Lucas 1
Abware̱se̱ŋ Wo̱re̱-ɔ (NCUNT) vs NAA
1 — ausente —
1 Visto que muitos já empreenderam uma narração coordenada dos fatos que entre nós se realizaram,
2 — ausente —
2 conforme nos transmitiram os que desde o princípio foram deles testemunhas oculares e ministros da palavra,
3 — ausente —
3 igualmente a mim pareceu bem, depois de cuidadosa investigação de tudo desde a sua origem, dar-lhe por escrito, excelentíssimo Teófilo, uma exposição em ordem,
4 — ausente —
4 para que você tenha plena certeza das verdades em que foi instruído.
5 To, saŋ ne̱ Hɛrɔd gye̱ Yude̱ya swe̱e̱re̱ se̱ owure‑o, Wuribware̱ ɔlɔŋŋɔpo̱ ko̱ mɔ bo̱‑rɔ ne̱ ba te̱e̱ mò̱ ɛ Sakariya. Ɔɔ le̱e̱ Isireelii awuye bo̱ko̱ ne̱ bo̱ gye̱ Wuribware̱ alɔŋŋɔpo̱ pɛɛɛ a kasuro‑o‑ro. Kasuro mɔ ne̱ baa ke‑ro mbuno si mbuno si‑o. Sakariya mɔ gye̱ mbuno‑o‑ro kako̱ ne̱ ba te̱e̱ kamo̱ ɛ Abiya‑o kigyi. Mò̱ ka ne̱ ba te̱e̱ ɛ Ilisabɛt ne̱ mò̱ gbaa a le̱e̱ kasuro‑o‑ro dɛɛ.
5 Nos dias de Herodes, rei da Judeia, houve um sacerdote chamado Zacarias, do turno de Abias. A mulher dele era das filhas de Arão e se chamava Isabel.
6 Abɛɛ anyɔ mɔ kakye̱na‑rɔ a waa Wuribware̱ daŋ, a le̱e̱ fe̱yɛ baa gya mò̱ mbraa‑ɔ pɛɛɛ se̱ kyɛɛkyɛɛ.
6 Ambos eram justos diante de Deus, vivendo de forma irrepreensível em todos os preceitos e mandamentos do Senhor.
7 Amaa bo̱ mo̱ŋ de gyi, a le̱e̱ fe̱yɛ Ilisabɛt maa ko̱we̱. Amɔ bamo̱ anyɔ‑ɔ pɛɛɛ a kyɔ be̱re̱ lo̱we̱.
7 Eles não tinham filhos, porque Isabel era estéril, e os dois já tinham idade avançada.
8 — ausente —
8 E aconteceu que, enquanto Zacarias exercia o sacerdócio diante de Deus na ordem do seu turno, coube-lhe por sorteio,
9 — ausente —
9 segundo o costume sacerdotal, entrar no santuário do Senhor para queimar o incenso.
10 Saŋ a fo̱, ne̱ oo lwee mfe̱ŋ ɔ ye̱re̱ ɔ kywɛɛ nyoŋku ɔ sa Wuribware̱‑ɔ, na lamaŋ‑ɔ mɔ ye̱re̱ kawu ba ko̱re̱ ke̱bware̱ko̱re̱.
10 Durante esse tempo, toda a multidão do povo permanecia na parte de fora, orando.
11 Nyoŋku mɔ bo̱ kakyaŋse̱gyii ne̱ ka ye̱re̱ lɔŋŋɔkpa se̱‑ɔ‑rɔ ɔ kywɛɛ. Ne̱ Sakariya ye̱re̱ lɔŋŋɔkpa‑ɔ akatɔ‑rɔ. Puri amo̱‑rɔ ne̱ Wuribware̱ kabɔɔ ko̱ a le̱e̱ mò̱ se̱, na ɔ ye̱re̱ mò̱ kigyisesare̱e̱ se̱.
11 E eis que apareceu a Zacarias um anjo do Senhor, em pé, à direita do altar do incenso.
12 Amɔ Sakariya a ŋu Wuribware̱ kabɔɔ amo̱ ane̱ŋ‑ɔ, ne̱ mò̱ duŋ a te̱ŋ mò̱, ne̱ kufu a nya mò̱.
12 Ao vê-lo, Zacarias ficou assustado, e o temor se apoderou dele.
13 Ne̱ Wuribware̱ kabɔɔ‑ɔ yɛ,
13 O anjo, porém, lhe disse: — Não tenha medo, Zacarias, porque a sua oração foi ouvida. Isabel, sua esposa, dará à luz um filho, a quem você dará o nome de João.
