Lucas 7
Abware̱se̱ŋ Wo̱re̱-ɔ (NCUNT) vs BKJ
1 Saŋ ne̱ Yeesuu a tɔwe̱ ke̱tɔ ne̱ o de o gywii ase̱sɛ‑ɔ lo̱we̱‑ɔ, ne̱ ɔɔ yɔ Kapaaniyum maŋ‑nɔ.
1 Ora, quando ele acabou todos os seus discursos aos ouvidos do povo, entrou em Cafarnaum.
2 Amɔ saŋ amo̱‑ɔ asoogyaa abre̱sɛ‑ɔ ɔko̱ bo̱ mfe̱ŋ. Ɔ mo̱ŋ gye̱ Isireeliinyi fe̱yɛ Yeesuu‑o. Ɔ gye̱ Romanyi ne̱e̱. Ne̱ o de mò̱ ke̱yaafɔre̱ timaa ko̱ ne̱ ɔ lɔ ɔ da ɔ kpa a o wu.
2 E o servo de um certo centurião, que era querido para ele, estava doente, prestes a morrer.
3 Soogyaa amo̱ a nu Yeesuu si maŋ‑ɔ‑rɔ‑ɔ, ne̱ oo suŋ Yudaa awuye abre̱sɛ ko̱ fe̱yɛ bo̱ ya ko̱re̱ Yeesuu na ɔ bo̱ kya mò̱ ke̱yaafɔre̱‑ɔ sa mò̱.
3 E quando ele ouviu falar de Jesus, enviou-lhe os anciãos dos judeus, suplicando-lhe que viesse curar o seu servo.
4 Ne̱ baa ba Yeesuu ase̱ bo̱ ko̱re̱ mò̱ fe̱yɛ ɔ ba. Ne̱ bo̱ yɛ, “Hare̱e̱ ɔnyare̱ amo̱ a mo̱ŋ gye̱ Isireeliinyi‑o gbaa ooo, a bware fe̱yɛ fo̱ bo̱ kya mò̱‑rɔ.
4 E, chegando eles junto de Jesus, suplicavam-lhe com instância, dizendo: Ele é digno de que lhe faças isto;
5 Bo̱ le̱e̱ fe̱yɛ ɔ kpa ane̱ ase̱sɛ ase̱ŋ, ne̱ mò̱ fɔŋfɔŋ a be̱e̱ pwɛɛ ke̱bware̱ko̱re̱kyaŋ sa ane̱.”
5 porque ele ama a nossa nação, e nos edificou a sinagoga.
6 Amo̱se̱‑ɔ ne̱ bamo̱ aa Yeesuu a taa bo̱ yɔ. Bamo̱ a kpa a bo̱ fo̱ lɔŋ‑ɔ‑rɔ‑ɔ, ne̱ soogyaa‑o a suŋ mò̱ nyare̱‑ana fe̱yɛ bo̱ ya gyaŋŋaa Yeesuu. Ne̱ baa ya tɔwe̱ gywii mò̱ fe̱yɛ, “Mo̱ nyaŋpe̱, fo̱ ma kpo̱ne̱ fo̱ e̱ye̱e̱ ba mo̱ ase̱. A le̱e̱ fe̱yɛ mo̱ŋ gye̱ se̱sɛ timaa ne̱ m bware fe̱yɛ fo̱ ba mo̱ lɔŋ‑nɔ‑ɔ.
6 Então, Jesus foi com eles. E quando já estava perto da casa, o centurião enviou-lhe amigos, dizendo-lhe: Senhor, não te incomodes; porque eu não sou digno de que tu entres debaixo do meu telhado;
7 Ne̱ mo̱‑ɔ m be̱e̱ mo̱ŋ fo̱ fe̱yɛ m ba fo̱ ase̱ mo̱ fɔŋfɔŋ. Amo̱se̱‑ɔ fo̱ ya de̱ŋ sa kanɔ bo̱ kyo̱ŋwe̱ gbaa, mo̱ ke̱yaafɔre̱‑ɔ e̱ kpaare̱.
