Lucas 7

Abware̱se̱ŋ Wo̱re̱-ɔ (NCUNT) vs ARIB

Sair da comparação
ARIB Almeida Revisada Imprensa Bíblica
1 Saŋ ne̱ Yeesuu a tɔwe̱ ke̱tɔ ne̱ o de o gywii ase̱sɛ‑ɔ lo̱we̱‑ɔ, ne̱ ɔɔ yɔ Kapaaniyum maŋ‑nɔ.
1 Quando acabou de proferir todas estas palavras aos ouvidos do povo, entrou em Cafarnaum.
2 Amɔ saŋ amo̱‑ɔ asoogyaa abre̱sɛ‑ɔ ɔko̱ bo̱ mfe̱ŋ. Ɔ mo̱ŋ gye̱ Isireeliinyi fe̱yɛ Yeesuu‑o. Ɔ gye̱ Romanyi ne̱e̱. Ne̱ o de mò̱ ke̱yaafɔre̱ timaa ko̱ ne̱ ɔ lɔ ɔ da ɔ kpa a o wu.
2 E um servo de certo centurião, de quem era muito estimado, estava doente, quase à morte.
3 Soogyaa amo̱ a nu Yeesuu si maŋ‑ɔ‑rɔ‑ɔ, ne̱ oo suŋ Yudaa awuye abre̱sɛ ko̱ fe̱yɛ bo̱ ya ko̱re̱ Yeesuu na ɔ bo̱ kya mò̱ ke̱yaafɔre̱‑ɔ sa mò̱.
3 O centurião, pois, ouvindo falar de Jesus, enviou-lhes uns anciãos dos judeus, a pedir-lhe que viesse curar o seu servo.
4 Ne̱ baa ba Yeesuu ase̱ bo̱ ko̱re̱ mò̱ fe̱yɛ ɔ ba. Ne̱ bo̱ yɛ, “Hare̱e̱ ɔnyare̱ amo̱ a mo̱ŋ gye̱ Isireeliinyi‑o gbaa ooo, a bware fe̱yɛ fo̱ bo̱ kya mò̱‑rɔ.
4 E chegando eles junto de Jesus, rogavam-lhe com instância, dizendo: É digno de que lhe concedas isto;
5 Bo̱ le̱e̱ fe̱yɛ ɔ kpa ane̱ ase̱sɛ ase̱ŋ, ne̱ mò̱ fɔŋfɔŋ a be̱e̱ pwɛɛ ke̱bware̱ko̱re̱kyaŋ sa ane̱.”
5 porque ama à nossa nação, e ele mesmo nos edificou a sinagoga.
6 Amo̱se̱‑ɔ ne̱ bamo̱ aa Yeesuu a taa bo̱ yɔ. Bamo̱ a kpa a bo̱ fo̱ lɔŋ‑ɔ‑rɔ‑ɔ, ne̱ soogyaa‑o a suŋ mò̱ nyare̱‑ana fe̱yɛ bo̱ ya gyaŋŋaa Yeesuu. Ne̱ baa ya tɔwe̱ gywii mò̱ fe̱yɛ, “Mo̱ nyaŋpe̱, fo̱ ma kpo̱ne̱ fo̱ e̱ye̱e̱ ba mo̱ ase̱. A le̱e̱ fe̱yɛ mo̱ŋ gye̱ se̱sɛ timaa ne̱ m bware fe̱yɛ fo̱ ba mo̱ lɔŋ‑nɔ‑ɔ.
6 Ia, pois, Jesus com eles; mas, quando já estava perto da casa, enviou o centurião uns amigos a dizer-lhe: Senhor, não te incomodes; porque não sou digno de que entres debaixo do meu telhado;
7 Ne̱ mo̱‑ɔ m be̱e̱ mo̱ŋ fo̱ fe̱yɛ m ba fo̱ ase̱ mo̱ fɔŋfɔŋ. Amo̱se̱‑ɔ fo̱ ya de̱ŋ sa kanɔ bo̱ kyo̱ŋwe̱ gbaa, mo̱ ke̱yaafɔre̱‑ɔ e̱ kpaare̱.