14 Mò̱ ya ko̱we̱ mò̱, a sa a fo̱ akatɔ gyi bwe̱e̱tɔ
14 Você ficará alegre e feliz, e muitos ficarão contentes com o nascimento dele.
15 a le̱e̱ fe̱yɛ o kii se̱sɛ dabe̱ a ɔ bo̱ sa Wuribware̱.
15 Pois ele será grande diante do Senhor, não beberá vinho nem bebida forte, e será cheio do Espírito Santo, já desde o ventre materno.
16 Na ɔ kpɔwe̱ ane̱ Isireelii awuye
16 Ele converterá muitos dos filhos de Israel ao Senhor, seu Deus.
17 Na ɔ nya ke̱yaale̱ŋ le̱e̱ Wuribware̱ a kufwiiŋe timaa‑o ase̱,
17 E irá adiante do Senhor no espírito e poder de Elias, para converter o coração dos pais aos filhos, converter os desobedientes à prudência dos justos e habilitar para o Senhor um povo preparado.
18 Ne̱ Sakariya a bise Wuribware̱ kabɔɔ‑ɔ fe̱yɛ, “Mo̱ aa mo̱ ka pɛɛɛ mɔ a be̱re̱. Ne̱ e̱me̱ne̱ ne̱ mo̱ e̱ waa a m bo̱ ŋu fe̱yɛ amo̱‑ɔ gye̱ kase̱ŋtiŋ ne̱e̱?”
18 Então Zacarias perguntou ao anjo: — Como terei certeza disso? Pois eu sou velho, e a minha mulher também já tem idade avançada.
19 Ne̱ ɔɔ be̱ŋŋaa fe̱yɛ, “Mo̱ e̱ gye̱ Gabriyɛl ne̱ ŋ ye̱re̱ Wuribware̱ fɔŋfɔŋ ase̱‑ɔ, ne̱ oo suŋ mo̱ fe̱yɛ m bo̱ tɔwe̱ ase̱ŋ kɔne̱kɔne̱sɛ mɔ gywii fo̱.
19 O anjo respondeu: — Eu sou Gabriel, que estou a serviço de Deus, e fui enviado para falar com você e lhe trazer esta boa notícia.
20 Amaa fo̱ a mo̱ŋ kɔɔre̱ mo̱ kase̱ŋtiŋ ase̱ŋ mɔ ne̱ amo̱ ke̱be̱e̱ maa paŋ‑ɔ se̱‑ɔ, fo̱ i kii kpawu na kamu ya bo̱ fo̱ ŋke nsi ne̱ mo̱ne̱ e̱ ko̱we̱ kayaagyi‑o, ne̱ fo̱ i ŋu fe̱yɛ ase̱ŋ ne̱ mo̱ a tɔwe̱ gywii fo̱‑ɔ e̱ ba kase̱ŋtiŋ‑o.”
20 Todavia, você ficará mudo e não poderá falar até o dia em que estas coisas vierem a acontecer, porque você não acreditou nas minhas palavras, as quais, no devido tempo, se cumprirão.
21 Saŋ mɔ pɛɛɛ na ase̱sɛ‑ɔ ye̱re̱ bo̱ gywii Sakariya, na ba fa ke̱tɔ se̱ ne̱ ɔɔ ko̱ŋ kyee Wuribware̱ suŋkpa‑ɔ bwe̱e̱tɔ ane̱ŋ‑ɔ.
21 O povo estava esperando Zacarias e admirava-se com a demora dele no santuário.
22 Saŋ ne̱ ɔɔ bo̱ le̱e̱‑ɔ, ne̱ ɔɔ ye̱re̱ ba asare̱e̱ bo̱ sa se̱ŋsa. Ne̱ baa pini fe̱yɛ Wuribware̱ a lee mò̱ e̱ye̱e̱ bo̱ kaapo̱ mò̱ mò̱ suŋkpa‑ɔ mfe̱ŋ, a le̱e̱ fe̱yɛ ɔ mo̱ŋ lɛɛ taare̱ yaye̱ kanɔ sa se̱ŋsa gywii bamo̱.
22 Quando Zacarias saiu, não lhes podia falar. Então entenderam que ele havia tido uma visão no santuário. E expressava-se por sinais e permanecia mudo.
