Lucas 7
Abware̱se̱ŋ Wo̱re̱-ɔ (NCUNT) vs NVT
1 Saŋ ne̱ Yeesuu a tɔwe̱ ke̱tɔ ne̱ o de o gywii ase̱sɛ‑ɔ lo̱we̱‑ɔ, ne̱ ɔɔ yɔ Kapaaniyum maŋ‑nɔ.
1 Quando Jesus terminou de dizer tudo isso à multidão, entrou em Cafarnaum.
2 Amɔ saŋ amo̱‑ɔ asoogyaa abre̱sɛ‑ɔ ɔko̱ bo̱ mfe̱ŋ. Ɔ mo̱ŋ gye̱ Isireeliinyi fe̱yɛ Yeesuu‑o. Ɔ gye̱ Romanyi ne̱e̱. Ne̱ o de mò̱ ke̱yaafɔre̱ timaa ko̱ ne̱ ɔ lɔ ɔ da ɔ kpa a o wu.
2 Naquela ocasião, um escravo muito estimado de um oficial romano estava enfermo, à beira da morte.
3 Soogyaa amo̱ a nu Yeesuu si maŋ‑ɔ‑rɔ‑ɔ, ne̱ oo suŋ Yudaa awuye abre̱sɛ ko̱ fe̱yɛ bo̱ ya ko̱re̱ Yeesuu na ɔ bo̱ kya mò̱ ke̱yaafɔre̱‑ɔ sa mò̱.
3 Quando o oficial ouviu falar de Jesus, mandou alguns líderes judeus lhe pedirem que fosse curar seu escravo.
4 Ne̱ baa ba Yeesuu ase̱ bo̱ ko̱re̱ mò̱ fe̱yɛ ɔ ba. Ne̱ bo̱ yɛ, “Hare̱e̱ ɔnyare̱ amo̱ a mo̱ŋ gye̱ Isireeliinyi‑o gbaa ooo, a bware fe̱yɛ fo̱ bo̱ kya mò̱‑rɔ.
4 Os líderes suplicaram insistentemente que Jesus socorresse o homem, dizendo: “Ele merece sua ajuda,
5 Bo̱ le̱e̱ fe̱yɛ ɔ kpa ane̱ ase̱sɛ ase̱ŋ, ne̱ mò̱ fɔŋfɔŋ a be̱e̱ pwɛɛ ke̱bware̱ko̱re̱kyaŋ sa ane̱.”
5 pois ama o povo judeu e até nos construiu uma sinagoga”.
6 Amo̱se̱‑ɔ ne̱ bamo̱ aa Yeesuu a taa bo̱ yɔ. Bamo̱ a kpa a bo̱ fo̱ lɔŋ‑ɔ‑rɔ‑ɔ, ne̱ soogyaa‑o a suŋ mò̱ nyare̱‑ana fe̱yɛ bo̱ ya gyaŋŋaa Yeesuu. Ne̱ baa ya tɔwe̱ gywii mò̱ fe̱yɛ, “Mo̱ nyaŋpe̱, fo̱ ma kpo̱ne̱ fo̱ e̱ye̱e̱ ba mo̱ ase̱. A le̱e̱ fe̱yɛ mo̱ŋ gye̱ se̱sɛ timaa ne̱ m bware fe̱yɛ fo̱ ba mo̱ lɔŋ‑nɔ‑ɔ.
6 Jesus foi com eles, mas, antes de chegarem à casa, o oficial mandou alguns amigos para dizer: “Senhor, não se incomode em vir à minha casa, pois não sou digno de tamanha honra.
7 Ne̱ mo̱‑ɔ m be̱e̱ mo̱ŋ fo̱ fe̱yɛ m ba fo̱ ase̱ mo̱ fɔŋfɔŋ. Amo̱se̱‑ɔ fo̱ ya de̱ŋ sa kanɔ bo̱ kyo̱ŋwe̱ gbaa, mo̱ ke̱yaafɔre̱‑ɔ e̱ kpaare̱.