7 por isso nem ainda me julguei digno de ir à tua presença; dize, porém, uma palavra, e seja o meu servo curado.
8 Ŋ gbaa mo̱ ne̱ n gye̱ se̱sɛ laŋgyaŋ, ne̱ n de abre̱sɛ ne̱ bo̱ kyɔ mo̱‑ɔ, de asoogyaa awuye mo̱ kaase̱, ne̱ mo̱ ya tɔwe̱ gywii bamo̱ ɔko̱ fe̱yɛ, ‘Nare̱,’ ɔ yɔ ne̱e̱, ne̱ mo̱ ya tɔwe̱ gywii ɔko̱ mɔ fe̱yɛ, ‘Ba,’ puri amo̱‑rɔ amɔ ɔ ba. Ne̱ mo̱ ya tɔwe̱ gywii mo̱ ke̱yaafɔre̱ fe̱yɛ, ‘Waa ke̱mo̱‑ɔ,’ amɔ ɔ waa.”
8 Pois também eu sou homem sujeito à autoridade, e tenho soldados às minhas ordens; e digo a este: Vai, e ele vai; e a outro: Vem, e ele vem; e ao meu servo: Faze isto, e ele o faz.
9 Yeesuu a nu ane̱ŋ ne̱ ɔnyare̱ amo̱ a suŋ bo̱ tɔwe̱‑ɔ, ne̱ e̱ye̱e̱ a kpe̱ŋ mò̱, ne̱ oo buruwaa tɔwe̱ gywii lamaŋ ne̱ ɔ gya mò̱ se̱‑ɔ fe̱yɛ, “Mo̱ e̱ tɔwe̱ mo̱ i gywii mo̱ne̱ fe̱yɛ mo̱ŋ tɛɛ ŋu se̱sɛ ne̱ ɔ kɔɔre̱ mo̱ o gyi mfaanɛɛ‑ɔ, ane̱ Isireelii awuye‑ro gbaa mo̱ŋ tɛɛ ŋu ɔko̱ ane̱ŋ. Ne̱ ɔnyare̱ mɔ mo̱ŋ gye̱ Isireeliinyi.”
9 Jesus, ouvindo isso, admirou-se dele e, voltando-se para a multidão que o seguia, disse: Eu vos afirmo que nem mesmo em Israel encontrei tamanha fé.
10 Ne̱ mbɔɔ amo̱ a kiŋŋi yɔ soogyaa amo̱ aye̱ ya to̱ fe̱yɛ mò̱ ke̱yaafɔre̱ amo̱ a kpaare̱.
10 E voltando para casa os que haviam sido enviados, encontraram o servo com saúde.
11 Ŋke mfe̱ne̱ ko̱ kamɛɛ‑ɔ, ne̱ Yeesuu a yɔ maŋ ko̱ ne̱ ba te̱e̱ ɛ Nayiŋ‑o‑ro. Amɔ saŋ amo̱‑ɔ mò̱ agyase̱po̱‑ɔ na ase̱sɛ biribiri gya mò̱ se̱.
11 Pouco depois seguiu ele viagem para uma cidade chamada Naim; e iam com ele seus discípulos e uma grande multidão.
12 Saŋ ne̱ ba kpa a bo̱ lwee maŋ‑ɔ‑rɔ‑ɔ na ase̱sɛ ko̱ so̱ kifuniŋ, na ase̱sɛ bwe̱e̱tɔ gya se̱ ba le̱e̱ maŋ‑ɔ‑rɔ ba yɔ purekpa. Asaa kpenlekye̱e̱ ko̱ mɔ kagyinyaŋsɛɛ wo̱re̱ kpeŋ ne̱ o de‑o ya wu, ne̱ bo̱ de mò̱ a bo̱ ya pure, ne̱ maŋ‑ɔ‑rɔ ase̱sɛ gya se̱ ane̱ŋ.
