Atos 16

Abware̱se̱ŋ Wo̱re̱-ɔ (NCUNT) vs NVT

Sair da comparação
NVT Nova Versão Transformadora
1 Ne̱ Pɔɔl a yɔ De̱re̱be̱e̱ maŋ‑nɔ kyo̱ŋ yɔ Lisitra maŋ‑nɔ, mfe̱ŋ ne̱ Kristoonyi ko̱ ne̱ ba te̱e̱ mò̱ ɛ Timotii‑o bo̱‑ɔ. Mò̱ nyi gbaa gye̱ Kristoonyi ne̱e̱, ne̱ ɔ be̱e̱ ɔ gye̱ Yudaanyi. Amaa Timotii mò̱ se̱ fe̱raa gye̱ Griikinyi ne̱e̱.
1 Paulo foi primeiro a Derbe e depois a Listra, onde havia um jovem discípulo chamado Timóteo. A mãe dele era uma judia convertida, e o pai era grego.
2 Timotii bware Kristoo akɔɔre̱gyipo̱ ne̱ bo̱ bo̱ Lisitra na Ikoniyum‑o pɛɛɛ ase̱.
2 Os irmãos em Listra e em Icônio o tinham em alta consideração,
3 Pɔɔl a kpa fe̱yɛ mò̱ aa Timotii yɔ‑ɔ se̱‑ɔ, ne̱ ɔɔ te̱ŋ Timotii ko̱twe̱e̱tu. Ke̱tɔ se̱ ne̱ ɔɔ waa ane̱ŋ‑ɔ e̱ gye̱ fe̱yɛ Yudaa awuye ne̱ bo̱ te mfe̱ŋ‑ɔ nyi fe̱yɛ Timotii mò̱ se̱ gye̱ Griikinyi. Amo̱se̱‑ɔ bamo̱ ase̱ Timotii gbaa gye̱ Griikinyi ne̱e̱.
3 de modo que Paulo pediu que ele os acompanhasse em sua viagem. Em respeito aos judeus da região, providenciou que Timóteo fosse circuncidado antes de partirem, pois todos sabiam que o pai dele era grego.
4 Bamo̱ a naa e̱maŋ amo̱ se̱‑ɔ na ba kaapo̱ Kristoo awuye‑o mbraa ne̱ ayaa‑rɔ aye̱re̱po̱‑ɔ na asɔre̱e̱ abre̱sɛ ne̱ bo̱ bo̱ Yɛro̱salɛm maŋ‑nɔ‑ɔ a kyo̱rɛɛ sa bamo̱‑ɔ. Ne̱ baa tɔwe̱ gywii bamo̱ fe̱yɛ bo̱ gya ane̱ŋ a mbraa‑ɔ se̱.
4 Em toda cidade por onde passavam, instruíam os irmãos a seguirem as decisões tomadas pelos apóstolos e presbíteros em Jerusalém.
5 Amo̱se̱‑ɔ ne̱ asɔre̱e̱ awuye‑o pɛɛɛ ko̱kɔɔre̱gyi a waa ko̱kyɔ, ne̱ ase̱sɛ bwe̱e̱tɔ a bo̱ tii bamo̱ se̱.
5 Assim, as igrejas eram fortalecidas na fé e cresciam em número a cada dia.
6 Ne̱ baa bo̱rɔ kyo̱ŋ Firigiya na Galatiya e̱swe̱e̱re̱ se̱, a le̱e̱ fe̱yɛ Wuribware̱ a kufwiiŋe timaa‑o mo̱ŋ sa bamo̱ kpa fe̱yɛ bo̱ tɔwe̱ abware̱se̱ŋ swe̱e̱re̱ amo̱ pɛɛɛ ne̱ ba te̱e̱ ɛ Asiya‑o si.
6 Em seguida, Paulo e Silas viajaram pela região da Frígia e da Galácia, pois o Espírito Santo os impediu de pregar a palavra na província da Ásia.
7 Saŋ ne̱ baa fo̱ Misiya swe̱e̱re̱ se̱‑ɔ, ne̱ baa kpa fe̱yɛ bo̱ kii bo̱rɔ kigyise si yɔ Bitiniya swe̱e̱re̱ se̱, amaa Yeesuu a kufwiiŋe‑o mo̱ŋ sa bamo̱ kpa.
7 Então, chegando à fronteira da Mísia, tentaram ir para o norte, em direção à Bitínia, mas o Espírito de Jesus não permitiu.