7 e por isso nem eu considerei-me digno de ir a ti, mas dize uma palavra, e o meu servo será curado.
8 Ŋ gbaa mo̱ ne̱ n gye̱ se̱sɛ laŋgyaŋ, ne̱ n de abre̱sɛ ne̱ bo̱ kyɔ mo̱‑ɔ, de asoogyaa awuye mo̱ kaase̱, ne̱ mo̱ ya tɔwe̱ gywii bamo̱ ɔko̱ fe̱yɛ, ‘Nare̱,’ ɔ yɔ ne̱e̱, ne̱ mo̱ ya tɔwe̱ gywii ɔko̱ mɔ fe̱yɛ, ‘Ba,’ puri amo̱‑rɔ amɔ ɔ ba. Ne̱ mo̱ ya tɔwe̱ gywii mo̱ ke̱yaafɔre̱ fe̱yɛ, ‘Waa ke̱mo̱‑ɔ,’ amɔ ɔ waa.”
8 Porque eu também sou homem sob autoridade, e tenho soldados sob mim, e eu digo a um: Vai, e ele vai; e a outro: Vem, e ele vem; e ao meu servo: Faze isto, e ele o faz.
9 Yeesuu a nu ane̱ŋ ne̱ ɔnyare̱ amo̱ a suŋ bo̱ tɔwe̱‑ɔ, ne̱ e̱ye̱e̱ a kpe̱ŋ mò̱, ne̱ oo buruwaa tɔwe̱ gywii lamaŋ ne̱ ɔ gya mò̱ se̱‑ɔ fe̱yɛ, “Mo̱ e̱ tɔwe̱ mo̱ i gywii mo̱ne̱ fe̱yɛ mo̱ŋ tɛɛ ŋu se̱sɛ ne̱ ɔ kɔɔre̱ mo̱ o gyi mfaanɛɛ‑ɔ, ane̱ Isireelii awuye‑ro gbaa mo̱ŋ tɛɛ ŋu ɔko̱ ane̱ŋ. Ne̱ ɔnyare̱ mɔ mo̱ŋ gye̱ Isireeliinyi.”
9 Quando Jesus ouviu essas coisas, maravilhou-se dele, e voltando-se, disse à multidão que o seguia: Digo-vos, eu não encontrei tão grande fé, não, não em Israel.
10 Ne̱ mbɔɔ amo̱ a kiŋŋi yɔ soogyaa amo̱ aye̱ ya to̱ fe̱yɛ mò̱ ke̱yaafɔre̱ amo̱ a kpaare̱.
10 E retornando para casa os que haviam sido enviados, encontraram são o servo que estivera enfermo.
11 Ŋke mfe̱ne̱ ko̱ kamɛɛ‑ɔ, ne̱ Yeesuu a yɔ maŋ ko̱ ne̱ ba te̱e̱ ɛ Nayiŋ‑o‑ro. Amɔ saŋ amo̱‑ɔ mò̱ agyase̱po̱‑ɔ na ase̱sɛ biribiri gya mò̱ se̱.
11 E aconteceu que, no dia seguinte, ele foi à cidade chamada Naim, e com ele iam muitos dos seus discípulos, e uma grande multidão.
12 Saŋ ne̱ ba kpa a bo̱ lwee maŋ‑ɔ‑rɔ‑ɔ na ase̱sɛ ko̱ so̱ kifuniŋ, na ase̱sɛ bwe̱e̱tɔ gya se̱ ba le̱e̱ maŋ‑ɔ‑rɔ ba yɔ purekpa. Asaa kpenlekye̱e̱ ko̱ mɔ kagyinyaŋsɛɛ wo̱re̱ kpeŋ ne̱ o de‑o ya wu, ne̱ bo̱ de mò̱ a bo̱ ya pure, ne̱ maŋ‑ɔ‑rɔ ase̱sɛ gya se̱ ane̱ŋ.