12 Quando chegou perto da porta da cidade, eis que levavam para fora um defunto, filho único de sua mãe, que era viúva; e com ela ia uma grande multidão da cidade.
13 Amɔ Yeesuu ke̱de̱ŋ ŋu ɔkye̱e̱ amo̱‑ɔ, ne̱ mò̱ ase̱ŋ a waa mò̱ e̱wɛɛ, ne̱ ɔɔ tɔwe̱ gywii ɔkye̱e̱‑ɔ fe̱yɛ, “Fo̱ ma lɛɛ su.”
13 Logo que o Senhor a viu, encheu-se de compaixão por ela, e disse-lhe: Não chores.
14 Ne̱ Yeesuu a nare̱ ya dabo̱rɔ kifuniŋ‑o, ne̱ bamo̱ ne̱ bo̱ so̱‑ɔ a sii ye̱re̱. Ne̱ Yeesuu yɛ, “Ke̱yaafɔre̱, ko̱so̱.”
14 Então, chegando-se, tocou no esquife e, quando pararam os que o levavam, disse: Moço, a ti te digo: Levanta-te.
15 Ne̱ ke̱yaafɔre̱ ne̱ oo wu‑o a ko̱so̱ kye̱na, ne̱ ɔɔ le̱e̱ ɔ sa se̱ŋsa. Ne̱ Yeesuu a taa mò̱ sa mò̱ nyi.
15 O que estivera morto sentou-se e começou a falar. Então Jesus o entregou à sua mãe.
16 Ne̱ kufu a nya bamo̱ ne̱ bo̱ bo̱ mfe̱ŋ‑ɔ pɛɛɛ, ne̱ baa kyo̱rɔ Wuribware̱. Ne̱ bo̱ yɛ, “Wuribware̱ kyaamɛɛ dabe̱ ko̱ a ba ane̱ ase̱. Wuribware̱ a ba a ɔ bo̱ mo̱rɔwe̱ mò̱ ase̱sɛ.”
16 O medo se apoderou de todos, e glorificavam a Deus, dizendo: Um grande profeta se levantou entre nós; e: Deus visitou o seu povo.
17 Ne̱ Yeesuu ase̱ŋ a yɔ e̱maŋ ne̱ e̱ maa mfe̱ŋ‑ɔ‑rɔ na ifuri amo̱ pɛɛɛ se̱.
17 E correu a notícia disto por toda a Judéia e por toda a região circunvizinha.
18 — ausente —
18 Ora, os discípulos de João anunciaram-lhe todas estas coisas.
19 — ausente —
19 E João, chamando a dois deles, enviou-os ao Senhor para perguntar-lhe: És tu aquele que havia de vir, ou havemos de esperar outro?
20 Amo̱ fe̱raa bamo̱ a yɔ Yeesuu ase̱‑ɔ, ne̱ baa bise mò̱ fe̱yɛ, “Yohanee Osuubɔpo̱‑ɔ ya suŋ ane̱ na ane̱ bo̱ bise fo̱ fe̱yɛ fo̱ e̱ gye̱ Kristoo ne̱ ɔ yɛ ɔ ba a ɔ bo̱ le̱e̱ Wuribware̱ ase̱‑ɔ ɔɔɔ, bɛɛɛ se̱sɛ baŋbaŋ ko̱ be̱e̱ ɔ bo̱‑rɔ ne̱ ane̱ ke̱e̱ mò̱ kpa aaa?”
20 Quando aqueles homens chegaram junto dele, disseram: João, o Batista, enviou-nos a perguntar-te: És tu aquele que havia de vir, ou havemos de esperar outro?
21 Saŋ amo̱ mɔ‑ɔ, Yeesuu a kyɔ kya alɔpo̱ bwe̱e̱tɔ na bamo̱ ne̱ ibrisi te bamo̱ se̱‑ɔ. Ate̱napo̱ pɛɛɛ, oo buŋŋi bamo̱ akatɔ.