7 Não sou digno sequer de ir ao seu encontro. Basta uma ordem sua, e meu servo será curado.
8 Ŋ gbaa mo̱ ne̱ n gye̱ se̱sɛ laŋgyaŋ, ne̱ n de abre̱sɛ ne̱ bo̱ kyɔ mo̱‑ɔ, de asoogyaa awuye mo̱ kaase̱, ne̱ mo̱ ya tɔwe̱ gywii bamo̱ ɔko̱ fe̱yɛ, ‘Nare̱,’ ɔ yɔ ne̱e̱, ne̱ mo̱ ya tɔwe̱ gywii ɔko̱ mɔ fe̱yɛ, ‘Ba,’ puri amo̱‑rɔ amɔ ɔ ba. Ne̱ mo̱ ya tɔwe̱ gywii mo̱ ke̱yaafɔre̱ fe̱yɛ, ‘Waa ke̱mo̱‑ɔ,’ amɔ ɔ waa.”
8 Sei disso porque estou sob a autoridade de meus superiores e tenho autoridade sobre meus soldados. Só preciso dizer ‘Vão’, e eles vão, ou ‘Venham’, e eles vêm. E, se digo a meus escravos: ‘Façam isto’, eles fazem”.
9 Yeesuu a nu ane̱ŋ ne̱ ɔnyare̱ amo̱ a suŋ bo̱ tɔwe̱‑ɔ, ne̱ e̱ye̱e̱ a kpe̱ŋ mò̱, ne̱ oo buruwaa tɔwe̱ gywii lamaŋ ne̱ ɔ gya mò̱ se̱‑ɔ fe̱yɛ, “Mo̱ e̱ tɔwe̱ mo̱ i gywii mo̱ne̱ fe̱yɛ mo̱ŋ tɛɛ ŋu se̱sɛ ne̱ ɔ kɔɔre̱ mo̱ o gyi mfaanɛɛ‑ɔ, ane̱ Isireelii awuye‑ro gbaa mo̱ŋ tɛɛ ŋu ɔko̱ ane̱ŋ. Ne̱ ɔnyare̱ mɔ mo̱ŋ gye̱ Isireeliinyi.”
9 Quando Jesus ouviu isso, ficou admirado. Voltou-se para a multidão que o seguia e disse: “Eu lhes digo a verdade: jamais vi fé como esta em Israel!”.
10 Ne̱ mbɔɔ amo̱ a kiŋŋi yɔ soogyaa amo̱ aye̱ ya to̱ fe̱yɛ mò̱ ke̱yaafɔre̱ amo̱ a kpaare̱.
10 E, quando os amigos do oficial voltaram para a casa dele, encontraram o escravo em perfeita saúde.
11 Ŋke mfe̱ne̱ ko̱ kamɛɛ‑ɔ, ne̱ Yeesuu a yɔ maŋ ko̱ ne̱ ba te̱e̱ ɛ Nayiŋ‑o‑ro. Amɔ saŋ amo̱‑ɔ mò̱ agyase̱po̱‑ɔ na ase̱sɛ biribiri gya mò̱ se̱.
11 Logo depois, Jesus foi com seus discípulos à cidade de Naim, e uma grande multidão o seguiu.
12 Saŋ ne̱ ba kpa a bo̱ lwee maŋ‑ɔ‑rɔ‑ɔ na ase̱sɛ ko̱ so̱ kifuniŋ, na ase̱sɛ bwe̱e̱tɔ gya se̱ ba le̱e̱ maŋ‑ɔ‑rɔ ba yɔ purekpa. Asaa kpenlekye̱e̱ ko̱ mɔ kagyinyaŋsɛɛ wo̱re̱ kpeŋ ne̱ o de‑o ya wu, ne̱ bo̱ de mò̱ a bo̱ ya pure, ne̱ maŋ‑ɔ‑rɔ ase̱sɛ gya se̱ ane̱ŋ.
12 Quando ele se aproximou da porta da cidade, estava saindo o enterro do único filho de uma viúva, e uma grande multidão da cidade a acompanhava.
