Atos 16

Abware̱se̱ŋ Wo̱re̱-ɔ (NCUNT) vs VC

Sair da comparação
VC Versão Católica
1 Ne̱ Pɔɔl a yɔ De̱re̱be̱e̱ maŋ‑nɔ kyo̱ŋ yɔ Lisitra maŋ‑nɔ, mfe̱ŋ ne̱ Kristoonyi ko̱ ne̱ ba te̱e̱ mò̱ ɛ Timotii‑o bo̱‑ɔ. Mò̱ nyi gbaa gye̱ Kristoonyi ne̱e̱, ne̱ ɔ be̱e̱ ɔ gye̱ Yudaanyi. Amaa Timotii mò̱ se̱ fe̱raa gye̱ Griikinyi ne̱e̱.
1 Chegou a Derbe e depois a Listra. Havia ali um discípulo, chamado Timóteo, filho de uma judia cristã, mas de pai grego,
2 Timotii bware Kristoo akɔɔre̱gyipo̱ ne̱ bo̱ bo̱ Lisitra na Ikoniyum‑o pɛɛɛ ase̱.
2 que gozava de ótima reputação junto dos irmãos de Listra e de Icônio.
3 Pɔɔl a kpa fe̱yɛ mò̱ aa Timotii yɔ‑ɔ se̱‑ɔ, ne̱ ɔɔ te̱ŋ Timotii ko̱twe̱e̱tu. Ke̱tɔ se̱ ne̱ ɔɔ waa ane̱ŋ‑ɔ e̱ gye̱ fe̱yɛ Yudaa awuye ne̱ bo̱ te mfe̱ŋ‑ɔ nyi fe̱yɛ Timotii mò̱ se̱ gye̱ Griikinyi. Amo̱se̱‑ɔ bamo̱ ase̱ Timotii gbaa gye̱ Griikinyi ne̱e̱.
3 Paulo quis que ele fosse em sua companhia. Ao tomá-lo consigo, circuncidou-o, por causa dos judeus daqueles lugares, pois todos sabiam que o seu pai era grego.
4 Bamo̱ a naa e̱maŋ amo̱ se̱‑ɔ na ba kaapo̱ Kristoo awuye‑o mbraa ne̱ ayaa‑rɔ aye̱re̱po̱‑ɔ na asɔre̱e̱ abre̱sɛ ne̱ bo̱ bo̱ Yɛro̱salɛm maŋ‑nɔ‑ɔ a kyo̱rɛɛ sa bamo̱‑ɔ. Ne̱ baa tɔwe̱ gywii bamo̱ fe̱yɛ bo̱ gya ane̱ŋ a mbraa‑ɔ se̱.
4 Nas cidades pelas quais passavam, ensinavam que observassem as decisões que haviam sido tomadas pelos apóstolos e anciãos em Jerusalém.
5 Amo̱se̱‑ɔ ne̱ asɔre̱e̱ awuye‑o pɛɛɛ ko̱kɔɔre̱gyi a waa ko̱kyɔ, ne̱ ase̱sɛ bwe̱e̱tɔ a bo̱ tii bamo̱ se̱.
5 Assim as igrejas eram confirmadas na fé, e cresciam em número dia a dia.
6 Ne̱ baa bo̱rɔ kyo̱ŋ Firigiya na Galatiya e̱swe̱e̱re̱ se̱, a le̱e̱ fe̱yɛ Wuribware̱ a kufwiiŋe timaa‑o mo̱ŋ sa bamo̱ kpa fe̱yɛ bo̱ tɔwe̱ abware̱se̱ŋ swe̱e̱re̱ amo̱ pɛɛɛ ne̱ ba te̱e̱ ɛ Asiya‑o si.
6 Atravessando em seguida a Frígia e a província da Galácia, foram impedidos pelo Espírito Santo de anunciar a palavra de Deus na {província da} Ásia.
7 Saŋ ne̱ baa fo̱ Misiya swe̱e̱re̱ se̱‑ɔ, ne̱ baa kpa fe̱yɛ bo̱ kii bo̱rɔ kigyise si yɔ Bitiniya swe̱e̱re̱ se̱, amaa Yeesuu a kufwiiŋe‑o mo̱ŋ sa bamo̱ kpa.