12 Ora, quando ele chegou perto da porta da cidade, eis que ali um homem morto era carregado para fora, filho único de sua mãe, que era viúva; e uma grande multidão estava com ela.
13 Amɔ Yeesuu ke̱de̱ŋ ŋu ɔkye̱e̱ amo̱‑ɔ, ne̱ mò̱ ase̱ŋ a waa mò̱ e̱wɛɛ, ne̱ ɔɔ tɔwe̱ gywii ɔkye̱e̱‑ɔ fe̱yɛ, “Fo̱ ma lɛɛ su.”
13 E, vendo-a, o Senhor se compadeceu dela, e disse-lhe: Não chores.
14 Ne̱ Yeesuu a nare̱ ya dabo̱rɔ kifuniŋ‑o, ne̱ bamo̱ ne̱ bo̱ so̱‑ɔ a sii ye̱re̱. Ne̱ Yeesuu yɛ, “Ke̱yaafɔre̱, ko̱so̱.”
14 E, chegando-se, tocou o esquife; e os que o levavam pararam. E ele disse: Jovem, digo-te: Levanta-te.
15 Ne̱ ke̱yaafɔre̱ ne̱ oo wu‑o a ko̱so̱ kye̱na, ne̱ ɔɔ le̱e̱ ɔ sa se̱ŋsa. Ne̱ Yeesuu a taa mò̱ sa mò̱ nyi.
15 E o que estivera morto sentou-se, e começou a falar. E ele entregou-o à sua mãe.
16 Ne̱ kufu a nya bamo̱ ne̱ bo̱ bo̱ mfe̱ŋ‑ɔ pɛɛɛ, ne̱ baa kyo̱rɔ Wuribware̱. Ne̱ bo̱ yɛ, “Wuribware̱ kyaamɛɛ dabe̱ ko̱ a ba ane̱ ase̱. Wuribware̱ a ba a ɔ bo̱ mo̱rɔwe̱ mò̱ ase̱sɛ.”
16 E a todos sobreveio o temor, e eles glorificavam a Deus, dizendo: Um grande profeta se levantou entre nós, e que Deus visitou o seu povo.
17 Ne̱ Yeesuu ase̱ŋ a yɔ e̱maŋ ne̱ e̱ maa mfe̱ŋ‑ɔ‑rɔ na ifuri amo̱ pɛɛɛ se̱.
17 E este rumor sobre ele se espalhou por toda a Judeia, e por toda a região ao redor.
18 — ausente —
18 E os discípulos de João relataram-lhe todas estas coisas.
19 — ausente —
19 E João, chamando a si dois dos seus discípulos, enviou-os a Jesus, dizendo: És tu aquele que deveria vir, ou devemos aguardar por outro?
20 Amo̱ fe̱raa bamo̱ a yɔ Yeesuu ase̱‑ɔ, ne̱ baa bise mò̱ fe̱yɛ, “Yohanee Osuubɔpo̱‑ɔ ya suŋ ane̱ na ane̱ bo̱ bise fo̱ fe̱yɛ fo̱ e̱ gye̱ Kristoo ne̱ ɔ yɛ ɔ ba a ɔ bo̱ le̱e̱ Wuribware̱ ase̱‑ɔ ɔɔɔ, bɛɛɛ se̱sɛ baŋbaŋ ko̱ be̱e̱ ɔ bo̱‑rɔ ne̱ ane̱ ke̱e̱ mò̱ kpa aaa?”
20 Quando aqueles homens chegaram junto dele, disseram: João, o Batista, enviou-nos, dizendo: És tu aquele que deveria vir, ou devemos aguardar por outro?
21 Saŋ amo̱ mɔ‑ɔ, Yeesuu a kyɔ kya alɔpo̱ bwe̱e̱tɔ na bamo̱ ne̱ ibrisi te bamo̱ se̱‑ɔ. Ate̱napo̱ pɛɛɛ, oo buŋŋi bamo̱ akatɔ.
