Romanos 4
Iyo New Testament (NCA_WBT) vs VC
1 Ŋunde ŋuroko date yewato? Ko Abraham, noreŋo sitú sowe usinani ŋundo murí ŋaro date qenero iŋoní tondaŋaró?
1 Que vantagem diremos, pois, que conseguiu Abraão, nosso pai segundo a carne?
2 Qeni, Abrahamko kho ka tero uni roneneŋowíŋunde tunoqaró tiníqo, asa meté eneŋombo eneŋo owí hokoweya. Quko Anutu toŋímo eneŋo owí hokowero mepémo kini.
2 Porque, se Abraão foi justificado em virtude de sua observância, tem que se gloriar; mas não diante de Deus.
3 Dokoro sokomeko ŋuno ŋande nakayáŋaró, “Abrahamko Anutu iŋondutuwoní Anutuko, uni roneneŋowí, ye nekaró.”
3 Ora, que diz a Escritura? Abraão creu em Deus e isso lhe foi imputado em conta de justiça {Gn 15,6}.
4 Asa kho uni kato khoyómboro kimo reyote. Kimo ŋuko tuwó kini, khoyómboro meté ŋu reyote.
4 Ora, o salário não é gratificação, mas uma dívida ao trabalhador.
5 Anutuko uni piyimi ka meté yoriní roneneŋowí tunoqewaŋgo.Kowe uni kato kho ka kama tero Anutu ŋu iŋondutuwoníqo, iŋondutuyó qenero, uni roneneŋowí, ye nekoyote.
5 Mas aquele que sem obra alguma crê naquele que justifica o ímpio, a sua fé lhe é imputada em conta de justiça.
6 Anutuko unindoro khoyó kama rondaŋeroqota, uni roneneŋowí, ye nekote tiníqo, enendo meté horé yoweya. Komo quno Dewitkomurí ŋuro sokomeko ŋande nakayáŋaró,
6 É assim que Davi proclama bem-aventurado o homem a quem Deus atribui justiça, independentemente das obras:
7 — ausente —
7 Bem-aventurados aqueles cujas iniqüidades foram perdoadas e cujos pecados foram cobertos!
8 — ausente —
8 Bem-aventurado o homem ao qual o Senhor não imputou o seu pecado {Sl 31,1s}.
9 Ŋunde ŋuroko ye date iŋoteŋgo, yoto-yoto meté horé ŋuko uni koweye toŋaŋguríŋuro naŋgepe, ma uni koweye kama toŋaŋgurí ŋuro ŋuya? Qeni, nore ŋande yeteto, Anutuko Abraham koro iŋondutuyó qenero, uni roneneŋowí, ye nekaró.
9 Essa bem-aventurança é somente para os circuncisos, ou também para os incircuncisos? Dizemos, com efeito, que a fé foi imputada a Abraão em conta de justiça.
10 Asa ko do naru horé ŋuno, uni roneneŋowí, ye nekaró? Enendo kowí toŋoníqota, uni roneneŋowí, ye nekarómbe, ma kowí kama toŋaró quno, ŋunde ye nekaró? Asa kowí kama toŋaró quno, ŋunde ye nekaró, imemoŋgo kini.
10 Quando lhe foi ela imputada? Depois ou antes de sua circuncisão? Não depois, mas antes de ser circuncidado.
11 Koretero kowí kama toŋaró quno ŋuno Anutuko iŋondutuyó qenero, uni roneneŋowí, ye nekoroqota ŋande miraró, “Rokó tewero quro koweke toŋo qembe.” Ŋuro tero Abrahamko uni soso koweye kama toŋoteŋgo quko iŋondutuwoyoteŋgo ŋuro awaye. Ŋuro tero uni ŋu ŋuya uni roneneŋowí tewaŋgo.
11 Depois é que recebeu o sinal da circuncisão, como selo da justiça que tinha obtido pela fé antes de ser circuncidado. E assim se tornou o pai de todos os incircuncisos que crêem, a fim de que também a estes seja imputada a justiça.
12 Abrahamko kowí kama toŋaró quno ŋuno iŋondutu taró. Asa ko enendo ŋuya uni koweye toŋaŋgurí khí mepé howero iŋondutu teyoteŋgo ŋuro awaye.
12 Pai também dos circuncisos, que não só trazem o sinal, mas que acompanham as pegadas da fé que nosso pai Abraão possuía antes de ser circuncidado.
13 Qeni, Anutuko mande kusiyoro Abraham ŋande miraró, “Keya sowekepoya mira soso se yunowano.” Asa hutuŋo mande kama yoní Anutuko mande ŋu kusiyo inaró. Abraham iŋondutuwoníqota Anutuko, uni roneneŋowí, ye nekoro mande kusiyo inaró.
13 Com efeito, não foi em virtude da lei que a promessa de herdar o mundo foi feita a Abraão ou à sua posteridade, mas em virtude da justiça da fé.