8 Amo̱se̱ se̱‑ɔ ne̱ baa kya se̱ bo̱rɔ Misiya swe̱e̱re̱ se̱ ane̱ŋ‑aaa, ne̱ baa bo̱ fo̱ ɔpo̱o̱ kɛɛ Trowas maŋ‑nɔ.
8 Assim, seguiram viagem pela Mísia até o porto de Trôade.
9 Ke̱mo̱ kanye, ne̱ Pɔɔl a ku dee fe̱yɛ ɔ de̱e̱re̱ bo̱ kyo̱ŋwe̱ Makedoniya swe̱e̱re̱ se̱ ne̱ ɔ bo̱ ɔpo̱o̱ nno̱ŋ a bo̱ŋbe̱‑ɔ se̱, na ɔnyare̱ ko̱ ye̱re̱ ɔ te̱e̱ mò̱ fe̱yɛ, “Ane̱ e̱ ko̱re̱ fo̱, ba mfe̱e̱ bo̱ kya ane̱‑rɔ.”
9 Naquela noite, Paulo teve uma visão, na qual um homem da Macedônia em pé lhe suplicava: “Venha para a Macedônia e ajude-nos!”.
10 Pɔɔl a de̱ŋ ku dee amo̱‑ɔ, ne̱ ane̱ a waa siraa na ane̱ yɔ Makedoniya, a le̱e̱ fe̱yɛ ane̱ a fa mfɛɛre̱ fe̱yɛ Wuribware̱ e̱ gye̱ ne̱ ɔɔ te̱e̱ ane̱ fe̱yɛ ane̱ yɔ mfe̱ŋ ya tɔwe̱ ase̱ŋ timaa bo̱ le̱e̱ Yeesuu kuŋu si gywii ase̱sɛ ne̱ bo̱ bo̱ mfe̱ŋ‑ɔ.
10 Então decidimos partir de imediato para a Macedônia, concluindo que Deus nos havia chamado para anunciar ali as boas-novas.
11 Ne̱ ane̱ a taa ko̱re̱e̱ le̱e̱ Trowas yɔ Samotrakee kwii si. Ke̱mo̱ kaye̱ ŋke‑o, ne̱ ane̱ a yɔ Niyapolis maŋ‑nɔ.
11 Embarcamos em Trôade e navegamos diretamente para a ilha de Samotrácia e, no dia seguinte, chegamos a Neápolis.
12 Mfe̱ŋ ne̱ ane̱ a le̱e̱ ko̱re̱e̱‑ɔ‑rɔ ne̱ ane̱ a nare̱ ayaa‑rɔ yɔ Filipii ne̱ ɔ gye̱ Makedoniya swe̱e̱re̱ se̱ maŋ dabe̱‑ɔ se̱. Roma awuye ya pwɛɛ maŋ amo̱. Ne̱ bamo̱ pɛɛɛ gya Roma mbraa se̱. Ane̱ a gyi ŋke kafwe̱e̱ ko̱ mfe̱ŋ.
12 Dali, alcançamos Filipos, cidade importante dessa região da Macedônia e colônia romana, e ali permanecemos vários dias.
13 Ane̱ a fo̱ mfe̱ŋ‑ɔ, kukyure kake ne̱ ke̱ gya se̱‑ɔ, ne̱ ane̱ a yɔ bo̱ŋ kɛɛ ya buwi kpa Yudaa awuye ne̱ bo̱ te maŋ‑ɔ‑rɔ a mfe̱ŋ ne̱ ba gyaŋŋe̱ ba suŋ Wuribware̱‑ɔ. Ne̱ ane̱ a to̱ bamo̱ a ko̱re̱ ke̱bware̱ko̱re̱ bo̱ŋ kɛɛ. Akye̱e̱ dooo e̱ bo̱ mfe̱ŋ. Ne̱ ane̱ a kye̱na, ne̱ ane̱ aa akye̱e̱‑ɔ a sa se̱ŋsa.
13 No sábado, saímos da cidade e fomos à margem do rio, onde esperávamos encontrar um lugar de oração. Sentamo-nos e começamos a conversar com algumas mulheres ali reunidas.