21 E, na mesma hora, ele curou a muitos de suas enfermidades, e males, e espíritos malignos, e a muitos que eram cegos ele deu a visão.
22 To, ne̱ ɔɔ be̱ŋŋaa Yohanee Osuubɔpo̱ a mbɔɔ‑ɔ fe̱yɛ, “Mo̱nꞌ kiŋŋi nare̱ ya tɔwe̱ ke̱tɔ ne̱ mo̱ne̱ a nu mo̱ e̱ tɔwe̱, na ke̱tɔ ne̱ mo̱ne̱ a ŋu mo̱ e̱ waa‑ɔ gywii Yohanee. Fe̱yɛ ane̱ŋ ne̱ Wuribware̱ kyaamɛɛ ko̱ a kyo̱rɛɛ waa abware̱se̱ŋ wo̱re̱‑ɔ‑rɔ bo̱ le̱e̱ mò̱ ne̱ ɔ ba a ɔ bo̱ ba‑ɔ kuŋu si ase̱ŋ‑ɔ, amo̱ e̱ gye̱ fe̱yɛ, mbe̱yɔmɔ ate̱napo̱ ke̱e̱, ne̱ agyabɔɔ naa, ne̱ abwatɔpo̱ ke̱bwatɔ a lo̱we̱, ne̱ akpawu i nu ase̱ŋ, ne̱ bamo̱ ne̱ baa wu‑o a kyiŋŋi, ne̱ atiripo̱ i nu ase̱ŋ timaa‑o.
22 Então, Jesus respondendo, disse-lhes: Ide, e anunciai a João as coisas que ouvis e vedes: que os cegos veem, os coxos andam, os leprosos são purificados, os surdos ouvem, os mortos são ressuscitados, e aos pobres é pregado o evangelho.
23 Ɔko̱ ne̱ ɔ maa yɔwe̱ ko̱kɔɔre̱ mo̱ gyi‑o e̱ nya ŋyure.”
23 E abençoado é aquele que não se ofender em mim.
24 Saŋ ne̱ Yohanee Osuubɔpo̱ a mbɔɔ‑ɔ a kiŋŋi bo̱ yii‑o, ne̱ Yeesuu a le̱e̱ ɔ tɔwe̱ Yohanee ase̱ŋ o gywii ase̱sɛ bwe̱e̱tɔ ne̱ bo̱ gya mò̱ se̱‑ɔ. Ɔ yɛ, “Saŋ ne̱ mo̱ne̱ a yɔ Yohanee ase̱ kimukee‑ro‑o, nte̱tɔ ne̱ mo̱ne̱ a yɔ a mo̱nꞌ ya de̱e̱re̱? Ɔko̱ ne̱ o kyurowi mò̱ mfɛɛre̱ fe̱yɛ ane̱ŋ ne̱ e̱fa i kpeere ŋ yɔ mfe̱e̱ na mfe̱e̱ saŋ ne̱ afwii e̱ da mmo̱‑ɔ ne̱ mo̱ne̱ a ya de̱e̱re̱ aaa?
24 E quando os mensageiros de João partiram, ele começou a falar à multidão acerca de João: O que fostes ver no deserto? Uma cana agitada pelo vento?
25 Nte̱tɔ ne̱ mo̱ne̱ a le̱e̱ a mo̱nꞌ ya de̱e̱re̱? Se̱sɛ ne̱ o buŋ waagya timaa‑o ne̱ mo̱ne̱ a yɔ a mo̱nꞌ ya de̱e̱re̱ aaa? Ase̱sɛ ne̱ bo̱ buŋ ane̱ŋ a atɔ ne̱ bamo̱ kakye̱na‑rɔ bo̱ kɔne̱‑ɔ gye̱ atɔ awuye ne̱ bo̱ te e̱lɔŋ dame̱naŋsɛ dabe̱ dabe̱‑rɔ‑ɔ.
25 Mas o que fostes ver? Um homem trajado de roupas delicadas? Eis que aqueles que vestem roupas esplêndidas, e vivem em delícias, estão nos tribunais reais.