13 Amɔ Yeesuu ke̱de̱ŋ ŋu ɔkye̱e̱ amo̱‑ɔ, ne̱ mò̱ ase̱ŋ a waa mò̱ e̱wɛɛ, ne̱ ɔɔ tɔwe̱ gywii ɔkye̱e̱‑ɔ fe̱yɛ, “Fo̱ ma lɛɛ su.”
13 Quando o Senhor a viu, sentiu profunda compaixão por ela. “Não chore!”, disse ele.
14 Ne̱ Yeesuu a nare̱ ya dabo̱rɔ kifuniŋ‑o, ne̱ bamo̱ ne̱ bo̱ so̱‑ɔ a sii ye̱re̱. Ne̱ Yeesuu yɛ, “Ke̱yaafɔre̱, ko̱so̱.”
14 Então foi até o caixão, tocou nele e os carregadores pararam. E disse: “Jovem, eu lhe digo: levante-se!”.
15 Ne̱ ke̱yaafɔre̱ ne̱ oo wu‑o a ko̱so̱ kye̱na, ne̱ ɔɔ le̱e̱ ɔ sa se̱ŋsa. Ne̱ Yeesuu a taa mò̱ sa mò̱ nyi.
15 O jovem que estava morto se levantou e começou a conversar, e Jesus o devolveu à sua mãe.
16 Ne̱ kufu a nya bamo̱ ne̱ bo̱ bo̱ mfe̱ŋ‑ɔ pɛɛɛ, ne̱ baa kyo̱rɔ Wuribware̱. Ne̱ bo̱ yɛ, “Wuribware̱ kyaamɛɛ dabe̱ ko̱ a ba ane̱ ase̱. Wuribware̱ a ba a ɔ bo̱ mo̱rɔwe̱ mò̱ ase̱sɛ.”
16 Grande temor tomou conta da multidão, que louvava a Deus, dizendo: “Um profeta poderoso se levantou entre nós!” e “Hoje Deus visitou seu povo!”.
17 Ne̱ Yeesuu ase̱ŋ a yɔ e̱maŋ ne̱ e̱ maa mfe̱ŋ‑ɔ‑rɔ na ifuri amo̱ pɛɛɛ se̱.
17 Essa notícia sobre Jesus se espalhou por toda a Judeia e seus arredores.
18 — ausente —
18 Os discípulos de João Batista lhe contaram tudo que Jesus estava fazendo. Então João chamou dois de seus discípulos
19 — ausente —
19 e os enviou ao Senhor, para lhe perguntar: “O senhor é aquele que haveria de vir, ou devemos esperar algum outro?”.
20 Amo̱ fe̱raa bamo̱ a yɔ Yeesuu ase̱‑ɔ, ne̱ baa bise mò̱ fe̱yɛ, “Yohanee Osuubɔpo̱‑ɔ ya suŋ ane̱ na ane̱ bo̱ bise fo̱ fe̱yɛ fo̱ e̱ gye̱ Kristoo ne̱ ɔ yɛ ɔ ba a ɔ bo̱ le̱e̱ Wuribware̱ ase̱‑ɔ ɔɔɔ, bɛɛɛ se̱sɛ baŋbaŋ ko̱ be̱e̱ ɔ bo̱‑rɔ ne̱ ane̱ ke̱e̱ mò̱ kpa aaa?”
20 Os dois discípulos de João encontraram Jesus e lhe disseram: “João Batista nos enviou para lhe perguntar: ‘O senhor é aquele que haveria de vir, ou devemos esperar algum outro?’”.
21 Saŋ amo̱ mɔ‑ɔ, Yeesuu a kyɔ kya alɔpo̱ bwe̱e̱tɔ na bamo̱ ne̱ ibrisi te bamo̱ se̱‑ɔ. Ate̱napo̱ pɛɛɛ, oo buŋŋi bamo̱ akatɔ.
21 Naquela mesma hora, Jesus curou muitas pessoas de suas doenças, enfermidades e espíritos impuros, e restaurou a visão a muitos cegos.
