Romanos 7
Abware̱se̱ŋ Wo̱re̱-ɔ (NCUNT) vs NVI
1 Mo̱ ko̱so̱bɛɛ‑ana, ne̱ mo̱ne̱ nyi mbraa‑ɔ, mo̱ne̱ i nyiŋŋi si fe̱yɛ se̱sɛ e̱ saŋ o te ŋkpa‑rɔ wo̱re̱ ne̱ mbraa‑ɔ de mò̱ se̱ ke̱yaale̱ŋ aaa?
1 Meus irmãos, falo a vocês como a pessoas que conhecem a lei. Acaso vocês não sabem que a lei tem autoridade sobre alguém apenas enquanto ele vive?
2 Mo̱nꞌ sa a ane̱ taa ɔkye̱e̱ waare̱e̱po̱ bo̱ kaapo̱ ase̱ŋ mɔ‑rɔ. Mbraa‑ɔ yɛ ɔkye̱e̱ mò̱ kuri e̱ tɛɛ ɔ bo̱‑rɔ fe̱raa, mò̱ kuri ke̱sare̱e̱ dɔŋ mò̱ se̱. Amaa ɔkye̱e̱ mò̱ kuri ya wu fe̱raa, awaare̱yɛ mbraa mo̱ŋ lɛɛ n dɔŋ mò̱ se̱.
2 Por exemplo, pela lei a mulher casada está ligada a seu marido enquanto ele estiver vivo; mas, se o marido morrer, ela estará livre da lei do casamento.
3 Amaa mò̱ kuri e̱ saŋ o te, ne̱ mò̱ ya kine mò̱ ya waare̱e̱ ɔnyare̱ baŋbaŋ, amo̱ fe̱raa ɔɔ waa kanyare̱kpa ne̱e̱. Amaa mò̱ kuri ya wu fe̱raa, o de kpa fe̱yɛ ɔ ya waare̱e̱ ɔnyare̱ baŋbaŋ, ɔ mo̱ŋ waa kanyare̱kpa.
3 Por isso, se ela se casar com outro homem enquanto seu marido ainda estiver vivo, será considerada adúltera. Mas se o marido morrer, ela estará livre daquela lei, e mesmo que venha a se casar com outro homem, não será adúltera.
4 Amo̱se̱‑ɔ, mo̱ ko̱so̱bɛɛ‑ana, fe̱yɛ ane̱ŋ ne̱ ɔnyare̱ ne̱ oo wu‑o mo̱ŋ lɛɛ o de mò̱ ka se̱ ke̱yaale̱ŋ‑ɔ, ane̱ŋ dɛɛ ne̱ mbraa‑ɔ mo̱ŋ lɛɛ n de mo̱ne̱ se̱ ke̱yaale̱ŋ. Amo̱se̱‑ɔ ne̱ mbe̱yɔmɔ mo̱ne̱ de kuri po̱pwɛɛ, ɔko̱ ne̱ Wuribware̱ a kyiŋŋi mò̱ le̱e̱ lowi‑ro‑o. Mo̱ne̱ bo̱ Kristoo ke̱yaale̱ŋ‑ɔ kaase̱‑ɔ ne̱e̱ na mo̱nꞌ de̱e̱ waa atɔ timaa bo̱ sa Wuribware̱.
4 Assim, meus irmãos, vocês também morreram para a lei, por meio do corpo de Cristo, para pertencerem a outro, àquele que ressuscitou dos mortos, a fim de que venhamos a dar fruto para Deus.
5 Saŋ‑ɔ e̱bɔye̱ ke̱maa ne̱ ane̱ fɔŋfɔŋ e̱ kpa‑ɔ ne̱ ane̱ a waa. Mbraa‑ɔ ya tɔwe̱ fe̱yɛ ke̱mo̱‑ɔ na ke̱mo̱‑ɔ mo̱ŋ bware, amɔ ke̱mo̱ dɛɛ ke̱mo̱ ne̱ ane̱ ŋkpo̱nɔ mɔ e̱ kpa ko̱waa. Amo̱se̱‑ɔ ane̱ dɛɛ ane̱ e̱ waa e̱bɔye̱ bwe̱e̱tɔ, ne̱ e̱ ya sa ne̱ ane̱ e̱ yɔ lowi ne̱ ɔ mo̱ŋ de kɛɛ‑ɔ‑rɔ.
5 Pois quando éramos controlados pela carne, as paixões pecaminosas despertadas pela lei atuavam em nossos corpos, de forma que dávamos fruto para a morte.
6 Mbe̱yɔmɔ ane̱ a nya ane̱ e̱ye̱e̱ le̱e̱ mbraa amo̱ se̱. M mo̱ŋ lɛɛ n de ane̱‑rɔ, a le̱e̱ fe̱yɛ ane̱ ke̱bo̱rɔgyi de̱daa‑ɔ a gye̱ kɛɛ. Ane̱ mo̱ŋ lɛɛ ane̱ gya de̱daa a mbraa ne̱ baa kyo̱rɛɛ waa wo̱re̱‑ɔ‑rɔ‑ɔ se̱. Mbe̱yɔmɔ ane̱ te kakye̱na po̱pwɛɛ‑rɔ ane̱ gya Wuribware̱ a kufwiiŋe timaa a e̱kpa‑ɔ se̱.