26 Mo̱nꞌ tɔwe̱ gywii mo̱, nsɛ ne̱ mo̱ne̱ a yɔ a mo̱nꞌ ya de̱e̱re̱? Wuribware̱ kyaamɛɛ aaa? Kase̱ŋtiŋ ne̱e̱, amaa n gye̱ Wuribware̱ kyaamɛɛ‑ɔ wo̱re̱ ne̱ mo̱ne̱ a ya ŋu. Mo̱ne̱ a ŋu ɔko̱ na ɔ kyɔ bo̱ tii si.
26 Mas o que fostes ver? Um profeta? Sim, eu vos digo, e muito mais do que um profeta.
27 A le̱e̱ fe̱yɛ Yohanee Osuubɔpo̱‑ɔ ase̱ŋ ne̱ baa kyo̱rɛɛ waa abware̱se̱ŋ wo̱re̱‑ɔ‑rɔ fe̱yɛ Wuribware̱ e̱ tɔwe̱ o gywii Kristoo fe̱yɛ,
27 Este é aquele, de quem está escrito: Eis que eu envio o meu mensageiro diante da tua face, que preparará diante de ti o teu caminho.
28 Ne̱ Yeesuu a tɔwe̱ bo̱ tii si fe̱yɛ, “Mo̱ e̱ tɔwe̱ mo̱ i gywii mo̱ne̱ fe̱yɛ se̱sɛ ko̱ mo̱ŋ kye̱na swe̱e̱re̱ mɔ se̱ ne̱ ɔ kyɔ Yohanee Osuubɔpo̱‑ɔ, amaa mò̱ ne̱ ɔ gye̱ kagyingyii Wuribware̱ se̱ a kuwure‑o‑ro kyɔ Yohanee.”
28 E eu vos digo: Que entre os nascidos de mulher, não há maior profeta do que João, o Batista; mas aquele que é o menor no reino de Deus é maior do que ele.
29 Ase̱sɛ‑ɔ pɛɛɛ, fɔŋfɔŋ leŋpoo akɔɔre̱po̱‑ɔ, a nu ane̱ŋ ne̱ Yeesuu a tɔwe̱ Yohanee Osuubɔpo̱‑ɔ ase̱ŋ‑ɔ, ne̱ bamo̱ akatɔ a gyi, ne̱ bo̱ yɛ Wuribware̱ bware. Ase̱sɛ mɔ ne̱ baa tɔwe̱ ane̱ŋ‑ɔ gye̱ bamo̱ ne̱ Yohanee a bɔ asuu‑o ne̱e̱.
29 E todo o povo que o ouviu e os publicanos, tendo sido batizados com o batismo de João, justificaram a Deus.
30 Amaa Farisii awuye‑o na Wuribware̱ mbraa akaapo̱po̱‑ɔ e̱ gye̱ bamo̱ ne̱ bamo̱ fe̱raa baa kine kpa ne̱ Wuribware̱ e̱ bo̱rɔ se̱ a ɔ bo̱ mo̱rɔwe̱ ase̱sɛ‑ɔ, ne̱ baa kine fe̱yɛ Yohanee bɔ bamo̱ asuu‑o.
30 Mas os fariseus e os intérpretes da lei rejeitaram o conselho de Deus contra si mesmos, não tendo sido batizados por ele.
31 Ne̱ Yeesuu a kya se̱ ɛ, “Mbe̱yɔmɔ, nte̱tɔ ne̱ mo̱ e̱ nya a m bo̱ biri ndɔɔ a ase̱sɛ‑ɔ ne̱e̱? E̱me̱ne̱ ne̱ bo̱ du?
31 E disse o Senhor: A quem, pois, eu compararei os homens desta geração, e a quem eles são semelhantes?
32 Bo̱ du ne̱e̱ fe̱yɛ ŋyaagyi a te ba soori ko̱lɔŋde̱ se̱, ne̱ bamo̱ katuŋ ko̱ e̱ fɛɛ‑rɔ ba kyo̱ŋwe̱ katuŋ ko̱ fe̱yɛ,
32 Eles são semelhantes às crianças que, assentadas nas praças, chamam umas às outras, e dizem: Tocamo-vos flauta, e não dançastes; cantamo-vos murmurações, e não lamentastes.
