Romanos 7
Abware̱se̱ŋ Wo̱re̱-ɔ (NCUNT) vs NTLH
1 Mo̱ ko̱so̱bɛɛ‑ana, ne̱ mo̱ne̱ nyi mbraa‑ɔ, mo̱ne̱ i nyiŋŋi si fe̱yɛ se̱sɛ e̱ saŋ o te ŋkpa‑rɔ wo̱re̱ ne̱ mbraa‑ɔ de mò̱ se̱ ke̱yaale̱ŋ aaa?
1 Meus irmãos, vocês todos podem compreender muito bem o que vou dizer. Vocês conhecem as leis e sabem que elas só têm poder sobre uma pessoa enquanto essa pessoa está viva.
2 Mo̱nꞌ sa a ane̱ taa ɔkye̱e̱ waare̱e̱po̱ bo̱ kaapo̱ ase̱ŋ mɔ‑rɔ. Mbraa‑ɔ yɛ ɔkye̱e̱ mò̱ kuri e̱ tɛɛ ɔ bo̱‑rɔ fe̱raa, mò̱ kuri ke̱sare̱e̱ dɔŋ mò̱ se̱. Amaa ɔkye̱e̱ mò̱ kuri ya wu fe̱raa, awaare̱yɛ mbraa mo̱ŋ lɛɛ n dɔŋ mò̱ se̱.
2 Por exemplo, a mulher casada está ligada pela lei ao marido enquanto ele estiver vivo; mas, se ele morrer, ela estará livre da lei que a liga ao marido.
3 Amaa mò̱ kuri e̱ saŋ o te, ne̱ mò̱ ya kine mò̱ ya waare̱e̱ ɔnyare̱ baŋbaŋ, amo̱ fe̱raa ɔɔ waa kanyare̱kpa ne̱e̱. Amaa mò̱ kuri ya wu fe̱raa, o de kpa fe̱yɛ ɔ ya waare̱e̱ ɔnyare̱ baŋbaŋ, ɔ mo̱ŋ waa kanyare̱kpa.
3 De modo que, se ela viver com outro homem enquanto o marido estiver vivo, ela será chamada de adúltera. Mas, se o marido morrer, ela estará legalmente livre e não cometerá adultério se casar com outro homem.
4 Amo̱se̱‑ɔ, mo̱ ko̱so̱bɛɛ‑ana, fe̱yɛ ane̱ŋ ne̱ ɔnyare̱ ne̱ oo wu‑o mo̱ŋ lɛɛ o de mò̱ ka se̱ ke̱yaale̱ŋ‑ɔ, ane̱ŋ dɛɛ ne̱ mbraa‑ɔ mo̱ŋ lɛɛ n de mo̱ne̱ se̱ ke̱yaale̱ŋ. Amo̱se̱‑ɔ ne̱ mbe̱yɔmɔ mo̱ne̱ de kuri po̱pwɛɛ, ɔko̱ ne̱ Wuribware̱ a kyiŋŋi mò̱ le̱e̱ lowi‑ro‑o. Mo̱ne̱ bo̱ Kristoo ke̱yaale̱ŋ‑ɔ kaase̱‑ɔ ne̱e̱ na mo̱nꞌ de̱e̱ waa atɔ timaa bo̱ sa Wuribware̱.
4 O mesmo acontece com vocês, meus irmãos. Do ponto de vista da lei, vocês também já morreram, pois são parte do corpo de Cristo. E agora pertencem a ele, que foi ressuscitado para que nós possamos viver uma vida útil no serviço de Deus.
