2 Coríntios 10

Abware̱se̱ŋ Wo̱re̱-ɔ (NCUNT) vs ARA

Sair da comparação
ARA Almeida Revista e Atualizada 1993
1 — ausente —
1 E eu mesmo, Paulo, vos rogo, pela mansidão e benignidade de Cristo, eu que, na verdade, quando presente entre vós, sou humilde; mas, quando ausente, ousado para convosco,
2 — ausente —
2 sim, eu vos rogo que não tenha de ser ousado, quando presente, servindo-me daquela firmeza com que penso devo tratar alguns que nos julgam como se andássemos em disposições de mundano proceder.
3 A bo̱‑rɔ fe̱yɛ ane̱ te kaye̱ mɔ‑rɔ fe̱raa, amaa ane̱ mɔ ane̱ mfɛɛre̱ mo̱ŋ du fe̱yɛ kaye̱ mɔ‑rɔ ase̱sɛ lee‑o. Ane̱ kakye̱na‑rɔ du ne̱e̱ fe̱yɛ ane̱ a kɔ ke̱naa‑ɔ.
3 Porque, embora andando na carne, não militamos segundo a carne.
4 Amaa ado̱ŋtɔ ne̱ ane̱ de ane̱ e̱ kɔ ke̱naa amo̱‑ɔ mo̱ŋ gye̱ kaye̱ mɔ‑rɔ a amo̱‑ɔ. Ane̱ŋ a ado̱ŋtɔ ne̱ ane̱ de ane̱ e̱ kɔ‑ɔ bo̱ le̱ŋ, ne̱ a taare̱ a a kɔ kaye̱ mɔ‑rɔ a bo̱ro̱kɔɔne̱‑ɔ gyi si, a le̱e̱ fe̱yɛ Wuribware̱ ya bo̱ sa ane̱.
4 Porque as armas da nossa milícia não são carnais, e sim poderosas em Deus, para destruir fortalezas, anulando nós sofismas
5 Ane̱ i kpuri aye̱ba ke̱kaapo̱. Na ane̱ sa a ɔke̱maa ne̱ ɔ kaapo̱ e̱ye̱e̱, ne̱ ɔ sa se̱ŋsa o kye Wuribware̱ a kanyiase̱ŋ‑ɔ pɔɔ. Ne̱ ane̱ i kyurowi ase̱sɛ mfɛɛre̱, ne̱ ane̱ e̱ sa ne̱ ba bu Wuribware̱.
5 e toda altivez que se levante contra o conhecimento de Deus, e levando cativo todo pensamento à obediência de Cristo,
6 Amo̱se̱ se̱‑ɔ ane̱ ya ba mo̱ne̱ ase̱, ne̱ mo̱ne̱ bwe̱e̱tɔ a bu ane̱ ke̱tɔ ke̱maa‑rɔ, amo̱ fe̱raa ane̱ e̱ taare̱ a ane̱ gyiiri bamo̱ ne̱ baa saŋ, ne̱ bo̱ maa bu ane̱‑ɔ ke̱se̱bɔ.
6 e estando prontos para punir toda desobediência, uma vez completa a vossa submissão.
7 A gye̱ fe̱yɛ akatɔ se̱ wo̱re̱ kpeŋ ne̱ mo̱ne̱ e̱ de̱e̱re̱ mo̱ne̱ i gyi ɔko̱ ase̱ŋ‑ɔ se̱‑ɔ, mo̱nꞌ sa a ɔko̱ ne̱ ɔ tɔwe̱ fe̱yɛ Kristoo e̱ bo̱ mò̱‑ɔ ŋu fe̱yɛ ane̱ mɔ Kristoo e̱ bo̱ ane̱ fe̱yɛ mò̱ a bo̱ se̱sɛ amo̱‑ɔ.
7 Observai o que está evidente. Se alguém confia em si que é de Cristo, pense outra vez consigo mesmo que, assim como ele é de Cristo, também nós o somos.
8 Kase̱ŋtiŋ ne̱ mo̱ne̱ e̱ tɔwe̱ fe̱yɛ mo̱ e̱ kaapo̱ mo̱ e̱ye̱e̱ bwe̱e̱tɔ ke̱yaale̱ŋ ne̱ ane̱ de mo̱ne̱ se̱‑ɔ se̱. Amaa ane̱ nyaŋpe̱ mo̱ŋ sa ane̱ ane̱ŋ a ke̱yaale̱ŋ‑ɔ ne̱e̱ fe̱yɛ ane̱ bo̱ lee mo̱ne̱ ko̱kɔɔre̱gyi si, amaa ɔɔ sa ane̱ ne̱e̱ a ane̱ taare̱ sa a mo̱ne̱ ko̱kɔɔre̱gyi tii si. Amo̱se̱ se̱‑ɔ, ipeere mo̱ŋ de mo̱ ke̱yaale̱ŋ‑ɔ se̱.
8 Porque, se eu me gloriar um pouco mais a respeito da nossa autoridade, a qual o Senhor nos conferiu para edificação e não para destruição vossa, não me envergonharei,
9 Mo̱ e̱ tɔwe̱ ane̱ŋ ne̱e̱ na mo̱nꞌ nya ŋu fe̱yɛ mo̱ŋ de mo̱ e̱wo̱re̱ mo̱ i fuŋte mo̱ne̱ ne̱e̱.
9 para que não pareça ser meu intuito intimidar-vos por meio de cartas.