14 Dokoro uni hutuŋo mande howeyoteŋgo qu naŋgeko noko ŋu rewaŋgo tiníqo, iŋondutu tewero murí ŋuko murí moré kini, ko Anutuko mande kusiyaró ŋuko kina mande naŋge.
14 Porque, se a herança é reservada aos observadores da lei, a fé já não tem razão de ser e a promessa fica sem valor.
15 Dokoro uni kato hutuŋo mande wendaqiníqo, Anutuko saŋgirí tero ronda yereweya. Quko uni kato hutuŋo mandeyó moré kini, asa hutuŋo mande ŋu wendaqewero mepémo kini.
15 Porquanto a lei produz a ira; e onde não existe lei, não há transgressão.
16 Ŋunde ŋuroko Anutuko unindoro iŋondutuye qenero samaka-samaka tuwóyunoro mande kusiyaró ŋu yunote. Ŋunde tero mande kusiyowí ŋu riní kondériní Abraham koro sowe qu soso yunote. Suwisawiyó ŋuko unindo hutuŋo mande howeyoteŋgo quya unindo Abraham koro iŋondutuyó qene howeyoteŋgo ŋuya. Dokoro Abrahamko nore soso quro usinani.
16 Logo, é pela fé que alguém se torna herdeiro. Portanto, gratuitamente; e a promessa é assegurada a toda a posteridade de Abraão, não somente aos que procedem da lei, mas também aos que possuem a fé de Abraão, que é pai de todos nós.
17 Ŋundiro naŋge sokomeko ŋuno ŋande nakayáŋaró, “Nondo uni wini parámi kunowe usi-siŋge qambu tewaŋgo.”Asa ko enendo iŋondutu tero Anutu toŋímo noreŋo usinani tunoqaró. Ŋu Anutu ŋuko uni khumowí mu yoto-yoto yunoyote. Ko do o ka kama yote ŋu nekoní arero yoteŋgo.
17 Em verdade, está escrito: Eu te constituí pai de muitas nações {Gn 17,5}; {nosso pai, portanto} diante dos olhos daquele em quem acreditou, o Deus que dá vida aos mortos e chama à existência as coisas que estão no nada.
18 Anutuko Abraham mande kusiyo ŋande inaró, “Keto uni wini qambu koro usiye tunoqeweya.”Ŋunde yiníqo, uni meyowo kato, “Mepémo kini,” ye iŋoweya, peka. Quko Abrahamko hamó iŋondutu tero yeŋo usiye tunoqaró.
18 Esperando, contra toda a esperança, Abraão teve fé e se tornou pai de muitas nações, segundo o que lhe fora dito: Assim será a tua descendência {Gn 15,5}.
19 Ŋu naruko ŋuno kumima naruyó 100 ŋundiro rotoro kowí umburó. Ko parí Sara ŋuko kusimi taró. Ŋunde quko iŋondutuyó oyowí kama taró.
19 Não vacilou na fé, embora reconhecendo o seu próprio corpo sem vigor - pois tinha quase cem anos - e o seio de Sara igualmente amortecido.
20 Kini, enendo Anutuko mande kusiyaró ŋuro iŋaró, ko iŋondutuyó rotoro newonde irisa kama taró. Kini, iŋondutuyó ŋuko wimbí riní Anutu owí hokoro
20 Ante a promessa de Deus, não vacilou, não desconfiou, mas conservou-se forte na fé e deu glória a Deus.
21 ŋande iŋaró, Anutuko do mande ka kusiyaró ŋu eneŋombo ŋunde teweya.
21 Estava plenamente convencido de que Deus era poderoso para cumprir o que prometera.
22 Ŋunde ŋuroko Anutuko Abraham koro iŋondutuyó qenero, uni roneneŋowí, ye nekaró.
22 Eis por que sua fé lhe foi contada como justiça.
23 Ŋa mande ŋako, “iŋondutuyó qenero, uni roneneŋowí, ye nekaró,” sokomeko ŋuno nakayáŋaró, quko Abraham koro naŋge kama nakayáŋaró. Kini.
23 Ora, não é só para ele que está escrito que a fé lhe foi imputada em conta de justiça.
24 Noreŋo ŋuya nakayáŋaró. Anutuko nore ŋuya, unipare roneneŋowí, ye neko yereweya. Dokoro nore Anutu iŋondutuwoyoteto. Enendo Yesu, noreŋo Uni Paráminani ŋu, uni tapu koŋgo riní otoqaró.
24 É também para nós, pois a nossa fé deve ser-nos imputada igualmente, porque cremos naquele que dos mortos ressuscitou Jesus, nosso Senhor,
25 Noreŋo quhurínanimboro ene rero uni saŋgirí kandeyemo rotoní uroyi khumaró, ko noreŋo roneneŋowí mu tunoqewero quro uni tapu koŋgo riní otoqaró.
25 o qual foi entregue por nossos pecados e ressuscitado para a nossa justificação.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Romanos 4, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.