6 Mas agora, morrendo para aquilo que antes nos prendia, fomos libertados da lei, para que sirvamos conforme o novo modo do Espírito, e não segundo a velha forma da lei escrita.
7 Amɔ mo̱ a tɔwe̱ ane̱ŋ‑ɔ, ŋ yɛ Wuribware̱ a mbraa‑ɔ fɔŋfɔŋ mo̱ŋ bo̱ daŋ ne̱e̱ e̱e̱e̱? Daabii daa! Amaa ke̱tɔ ne̱ mo̱ e̱ tɔwe̱‑ɔ e̱ gye̱ fe̱yɛ mbraa‑ɔ e̱ gye̱ ne̱ ŋ ya kaapo̱ mo̱ ke̱tɔ ne̱ e̱bɔye̱ gye̱‑ɔ. Mbraa‑ɔ dɛɛ m mo̱ŋ tɔwe̱ fe̱yɛ, “Fo̱ ma sa a fo̱ akatɔ pee fo̱ bɛɛko̱ atɔ se̱,” ne̱e̱ weetee mo̱ŋ ŋu fe̱yɛ ane̱ŋ a tɔyo̱rɔwe̱‑ɔ gye̱ bɔye̱.
7 Que diremos então? A lei é pecado? De maneira nenhuma! De fato, eu não saberia o que é pecado, a não ser por meio da lei. Pois, na realidade, eu não saberia o que é cobiça, se a lei não dissesse: "Não cobiçarás".
8 Amaa mo̱ a ŋu fe̱yɛ nyase̱pee gye̱ bɔye̱‑ɔ se̱‑ɔ, bɔye̱ ne̱ ɔ bo̱ mo̱ kakpo̱nɔ‑rɔ‑ɔ a sa ne̱ mo̱ tɔyo̱rɔwe̱ a tii si. Amaa ane̱ŋ a mbraa‑ɔ dɛɛ m mo̱ŋ bo̱‑rɔ ne̱e̱ weetee bɔye̱ du ne̱e̱ fe̱yɛ atɔ ne̱ aa wu, ne̱ a mo̱ŋ lɛɛ a de ke̱yaale̱ŋ‑ɔ.
8 Mas o pecado, aproveitando a oportunidade dada pelo mandamento, produziu em mim todo tipo de desejo cobiçoso. Pois, sem a lei, o pecado está morto.
9 — ausente —
9 Antes, eu vivia sem a lei, mas quando o mandamento veio, o pecado reviveu, e eu morri.
10 — ausente —
10 Descobri que o próprio mandamento, destinado a produzir vida, na verdade produziu morte.
11 Aa waa ne̱e̱ fe̱yɛ ŋyo̱rɔwe̱ bɔye̱‑ɔ a ba Wuribware̱ a mbraa‑ɔ bo̱ pe̱nna mo̱ mɔɔ mo̱‑ɔ.
11 Pois o pecado, aproveitando a oportunidade dada pelo mandamento, enganou-me e por meio do mandamento me matou.
12 Mbe̱yɔmɔ mbraa‑ɔ to̱ŋ ke̱maa gye̱ kase̱ŋtiŋ ne̱ m bware kpa ke̱maa se̱.
12 De fato a lei é santa, e o mandamento é santo, justo e bom.
13 Amaa ke̱tɔ a waa ne̱e̱ fe̱yɛ atɔ timaa amo̱ a sa mo̱ lowi‑o. Amaa kase̱ŋtiŋ fe̱raa, a mo̱ŋ du ane̱ŋ. Mo̱ ŋyo̱rɔwe̱ bɔye̱ ne̱ m bo̱ mo̱ kakpo̱nɔ‑rɔ‑ɔ ya sa mo̱ lowi‑o. Ke̱tɔ ne̱ mo̱ e̱ kaapo̱‑ɔ e̱ gye̱ fe̱yɛ mbraa‑ɔ a kaapo̱ mo̱ fe̱yɛ kase̱ŋtiŋ si bɔye̱ mo̱ŋ bo̱ daŋ pɛɛɛ‑ɔ, ne̱ mo̱ fɔŋfɔŋ mo̱ŋ bware. Amo̱se̱ se̱‑ɔ, ne̱ mo̱ te̱maa ne̱ n de fe̱yɛ mo̱ kakye̱na‑rɔ i gyi Wuribware̱ akatɔ‑ɔ a lo̱we̱.
13 E então, o que é bom se tornou em morte para mim? De maneira nenhuma! Mas, para que o pecado se mostrasse como pecado, ele produziu morte em mim por meio do que era bom, de modo que por meio do mandamento ele se mostrasse extremamente pecaminoso.
14 Mbe̱yɔmɔ ane̱ nyi fe̱yɛ Wuribware̱ a kufwiiŋe‑o ya sa Wuribware̱ a mbraa‑ɔ. Amaa m fe̱raa, mo̱ a gye̱ se̱sɛ dimaadi‑o si‑o, ne̱ bɔye̱ a waa mo̱ mò̱ ke̱nya.