10 Mo̱ne̱ bo̱ko̱ e̱ tɔwe̱ ne̱e̱ fe̱yɛ mo̱ e̱wo̱re̱ ne̱ mo̱ a bo̱ kyo̱ŋwe̱ mo̱ne̱‑ɔ e̱mo̱‑rɔ bo̱ le̱ŋle̱ŋ, amaa mo̱ fɔŋfɔŋ e̱ bo̱ mo̱ne̱ ase̱, mo̱ŋ bo̱ le̱ŋ, ne̱ mo̱ se̱ŋsa maa kaapo̱ sɛye̱.
10 As cartas, com efeito, dizem, são graves e fortes; mas a presença pessoal dele é fraca, e a palavra, desprezível.
11 Mo̱ i yii ane̱ŋ a ase̱sɛ ne̱ ba tɔwe̱ ane̱ŋ‑ɔ se̱ fe̱yɛ ke̱tɔ ne̱ mo̱ e̱ tɔwe̱ mo̱ e̱wo̱re̱‑rɔ mo̱ e̱ kyo̱ŋwe̱ mo̱ne̱ na mo̱ŋ bo̱ mo̱ne̱ ase̱‑ɔ, mo̱ ya ba, ane̱ŋ dɛɛ ne̱ mo̱ e̱ waa.
11 Considere o tal isto: que o que somos na palavra por cartas, estando ausentes, tal seremos em atos, quando presentes.
12 Kase̱ŋtiŋ ne̱e̱ fe̱yɛ kufu de ane̱, fe̱yɛ ane̱ taa ane̱ e̱ye̱e̱ bo̱ biri bamo̱ ne̱ ba fa fe̱yɛ bo̱ gye̱ ase̱sɛ dabe̱‑ɔ. Ba bu bamo̱ e̱ye̱e̱ na abɛɛ, amaa bo̱ maa bise a bo̱ ke̱e̱ fe̱yɛ ke̱tɔ ne̱ ba waa‑ɔ i gyi Wuribware̱ akatɔ. Amo̱‑ɔ gye̱ ase̱ŋ ke̱‑mo̱ŋ‑nyi ne̱e̱.
12 Porque não ousamos classificar-nos ou comparar-nos com alguns que se louvam a si mesmos; mas eles, medindo-se consigo mesmos e comparando-se consigo mesmos, revelam insensatez.
13 — ausente —
13 Nós, porém, não nos gloriaremos sem medida, mas respeitamos o limite da esfera de ação que Deus nos demarcou e que se estende até vós.
14 — ausente —
14 Porque não ultrapassamos os nossos limites como se não devêssemos chegar até vós, posto que já chegamos até vós com o evangelho de Cristo;
15 Amo̱se̱ se̱‑ɔ, ane̱ maa kaapo̱ ane̱ e̱ye̱e̱ ke̱tɔ ne̱ bo̱ko̱ a waa‑ɔ se̱, na ane̱ ŋaye̱ ke̱tɔ ne̱ ki bware‑o si. Te̱maa ne̱ ane̱ de‑o e̱ gye̱ fe̱yɛ mo̱ne̱ ko̱kɔɔre̱gyi a maa se̱ ke̱ e̱ daŋ‑ɔ, ane̱ e̱ taare̱ a ane̱ waa asuŋ mo̱ne̱‑rɔ kyo̱ŋ ane̱ŋ ne̱ ane̱ a kyɔ waa‑ɔ.
15 não nos gloriando fora de medida nos trabalhos alheios e tendo esperança de que, crescendo a vossa fé, seremos sobremaneira engrandecidos entre vós, dentro da nossa esfera de ação,
16 Na ane̱ nya tɔwe̱ ase̱ŋ timaa‑o e̱maŋ ne̱ e̱ bo̱ mo̱ne̱ aye̱ kamɛɛ‑rɔ‑ɔ. Mfaanɛɛ ne̱ ane̱ maa nya a ane̱ kaapo̱ ane̱ e̱ye̱e̱ ko̱tɔko̱ ne̱ ɔko̱ a waa, ne̱ ke̱ gye̱ mò̱ wo̱re̱ lee‑o si.
16 a fim de anunciar o evangelho para além das vossas fronteiras, sem com isto nos gloriarmos de coisas já realizadas em campo alheio.
17 Fe̱yɛ ane̱ŋ ne̱ baa kyo̱rɛɛ waa abware̱se̱ŋ wo̱re̱‑ɔ‑rɔ‑ɔ,
17 Aquele, porém, que se gloria, glorie-se no Senhor.
18 Se̱sɛ e̱ kaapo̱ mò̱ e̱ye̱e̱ mò̱ awaasɛ se̱, amaa ane̱ nyaŋpe̱ Wuribware̱ dooo e̱ de̱ŋ o nyi fe̱yɛ ɔɔ waa atɔ, bɛɛɛ ɔ mo̱ŋ waa.
18 Porque não é aprovado quem a si mesmo se louva, e sim aquele a quem o Senhor louva.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 2 Coríntios 10, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.