23 Ŋke ne̱ Sakariya e̱ waa mò̱ kusuŋ Wuribware̱ suŋkpa‑ɔ a kyo̱ŋ‑ɔ, ne̱ ŋkee ɔɔ yɔ mò̱ aye̱.
23 Aconteceu que, terminados os dias do seu ministério, Zacarias voltou para casa.
24 Bo̱ fo̱ saŋ ko̱‑ɔ ne̱ mò̱ ka a nya kame, ne̱ ŋkee ɔɔ kwe̱e̱rɔ ke̱kyaŋ‑nɔ aferi anuu, na ɔ maa le̱e̱ kawu.
24 Passados esses dias, Isabel, a mulher de Zacarias, ficou grávida. E ela não saiu de casa durante cinco meses, dizendo:
25 Ne̱ ɔɔ tɔwe̱ gywii mò̱ e̱ye̱e̱ fe̱yɛ, “Ŋkee fe̱raa Wuribware̱ a kya mo̱‑rɔ, ne̱ ɔɔ be̱e̱ lee mo̱ le̱e̱ ipeere‑ro ase̱sɛ ase̱!”
25 — Foi isto o que o Senhor me fez, ao contemplar-me, para acabar com a minha vergonha diante das pessoas.
26 Amɔ Ilisabɛt a kame‑o aferi asiye‑o‑ro‑o, ne̱ Wuribware̱ a be̱e̱ suŋ mò̱ kabɔɔ Gabriyɛl fe̱yɛ ɔ yɔ Galile̱ya swe̱e̱re̱ se̱ a maŋ ko̱ ne̱ ba te̱e̱ mò̱ ɛ Nasarɛt‑ɔ‑rɔ,
26 No sexto mês, o anjo Gabriel foi enviado por Deus a uma cidade da Galileia, chamada Nazaré,
27 na ɔ yɔ kabregyii ko̱ ne̱ ba te̱e̱ mò̱ ɛ Mariya‑o ase̱. Kabregyii mɔ ne̱ baa ke̱re̱ mò̱ sa ɔnyare̱ ko̱ ne̱ ba te̱e̱ mò̱ ɛ Yo̱sɛf ne̱ ɔɔ le̱e̱ Yudaa awuye ɔde̱daapo̱ Deefid a kabuno‑o.
27 a uma virgem que estava comprometida a casar com um homem da casa de Davi, cujo nome era José. A virgem se chamava Maria.
28 Amo̱ fe̱raa kabɔɔ‑ɔ a yɔ kabregyii amo̱ ase̱ mfe̱ŋ ne̱ ɔ bo̱‑ɔ, ne̱ ɔɔ ka mò̱ kanɔ tɔwe̱ gywii mò̱ fe̱yɛ, “Wuribware̱ a gya fo̱ kamɛɛ, ne̱ oo yure fo̱.”
28 E, aproximando-se dela, o anjo disse: — Salve, agraciada! O Senhor está com você.
29 Ne̱ Mariya duŋ a te̱ŋ mò̱ bo̱ le̱e̱ ke̱tɔ ne̱ Wuribware̱ a kabɔɔ‑ɔ a tɔwe̱‑ɔ se̱, ne̱ ɔɔ fa mfɛɛre̱ kpo̱ne̱ fe̱yɛ o nu ke̱mo̱ ne̱ kabɔɔ amo̱ a tɔwe̱‑ɔ kaase̱ aaa.