22 To, ne̱ ɔɔ be̱ŋŋaa Yohanee Osuubɔpo̱ a mbɔɔ‑ɔ fe̱yɛ, “Mo̱nꞌ kiŋŋi nare̱ ya tɔwe̱ ke̱tɔ ne̱ mo̱ne̱ a nu mo̱ e̱ tɔwe̱, na ke̱tɔ ne̱ mo̱ne̱ a ŋu mo̱ e̱ waa‑ɔ gywii Yohanee. Fe̱yɛ ane̱ŋ ne̱ Wuribware̱ kyaamɛɛ ko̱ a kyo̱rɛɛ waa abware̱se̱ŋ wo̱re̱‑ɔ‑rɔ bo̱ le̱e̱ mò̱ ne̱ ɔ ba a ɔ bo̱ ba‑ɔ kuŋu si ase̱ŋ‑ɔ, amo̱ e̱ gye̱ fe̱yɛ, mbe̱yɔmɔ ate̱napo̱ ke̱e̱, ne̱ agyabɔɔ naa, ne̱ abwatɔpo̱ ke̱bwatɔ a lo̱we̱, ne̱ akpawu i nu ase̱ŋ, ne̱ bamo̱ ne̱ baa wu‑o a kyiŋŋi, ne̱ atiripo̱ i nu ase̱ŋ timaa‑o.
22 Em seguida, disse aos discípulos de João: “Voltem a João e contem a ele o que vocês viram e ouviram: os cegos veem, os aleijados andam, os leprosos são purificados, os surdos ouvem, os mortos são ressuscitados e as boas-novas são anunciadas aos pobres”.
23 Ɔko̱ ne̱ ɔ maa yɔwe̱ ko̱kɔɔre̱ mo̱ gyi‑o e̱ nya ŋyure.”
23 E disse ainda: “Felizes são aqueles que não se sentem ofendidos por minha causa”.
24 Saŋ ne̱ Yohanee Osuubɔpo̱ a mbɔɔ‑ɔ a kiŋŋi bo̱ yii‑o, ne̱ Yeesuu a le̱e̱ ɔ tɔwe̱ Yohanee ase̱ŋ o gywii ase̱sɛ bwe̱e̱tɔ ne̱ bo̱ gya mò̱ se̱‑ɔ. Ɔ yɛ, “Saŋ ne̱ mo̱ne̱ a yɔ Yohanee ase̱ kimukee‑ro‑o, nte̱tɔ ne̱ mo̱ne̱ a yɔ a mo̱nꞌ ya de̱e̱re̱? Ɔko̱ ne̱ o kyurowi mò̱ mfɛɛre̱ fe̱yɛ ane̱ŋ ne̱ e̱fa i kpeere ŋ yɔ mfe̱e̱ na mfe̱e̱ saŋ ne̱ afwii e̱ da mmo̱‑ɔ ne̱ mo̱ne̱ a ya de̱e̱re̱ aaa?
24 Depois que os discípulos de João saíram, Jesus começou a falar a respeito dele para as multidões: “Que tipo de homem vocês foram ver no deserto? Um caniço que qualquer brisa agita?
25 Nte̱tɔ ne̱ mo̱ne̱ a le̱e̱ a mo̱nꞌ ya de̱e̱re̱? Se̱sɛ ne̱ o buŋ waagya timaa‑o ne̱ mo̱ne̱ a yɔ a mo̱nꞌ ya de̱e̱re̱ aaa? Ase̱sɛ ne̱ bo̱ buŋ ane̱ŋ a atɔ ne̱ bamo̱ kakye̱na‑rɔ bo̱ kɔne̱‑ɔ gye̱ atɔ awuye ne̱ bo̱ te e̱lɔŋ dame̱naŋsɛ dabe̱ dabe̱‑rɔ‑ɔ.
25 Afinal, o que esperavam ver? Um homem vestido com roupas caras? Não, quem veste roupas caras e vive no luxo mora em palácios.