33 To, Yohanee Osuubɔpo̱‑ɔ a ba‑ɔ, ɔɔ kra ako̱ŋ, ne̱ oo kisi nta kunuu, ne̱ mo̱ne̱ yɛ, ‘Ɔbɔnsam te mò̱ se̱.’
33 Porque veio João, o Batista, que não comia pão nem bebia vinho, e dizeis: Ele tem um demônio.
34 Amaa mo̱, dimaadi mò̱ gyi‑o, a ba, ne̱ mo̱ a gyi nuu fe̱raa, ne̱ mo̱ne̱ be̱e̱ mo̱ne̱ yɛ, ‘Mo̱nꞌ ke̱e̱ ɔnyare̱ amo̱, ɔ gye̱ oteesekpapo̱, na ɔtanuupo̱, na leŋpoo akɔɔre̱po̱ bamo̱ nyare̱, na e̱bɔye̱ awaapo̱ bamo̱ nyare̱ ne̱e̱.’
34 Veio o Filho do homem, comendo e bebendo, e dizeis: Eis aí um homem comilão e bebedor de vinho, amigo dos publicanos e pecadores.
35 Amaa fo̱ ya ŋu ɔko̱ ne̱ mò̱ e̱ gya Wuribware̱ a kanyiase̱ŋ a e̱kpa‑ɔ se̱‑ɔ, fo̱ i ŋu fe̱yɛ mò̱ kanyiase̱ŋ‑ɔ gye̱ kase̱ŋtiŋ.”
35 Mas a sabedoria é justificada por todos os seus filhos.
36 Ne̱ Farisii awuye‑o ɔko̱ ne̱ ba te̱e̱ mò̱ ɛ Simɔŋ‑ɔ a nyiŋŋi Yeesuu fe̱yɛ ɔ ba mò̱ aye̱ bo̱ gyi ateese. Ne̱ ɔɔ yɔ mfe̱ŋ ya kye̱na a o gyi.
36 E um dos fariseus desejava que ele comesse com ele. E ele entrando na casa do fariseu, reclinou-se à mesa.
37 Amɔ saŋ amo̱ ɔkye̱e̱ ko̱ mɔ bo̱ maŋ‑ɔ‑rɔ mfe̱ŋ, ne̱ ɔ gye̱ e̱bɔye̱ ɔwaapo̱. Ne̱ oo nu fe̱yɛ Yeesuu a ba Farisiinyi amo̱ aye̱ o gyi. Amo̱se̱‑ɔ ne̱ ɔɔ kpa mò̱ laŋpe̱ŋtaa bo̱ bo̱rɔ kalɔgyii ko̱ ne̱ baa baa kibu ko̱ ne̱ ba te̱e̱ ke̱mo̱ ɛ alabase̱taa‑ɔ bo̱ waa‑ɔ baa mfe̱ŋ.
37 E eis que uma mulher da cidade, que era uma pecadora, sabendo que Jesus estava à mesa na casa do fariseu, trouxe um vaso de alabastro com unguento,
38 Amo̱ a gye̱ Yudaa awuye mbraa‑ɔ se̱, ne̱ bo̱ da ba gyi. Ne̱ ɔkye̱e̱‑ɔ a bo̱ ye̱re̱ Yeesuu ayaa ase̱. Ne̱ o su o de mò̱ akyukyu ɔ pɔ mò̱ ayaapapaa. Ne̱ ŋkee ɔɔ ba mò̱ ipwii bo̱ kpɛɛ akyukyu‑o Yeesuu ayaapapaa‑ɔ se̱, ne̱ ŋkee ɔɔ kyo̱kywe̱e̱ amo̱ se̱, ne̱ oo twiiri laŋpe̱ŋtaa‑ɔ bo̱ we̱e̱ se̱.