21 Naquela mesma hora, curou a muitos de doenças, de moléstias e de espíritos malignos; e deu vista a muitos cegos.
22 To, ne̱ ɔɔ be̱ŋŋaa Yohanee Osuubɔpo̱ a mbɔɔ‑ɔ fe̱yɛ, “Mo̱nꞌ kiŋŋi nare̱ ya tɔwe̱ ke̱tɔ ne̱ mo̱ne̱ a nu mo̱ e̱ tɔwe̱, na ke̱tɔ ne̱ mo̱ne̱ a ŋu mo̱ e̱ waa‑ɔ gywii Yohanee. Fe̱yɛ ane̱ŋ ne̱ Wuribware̱ kyaamɛɛ ko̱ a kyo̱rɛɛ waa abware̱se̱ŋ wo̱re̱‑ɔ‑rɔ bo̱ le̱e̱ mò̱ ne̱ ɔ ba a ɔ bo̱ ba‑ɔ kuŋu si ase̱ŋ‑ɔ, amo̱ e̱ gye̱ fe̱yɛ, mbe̱yɔmɔ ate̱napo̱ ke̱e̱, ne̱ agyabɔɔ naa, ne̱ abwatɔpo̱ ke̱bwatɔ a lo̱we̱, ne̱ akpawu i nu ase̱ŋ, ne̱ bamo̱ ne̱ baa wu‑o a kyiŋŋi, ne̱ atiripo̱ i nu ase̱ŋ timaa‑o.
22 Então lhes respondeu: Ide, e contai a João o que tens visto e ouvido: os cegos vêem, os coxos andam, os leprosos são purificados, e os surdos ouvem; os mortos são ressuscitados, e aos pobres é anunciado o evangelho.
23 Ɔko̱ ne̱ ɔ maa yɔwe̱ ko̱kɔɔre̱ mo̱ gyi‑o e̱ nya ŋyure.”
23 E bem-aventurado aquele que não se escandalizar de mim.
24 Saŋ ne̱ Yohanee Osuubɔpo̱ a mbɔɔ‑ɔ a kiŋŋi bo̱ yii‑o, ne̱ Yeesuu a le̱e̱ ɔ tɔwe̱ Yohanee ase̱ŋ o gywii ase̱sɛ bwe̱e̱tɔ ne̱ bo̱ gya mò̱ se̱‑ɔ. Ɔ yɛ, “Saŋ ne̱ mo̱ne̱ a yɔ Yohanee ase̱ kimukee‑ro‑o, nte̱tɔ ne̱ mo̱ne̱ a yɔ a mo̱nꞌ ya de̱e̱re̱? Ɔko̱ ne̱ o kyurowi mò̱ mfɛɛre̱ fe̱yɛ ane̱ŋ ne̱ e̱fa i kpeere ŋ yɔ mfe̱e̱ na mfe̱e̱ saŋ ne̱ afwii e̱ da mmo̱‑ɔ ne̱ mo̱ne̱ a ya de̱e̱re̱ aaa?
24 E, tendo-se retirado os mensageiros de João, Jesus começou a dizer às multidões a respeito de João: Que saístes a ver no deserto? um caniço agitado pelo vento?
25 Nte̱tɔ ne̱ mo̱ne̱ a le̱e̱ a mo̱nꞌ ya de̱e̱re̱? Se̱sɛ ne̱ o buŋ waagya timaa‑o ne̱ mo̱ne̱ a yɔ a mo̱nꞌ ya de̱e̱re̱ aaa? Ase̱sɛ ne̱ bo̱ buŋ ane̱ŋ a atɔ ne̱ bamo̱ kakye̱na‑rɔ bo̱ kɔne̱‑ɔ gye̱ atɔ awuye ne̱ bo̱ te e̱lɔŋ dame̱naŋsɛ dabe̱ dabe̱‑rɔ‑ɔ.