14 Akye̱e̱ amo̱ ne̱ ane̱ a sa se̱ŋsa gywii‑o ɔko̱ ke̱nyare̱ e̱ gye̱ Lidiya. Ɔ gye̱ awaagya timaa ofepo̱ ne̱e̱, ne̱ ɔɔ le̱e̱ Tiyatira maŋ ne̱ ɔ bo̱ Asiya swe̱e̱re̱ se̱‑ɔ. Ɔkye̱e̱ amo̱ i suŋ Wuribware̱ nɛɛnɛɛ. Ne̱ Wuribware̱ a buŋŋi mò̱ mfɛɛre̱ na ɔ kɔɔre̱ ase̱ŋ ne̱ Pɔɔl e̱ tɔwe̱‑ɔ gyi.
14 Uma delas era uma mulher temente a Deus chamada Lídia, da cidade de Tiatira, comerciante de tecido de púrpura. Enquanto ela nos ouvia, o Senhor lhe abriu o coração, e ela aceitou aquilo que Paulo estava dizendo.
15 Amo̱se̱‑ɔ ne̱ Lidiya na mò̱ lɔŋ‑nɔ awuye pɛɛɛ a bɔ asuu. Amo̱ kamɛɛ‑rɔ, ne̱ ɔɔ tɔwe̱ gywii ane̱ fe̱yɛ, “Mo̱ne̱ ya fa fe̱yɛ mo̱ a kɔɔre̱ Yeesuu gyi kase̱ŋtiŋ fe̱raa, mo̱nꞌ bo̱ so̱we̱ mo̱ lɔŋ‑nɔ.” Ne̱ ɔɔ po̱pɔre̱ ane̱, ne̱ ane̱ a yɔ.
15 Foi batizada, junto com sua família, e pediu que nos hospedássemos em sua casa. “Se concordam que creio de fato no Senhor, venham ficar em minha casa”, disse ela, e insistiu até que aceitamos.
16 Ŋke ŋko̱ ane̱ a yɔ ke̱bware̱ko̱re̱kpa‑ɔ, ne̱ ke̱nya kakye̱e̱sɛɛ ko̱ ne̱ kagyaa te mò̱ se̱‑ɔ, ne̱ amo̱se̱‑ɔ ɔ taare̱ ɔ tɔwe̱ ke̱tɔ ne̱ ke̱ e̱ waa nyaŋe̱‑ɔ a gyaŋŋaa ane̱. Ɔɔ nya atanne̱ bwe̱e̱tɔ bo̱ le̱e̱ mò̱ ŋkperi amo̱‑rɔ sa mò̱ anyaŋpe̱.
16 Certo dia, enquanto íamos ao lugar de oração, veio ao nosso encontro uma escrava possuída por um espírito pelo qual ela predizia o futuro. Com suas adivinhações, ganhava muito dinheiro para seus senhores.
17 Ne̱ ɔɔ gya ane̱ aa Pɔɔl se̱ ɔ fɛɛ‑rɔ ɔ gya se̱ fe̱yɛ, “Ase̱sɛ mɔ gye̱ Nyiŋkpe̱ŋ-kyo̱ŋ-atɔ‑pɛɛɛ-Bware̱ mò̱ ayaafɔre̱ ne̱e̱! Ba tɔwe̱ ane̱ŋ ne̱ ɔ taare̱ a ɔ mo̱rɔwe̱ mo̱ne̱‑ɔ ba gywii mo̱ne̱!”
17 Ela seguia Paulo e a nós, gritando: “Estes homens são servos do Deus Altíssimo e vieram anunciar como vocês podem ser salvos!”.
18 Ɔɔ waa ane̱ŋ bo̱ gya ane̱ se̱ kyee. Ne̱ ŋkee Pɔɔl a nyite kpo̱ne̱, ne̱ oo buruwaa tɔwe̱ gywii kagyaa ne̱ ka te kakye̱e̱sɛɛ amo̱ se̱‑ɔ fe̱yɛ, “Yeesuu Kristoo ke̱nyare̱‑rɔ, ŋ yɛ fo̱ ko̱so̱ le̱e̱ kakye̱e̱sɛɛ amo̱ se̱!” Puri amo̱‑rɔ mfe̱ŋ ne̱ kagyaa amo̱ a ko̱so̱ le̱e̱ kakye̱e̱sɛɛ amo̱ se̱.
18 Isso continuou por vários dias, até que Paulo, indignado, se voltou e disse ao espírito dentro da jovem: “Eu ordeno em nome de Jesus Cristo que saia dela”. E, no mesmo instante, o espírito a deixou.