26 Mo̱nꞌ tɔwe̱ gywii mo̱, nsɛ ne̱ mo̱ne̱ a yɔ a mo̱nꞌ ya de̱e̱re̱? Wuribware̱ kyaamɛɛ aaa? Kase̱ŋtiŋ ne̱e̱, amaa n gye̱ Wuribware̱ kyaamɛɛ‑ɔ wo̱re̱ ne̱ mo̱ne̱ a ya ŋu. Mo̱ne̱ a ŋu ɔko̱ na ɔ kyɔ bo̱ tii si.
26 Acaso procuravam um profeta? Sim, ele é mais que profeta.
27 A le̱e̱ fe̱yɛ Yohanee Osuubɔpo̱‑ɔ ase̱ŋ ne̱ baa kyo̱rɛɛ waa abware̱se̱ŋ wo̱re̱‑ɔ‑rɔ fe̱yɛ Wuribware̱ e̱ tɔwe̱ o gywii Kristoo fe̱yɛ,
27 João é o homem ao qual as Escrituras se referem quando dizem: ‘Envio meu mensageiro adiante de ti, e ele preparará teu caminho à tua frente’.
28 Ne̱ Yeesuu a tɔwe̱ bo̱ tii si fe̱yɛ, “Mo̱ e̱ tɔwe̱ mo̱ i gywii mo̱ne̱ fe̱yɛ se̱sɛ ko̱ mo̱ŋ kye̱na swe̱e̱re̱ mɔ se̱ ne̱ ɔ kyɔ Yohanee Osuubɔpo̱‑ɔ, amaa mò̱ ne̱ ɔ gye̱ kagyingyii Wuribware̱ se̱ a kuwure‑o‑ro kyɔ Yohanee.”
28 Eu lhes digo: de todos que nasceram de mulher, nenhum é maior que João Batista. E, no entanto, até o menor no reino de Deus é maior que ele”.
29 Ase̱sɛ‑ɔ pɛɛɛ, fɔŋfɔŋ leŋpoo akɔɔre̱po̱‑ɔ, a nu ane̱ŋ ne̱ Yeesuu a tɔwe̱ Yohanee Osuubɔpo̱‑ɔ ase̱ŋ‑ɔ, ne̱ bamo̱ akatɔ a gyi, ne̱ bo̱ yɛ Wuribware̱ bware. Ase̱sɛ mɔ ne̱ baa tɔwe̱ ane̱ŋ‑ɔ gye̱ bamo̱ ne̱ Yohanee a bɔ asuu‑o ne̱e̱.
29 Todos que ouviram as palavras de Jesus, até mesmo os cobradores de impostos, concordaram que o caminho de Deus era justo, pois tinham sido batizados por João.
30 Amaa Farisii awuye‑o na Wuribware̱ mbraa akaapo̱po̱‑ɔ e̱ gye̱ bamo̱ ne̱ bamo̱ fe̱raa baa kine kpa ne̱ Wuribware̱ e̱ bo̱rɔ se̱ a ɔ bo̱ mo̱rɔwe̱ ase̱sɛ‑ɔ, ne̱ baa kine fe̱yɛ Yohanee bɔ bamo̱ asuu‑o.
30 Os fariseus e mestres da lei, no entanto, rejeitaram o propósito de Deus para eles, pois recusaram o batismo de João.
31 Ne̱ Yeesuu a kya se̱ ɛ, “Mbe̱yɔmɔ, nte̱tɔ ne̱ mo̱ e̱ nya a m bo̱ biri ndɔɔ a ase̱sɛ‑ɔ ne̱e̱? E̱me̱ne̱ ne̱ bo̱ du?
31 “Assim, a que posso comparar o povo desta geração?”, perguntou Jesus.
32 Bo̱ du ne̱e̱ fe̱yɛ ŋyaagyi a te ba soori ko̱lɔŋde̱ se̱, ne̱ bamo̱ katuŋ ko̱ e̱ fɛɛ‑rɔ ba kyo̱ŋwe̱ katuŋ ko̱ fe̱yɛ,
32 “Como posso descrevê-los? São como crianças que brincam na praça. Queixam-se a seus amigos: ‘Tocamos flauta, e vocês não dançaram, entoamos lamentos, e vocês não choraram’.