25 Mas que saístes a ver? um homem trajado de vestes luxuosas? Eis que aqueles que trajam roupas preciosas, e vivem em delícias, estão nos paços reais.
26 Mo̱nꞌ tɔwe̱ gywii mo̱, nsɛ ne̱ mo̱ne̱ a yɔ a mo̱nꞌ ya de̱e̱re̱? Wuribware̱ kyaamɛɛ aaa? Kase̱ŋtiŋ ne̱e̱, amaa n gye̱ Wuribware̱ kyaamɛɛ‑ɔ wo̱re̱ ne̱ mo̱ne̱ a ya ŋu. Mo̱ne̱ a ŋu ɔko̱ na ɔ kyɔ bo̱ tii si.
26 Mas que saístes a ver? um profeta? Sim, vos digo, e muito mais do que profeta.
27 A le̱e̱ fe̱yɛ Yohanee Osuubɔpo̱‑ɔ ase̱ŋ ne̱ baa kyo̱rɛɛ waa abware̱se̱ŋ wo̱re̱‑ɔ‑rɔ fe̱yɛ Wuribware̱ e̱ tɔwe̱ o gywii Kristoo fe̱yɛ,
27 Este é aquele de quem está escrito: Eis aí envio ante a tua face o meu mensageiro, que há de preparar adiante de ti o teu caminho.
28 Ne̱ Yeesuu a tɔwe̱ bo̱ tii si fe̱yɛ, “Mo̱ e̱ tɔwe̱ mo̱ i gywii mo̱ne̱ fe̱yɛ se̱sɛ ko̱ mo̱ŋ kye̱na swe̱e̱re̱ mɔ se̱ ne̱ ɔ kyɔ Yohanee Osuubɔpo̱‑ɔ, amaa mò̱ ne̱ ɔ gye̱ kagyingyii Wuribware̱ se̱ a kuwure‑o‑ro kyɔ Yohanee.”
28 Pois eu vos digo que, entre os nascidos de mulher, não há nenhum maior do que João; mas aquele que é o menor no reino de Deus é maior do que ele.
29 Ase̱sɛ‑ɔ pɛɛɛ, fɔŋfɔŋ leŋpoo akɔɔre̱po̱‑ɔ, a nu ane̱ŋ ne̱ Yeesuu a tɔwe̱ Yohanee Osuubɔpo̱‑ɔ ase̱ŋ‑ɔ, ne̱ bamo̱ akatɔ a gyi, ne̱ bo̱ yɛ Wuribware̱ bware. Ase̱sɛ mɔ ne̱ baa tɔwe̱ ane̱ŋ‑ɔ gye̱ bamo̱ ne̱ Yohanee a bɔ asuu‑o ne̱e̱.
29 E todo o povo que o ouviu, e até os publicanos, reconheceram a justiça de Deus, recebendo o batismo de João.
30 Amaa Farisii awuye‑o na Wuribware̱ mbraa akaapo̱po̱‑ɔ e̱ gye̱ bamo̱ ne̱ bamo̱ fe̱raa baa kine kpa ne̱ Wuribware̱ e̱ bo̱rɔ se̱ a ɔ bo̱ mo̱rɔwe̱ ase̱sɛ‑ɔ, ne̱ baa kine fe̱yɛ Yohanee bɔ bamo̱ asuu‑o.
30 Mas os fariseus e os doutores da lei rejeitaram o conselho de Deus quando a si mesmos, não sendo batizados por ele.
31 Ne̱ Yeesuu a kya se̱ ɛ, “Mbe̱yɔmɔ, nte̱tɔ ne̱ mo̱ e̱ nya a m bo̱ biri ndɔɔ a ase̱sɛ‑ɔ ne̱e̱? E̱me̱ne̱ ne̱ bo̱ du?
31 A que, pois, compararei os homens desta geração, e a que são semelhantes?
32 Bo̱ du ne̱e̱ fe̱yɛ ŋyaagyi a te ba soori ko̱lɔŋde̱ se̱, ne̱ bamo̱ katuŋ ko̱ e̱ fɛɛ‑rɔ ba kyo̱ŋwe̱ katuŋ ko̱ fe̱yɛ,
32 São semelhantes aos meninos que, sentados nas praças, gritam uns para os outros: Tocamo-vos flauta, e não dançastes; cantamos lamentações, e não chorastes.