38 e ficando atrás de seus pés chorando, começou a derramar lágrimas sobre os seus pés, e enxugava-lhos com os cabelos da sua cabeça, e beijava-lhe os pés, e ungia-os com o unguento.
39 Ne̱ Farisiinyi ne̱ Yeesuu te mò̱ lɔŋ‑nɔ‑ɔ a ŋu ane̱ŋ‑ɔ, ne̱ ɔɔ fa mò̱ mfɛɛre̱‑rɔ fe̱yɛ, “Ɔnyare̱ mɔ dɛɛ ɔ gye̱ Wuribware̱ kyaamɛɛ kase̱ŋtiŋ ne̱e̱, weetee o ŋu ke̱tɔ ne̱ ɔkye̱e̱ mɔ ne̱ ɔ dabo̱rɔ mò̱‑ɔ gye̱‑ɔ. Na o ŋu ane̱ŋ ne̱ ɔkye̱e̱ mɔ te ɔ waa e̱bɔye̱‑ɔ.”
39 Ora, quando o fariseu que o havia convidado viu isto, falava consigo, dizendo: Se este homem fosse profeta, saberia quem e que tipo de mulher é esta que o toca; pois ela é uma pecadora.
40 Amo̱ fe̱raa ne̱ Yeesuu a tɔwe̱ fe̱yɛ, “Simɔŋ, n de ko̱tɔko̱ a n tɔwe̱ gywii fo̱.”
40 E respondendo, Jesus disse-lhe: Simão, eu tenho algo a dizer-te. E ele disse: Mestre, diga.
41 Ne̱ Yeesuu a tɔwe̱ fe̱yɛ, “Anyare̱ anyɔ ko̱ e̱ bo̱‑rɔ. Ne̱ bo̱ de atɔ wuye ko̱, ne̱ o de mò̱ atanne̱ ɔ para ase̱sɛ‑ɔ ko̱kɔ. Bamo̱ ɔko̱ de mò̱ ko̱kɔ siidii ŋkpe̱ŋ nnuu, ne̱ ɔko̱‑ɔ mɔ de siidii alafa anuu.
41 Havia um certo credor que tinha dois devedores; um lhe devia quinhentos denários, e outro cinquenta.
42 Bamo̱ anyɔ‑ɔ mɔ pɛɛɛ mo̱ŋ taare̱ ko̱kɔ‑ɔ ka, amo̱se̱ se̱‑ɔ ne̱ ɔɔ taa bo̱ ke bamo̱. To, bamo̱ abɛɛ anyɔ mɔ‑rɔ, nsɛ e̱ gye̱ ne̱ mò̱ akatɔ i gyi atɔ wuye amo̱ se̱ bwe̱e̱tɔ‑ɔ ne̱e̱?”
42 E, não tendo eles com que pagar, perdoou a ambos. Dize, pois, qual deles o amará mais?
43 Ne̱ Simɔŋ Farisiinyi‑o a be̱ŋŋaa fe̱yɛ, “Mo̱ e̱ kɔɔre̱ a n gyi fe̱yɛ mò̱ ne̱ mò̱ ko̱kɔ kyɔ bwe̱e̱tɔ, ne̱ ɔɔ taa bo̱ ke mò̱‑ɔ.”
43 E Simão, respondendo, disse: Eu suponho que é aquele a quem mais perdoou. E ele lhe disse: Tu julgaste corretamente.
44 Amo̱ fe̱raa ne̱ oo buruwaa de̱e̱re̱ ɔkye̱e̱ amo̱ a keri‑o, ne̱ ɔɔ tɔwe̱ gywii Simɔŋ fe̱yɛ, “Fo̱ a ŋu ɔkye̱e̱ mɔ aaa? Mo̱ a ba fo̱ aye̱‑ɔ, fo̱ mo̱ŋ kra mo̱ nɛɛnɛɛ, fe̱yɛ fo̱ mo̱ŋ sa mo̱ nkyu na m bo̱ fwe̱e̱ ayaapapaa se̱, amaa ɔkye̱e̱‑ɔ fe̱raa a ba mo̱ akyukyu bo̱ fwe̱e̱ mo̱ ayaapapaa se̱, ne̱ ɔɔ ba mò̱ ipwii bo̱ kpɛɛ amo̱ se̱.