14 Sabemos que a lei é espiritual; eu, contudo, não o sou, pois fui vendido como escravo ao pecado.
15 Mo̱ fɔŋfɔŋ maa nu ke̱tɔ ne̱ ki de mo̱‑ɔ kaase̱. Mo̱ e̱ kpa fe̱yɛ ŋ waa ke̱tɔ ne̱ ki bware‑o, mo̱‑ɔ maa taare̱ a ŋ waa. Ŋkee ke̱tɔ ne̱ mo̱ i kisi‑o gbaa ne̱ mo̱ e̱ waa.
15 Não entendo o que faço. Pois não faço o que desejo, mas o que odeio.
16 Mo̱ a waa ke̱tɔ ne̱ mo̱ i kisi‑o si‑o, a kaapo̱ ne̱e̱ fe̱yɛ mo̱ a sure si fe̱yɛ Wuribware̱ a mbraa‑ɔ bware.
16 E, se faço o que não desejo, admito que a lei é boa.
17 N gye̱ mo̱ ke̱pre̱ se̱ ne̱ mo̱ e̱ waa bɔye̱. Amaa bɔye̱ ne̱ ɔ bo̱ mo̱ kakpo̱nɔ‑rɔ‑ɔ e̱ gye̱ ne̱ ɔ sa ne̱ mo̱ e̱ waa bɔye̱.
17 Neste caso, não sou mais eu quem o faz, mas o pecado que habita em mim.
18 Ŋ nyi fe̱yɛ ke̱tɔ timaa ko̱ mo̱ŋ bo̱ mo̱ kakpo̱nɔ‑rɔ, a le̱e̱ fe̱yɛ se̱sɛ dimaadi e̱ gye̱ mo̱. Hare̱e̱ mo̱ kakpo̱nɔ‑rɔ mo̱ e̱ kpa fe̱yɛ ŋ waa itimaa gbaa ooo, ma taare̱ a ŋ waa.
18 Sei que nada de bom habita em mim, isto é, em minha carne. Porque tenho o desejo de fazer o que é bom, mas não consigo realizá-lo.
19 Ma taare̱ a ŋ waa ke̱tɔ timaa ne̱ mo̱ e̱ kpa ko̱waa‑ɔ. Amaa bɔye̱ ne̱ ma kpa‑ɔ fe̱raa ne̱ mo̱ e̱ waa.
19 Pois o que faço não é o bem que desejo, mas o mal que não quero fazer, esse eu continuo fazendo.
20 Amo̱ a tɛɛ a gye̱ fe̱yɛ mo̱ e̱ waa ke̱tɔ ne̱ weetee mo̱ŋ lɛɛ mo̱ e̱ kpa fe̱yɛ ŋ waa‑ɔ, amo̱ fe̱raa amo̱‑ɔ a kaapo̱ ne̱e̱ fe̱yɛ n gye̱ mo̱ e̱ gye̱ ne̱ n lɛɛ mo̱ e̱ waa amo̱. Amaa bɔye̱ ne̱ ɔ bo̱ mo̱ kakpo̱nɔ‑rɔ‑ɔ e̱ gye̱ ne̱ ɔ sa ne̱ mo̱ e̱ waa bɔye̱.
20 Ora, se faço o que não quero, já não sou eu quem o faz, mas o pecado que habita em mim.
21 To, ke̱tɔ ne̱ mo̱ a ŋu‑o e̱ gye̱ fe̱yɛ saŋ ke̱maa ne̱ mo̱ e̱ kpa a ŋ waa itimaa‑o, amɔ e̱bɔye̱ i lwii mo̱ kamɛɛ.
21 Assim, encontro esta lei que atua em mim: Quando quero fazer o bem, o mal está junto a mim.
22 A bo̱ mo̱ kakpo̱nɔ‑rɔ kɔne̱ fe̱yɛ n nu Wuribware̱ a mbraa‑ɔ.
22 Pois, no íntimo do meu ser tenho prazer na lei de Deus;
23 Amaa mo̱ a be̱e̱ ŋu fe̱yɛ mbraa ko̱ be̱e̱ ŋ waa kusuŋ mo̱ mfɛɛre̱‑rɔ ne̱ n kye mbraa ne̱ mo̱ kakpo̱nɔ‑rɔ ŋ nyi fe̱yɛ m bware‑o. Mo̱ ŋyo̱rɔwe̱ bɔye̱‑ɔ e̱ kɔ n gyi mo̱ ŋyo̱rɔwe̱ timaa‑o si. Ne̱ ŋ ya tii mo̱ waa‑rɔ.
23 mas vejo outra lei atuando nos membros do meu corpo, guerreando contra a lei da minha mente, tornando-me prisioneiro da lei do pecado que atua em meus membros.
24 — ausente —
24 Miserável homem eu que sou! Quem me libertará do corpo sujeito a esta morte?
25 — ausente —
25 Graças a Deus por Jesus Cristo, nosso Senhor! De modo que, com a mente, eu próprio sou escravo da lei de Deus; mas, com a carne, da lei do pecado.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Romanos 7, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.