29 Ela, porém, ao ouvir esta palavra, perturbou-se muito e pôs-se a pensar no que poderia significar esta saudação.
30 Ne̱ kabɔɔ amo̱ a tɔwe̱ gywii mò̱ fe̱yɛ,
30 Mas o anjo lhe disse: — Não tenha medo, Maria; porque você foi abençoada por Deus.
31 Fo̱ e̱ nya kame na fo̱ ko̱we̱ ɔnyare̱,
31 Você ficará grávida e dará à luz um filho, a quem chamará pelo nome de Jesus.
32 Na o kii se̱sɛ dabe̱, na bo̱ te̱e̱ mò̱ ɛ
32 Este será grande e será chamado Filho do Altíssimo. Deus, o Senhor, lhe dará o trono de Davi, seu pai.
33 Na o kii mo̱ne̱ ɔde̱daapo̱ Yakubu a ananagyi‑o
33 Ele reinará para sempre sobre a casa de Jacó, e o seu reinado não terá fim.
34 Ne̱ Mariya yɛ, “Mo̱ŋ nyi anyare̱, ne̱ e̱me̱ne̱ ne̱ a waa na a ba ane̱ŋ?”
34 Então Maria disse ao anjo: — Como será isto, se eu nunca tive relações com homem algum?
35 Ne̱ Wuribware̱ kabɔɔ‑ɔ mɔ yɛ,
35 O anjo respondeu: — O Espírito Santo virá sobre você, e o poder do Altíssimo a envolverá com a sua sombra; por isso, também o ente santo que há de nascer será chamado Filho de Deus.
36 Nu, fo̱ ko̱we̱bɛɛ Ilisabɛt ne̱ ɔɔ be̱re̱, ne̱ bo̱ yɛ ɔ maa ko̱we̱‑ɔ, de ɔnyare̱ kame. Kamo̱ aferi asiye ne̱e̱.
36 E Isabel, sua parenta, igualmente está grávida, apesar de sua idade avançada, sendo este já o sexto mês de gestação para aquela que diziam ser estéril.
37 Na sɛye̱ mo̱ŋ bo̱‑rɔ ne̱ Wuribware̱ maa taare̱ a ɔ waa!”
37 Porque para Deus não há nada impossível.
38 Ne̱ Mariya yɛ, “Wuribware̱ kabre e̱ gye̱ mo̱, amo̱se̱‑ɔ a waa sa mo̱ fe̱yɛ ane̱ŋ ne̱ fo̱ a tɔwe̱‑ɔ mɔ dɛɛ.” Ne̱ Wuribware̱ kabɔɔ amo̱ a le̱e̱ mò̱ ase̱.
38 Então Maria disse: — Aqui está a serva do Senhor; que aconteça comigo o que você falou. Então o anjo foi embora.
39 Ke̱tɔ mo̱ŋ kyee ne̱ Mariya a waa siraa, ne̱ ɔɔ da e̱ye̱e̱ se̱ yɔ Yude̱ya maŋ ko̱ ne̱ ɔ bo̱ abe̱e̱‑ɔ‑rɔ‑ɔ, mfe̱ŋ ne̱ Sakariya na mò̱ ka Ilisabɛt te‑o.
39 Naqueles dias, Maria se aprontou e foi depressa à região montanhosa, a uma cidade de Judá.
40 Ne̱ ɔɔ yɔ Sakariya lɔŋ‑nɔ ya ka Ilisabɛt kanɔ.
40 Entrou na casa de Zacarias e saudou Isabel.
41 Ilisabɛt ke̱de̱ŋ nu Mariya kanɔka‑ɔ, ne̱ kayaagyi ne̱ o de mò̱ kame‑o a dabo̱rɔ mò̱ e̱ye̱e̱ mò̱ nyi kame‑ro. Ne̱ Wuribware̱ a sa ne̱ mò̱ kufwiiŋe timaa‑o a le̱e̱ so̱so̱ bo̱ kye̱na Ilisabɛt se̱ puri amo̱‑rɔ.
41 Quando Isabel ouviu a saudação de Maria, a criança lhe estremeceu no ventre. Então Isabel ficou cheia do Espírito Santo.
42 Ne̱ Ilisabɛt a tɔwe̱ keŋkeŋ gywii Mariya fe̱yɛ,
42 E exclamou em alta voz: — Bendita é você entre as mulheres, e bendito o fruto do seu ventre!
43 Mo̱ a nya kuŋu timaa fe̱yɛ
43 E que grande honra é para mim receber a visita da mãe do meu Senhor!
44 Mo̱ a de̱ŋ nu fo̱ kanɔka‑ɔ,
44 Pois, logo que me chegou aos ouvidos a voz da saudação que você fez, a criança estremeceu de alegria dentro de mim.
45 Fo̱ a kɔɔre̱ gyi fe̱yɛ ke̱tɔ ne̱ Wuribware̱ a suŋ
45 Bem-aventurada a que creu, porque serão cumpridas as palavras que lhe foram ditas da parte do Senhor.
46 — ausente —
46 Então Maria disse: “A minha alma engrandece ao Senhor,
47 — ausente —
47 e o meu espírito se alegrou em Deus, meu Salvador,
48 — ausente —
48 porque ele atentou para a humildade da sua serva. Pois, desde agora, todas as gerações me considerarão bem-aventurada,
49 Bo̱ le̱e̱ atɔ dabe̱ ne̱ Ɔyaale̱ŋpo̱-Bware̱ a waa sa mo̱‑ɔ se̱,
49 porque o Poderoso me fez grandes coisas. Santo é o seu nome.
