é o mal.
22 A bo̱ mo̱ kakpo̱nɔ‑rɔ kɔne̱ fe̱yɛ n nu Wuribware̱ a mbraa‑ɔ.
22 Deleito-me na lei de Deus, no íntimo do meu ser.
23 Amaa mo̱ a be̱e̱ ŋu fe̱yɛ mbraa ko̱ be̱e̱ ŋ waa kusuŋ mo̱ mfɛɛre̱‑rɔ ne̱ n kye mbraa ne̱ mo̱ kakpo̱nɔ‑rɔ ŋ nyi fe̱yɛ m bware‑o. Mo̱ ŋyo̱rɔwe̱ bɔye̱‑ɔ e̱ kɔ n gyi mo̱ ŋyo̱rɔwe̱ timaa‑o si. Ne̱ ŋ ya tii mo̱ waa‑rɔ.
23 Sinto, porém, nos meus membros outra lei, que luta contra a lei do meu espírito e me prende à lei do pecado, que está nos meus membros.
24 — ausente —
24 Homem infeliz que sou! Quem me livrará deste corpo que me acarreta a morte?...
25 — ausente —
25 Graças sejam dadas a Deus por Jesus Cristo, nosso Senhor! Assim, pois, de um lado, pelo meu espírito, sou submisso à lei de Deus; de outro lado, por minha carne, sou escravo da lei do pecado.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Romanos 7, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.