5 Saŋ‑ɔ e̱bɔye̱ ke̱maa ne̱ ane̱ fɔŋfɔŋ e̱ kpa‑ɔ ne̱ ane̱ a waa. Mbraa‑ɔ ya tɔwe̱ fe̱yɛ ke̱mo̱‑ɔ na ke̱mo̱‑ɔ mo̱ŋ bware, amɔ ke̱mo̱ dɛɛ ke̱mo̱ ne̱ ane̱ ŋkpo̱nɔ mɔ e̱ kpa ko̱waa. Amo̱se̱‑ɔ ane̱ dɛɛ ane̱ e̱ waa e̱bɔye̱ bwe̱e̱tɔ, ne̱ e̱ ya sa ne̱ ane̱ e̱ yɔ lowi ne̱ ɔ mo̱ŋ de kɛɛ‑ɔ‑rɔ.
5 Pois, quando vivíamos de acordo com a nossa natureza humana, os maus desejos despertados pela lei agiam em todo o nosso ser e nos levavam para a morte.
6 Mbe̱yɔmɔ ane̱ a nya ane̱ e̱ye̱e̱ le̱e̱ mbraa amo̱ se̱. M mo̱ŋ lɛɛ n de ane̱‑rɔ, a le̱e̱ fe̱yɛ ane̱ ke̱bo̱rɔgyi de̱daa‑ɔ a gye̱ kɛɛ. Ane̱ mo̱ŋ lɛɛ ane̱ gya de̱daa a mbraa ne̱ baa kyo̱rɛɛ waa wo̱re̱‑ɔ‑rɔ‑ɔ se̱. Mbe̱yɔmɔ ane̱ te kakye̱na po̱pwɛɛ‑rɔ ane̱ gya Wuribware̱ a kufwiiŋe timaa a e̱kpa‑ɔ se̱.
6 Porém agora estamos livres da lei porque já morremos para aquilo que nos mantinha prisioneiros. Por isso somos livres para servir a Deus não da maneira antiga, obedecendo à lei escrita, mas da maneira nova, obedecendo ao Espírito de Deus.
7 Amɔ mo̱ a tɔwe̱ ane̱ŋ‑ɔ, ŋ yɛ Wuribware̱ a mbraa‑ɔ fɔŋfɔŋ mo̱ŋ bo̱ daŋ ne̱e̱ e̱e̱e̱? Daabii daa! Amaa ke̱tɔ ne̱ mo̱ e̱ tɔwe̱‑ɔ e̱ gye̱ fe̱yɛ mbraa‑ɔ e̱ gye̱ ne̱ ŋ ya kaapo̱ mo̱ ke̱tɔ ne̱ e̱bɔye̱ gye̱‑ɔ. Mbraa‑ɔ dɛɛ m mo̱ŋ tɔwe̱ fe̱yɛ, “Fo̱ ma sa a fo̱ akatɔ pee fo̱ bɛɛko̱ atɔ se̱,” ne̱e̱ weetee mo̱ŋ ŋu fe̱yɛ ane̱ŋ a tɔyo̱rɔwe̱‑ɔ gye̱ bɔye̱.
7 O que vamos dizer então? Que a própria lei é pecado? É claro que não! Mas foi a lei que me fez saber o que é pecado. Pois eu não saberia o que é a cobiça se a lei não tivesse dito: “Não cobice.”
8 Amaa mo̱ a ŋu fe̱yɛ nyase̱pee gye̱ bɔye̱‑ɔ se̱‑ɔ, bɔye̱ ne̱ ɔ bo̱ mo̱ kakpo̱nɔ‑rɔ‑ɔ a sa ne̱ mo̱ tɔyo̱rɔwe̱ a tii si. Amaa ane̱ŋ a mbraa‑ɔ dɛɛ m mo̱ŋ bo̱‑rɔ ne̱e̱ weetee bɔye̱ du ne̱e̱ fe̱yɛ atɔ ne̱ aa wu, ne̱ a mo̱ŋ lɛɛ a de ke̱yaale̱ŋ‑ɔ.
8 Porém o pecado se aproveitou dessa lei para despertar em mim todo tipo de cobiça. Porque, se não existe a lei, o pecado é uma coisa morta.
9 — ausente —
9 Pois houve um tempo em que eu não conhecia a lei e estava vivo. Mas, quando fiquei conhecendo o mandamento, o pecado começou a viver,
10 — ausente —
10 e eu morri. E o próprio mandamento que me devia trazer a vida me trouxe a morte.