7 Ao chegarem aos confins da Mísia, tencionavam seguir para a Bitínia, mas o Espírito de Jesus não o permitiu.
8 Amo̱se̱ se̱‑ɔ ne̱ baa kya se̱ bo̱rɔ Misiya swe̱e̱re̱ se̱ ane̱ŋ‑aaa, ne̱ baa bo̱ fo̱ ɔpo̱o̱ kɛɛ Trowas maŋ‑nɔ.
8 Depois de haverem atravessado rapidamente a Mísia, desceram a Trôade.
9 Ke̱mo̱ kanye, ne̱ Pɔɔl a ku dee fe̱yɛ ɔ de̱e̱re̱ bo̱ kyo̱ŋwe̱ Makedoniya swe̱e̱re̱ se̱ ne̱ ɔ bo̱ ɔpo̱o̱ nno̱ŋ a bo̱ŋbe̱‑ɔ se̱, na ɔnyare̱ ko̱ ye̱re̱ ɔ te̱e̱ mò̱ fe̱yɛ, “Ane̱ e̱ ko̱re̱ fo̱, ba mfe̱e̱ bo̱ kya ane̱‑rɔ.”
9 De noite, Paulo teve uma visão: um macedônio, em pé, diante dele, lhe rogava: Passa à Macedônia, e vem em nosso auxílio!
10 Pɔɔl a de̱ŋ ku dee amo̱‑ɔ, ne̱ ane̱ a waa siraa na ane̱ yɔ Makedoniya, a le̱e̱ fe̱yɛ ane̱ a fa mfɛɛre̱ fe̱yɛ Wuribware̱ e̱ gye̱ ne̱ ɔɔ te̱e̱ ane̱ fe̱yɛ ane̱ yɔ mfe̱ŋ ya tɔwe̱ ase̱ŋ timaa bo̱ le̱e̱ Yeesuu kuŋu si gywii ase̱sɛ ne̱ bo̱ bo̱ mfe̱ŋ‑ɔ.
10 Assim que teve essa visão, procuramos partir para a Macedônia, certos de que Deus nos chamava a pregar-lhes o Evangelho.
11 Ne̱ ane̱ a taa ko̱re̱e̱ le̱e̱ Trowas yɔ Samotrakee kwii si. Ke̱mo̱ kaye̱ ŋke‑o, ne̱ ane̱ a yɔ Niyapolis maŋ‑nɔ.
11 Embarcados em Trôade, fomos diretamente à Samotrácia e no outro dia a Neápolis;
12 Mfe̱ŋ ne̱ ane̱ a le̱e̱ ko̱re̱e̱‑ɔ‑rɔ ne̱ ane̱ a nare̱ ayaa‑rɔ yɔ Filipii ne̱ ɔ gye̱ Makedoniya swe̱e̱re̱ se̱ maŋ dabe̱‑ɔ se̱. Roma awuye ya pwɛɛ maŋ amo̱. Ne̱ bamo̱ pɛɛɛ gya Roma mbraa se̱. Ane̱ a gyi ŋke kafwe̱e̱ ko̱ mfe̱ŋ.
12 e dali a Filipos, que é a cidade principal daquele distrito da Macedônia, uma colônia {romana}. Nesta cidade nos detivemos por alguns dias.
13 Ane̱ a fo̱ mfe̱ŋ‑ɔ, kukyure kake ne̱ ke̱ gya se̱‑ɔ, ne̱ ane̱ a yɔ bo̱ŋ kɛɛ ya buwi kpa Yudaa awuye ne̱ bo̱ te maŋ‑ɔ‑rɔ a mfe̱ŋ ne̱ ba gyaŋŋe̱ ba suŋ Wuribware̱‑ɔ. Ne̱ ane̱ a to̱ bamo̱ a ko̱re̱ ke̱bware̱ko̱re̱ bo̱ŋ kɛɛ. Akye̱e̱ dooo e̱ bo̱ mfe̱ŋ. Ne̱ ane̱ a kye̱na, ne̱ ane̱ aa akye̱e̱‑ɔ a sa se̱ŋsa.
13 No sábado, saímos fora da porta para junto do rio, onde pensávamos haver lugar de oração. Aí nos assentamos e falávamos às mulheres que se haviam reunido.