33 To, Yohanee Osuubɔpo̱‑ɔ a ba‑ɔ, ɔɔ kra ako̱ŋ, ne̱ oo kisi nta kunuu, ne̱ mo̱ne̱ yɛ, ‘Ɔbɔnsam te mò̱ se̱.’
33 Porquanto veio João, o Batista, não comendo pão nem bebendo vinho, e dizeis: Tem demônio;
34 Amaa mo̱, dimaadi mò̱ gyi‑o, a ba, ne̱ mo̱ a gyi nuu fe̱raa, ne̱ mo̱ne̱ be̱e̱ mo̱ne̱ yɛ, ‘Mo̱nꞌ ke̱e̱ ɔnyare̱ amo̱, ɔ gye̱ oteesekpapo̱, na ɔtanuupo̱, na leŋpoo akɔɔre̱po̱ bamo̱ nyare̱, na e̱bɔye̱ awaapo̱ bamo̱ nyare̱ ne̱e̱.’
34 veio o Filho do homem, comendo e bebendo, e dizeis: Eis aí um comilão e bebedor de vinho, amigo de publicanos e pecadores.
35 Amaa fo̱ ya ŋu ɔko̱ ne̱ mò̱ e̱ gya Wuribware̱ a kanyiase̱ŋ a e̱kpa‑ɔ se̱‑ɔ, fo̱ i ŋu fe̱yɛ mò̱ kanyiase̱ŋ‑ɔ gye̱ kase̱ŋtiŋ.”
35 Mas a sabedoria é justificada por todos os seus filhos.
36 Ne̱ Farisii awuye‑o ɔko̱ ne̱ ba te̱e̱ mò̱ ɛ Simɔŋ‑ɔ a nyiŋŋi Yeesuu fe̱yɛ ɔ ba mò̱ aye̱ bo̱ gyi ateese. Ne̱ ɔɔ yɔ mfe̱ŋ ya kye̱na a o gyi.
36 Um dos fariseus convidou-o para comer com ele; e entrando em casa do fariseu, reclinou-se à mesa.
37 Amɔ saŋ amo̱ ɔkye̱e̱ ko̱ mɔ bo̱ maŋ‑ɔ‑rɔ mfe̱ŋ, ne̱ ɔ gye̱ e̱bɔye̱ ɔwaapo̱. Ne̱ oo nu fe̱yɛ Yeesuu a ba Farisiinyi amo̱ aye̱ o gyi. Amo̱se̱‑ɔ ne̱ ɔɔ kpa mò̱ laŋpe̱ŋtaa bo̱ bo̱rɔ kalɔgyii ko̱ ne̱ baa baa kibu ko̱ ne̱ ba te̱e̱ ke̱mo̱ ɛ alabase̱taa‑ɔ bo̱ waa‑ɔ baa mfe̱ŋ.
37 E eis que uma mulher pecadora que havia na cidade, quando soube que ele estava à mesa em casa do fariseu, trouxe um vaso de alabastro com bálsamo;
38 Amo̱ a gye̱ Yudaa awuye mbraa‑ɔ se̱, ne̱ bo̱ da ba gyi. Ne̱ ɔkye̱e̱‑ɔ a bo̱ ye̱re̱ Yeesuu ayaa ase̱. Ne̱ o su o de mò̱ akyukyu ɔ pɔ mò̱ ayaapapaa. Ne̱ ŋkee ɔɔ ba mò̱ ipwii bo̱ kpɛɛ akyukyu‑o Yeesuu ayaapapaa‑ɔ se̱, ne̱ ŋkee ɔɔ kyo̱kywe̱e̱ amo̱ se̱, ne̱ oo twiiri laŋpe̱ŋtaa‑ɔ bo̱ we̱e̱ se̱.