19 Amɔ kakye̱e̱sɛɛ‑ɔ mò̱ anyaŋpe̱ a ŋu fe̱yɛ kpa ne̱ bo̱ ye̱re̱ se̱ ba nya atanne̱‑ɔ a lo̱we̱‑ɔ, ne̱ baa kra Pɔɔl na Silas, ne̱ baa gyiiri bamo̱ yaa iwurekpa.
19 Quando os senhores da escrava viram que suas expectativas de lucro haviam sido frustradas, agarraram Paulo e Silas e os arrastaram à presença das autoridades, na praça do mercado.
20 Ne̱ baa yaa bamo̱ Roma awuye ase̱ŋgyipo̱‑ɔ akatɔ‑rɔ, ne̱ bo̱ yɛ, “Ase̱sɛ mɔ gye̱ Yudaa awuye ne̱e̱, ne̱ ba waa ase̱ŋ bɔye̱ ane̱ maŋ‑ɔ‑rɔ.
20 “Estes judeus estão tumultuando a cidade!”, gritaram para os magistrados.
21 E̱kpa ne̱ i kye ane̱ mbraa‑ɔ ne̱ ba kaapo̱. Ane̱ mɔ, ane̱ maa taare̱ a ane̱ gya bamo̱ e̱kpa‑ɔ se̱, na ane̱ waa ke̱tɔ ne̱ bamo̱ e̱kpa‑ɔ e̱ kaapo̱‑ɔ a le̱e̱ fe̱yɛ ane̱ gye̱ Roma awuye ne̱e̱.”
21 “Eles ensinam costumes que nós, romanos, não podemos seguir, pois contrariam nossas leis!”
22 Amo̱ fe̱raa ne̱ ase̱sɛ ne̱ bo̱ ye̱re̱ mfe̱ŋ‑ɔ pɛɛɛ a tii bamo̱ bɛɛko̱‑ana se̱, ne̱ baa waa Pɔɔl na Silas awo̱re̱fɔɔ. Ne̱ ase̱ŋgyipo̱‑ɔ a lee Pɔɔl na Silas awaagya na e̱kaare̱, ne̱ baa sa kpa fe̱yɛ bo̱ da bamo̱ ko̱kyo̱kywe̱e̱.
22 Logo, uma multidão revoltada se juntou contra Paulo e Silas, e os magistrados ordenaram que os dois fossem despidos e açoitados com varas.
23 Bamo̱ a da bamo̱ ko̱kyo̱kywe̱e̱ bwe̱e̱tɔ lo̱we̱‑ɔ, ne̱ baa taa bamo̱ yaa tii, ne̱ bo̱ yɛ mò̱ ne̱ ɔ de̱e̱re̱ tiikpa amo̱ se̱‑ɔ twe̱e̱ ke̱kyaŋ‑ɔ‑rɔ nɛɛnɛɛ.
23 Depois de serem severamente açoitados, foram lançados na prisão. O carcereiro recebeu ordens para não os deixar escapar,
24 Bamo̱ a sa mò̱ kanɔ ane̱ŋ‑ɔ se̱‑ɔ, ne̱ ɔɔ taa Pɔɔl na Silas waa ke̱kyaŋ amo̱ ke̱mo̱ ne̱ ke̱ bo̱ do̱dɔ‑rɔ‑ɔ‑rɔ, ne̱ ɔɔ da bamo̱ paŋ na e̱kpe̱e̱ mfe̱ŋ. Ne̱ ŋkee ɔɔ twe̱e̱‑rɔ nɛɛnɛɛ.Baa da Pɔɔl na Silas paŋ na e̱kpe̱e̱|src="IP05.tif" size="span" ref="Ayaa‑rɔ aye̱re̱po̱‑ɔ asuŋ 16.24–30"
24 por isso os colocou no cárcere interno, prendendo-lhes os pés no tronco.
25 Amɔ waa kaye̱ nse̱na‑ɔ, ne̱ Pɔɔl na Silas a kyɔ le̱e̱ ba ko̱re̱ ke̱bware̱ko̱re̱ na ba waa asɔre̱e̱ iliŋ ba sa Wuribware̱. Na ase̱sɛ ne̱ bamo̱ gbaa baa tii bamo̱‑ɔ i nu bamo̱ ase̱.