33 To, Yohanee Osuubɔpo̱‑ɔ a ba‑ɔ, ɔɔ kra ako̱ŋ, ne̱ oo kisi nta kunuu, ne̱ mo̱ne̱ yɛ, ‘Ɔbɔnsam te mò̱ se̱.’
33 Quando João Batista apareceu, não costumava comer e beber em público, e vocês disseram: ‘Está possuído por demônio’.
34 Amaa mo̱, dimaadi mò̱ gyi‑o, a ba, ne̱ mo̱ a gyi nuu fe̱raa, ne̱ mo̱ne̱ be̱e̱ mo̱ne̱ yɛ, ‘Mo̱nꞌ ke̱e̱ ɔnyare̱ amo̱, ɔ gye̱ oteesekpapo̱, na ɔtanuupo̱, na leŋpoo akɔɔre̱po̱ bamo̱ nyare̱, na e̱bɔye̱ awaapo̱ bamo̱ nyare̱ ne̱e̱.’
34 O Filho do Homem, por sua vez, come e bebe, e vocês dizem: ‘É comilão e beberrão, amigo de cobradores de impostos e pecadores’.
35 Amaa fo̱ ya ŋu ɔko̱ ne̱ mò̱ e̱ gya Wuribware̱ a kanyiase̱ŋ a e̱kpa‑ɔ se̱‑ɔ, fo̱ i ŋu fe̱yɛ mò̱ kanyiase̱ŋ‑ɔ gye̱ kase̱ŋtiŋ.”
35 Mas a sabedoria é comprovada pela vida daqueles que a seguem.”
36 Ne̱ Farisii awuye‑o ɔko̱ ne̱ ba te̱e̱ mò̱ ɛ Simɔŋ‑ɔ a nyiŋŋi Yeesuu fe̱yɛ ɔ ba mò̱ aye̱ bo̱ gyi ateese. Ne̱ ɔɔ yɔ mfe̱ŋ ya kye̱na a o gyi.
36 Um dos fariseus convidou Jesus para jantar. Jesus foi à casa dele e tomou lugar à mesa.
37 Amɔ saŋ amo̱ ɔkye̱e̱ ko̱ mɔ bo̱ maŋ‑ɔ‑rɔ mfe̱ŋ, ne̱ ɔ gye̱ e̱bɔye̱ ɔwaapo̱. Ne̱ oo nu fe̱yɛ Yeesuu a ba Farisiinyi amo̱ aye̱ o gyi. Amo̱se̱‑ɔ ne̱ ɔɔ kpa mò̱ laŋpe̱ŋtaa bo̱ bo̱rɔ kalɔgyii ko̱ ne̱ baa baa kibu ko̱ ne̱ ba te̱e̱ ke̱mo̱ ɛ alabase̱taa‑ɔ bo̱ waa‑ɔ baa mfe̱ŋ.
37 Quando uma mulher daquela cidade, uma pecadora, soube que ele estava jantando ali, trouxe um frasco de alabastro contendo um perfume caro.
38 Amo̱ a gye̱ Yudaa awuye mbraa‑ɔ se̱, ne̱ bo̱ da ba gyi. Ne̱ ɔkye̱e̱‑ɔ a bo̱ ye̱re̱ Yeesuu ayaa ase̱. Ne̱ o su o de mò̱ akyukyu ɔ pɔ mò̱ ayaapapaa. Ne̱ ŋkee ɔɔ ba mò̱ ipwii bo̱ kpɛɛ akyukyu‑o Yeesuu ayaapapaa‑ɔ se̱, ne̱ ŋkee ɔɔ kyo̱kywe̱e̱ amo̱ se̱, ne̱ oo twiiri laŋpe̱ŋtaa‑ɔ bo̱ we̱e̱ se̱.