50 Le̱e̱ de̱daa‑ɔ bo̱ fo̱ mbe̱yɔmɔ
50 A sua misericórdia vai de geração em geração sobre os que o temem.
51 Ne̱ o teyi mò̱ ke̱sare̱e̱ dabe̱‑ɔ bo̱ waa atɔ dabe̱,
51 Agiu com o seu braço valorosamente; dispersou os que, no coração, alimentavam pensamentos soberbos.
52 Ɔɔ baa awure kaase̱,
52 Derrubou dos seus tronos os poderosos e exaltou os humildes.
53 Ɔɔ sa atiripo̱ atɔ timaa,
53 Encheu de bens os famintos e despediu vazios os ricos.
54 — ausente —
54 Amparou Israel, seu servo, a fim de lembrar-se da sua misericórdia
55 — ausente —
55 a favor de Abraão e de sua descendência, para sempre, como havia prometido aos nossos pais.”
56 Ne̱ Mariya a kye̱na mfe̱ŋ ka Ilisabɛt kanɔ waa aferi asa pwɛɛ ne̱ ɔɔ dɛɛ kiŋŋi yɔ pe̱.
56 Maria permaneceu cerca de três meses com Isabel e voltou para casa.
57 Ilisabɛt ko̱ko̱we̱ saŋ a fo̱‑ɔ, ne̱ ɔɔ ko̱we̱ ɔnyare̱.
57 Quando chegou o tempo de Isabel dar à luz, ela teve um filho.
58 Mò̱ akye̱nabɛɛpo̱ na mò̱ ako̱we̱bɛɛ a nu fe̱yɛ Wuribware̱ a waa atɔ timaa sa mò̱‑ɔ, ne̱ aa waa bamo̱ aa mò̱ kakatɔgyi.
58 Os vizinhos e parentes ouviram que o Senhor tinha usado de grande misericórdia para com Isabel e se alegraram com ela.
59 Bamo̱ a ko̱we̱ kayaagyi‑o, ke̱mo̱ kake buruwase̱po̱‑ɔ, ne̱ baa te̱ŋ mò̱ ko̱twe̱e̱tu, ne̱ bo̱ yɛ bo̱ ba mò̱ se̱ Sakariya ke̱nyare̱ bo̱ sa mò̱.
59 Aconteceu que, no oitavo dia, foram circuncidar o menino e queriam dar-lhe o nome de seu pai, Zacarias.
60 Ne̱ mò̱ nyi yɛ, “Daabii. Weetee mò̱ ke̱nyare̱ e̱ gye̱ Yohanee.”
60 Mas a mãe do menino disse: — De modo nenhum! Ele será chamado João.
61 Ne̱ baa be̱ŋŋaa mò̱ fe̱yɛ, “Ne̱e̱ bo̱ maa te̱e̱ mo̱ne̱ ako̱we̱bɛɛ‑ɔ ɔko̱ mɔ ane̱ŋ ɛ?”
61 Disseram-lhe: — Mas você não tem nenhum parente com esse nome!
62 Mò̱ se̱ a mo̱ŋ tɛɛ taare̱ sa se̱ŋsa‑ɔ se̱‑ɔ, ne̱ baa ba asare̱e̱ bo̱ bise mò̱ ke̱nyare̱ ne̱ ɔ kpa fe̱yɛ bo̱ bo̱ sa mò̱ gyi amo̱‑ɔ.
62 Fizeram sinais, perguntando ao pai do menino que nome queria que lhe dessem.
63 Ne̱ ɔɔ ba asare̱e̱ bo̱ tɔwe̱ fe̱yɛ bo̱ sa mò̱ kataabo̱o̱ ne̱ ba kyo̱rɛɛ se̱‑ɔ, ne̱ ɔɔ kyo̱rɛɛ fe̱yɛ, “Mò̱ ke̱nyare̱ e̱ gye̱ Yohanee.” Ne̱ e̱ye̱e̱ a kpe̱ŋ bamo̱ pɛɛɛ.