25 Por volta da meia-noite, Paulo e Silas oravam e cantavam hinos a Deus, e os outros presos ouviam.
26 Puri amo̱‑rɔ mfe̱ŋ ne̱ swe̱e̱re̱ a le̱ŋkpaŋ keŋkeŋ, ne̱ aa le̱ŋkpaŋ akyaŋ ne̱ baa tii bamo̱ amo̱‑rɔ‑ɔ pɛɛɛ mɔ le̱e̱ amo̱ so̱so̱ yaa bo̱ fo̱ kaase̱. Mfe̱ŋ ne̱ akyaŋ amo̱ a e̱po̱ne̱‑ɔ pɛɛɛ a taye̱, ne̱ agbarabi ne̱ baa bo̱ ŋure ase̱sɛ ne̱ baa tii‑o bo̱ kya ke̱kyaŋ‑ɔ a saŋŋe̱ le̱e̱ ke̱kyaŋ‑ɔ se̱.
26 De repente, houve um forte terremoto, e até os alicerces da prisão foram sacudidos. No mesmo instante, todas as portas se abriram e as correntes de todos os presos se soltaram.
27 Ne̱ ɔde̱e̱re̱se̱po̱‑ɔ a kyiŋŋi, ne̱ oo ŋu fe̱yɛ akyaŋ a e̱po̱ne̱‑ɔ a taye̱‑ɔ. Ne̱ ɔ fa ne̱e̱ fe̱yɛ ase̱sɛ‑ɔ pɛɛɛ a se̱re̱ le̱e̱ ne̱e̱. Amo̱se̱ se̱‑ɔ ne̱ oo gyiiri mò̱ ke̱paŋ lee a ɔ bo̱ mɔɔ mò̱ e̱ye̱e̱.
27 Quando o carcereiro acordou, viu as portas da prisão escancaradas. Imaginando que os prisioneiros haviam escapado, puxou a espada para se matar.
28 Amaa Pɔɔl a faa‑rɔ keŋkeŋ ne̱e̱ fe̱yɛ, “Fo̱ ma mɔɔ fo̱ e̱ye̱e̱! Ane̱ pɛɛɛ bo̱ mfe̱e̱!”
28 Paulo, porém, gritou: “Não se mate! Estamos todos aqui!”.
29 Ne̱ ɔde̱e̱re̱se̱po̱ amo̱ a sa ne̱ baa baa mò̱ fetiri, ne̱ ɔɔ waa me̱naŋ lwee ke̱kyaŋ‑ɔ‑rɔ ya kpuni aŋurii Pɔɔl na Silas akatɔ‑rɔ na ɔ yo̱ŋ.
29 O carcereiro mandou que trouxessem luz e correu até o cárcere, onde se prostrou, tremendo de medo, diante de Paulo e Silas.
30 Ne̱ oo lee bamo̱ baa kawu, ne̱ oo bise bamo̱ fe̱yɛ, “Abre̱sɛ, e̱me̱ne̱ ne̱ mo̱ e̱ waa a Wuribware̱ mo̱rɔwe̱ mo̱‑ɔ ne̱e̱?”
30 Então ele os levou para fora e perguntou: “Senhores, que devo fazer para ser salvo?”.
31 Ne̱ baa be̱ŋŋaa mò̱ fe̱yɛ, “Fo̱ aa fo̱ lɔŋ‑nɔ awuye ya kɔɔre̱ ane̱ nyaŋpe̱ Yeesuu Kristoo gyi, Wuribware̱ e̱ mo̱rɔwe̱ mo̱ne̱.”
31 Eles responderam: “Creia no Senhor Jesus, e você e sua família serão salvos”.
32 Ne̱ baa tɔwe̱ abware̱se̱ŋ gywii mò̱ aa mò̱ lɔŋ‑nɔ awuye pɛɛɛ.
32 Então pregaram a palavra do Senhor a ele e a toda a sua família.
33 Ke̱mo̱ kanye amo̱ dɛɛ ne̱ ɔde̱e̱re̱se̱po̱ amo̱ a ya ba nkyu bo̱ kpɛɛ bamo̱ e̱lɔ ne̱ baa nya bo̱ le̱e̱ ane̱ŋ ne̱ maŋ ase̱ŋgyipo̱‑ɔ a da bamo̱ ko̱kyo̱kywe̱e̱‑ɔ se̱. Ne̱ baa bɔ mò̱ aa mò̱ lɔŋ‑nɔ awuye asuu puri amo̱‑rɔ.
33 Mesmo sendo tarde da noite, o carcereiro cuidou deles e lavou suas feridas. Em seguida, ele e todos os seus foram batizados.