11 Aa waa ne̱e̱ fe̱yɛ ŋyo̱rɔwe̱ bɔye̱‑ɔ a ba Wuribware̱ a mbraa‑ɔ bo̱ pe̱nna mo̱ mɔɔ mo̱‑ɔ.
11 Porque o pecado, aproveitando a oportunidade dada pelo mandamento, me enganou e, por meio do mandamento, me matou.
12 Mbe̱yɔmɔ mbraa‑ɔ to̱ŋ ke̱maa gye̱ kase̱ŋtiŋ ne̱ m bware kpa ke̱maa se̱.
12 Assim a lei vem de Deus; e o mandamento também vem de Deus, diz o que é certo e é bom.
13 Amaa ke̱tɔ a waa ne̱e̱ fe̱yɛ atɔ timaa amo̱ a sa mo̱ lowi‑o. Amaa kase̱ŋtiŋ fe̱raa, a mo̱ŋ du ane̱ŋ. Mo̱ ŋyo̱rɔwe̱ bɔye̱ ne̱ m bo̱ mo̱ kakpo̱nɔ‑rɔ‑ɔ ya sa mo̱ lowi‑o. Ke̱tɔ ne̱ mo̱ e̱ kaapo̱‑ɔ e̱ gye̱ fe̱yɛ mbraa‑ɔ a kaapo̱ mo̱ fe̱yɛ kase̱ŋtiŋ si bɔye̱ mo̱ŋ bo̱ daŋ pɛɛɛ‑ɔ, ne̱ mo̱ fɔŋfɔŋ mo̱ŋ bware. Amo̱se̱ se̱‑ɔ, ne̱ mo̱ te̱maa ne̱ n de fe̱yɛ mo̱ kakye̱na‑rɔ i gyi Wuribware̱ akatɔ‑ɔ a lo̱we̱.
13 Então será que o que é bom me levou à morte? É claro que não! Foi o pecado que fez isso. Pois o pecado, usando o que é bom, me trouxe a morte para que ficasse bem claro aquilo que o pecado realmente é. E assim, por meio do mandamento, o pecado se mostrou mais terrível ainda.
14 Mbe̱yɔmɔ ane̱ nyi fe̱yɛ Wuribware̱ a kufwiiŋe‑o ya sa Wuribware̱ a mbraa‑ɔ. Amaa m fe̱raa, mo̱ a gye̱ se̱sɛ dimaadi‑o si‑o, ne̱ bɔye̱ a waa mo̱ mò̱ ke̱nya.
14 Sabemos que a lei é divina; mas eu sou humano e fraco e fui vendido ao pecado para ser seu escravo.
15 Mo̱ fɔŋfɔŋ maa nu ke̱tɔ ne̱ ki de mo̱‑ɔ kaase̱. Mo̱ e̱ kpa fe̱yɛ ŋ waa ke̱tɔ ne̱ ki bware‑o, mo̱‑ɔ maa taare̱ a ŋ waa. Ŋkee ke̱tɔ ne̱ mo̱ i kisi‑o gbaa ne̱ mo̱ e̱ waa.
15 Eu não entendo o que faço, pois não faço o que gostaria de fazer. Pelo contrário, faço justamente aquilo que odeio.
16 Mo̱ a waa ke̱tɔ ne̱ mo̱ i kisi‑o si‑o, a kaapo̱ ne̱e̱ fe̱yɛ mo̱ a sure si fe̱yɛ Wuribware̱ a mbraa‑ɔ bware.
16 Se faço o que não quero, isso prova que reconheço que a lei diz o que é certo.
17 N gye̱ mo̱ ke̱pre̱ se̱ ne̱ mo̱ e̱ waa bɔye̱. Amaa bɔye̱ ne̱ ɔ bo̱ mo̱ kakpo̱nɔ‑rɔ‑ɔ e̱ gye̱ ne̱ ɔ sa ne̱ mo̱ e̱ waa bɔye̱.