63 Então, pedindo uma tabuinha, ele escreveu: — O nome dele é João. E todos se admiraram.
64 Mò̱ a de̱ŋ kyo̱rɛɛ amo̱ puri amo̱‑rɔ lo̱we̱‑ɔ, ne̱ mò̱ kanɔ a buŋŋi, ne̱ ɔɔ be̱e̱ le̱e̱ ɔ sa se̱ŋsa, ne̱ ɔɔ me̱raa se̱ ɔ kyo̱rɔ Wuribware̱.
64 Imediatamente a boca de Zacarias se abriu e a língua se soltou. Então começou a falar, louvando a Deus.
65 Ne̱ aa waa mò̱ akye̱nabɛɛpo̱‑ɔ pɛɛɛ kufu, ne̱ ase̱ŋ amo̱ a lweero fo̱ Yude̱ya abe̱e̱‑ɔ‑rɔ a e̱maŋ‑ɔ ɔke̱maa se̱.
65 Todos os vizinhos deles ficaram possuídos de temor, e essas coisas foram divulgadas por toda a região montanhosa da Judeia.
66 Ɔke̱maa ne̱ oo nu ase̱ŋ amo̱‑ɔ a fa amo̱ mfɛɛre̱, ne̱ bo̱ yɛ, “Ntɔ se̱sɛ ne̱ kayaagyi mɔ e̱ ba a ɔ bo̱ kii‑o ne̱e̱?” A le̱e̱ fe̱yɛ ɔke̱maa a ŋu fe̱yɛ Wuribware̱ ke̱yaale̱ŋ bo̱ mò̱‑rɔ.
66 Todos os que as ouviram guardavam-nas no coração, dizendo: — O que virá a ser este menino? E a mão do Senhor estava com ele.
67 Ne̱ Wuribware̱ a kufwiiŋe timaa‑o a bo̱ ywe̱e̱ Sakariya si, ne̱ ɔɔ le̱e̱ ɔ tɔwe̱ ke̱tɔ ne̱ Wuribware̱ e̱ tɔwe̱ o gywii mò̱‑ɔ. Ne̱ ɔ yɛ,
67 Zacarias, o pai de João, cheio do Espírito Santo, profetizou, dizendo:
68 “Mo̱nꞌ sa a ane̱ Isireelii awuye
68 “Bendito seja o Senhor, Deus de Israel, porque visitou e redimiu o seu povo,
69 Ɔɔ sa ane̱ ɔmo̱rɔwe̱po̱ dabe̱
69 e nos suscitou plena e poderosa salvação na casa de Davi, seu servo,
70 — ausente —
70 como havia prometido, desde a antiguidade, por boca dos seus santos profetas,
71 — ausente —
71 para nos libertar dos nossos inimigos e das mãos de todos os que nos odeiam;
72 — ausente —
72 para usar de misericórdia com os nossos pais e lembrar-se da sua santa aliança
73 — ausente —
73 e do juramento que fez a nosso pai Abraão,
74 — ausente —
74 de conceder-nos que, livres das mãos de inimigos, o adorássemos sem temor,
75 — ausente —
75 em santidade e justiça diante dele, todos os nossos dias.
76 Ne̱ Sakariya a sa se̱ŋsa gywii mò̱ gyi‑o fe̱yɛ,
76 E você, menino, será chamado profeta do Altíssimo, porque precederá o Senhor, preparando-lhe os caminhos,
77 Na fo̱ ya tɔwe̱ gywii ane̱ ne̱ ane̱ gye̱ mò̱ ase̱sɛ‑ɔ fe̱yɛ,
77 para dar ao seu povo conhecimento da salvação, por meio da remissão dos seus pecados,
78 — ausente —
78 graças à profunda misericórdia de nosso Deus, pela qual nos visitará o sol nascente das alturas,
79 — ausente —
79 para iluminar os que jazem nas trevas e na sombra da morte, e dirigir os nossos pés pelo caminho da paz.”
80 Kayaagyi‑o a daŋ‑ɔ, ɔɔ nya kanyiase̱ŋ na daa timaa. Ne̱ ŋkee ɔɔ yɔ ya kye̱na kimukee‑ro ane̱ŋ‑aaa, bo̱ fo̱ saŋ ne̱ o lee mò̱ e̱ye̱e̱ ifuri bo̱ kaapo̱ Isireelii awuye‑o.
80 O menino crescia e se fortalecia em espírito. E viveu nos desertos até o dia em que havia de manifestar-se a Israel.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 1, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.