34 Ne̱ ɔɔ yaa Pɔɔl na Silas mò̱ lɔŋ‑nɔ ya sa bamo̱ ateese, ne̱ baa gyi. Ne̱ mò̱ aa mò̱ lɔŋ‑nɔ awuye akatɔ a gyi, a le̱e̱ fe̱yɛ ŋkee fe̱raa baa kɔɔre̱ Wuribware̱ gyi.
34 Depois, levou-os para sua casa e lhes serviu uma refeição, e ele e toda a sua família se alegraram porque creram em Deus.
35 Ke̱mo̱ kaye̱ ŋke‑o, ne̱ Roma awuye ase̱ŋgyipo̱‑ɔ a suŋ purisii awuye ya tɔwe̱ gywii ɔde̱e̱re̱se̱po̱‑ɔ ɛ, “Sa a anyare̱ amo̱ kpa a bo̱ nare̱.”
35 Na manhã seguinte, os magistrados mandaram os guardas ordenarem ao carcereiro: “Solte estes homens!”.
36 Amo̱se̱ se̱‑ɔ, ne̱ ɔde̱e̱re̱se̱po̱ amo̱ a tɔwe̱ gywii Pɔɔl fe̱yɛ, “Ase̱ŋgyipo̱‑ɔ a suŋ bo̱ kyo̱ŋwe̱ fe̱yɛ n taye̱ mo̱ne̱. Amo̱se̱‑ɔ mo̱nꞌ nare̱, Wuribware̱ yaa mo̱ne̱ dame̱naŋsɛ.”
36 Então o carcereiro mandou dizer a Paulo: “Os magistrados disseram que você e Silas estão livres. Vão em paz”.
37 Ne̱ Pɔɔl a tɔwe̱ gywii purisii awuye‑o fe̱yɛ, “Ane̱ mo̱ŋ waa ke̱se̱ŋ bɔye̱ ko̱ hare̱e̱ baa bu ane̱ ke̱pɔ, amaa bamo̱ mɔ baa da ane̱ ko̱kyo̱kywe̱e̱ lamaŋ‑nɔ, na ane̱ mɔ ane̱ gbaa ane̱ gye̱ Roma maŋ agyi ne̱e̱. Ne̱ baa tii ane̱ tiikpa. Ne̱ mbe̱yɔmɔ ba kpa a bo̱ kwe̱e̱rɔ taye̱ ane̱. Ane̱ maa sure! Roma awuye ase̱ŋgyipo̱‑ɔ fɔŋfɔŋ ba mfe̱e̱ na bo̱ bo̱ lee ane̱.”
37 Paulo, no entanto, respondeu: “Eles nos açoitaram publicamente sem julgamento e nos colocaram na prisão, e nós somos cidadãos romanos. Agora querem que vamos embora às escondidas? De maneira nenhuma! Que venham eles mesmos e nos soltem”.
38 Ne̱ purisii awuye‑o a ya tɔwe̱ gywii Roma awuye ase̱ŋgyipo̱‑ɔ. Bamo̱ a nu fe̱yɛ Pɔɔl na Silas gye̱ Roma maŋ agyi ne̱e̱‑ɔ,† ne̱ kufu a nya bamo̱, a le̱e̱ fe̱yɛ baa waa bamo̱ bo̱rɔkraa.
38 Os guardas relataram isso aos magistrados, que ficaram assustados por saber que Paulo e Silas eram cidadãos romanos.
39 Amo̱se̱ se̱‑ɔ, ne̱ baa ya waa bamo̱ kisiri, ne̱ baa taye̱ bamo̱, ne̱ baa ko̱re̱ bamo̱ fe̱yɛ bo̱ le̱e̱ maŋ‑ɔ‑rɔ.
39 Foram até a prisão e lhes pediram desculpas. Então os trouxeram para fora e suplicaram que deixassem a cidade.
40 Ne̱ Pɔɔl na Silas a le̱e̱ tiikpa‑ɔ yɔ Lidiya lɔŋ‑nɔ. Mfe̱ŋ ne̱ bamo̱ aa bamo̱ ne̱ baa kɔɔre̱ Yeesuu gyi‑o a gyaŋŋe̱, ne̱ baa tɔwe̱ ase̱ŋ ne̱ a sa wɔre̱‑ɔ gywii bamo̱, ne̱ baa nare̱ bo̱ yii.
40 Quando Paulo e Silas saíram da prisão, voltaram à casa de Lídia. Ali se encontraram com os irmãos e os encorajaram mais uma vez. Depois, partiram.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 16, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.