17 E isso mostra que, de fato, já não sou eu quem faz isso, mas o pecado que vive em mim é que faz.
18 Ŋ nyi fe̱yɛ ke̱tɔ timaa ko̱ mo̱ŋ bo̱ mo̱ kakpo̱nɔ‑rɔ, a le̱e̱ fe̱yɛ se̱sɛ dimaadi e̱ gye̱ mo̱. Hare̱e̱ mo̱ kakpo̱nɔ‑rɔ mo̱ e̱ kpa fe̱yɛ ŋ waa itimaa gbaa ooo, ma taare̱ a ŋ waa.
18 Pois eu sei que aquilo que é bom não vive em mim, isto é, na minha natureza humana. Porque, mesmo tendo dentro de mim a vontade de fazer o bem, eu não consigo fazê-lo.
19 Ma taare̱ a ŋ waa ke̱tɔ timaa ne̱ mo̱ e̱ kpa ko̱waa‑ɔ. Amaa bɔye̱ ne̱ ma kpa‑ɔ fe̱raa ne̱ mo̱ e̱ waa.
19 Pois não faço o bem que quero, mas justamente o mal que não quero fazer é que eu faço.
20 Amo̱ a tɛɛ a gye̱ fe̱yɛ mo̱ e̱ waa ke̱tɔ ne̱ weetee mo̱ŋ lɛɛ mo̱ e̱ kpa fe̱yɛ ŋ waa‑ɔ, amo̱ fe̱raa amo̱‑ɔ a kaapo̱ ne̱e̱ fe̱yɛ n gye̱ mo̱ e̱ gye̱ ne̱ n lɛɛ mo̱ e̱ waa amo̱. Amaa bɔye̱ ne̱ ɔ bo̱ mo̱ kakpo̱nɔ‑rɔ‑ɔ e̱ gye̱ ne̱ ɔ sa ne̱ mo̱ e̱ waa bɔye̱.
20 Mas, se faço o que não quero, já não sou eu quem faz isso, mas o pecado que vive em mim é que faz.
21 To, ke̱tɔ ne̱ mo̱ a ŋu‑o e̱ gye̱ fe̱yɛ saŋ ke̱maa ne̱ mo̱ e̱ kpa a ŋ waa itimaa‑o, amɔ e̱bɔye̱ i lwii mo̱ kamɛɛ.
21 Assim eu sei que o que acontece comigo é isto: quando quero fazer o que é bom, só consigo fazer o que é mau.
22 A bo̱ mo̱ kakpo̱nɔ‑rɔ kɔne̱ fe̱yɛ n nu Wuribware̱ a mbraa‑ɔ.
22 Dentro de mim eu sei que gosto da lei de Deus.
23 Amaa mo̱ a be̱e̱ ŋu fe̱yɛ mbraa ko̱ be̱e̱ ŋ waa kusuŋ mo̱ mfɛɛre̱‑rɔ ne̱ n kye mbraa ne̱ mo̱ kakpo̱nɔ‑rɔ ŋ nyi fe̱yɛ m bware‑o. Mo̱ ŋyo̱rɔwe̱ bɔye̱‑ɔ e̱ kɔ n gyi mo̱ ŋyo̱rɔwe̱ timaa‑o si. Ne̱ ŋ ya tii mo̱ waa‑rɔ.
23 Mas vejo uma lei diferente agindo naquilo que faço, uma lei que luta contra aquela que a minha mente aprova. Ela me torna prisioneiro da lei do pecado que age no meu corpo.
24 — ausente —
24 Como sou infeliz! Quem me livrará deste corpo que me leva para a morte?
25 — ausente —
25 Que Deus seja louvado, pois ele fará isso por meio do nosso Senhor Jesus Cristo! Portanto, esta é a minha situação: no meu pensamento eu sirvo à lei de Deus, mas na prática sirvo à lei do pecado.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Romanos 7, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.