14 Akye̱e̱ amo̱ ne̱ ane̱ a sa se̱ŋsa gywii‑o ɔko̱ ke̱nyare̱ e̱ gye̱ Lidiya. Ɔ gye̱ awaagya timaa ofepo̱ ne̱e̱, ne̱ ɔɔ le̱e̱ Tiyatira maŋ ne̱ ɔ bo̱ Asiya swe̱e̱re̱ se̱‑ɔ. Ɔkye̱e̱ amo̱ i suŋ Wuribware̱ nɛɛnɛɛ. Ne̱ Wuribware̱ a buŋŋi mò̱ mfɛɛre̱ na ɔ kɔɔre̱ ase̱ŋ ne̱ Pɔɔl e̱ tɔwe̱‑ɔ gyi.
14 Uma mulher, chamada Lídia, da cidade dos tiatirenos, vendedora de púrpura, temente a Deus, nos escutava. O Senhor abriu-lhe o coração, para atender às coisas que Paulo dizia.
15 Amo̱se̱‑ɔ ne̱ Lidiya na mò̱ lɔŋ‑nɔ awuye pɛɛɛ a bɔ asuu. Amo̱ kamɛɛ‑rɔ, ne̱ ɔɔ tɔwe̱ gywii ane̱ fe̱yɛ, “Mo̱ne̱ ya fa fe̱yɛ mo̱ a kɔɔre̱ Yeesuu gyi kase̱ŋtiŋ fe̱raa, mo̱nꞌ bo̱ so̱we̱ mo̱ lɔŋ‑nɔ.” Ne̱ ɔɔ po̱pɔre̱ ane̱, ne̱ ane̱ a yɔ.
15 Foi batizada juntamente com a sua família e fez-nos este pedido: Se julgais que tenho fé no Senhor, entrai em minha casa e ficai comigo. E obrigou-nos a isso.
16 Ŋke ŋko̱ ane̱ a yɔ ke̱bware̱ko̱re̱kpa‑ɔ, ne̱ ke̱nya kakye̱e̱sɛɛ ko̱ ne̱ kagyaa te mò̱ se̱‑ɔ, ne̱ amo̱se̱‑ɔ ɔ taare̱ ɔ tɔwe̱ ke̱tɔ ne̱ ke̱ e̱ waa nyaŋe̱‑ɔ a gyaŋŋaa ane̱. Ɔɔ nya atanne̱ bwe̱e̱tɔ bo̱ le̱e̱ mò̱ ŋkperi amo̱‑rɔ sa mò̱ anyaŋpe̱.
16 Certo dia, quando íamos à oração, eis que nos veio ao encontro uma moça escrava que tinha o espírito de Pitão, a qual com as suas adivinhações dava muito lucro a seus senhores.
17 Ne̱ ɔɔ gya ane̱ aa Pɔɔl se̱ ɔ fɛɛ‑rɔ ɔ gya se̱ fe̱yɛ, “Ase̱sɛ mɔ gye̱ Nyiŋkpe̱ŋ-kyo̱ŋ-atɔ‑pɛɛɛ-Bware̱ mò̱ ayaafɔre̱ ne̱e̱! Ba tɔwe̱ ane̱ŋ ne̱ ɔ taare̱ a ɔ mo̱rɔwe̱ mo̱ne̱‑ɔ ba gywii mo̱ne̱!”
17 Pondo-se a seguir a Paulo e a nós, gritava: Estes homens são servos do Deus Altíssimo, que vos anunciam o caminho da salvação.
18 Ɔɔ waa ane̱ŋ bo̱ gya ane̱ se̱ kyee. Ne̱ ŋkee Pɔɔl a nyite kpo̱ne̱, ne̱ oo buruwaa tɔwe̱ gywii kagyaa ne̱ ka te kakye̱e̱sɛɛ amo̱ se̱‑ɔ fe̱yɛ, “Yeesuu Kristoo ke̱nyare̱‑rɔ, ŋ yɛ fo̱ ko̱so̱ le̱e̱ kakye̱e̱sɛɛ amo̱ se̱!” Puri amo̱‑rɔ mfe̱ŋ ne̱ kagyaa amo̱ a ko̱so̱ le̱e̱ kakye̱e̱sɛɛ amo̱ se̱.
18 Repetiu isto por muitos dias. Por fim, Paulo enfadou-se. Voltou-se para ela e disse ao espírito: Ordeno-te em nome de Jesus Cristo que saias dela. E na mesma hora ele saiu.
19 Amɔ kakye̱e̱sɛɛ‑ɔ mò̱ anyaŋpe̱ a ŋu fe̱yɛ kpa ne̱ bo̱ ye̱re̱ se̱ ba nya atanne̱‑ɔ a lo̱we̱‑ɔ, ne̱ baa kra Pɔɔl na Silas, ne̱ baa gyiiri bamo̱ yaa iwurekpa.