44 E, voltando-se para a mulher, disse a Simão: Vês tu esta mulher? Eu entrei em tua casa, e não me deste água para os pés; mas esta derramou lágrimas sobre os meus pés, e os enxugou com os cabelos de sua cabeça.
45 Fo̱ mo̱ŋ kyo̱kywe̱e̱ mo̱ ke̱daabɔŋ bo̱ sa mo̱ aŋsɛ na ke̱ba, amaa ɔkye̱e̱‑ɔ fe̱raa mo̱ŋ yɔwe̱ mo̱ ayaapapaa se̱ ko̱kyo̱kywe̱e̱ le̱e̱ hare̱e̱ saŋ ne̱ mo̱ a ba mfe̱e̱‑ɔ.
45 Tu não me beijaste, mas esta mulher desde que entrou, não parou de beijar os meus pés.
46 Fo̱ mo̱ŋ kyiine mo̱ kuŋu‑ro mfɔ, amaa mò̱ fe̱raa a twiiri laŋpe̱ŋtaa we̱e̱ mo̱ ayaapapaa se̱.
46 Tu não ungiste a minha cabeça com óleo; mas esta mulher com unguento ungiu os meus pés.
47 Amo̱se̱‑ɔ mo̱ e̱ tɔwe̱ mo̱ i gywii fo̱ fe̱yɛ, hare̱e̱ ɔkye̱e̱ mɔ e̱bɔye̱ a kyɔ gbaa ooo, Wuribware̱ a taa e̱mo̱ pɛɛɛ bo̱ ke mò̱. Ke̱kpa de̱maŋte̱ ne̱ ɔ kpa mo̱‑ɔ e̱ gye̱ ne̱ ke̱ e̱ kaapo̱ fe̱yɛ Wuribware̱ a taa mò̱ e̱bɔye̱‑ɔ bo̱ ke mò̱. Amaa ɔko̱ ne̱ ɔɔ waa e̱bɔye̱ kafwe̱e̱ ne̱ Wuribware̱ a taa bo̱ ke mò̱‑ɔ e̱ kpa Wuribware̱ kafwe̱e̱ ne̱e̱.”
47 Por isso, eu te digo: Os pecados dela, que são muitos, lhe são perdoados, porque ela muito amou; mas a quem pouco é perdoado, pouco ama.
48 Ne̱ Yeesuu a tɔwe̱ gywii ɔkye̱e̱‑ɔ fe̱yɛ, “Mo̱ a taa fo̱ e̱bɔye̱ bo̱ ke fo̱.”
48 E disse-lhe: Os teus pecados são perdoados.
49 Ne̱ bamo̱ ne̱ bamo̱ aa Yeesuu i gyi‑o wo̱re̱ wo̱re̱ e̱ tɔwe̱ ba gywii abɛɛ fe̱yɛ, “Ɔnyare̱ mɔ e̱ fa fe̱yɛ ɔ gye̱ nsɛ, ne̱ hare̱e̱ o de ase̱sɛ e̱bɔye̱ o ke bamo̱?”
49 E os que estavam à mesa começaram a dizer entre si: Quem é este, que também perdoa pecados?
50 Amaa Yeesuu a be̱e̱ tɔwe̱ gywii ɔkye̱e̱‑ɔ ne̱e̱ fe̱yɛ, “Fo̱ a kɔɔre̱ mo̱ gyi‑o si‑o, Wuribware̱ a mo̱rɔwe̱ fo̱. To, nare̱ dame̱naŋsɛ.”
50 E ele disse à mulher: A tua fé te salvou; vai em paz.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 7, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.