38 e estando por detrás, aos seus pés, chorando, começou a regar-lhe os pés com lágrimas e os enxugava com os cabelos da sua cabeça; e beijava-lhe os pés e ungia-os com o bálsamo.
39 Ne̱ Farisiinyi ne̱ Yeesuu te mò̱ lɔŋ‑nɔ‑ɔ a ŋu ane̱ŋ‑ɔ, ne̱ ɔɔ fa mò̱ mfɛɛre̱‑rɔ fe̱yɛ, “Ɔnyare̱ mɔ dɛɛ ɔ gye̱ Wuribware̱ kyaamɛɛ kase̱ŋtiŋ ne̱e̱, weetee o ŋu ke̱tɔ ne̱ ɔkye̱e̱ mɔ ne̱ ɔ dabo̱rɔ mò̱‑ɔ gye̱‑ɔ. Na o ŋu ane̱ŋ ne̱ ɔkye̱e̱ mɔ te ɔ waa e̱bɔye̱‑ɔ.”
39 Mas, ao ver isso, o fariseu que o convidara falava consigo, dizendo: Se este homem fosse profeta, saberia quem e de que qualidade é essa mulher que o toca, pois é uma pecadora.
40 Amo̱ fe̱raa ne̱ Yeesuu a tɔwe̱ fe̱yɛ, “Simɔŋ, n de ko̱tɔko̱ a n tɔwe̱ gywii fo̱.”
40 E respondendo Jesus, disse-lhe: Simão, tenho uma coisa a dizer-te. Respondeu ele: Dize-a, Mestre.
41 Ne̱ Yeesuu a tɔwe̱ fe̱yɛ, “Anyare̱ anyɔ ko̱ e̱ bo̱‑rɔ. Ne̱ bo̱ de atɔ wuye ko̱, ne̱ o de mò̱ atanne̱ ɔ para ase̱sɛ‑ɔ ko̱kɔ. Bamo̱ ɔko̱ de mò̱ ko̱kɔ siidii ŋkpe̱ŋ nnuu, ne̱ ɔko̱‑ɔ mɔ de siidii alafa anuu.
41 Certo credor tinha dois devedores; um lhe devia quinhentos denários, e outro cinqüenta.
42 Bamo̱ anyɔ‑ɔ mɔ pɛɛɛ mo̱ŋ taare̱ ko̱kɔ‑ɔ ka, amo̱se̱ se̱‑ɔ ne̱ ɔɔ taa bo̱ ke bamo̱. To, bamo̱ abɛɛ anyɔ mɔ‑rɔ, nsɛ e̱ gye̱ ne̱ mò̱ akatɔ i gyi atɔ wuye amo̱ se̱ bwe̱e̱tɔ‑ɔ ne̱e̱?”
42 Não tendo eles com que pagar, perdoou a ambos. Qual deles, pois, o amará mais?
43 Ne̱ Simɔŋ Farisiinyi‑o a be̱ŋŋaa fe̱yɛ, “Mo̱ e̱ kɔɔre̱ a n gyi fe̱yɛ mò̱ ne̱ mò̱ ko̱kɔ kyɔ bwe̱e̱tɔ, ne̱ ɔɔ taa bo̱ ke mò̱‑ɔ.”
43 Respondeu Simão: Suponho que é aquele a quem mais perdoou. Replicou-lhe Jesus: Julgaste bem.
44 Amo̱ fe̱raa ne̱ oo buruwaa de̱e̱re̱ ɔkye̱e̱ amo̱ a keri‑o, ne̱ ɔɔ tɔwe̱ gywii Simɔŋ fe̱yɛ, “Fo̱ a ŋu ɔkye̱e̱ mɔ aaa? Mo̱ a ba fo̱ aye̱‑ɔ, fo̱ mo̱ŋ kra mo̱ nɛɛnɛɛ, fe̱yɛ fo̱ mo̱ŋ sa mo̱ nkyu na m bo̱ fwe̱e̱ ayaapapaa se̱, amaa ɔkye̱e̱‑ɔ fe̱raa a ba mo̱ akyukyu bo̱ fwe̱e̱ mo̱ ayaapapaa se̱, ne̱ ɔɔ ba mò̱ ipwii bo̱ kpɛɛ amo̱ se̱.