19 Vendo seus amos que se lhes esvaecera a esperança do lucro, pegaram Paulo e Silas e levaram-nos ao foro, à presença das autoridades.
20 Ne̱ baa yaa bamo̱ Roma awuye ase̱ŋgyipo̱‑ɔ akatɔ‑rɔ, ne̱ bo̱ yɛ, “Ase̱sɛ mɔ gye̱ Yudaa awuye ne̱e̱, ne̱ ba waa ase̱ŋ bɔye̱ ane̱ maŋ‑ɔ‑rɔ.
20 Em seguida, apresentaram-nos aos magistrados, acusando: Estes homens são judeus; amotinam a nossa cidade.
21 E̱kpa ne̱ i kye ane̱ mbraa‑ɔ ne̱ ba kaapo̱. Ane̱ mɔ, ane̱ maa taare̱ a ane̱ gya bamo̱ e̱kpa‑ɔ se̱, na ane̱ waa ke̱tɔ ne̱ bamo̱ e̱kpa‑ɔ e̱ kaapo̱‑ɔ a le̱e̱ fe̱yɛ ane̱ gye̱ Roma awuye ne̱e̱.”
21 E pregam um modo de vida que nós, romanos, não podemos admitir nem seguir.
22 Amo̱ fe̱raa ne̱ ase̱sɛ ne̱ bo̱ ye̱re̱ mfe̱ŋ‑ɔ pɛɛɛ a tii bamo̱ bɛɛko̱‑ana se̱, ne̱ baa waa Pɔɔl na Silas awo̱re̱fɔɔ. Ne̱ ase̱ŋgyipo̱‑ɔ a lee Pɔɔl na Silas awaagya na e̱kaare̱, ne̱ baa sa kpa fe̱yɛ bo̱ da bamo̱ ko̱kyo̱kywe̱e̱.
22 O povo insurgiu-se contra eles. Os magistrados mandaram arrancar-lhes as vestes para açoitá-los com varas.
23 Bamo̱ a da bamo̱ ko̱kyo̱kywe̱e̱ bwe̱e̱tɔ lo̱we̱‑ɔ, ne̱ baa taa bamo̱ yaa tii, ne̱ bo̱ yɛ mò̱ ne̱ ɔ de̱e̱re̱ tiikpa amo̱ se̱‑ɔ twe̱e̱ ke̱kyaŋ‑ɔ‑rɔ nɛɛnɛɛ.
23 Depois de lhes terem feito muitas chagas, meteram-nos na prisão, mandando ao carcereiro que os guardasse com segurança.
24 Bamo̱ a sa mò̱ kanɔ ane̱ŋ‑ɔ se̱‑ɔ, ne̱ ɔɔ taa Pɔɔl na Silas waa ke̱kyaŋ amo̱ ke̱mo̱ ne̱ ke̱ bo̱ do̱dɔ‑rɔ‑ɔ‑rɔ, ne̱ ɔɔ da bamo̱ paŋ na e̱kpe̱e̱ mfe̱ŋ. Ne̱ ŋkee ɔɔ twe̱e̱‑rɔ nɛɛnɛɛ.Baa da Pɔɔl na Silas paŋ na e̱kpe̱e̱|src="IP05.tif" size="span" ref="Ayaa‑rɔ aye̱re̱po̱‑ɔ asuŋ 16.24–30"
24 Este, conforme a ordem recebida, meteu-os na prisão inferior e prendeu-lhes os pés ao cepo.
25 Amɔ waa kaye̱ nse̱na‑ɔ, ne̱ Pɔɔl na Silas a kyɔ le̱e̱ ba ko̱re̱ ke̱bware̱ko̱re̱ na ba waa asɔre̱e̱ iliŋ ba sa Wuribware̱. Na ase̱sɛ ne̱ bamo̱ gbaa baa tii bamo̱‑ɔ i nu bamo̱ ase̱.