38 Em seguida, ajoelhou-se aos pés de Jesus, chorando. As lágrimas caíram sobre os pés dele, e ela os secou com seu cabelo; e continuou a beijá-los e a derramar perfume sobre eles.
39 Ne̱ Farisiinyi ne̱ Yeesuu te mò̱ lɔŋ‑nɔ‑ɔ a ŋu ane̱ŋ‑ɔ, ne̱ ɔɔ fa mò̱ mfɛɛre̱‑rɔ fe̱yɛ, “Ɔnyare̱ mɔ dɛɛ ɔ gye̱ Wuribware̱ kyaamɛɛ kase̱ŋtiŋ ne̱e̱, weetee o ŋu ke̱tɔ ne̱ ɔkye̱e̱ mɔ ne̱ ɔ dabo̱rɔ mò̱‑ɔ gye̱‑ɔ. Na o ŋu ane̱ŋ ne̱ ɔkye̱e̱ mɔ te ɔ waa e̱bɔye̱‑ɔ.”
39 Quando o fariseu que havia convidado Jesus viu isso, disse consigo: “Se este homem fosse profeta, saberia que tipo de mulher está tocando nele. Ela é uma pecadora!”.
40 Amo̱ fe̱raa ne̱ Yeesuu a tɔwe̱ fe̱yɛ, “Simɔŋ, n de ko̱tɔko̱ a n tɔwe̱ gywii fo̱.”
40 Jesus disse ao fariseu: “Simão, tenho algo a lhe dizer”. “Diga, mestre”, respondeu Simão.
41 Ne̱ Yeesuu a tɔwe̱ fe̱yɛ, “Anyare̱ anyɔ ko̱ e̱ bo̱‑rɔ. Ne̱ bo̱ de atɔ wuye ko̱, ne̱ o de mò̱ atanne̱ ɔ para ase̱sɛ‑ɔ ko̱kɔ. Bamo̱ ɔko̱ de mò̱ ko̱kɔ siidii ŋkpe̱ŋ nnuu, ne̱ ɔko̱‑ɔ mɔ de siidii alafa anuu.
41 Então Jesus lhe contou a seguinte história: “Um homem emprestou dinheiro a duas pessoas: quinhentas moedas de prata a uma delas e cinquenta à outra.
42 Bamo̱ anyɔ‑ɔ mɔ pɛɛɛ mo̱ŋ taare̱ ko̱kɔ‑ɔ ka, amo̱se̱ se̱‑ɔ ne̱ ɔɔ taa bo̱ ke bamo̱. To, bamo̱ abɛɛ anyɔ mɔ‑rɔ, nsɛ e̱ gye̱ ne̱ mò̱ akatɔ i gyi atɔ wuye amo̱ se̱ bwe̱e̱tɔ‑ɔ ne̱e̱?”
42 Como nenhum dos devedores conseguiu lhe pagar, ele generosamente perdoou ambos e cancelou suas dívidas. Qual deles o amou mais depois disso?”.
43 Ne̱ Simɔŋ Farisiinyi‑o a be̱ŋŋaa fe̱yɛ, “Mo̱ e̱ kɔɔre̱ a n gyi fe̱yɛ mò̱ ne̱ mò̱ ko̱kɔ kyɔ bwe̱e̱tɔ, ne̱ ɔɔ taa bo̱ ke mò̱‑ɔ.”
43 Simão respondeu: “Suponho que aquele de quem ele perdoou a dívida maior”. “Você está certo”, disse Jesus.
44 Amo̱ fe̱raa ne̱ oo buruwaa de̱e̱re̱ ɔkye̱e̱ amo̱ a keri‑o, ne̱ ɔɔ tɔwe̱ gywii Simɔŋ fe̱yɛ, “Fo̱ a ŋu ɔkye̱e̱ mɔ aaa? Mo̱ a ba fo̱ aye̱‑ɔ, fo̱ mo̱ŋ kra mo̱ nɛɛnɛɛ, fe̱yɛ fo̱ mo̱ŋ sa mo̱ nkyu na m bo̱ fwe̱e̱ ayaapapaa se̱, amaa ɔkye̱e̱‑ɔ fe̱raa a ba mo̱ akyukyu bo̱ fwe̱e̱ mo̱ ayaapapaa se̱, ne̱ ɔɔ ba mò̱ ipwii bo̱ kpɛɛ amo̱ se̱.