44 E, voltando-se para a mulher, disse a Simão: Vês tu esta mulher? Entrei em tua casa, e não me deste água para os pés; mas esta com suas lágrimas os regou e com seus cabelos os enxugou.
45 Fo̱ mo̱ŋ kyo̱kywe̱e̱ mo̱ ke̱daabɔŋ bo̱ sa mo̱ aŋsɛ na ke̱ba, amaa ɔkye̱e̱‑ɔ fe̱raa mo̱ŋ yɔwe̱ mo̱ ayaapapaa se̱ ko̱kyo̱kywe̱e̱ le̱e̱ hare̱e̱ saŋ ne̱ mo̱ a ba mfe̱e̱‑ɔ.
45 Não me deste ósculo; ela, porém, desde que entrei, não tem cessado de beijar-me os pés.
46 Fo̱ mo̱ŋ kyiine mo̱ kuŋu‑ro mfɔ, amaa mò̱ fe̱raa a twiiri laŋpe̱ŋtaa we̱e̱ mo̱ ayaapapaa se̱.
46 Não me ungiste a cabeça com óleo; mas esta com bálsamo ungiu-me os pés.
47 Amo̱se̱‑ɔ mo̱ e̱ tɔwe̱ mo̱ i gywii fo̱ fe̱yɛ, hare̱e̱ ɔkye̱e̱ mɔ e̱bɔye̱ a kyɔ gbaa ooo, Wuribware̱ a taa e̱mo̱ pɛɛɛ bo̱ ke mò̱. Ke̱kpa de̱maŋte̱ ne̱ ɔ kpa mo̱‑ɔ e̱ gye̱ ne̱ ke̱ e̱ kaapo̱ fe̱yɛ Wuribware̱ a taa mò̱ e̱bɔye̱‑ɔ bo̱ ke mò̱. Amaa ɔko̱ ne̱ ɔɔ waa e̱bɔye̱ kafwe̱e̱ ne̱ Wuribware̱ a taa bo̱ ke mò̱‑ɔ e̱ kpa Wuribware̱ kafwe̱e̱ ne̱e̱.”
47 Por isso te digo: Perdoados lhe são os pecados, que são muitos; porque ela muito amou; mas aquele a quem pouco se perdoa, pouco ama.
48 Ne̱ Yeesuu a tɔwe̱ gywii ɔkye̱e̱‑ɔ fe̱yɛ, “Mo̱ a taa fo̱ e̱bɔye̱ bo̱ ke fo̱.”
48 E disse a ela: Perdoados são os teus pecados.
49 Ne̱ bamo̱ ne̱ bamo̱ aa Yeesuu i gyi‑o wo̱re̱ wo̱re̱ e̱ tɔwe̱ ba gywii abɛɛ fe̱yɛ, “Ɔnyare̱ mɔ e̱ fa fe̱yɛ ɔ gye̱ nsɛ, ne̱ hare̱e̱ o de ase̱sɛ e̱bɔye̱ o ke bamo̱?”
49 Mas os que estavam com ele à mesa começaram a dizer entre si: Quem é este que até perdoa pecados?
50 Amaa Yeesuu a be̱e̱ tɔwe̱ gywii ɔkye̱e̱‑ɔ ne̱e̱ fe̱yɛ, “Fo̱ a kɔɔre̱ mo̱ gyi‑o si‑o, Wuribware̱ a mo̱rɔwe̱ fo̱. To, nare̱ dame̱naŋsɛ.”
50 Jesus, porém, disse à mulher: A tua fé te salvou; vai-te em paz.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 7, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.