25 Pela meia-noite, Paulo e Silas rezavam e cantavam um hino a Deus, e os prisioneiros os escutavam.
26 Puri amo̱‑rɔ mfe̱ŋ ne̱ swe̱e̱re̱ a le̱ŋkpaŋ keŋkeŋ, ne̱ aa le̱ŋkpaŋ akyaŋ ne̱ baa tii bamo̱ amo̱‑rɔ‑ɔ pɛɛɛ mɔ le̱e̱ amo̱ so̱so̱ yaa bo̱ fo̱ kaase̱. Mfe̱ŋ ne̱ akyaŋ amo̱ a e̱po̱ne̱‑ɔ pɛɛɛ a taye̱, ne̱ agbarabi ne̱ baa bo̱ ŋure ase̱sɛ ne̱ baa tii‑o bo̱ kya ke̱kyaŋ‑ɔ a saŋŋe̱ le̱e̱ ke̱kyaŋ‑ɔ se̱.
26 Subitamente, sentiu-se um terremoto tão grande que se abalaram até os fundamentos do cárcere. Abriram-se logo todas as portas e soltaram-se as algemas de todos.
27 Ne̱ ɔde̱e̱re̱se̱po̱‑ɔ a kyiŋŋi, ne̱ oo ŋu fe̱yɛ akyaŋ a e̱po̱ne̱‑ɔ a taye̱‑ɔ. Ne̱ ɔ fa ne̱e̱ fe̱yɛ ase̱sɛ‑ɔ pɛɛɛ a se̱re̱ le̱e̱ ne̱e̱. Amo̱se̱ se̱‑ɔ ne̱ oo gyiiri mò̱ ke̱paŋ lee a ɔ bo̱ mɔɔ mò̱ e̱ye̱e̱.
27 Acordou o carcereiro e, vendo abertas as portas do cárcere, supôs que os presos haviam fugido. Tirou da espada e queria matar-se.
28 Amaa Pɔɔl a faa‑rɔ keŋkeŋ ne̱e̱ fe̱yɛ, “Fo̱ ma mɔɔ fo̱ e̱ye̱e̱! Ane̱ pɛɛɛ bo̱ mfe̱e̱!”
28 Mas Paulo bradou em alta voz: Não te faças nenhum mal, pois estamos todos aqui.
29 Ne̱ ɔde̱e̱re̱se̱po̱ amo̱ a sa ne̱ baa baa mò̱ fetiri, ne̱ ɔɔ waa me̱naŋ lwee ke̱kyaŋ‑ɔ‑rɔ ya kpuni aŋurii Pɔɔl na Silas akatɔ‑rɔ na ɔ yo̱ŋ.
29 Então o carcereiro pediu luz, entrou e lançou-se trêmulo aos pés de Paulo e Silas.
30 Ne̱ oo lee bamo̱ baa kawu, ne̱ oo bise bamo̱ fe̱yɛ, “Abre̱sɛ, e̱me̱ne̱ ne̱ mo̱ e̱ waa a Wuribware̱ mo̱rɔwe̱ mo̱‑ɔ ne̱e̱?”
30 Depois os conduziu para fora e perguntou-lhes: Senhores, que devo fazer para me salvar?
31 Ne̱ baa be̱ŋŋaa mò̱ fe̱yɛ, “Fo̱ aa fo̱ lɔŋ‑nɔ awuye ya kɔɔre̱ ane̱ nyaŋpe̱ Yeesuu Kristoo gyi, Wuribware̱ e̱ mo̱rɔwe̱ mo̱ne̱.”
31 Disseram-lhe: Crê no Senhor Jesus e serás salvo, tu e tua família.
32 Ne̱ baa tɔwe̱ abware̱se̱ŋ gywii mò̱ aa mò̱ lɔŋ‑nɔ awuye pɛɛɛ.
32 Anunciaram-lhe a palavra de Deus, a ele e a todos os que estavam em sua casa.
33 Ke̱mo̱ kanye amo̱ dɛɛ ne̱ ɔde̱e̱re̱se̱po̱ amo̱ a ya ba nkyu bo̱ kpɛɛ bamo̱ e̱lɔ ne̱ baa nya bo̱ le̱e̱ ane̱ŋ ne̱ maŋ ase̱ŋgyipo̱‑ɔ a da bamo̱ ko̱kyo̱kywe̱e̱‑ɔ se̱. Ne̱ baa bɔ mò̱ aa mò̱ lɔŋ‑nɔ awuye asuu puri amo̱‑rɔ.
33 Então, naquela mesma hora da noite, ele cuidou deles e lavou-lhes as chagas. Imediatamente foi batizado, ele e toda a sua família.