44 Então voltou-se para a mulher e disse a Simão: “Veja esta mulher ajoelhada aqui. Quando entrei em sua casa, você não ofereceu água para eu lavar os pés, mas ela os lavou com suas lágrimas e os secou com seus cabelos.
45 Fo̱ mo̱ŋ kyo̱kywe̱e̱ mo̱ ke̱daabɔŋ bo̱ sa mo̱ aŋsɛ na ke̱ba, amaa ɔkye̱e̱‑ɔ fe̱raa mo̱ŋ yɔwe̱ mo̱ ayaapapaa se̱ ko̱kyo̱kywe̱e̱ le̱e̱ hare̱e̱ saŋ ne̱ mo̱ a ba mfe̱e̱‑ɔ.
45 Você não me cumprimentou com um beijo, mas, desde a hora em que entrei, ela não parou de beijar meus pés.
46 Fo̱ mo̱ŋ kyiine mo̱ kuŋu‑ro mfɔ, amaa mò̱ fe̱raa a twiiri laŋpe̱ŋtaa we̱e̱ mo̱ ayaapapaa se̱.
46 Você não me ofereceu óleo para ungir minha cabeça, mas ela ungiu meus pés com um perfume raro.
47 Amo̱se̱‑ɔ mo̱ e̱ tɔwe̱ mo̱ i gywii fo̱ fe̱yɛ, hare̱e̱ ɔkye̱e̱ mɔ e̱bɔye̱ a kyɔ gbaa ooo, Wuribware̱ a taa e̱mo̱ pɛɛɛ bo̱ ke mò̱. Ke̱kpa de̱maŋte̱ ne̱ ɔ kpa mo̱‑ɔ e̱ gye̱ ne̱ ke̱ e̱ kaapo̱ fe̱yɛ Wuribware̱ a taa mò̱ e̱bɔye̱‑ɔ bo̱ ke mò̱. Amaa ɔko̱ ne̱ ɔɔ waa e̱bɔye̱ kafwe̱e̱ ne̱ Wuribware̱ a taa bo̱ ke mò̱‑ɔ e̱ kpa Wuribware̱ kafwe̱e̱ ne̱e̱.”
47 “Eu lhe digo: os pecados dela, que são muitos, foram perdoados e, por isso, ela demonstrou muito amor por mim. Mas a pessoa a quem pouco foi perdoado demonstra pouco amor”.
48 Ne̱ Yeesuu a tɔwe̱ gywii ɔkye̱e̱‑ɔ fe̱yɛ, “Mo̱ a taa fo̱ e̱bɔye̱ bo̱ ke fo̱.”
48 Então Jesus disse à mulher: “Seus pecados estão perdoados”.
49 Ne̱ bamo̱ ne̱ bamo̱ aa Yeesuu i gyi‑o wo̱re̱ wo̱re̱ e̱ tɔwe̱ ba gywii abɛɛ fe̱yɛ, “Ɔnyare̱ mɔ e̱ fa fe̱yɛ ɔ gye̱ nsɛ, ne̱ hare̱e̱ o de ase̱sɛ e̱bɔye̱ o ke bamo̱?”
49 Os homens que estavam à mesa diziam entre si: “Quem é esse que anda por aí perdoando pecados?”.
50 Amaa Yeesuu a be̱e̱ tɔwe̱ gywii ɔkye̱e̱‑ɔ ne̱e̱ fe̱yɛ, “Fo̱ a kɔɔre̱ mo̱ gyi‑o si‑o, Wuribware̱ a mo̱rɔwe̱ fo̱. To, nare̱ dame̱naŋsɛ.”
50 E Jesus disse à mulher: “Sua fé a salvou. Vá em paz”.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 7, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.