34 Ne̱ ɔɔ yaa Pɔɔl na Silas mò̱ lɔŋ‑nɔ ya sa bamo̱ ateese, ne̱ baa gyi. Ne̱ mò̱ aa mò̱ lɔŋ‑nɔ awuye akatɔ a gyi, a le̱e̱ fe̱yɛ ŋkee fe̱raa baa kɔɔre̱ Wuribware̱ gyi.
34 Em seguida, ele os fez subir para sua casa, pôs-lhes a mesa e alegrou-se com toda a sua casa por haver crido em Deus.
35 Ke̱mo̱ kaye̱ ŋke‑o, ne̱ Roma awuye ase̱ŋgyipo̱‑ɔ a suŋ purisii awuye ya tɔwe̱ gywii ɔde̱e̱re̱se̱po̱‑ɔ ɛ, “Sa a anyare̱ amo̱ kpa a bo̱ nare̱.”
35 Quando amanheceu, os magistrados mandaram os lictores dizer: Solta esses homens.
36 Amo̱se̱ se̱‑ɔ, ne̱ ɔde̱e̱re̱se̱po̱ amo̱ a tɔwe̱ gywii Pɔɔl fe̱yɛ, “Ase̱ŋgyipo̱‑ɔ a suŋ bo̱ kyo̱ŋwe̱ fe̱yɛ n taye̱ mo̱ne̱. Amo̱se̱‑ɔ mo̱nꞌ nare̱, Wuribware̱ yaa mo̱ne̱ dame̱naŋsɛ.”
36 O carcereiro transmitiu essa mensagem a Paulo: Os magistrados mandaram-me dizer que vos ponha em liberdade. Saí, pois, e ide em paz.
37 Ne̱ Pɔɔl a tɔwe̱ gywii purisii awuye‑o fe̱yɛ, “Ane̱ mo̱ŋ waa ke̱se̱ŋ bɔye̱ ko̱ hare̱e̱ baa bu ane̱ ke̱pɔ, amaa bamo̱ mɔ baa da ane̱ ko̱kyo̱kywe̱e̱ lamaŋ‑nɔ, na ane̱ mɔ ane̱ gbaa ane̱ gye̱ Roma maŋ agyi ne̱e̱. Ne̱ baa tii ane̱ tiikpa. Ne̱ mbe̱yɔmɔ ba kpa a bo̱ kwe̱e̱rɔ taye̱ ane̱. Ane̱ maa sure! Roma awuye ase̱ŋgyipo̱‑ɔ fɔŋfɔŋ ba mfe̱e̱ na bo̱ bo̱ lee ane̱.”
37 Mas Paulo replicou: Sem nenhum julgamento nos açoitaram publicamente, a nós que somos cidadãos romanos, e meteram-nos no cárcere, e agora nos lançam fora ocultamente... Não há de ser assim! Mas venham e soltem-nos pessoalmente!
38 Ne̱ purisii awuye‑o a ya tɔwe̱ gywii Roma awuye ase̱ŋgyipo̱‑ɔ. Bamo̱ a nu fe̱yɛ Pɔɔl na Silas gye̱ Roma maŋ agyi ne̱e̱‑ɔ,† ne̱ kufu a nya bamo̱, a le̱e̱ fe̱yɛ baa waa bamo̱ bo̱rɔkraa.
38 Os lictores deram parte dessas palavras aos magistrados. Estes temeram, ao ouvir dizer que eram romanos.
39 Amo̱se̱ se̱‑ɔ, ne̱ baa ya waa bamo̱ kisiri, ne̱ baa taye̱ bamo̱, ne̱ baa ko̱re̱ bamo̱ fe̱yɛ bo̱ le̱e̱ maŋ‑ɔ‑rɔ.
39 Foram e lhes falaram brandamente. Pedindo desculpas, rogavam-lhes que se retirassem da cidade.
40 Ne̱ Pɔɔl na Silas a le̱e̱ tiikpa‑ɔ yɔ Lidiya lɔŋ‑nɔ. Mfe̱ŋ ne̱ bamo̱ aa bamo̱ ne̱ baa kɔɔre̱ Yeesuu gyi‑o a gyaŋŋe̱, ne̱ baa tɔwe̱ ase̱ŋ ne̱ a sa wɔre̱‑ɔ gywii bamo̱, ne̱ baa nare̱ bo̱ yii.
40 Saindo do cárcere, entraram em casa de Lídia, onde reviram e consolaram os irmãos. Depois partiram.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 16, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.