Marcos 11
Kawawaŋgalen Tâtâ Alakŋaŋ (NAF) vs NTLH
1 — ausente —
1 Quando Jesus e os discípulos estavam chegando a Jerusalém, foram até o monte das Oliveiras, que fica perto dos povoados de Betfagé e Betânia. Então Jesus enviou dois discípulos na frente,
2 — ausente —
2 com a seguinte ordem:
3 Metakwaletnepemalu an ŋenaŋ, ‘It zigok msâgât takwalelup?’ idayaŋkwesime an keyet kapigok zeselup, ‘Amobotnaŋaŋ kapi mmet samalu egaŋ mmaneti naman sakwep ewe mkoti mundumanak gilik zem opempepeyet zeme kot takwalelup.’ Kegok zemalu egaŋ nâmideme kwalet mti koselup.”
3 Se alguém perguntar por que vocês estão fazendo isso, digam que o Mestre precisa dele, mas o devolverá logo.
4 Kegok zeme nemba zut egelaŋ meti doŋki nembaŋaŋ tegaŋ mka set keyet solonan opempepeŋaŋ tapme ekti metakwalepmalu
4 Eles foram e acharam o jumentinho na rua, amarrado perto da porta de uma casa. Quando estavam desamarrando o animal,
5 am notnaŋ sokŋan tabienaŋ idikti zewien, “It kuwiekiyet doŋki nembaŋaŋgat tekŋaŋ ke takwalelup?”
5 algumas pessoas que estavam ali perguntaram: — O que é que vocês estão fazendo? Por que estão desamarrando o jumentinho?
6 Zeme egelaŋ Zisasiyaŋ zet zemideye keyet kataŋ zemalu nâmideme egelaŋ tekŋaŋ
6 Eles responderam como Jesus havia mandado, e então aquelas pessoas deixaram que os dois discípulos levassem o animal.
7 kwaleti Zisasmagen mmeti melakanduŋit gulumti doŋki bisetnaŋ palen bempemalu Zisasiyaŋ keyet palen mototati
7 Eles levaram o jumentinho a Jesus e puseram as suas capas sobre o animal. Em seguida, Jesus o montou.
8 Zelusalem mka teman mopme am sambe penaŋaŋ melakanduŋin ma notnaŋ ekŋenaŋ tep belak set ganzenan tapmege bee mutumti siŋsasatnaŋ melesiŋ kot selen yeŋgemebien.
8 Muitas pessoas estenderam as suas capas no caminho, e outras espalharam no caminho ramos que tinham cortado nos campos.
9 Mti bembuluŋ meti ŋagak ma kwisak temaŋ mti zewien,
9 Tanto os que iam na frente como os que vinham atrás começaram a gritar: — Que Deus abençoe aquele que vem em nome do Senhor!
10 Yeŋsokŋ Dewit egaŋ am indadamuŋ mme dolakŋaŋ mambien. Keyet kataŋ an kapiyaŋ nin kot ndamukulem minndemti aŋgalaŋndesâgât kozingat kopme oloŋen mti sesewatpene!” (Sam 118:26)
10 Que Deus abençoe o Reino de Davi, o nosso pai, o Reino que está vindo! Hosana a Deus nas alturas do céu!
11 Kegok mpeme egaŋ Zelusalem mkaen Zuda am ekŋengalen sesewat mka temaŋ keyet keŋan moti kwitnaŋ kwitnaŋ sambe bempeme wemege ke tokwati ekmâge. Mti ke manepeme msat gasi penaŋ beyeyepm nembaŋane 12 indatime Zelusalem mka katipemti Betani mkaen mebien.
11 Jesus entrou em Jerusalém, foi até o Templo e olhou tudo em redor. Mas, como já era tarde, foi para o povoado de Betânia com os doze discípulos.
12 Mewembienaŋ mseŋan ewe gilik zem Zelusalem mka temanenak kosât koti Zisasiyaŋ meuyet penaŋ mge.
12 No dia seguinte, quando eles estavam voltando de Betânia, Jesus teve fome.
13 Mti ekpeme mepme tep kwitnaŋ pik ŋen sinaŋ kundumaŋ temaŋ tapme ekti, “Wa katnaŋ ŋen tazinaŋ mâtâti nsap,” zemti met timapme beye. Pik katnaŋ eliligalen kanaŋ ewe ku beye.
13 Viu de longe uma figueira cheia de folhas e foi até lá para ver se havia figos. Quando chegou perto, encontrou somente folhas porque não era tempo de figos.
14 Zisasiyaŋ pik tepmaŋgat zet kapigok zeye “Am ŋenaŋ gâgât kadi ŋen ewe ku nimbe.” Kegok zeme nembaŋane nâmbien.
14 Então disse à figueira: E os seus discípulos ouviram isso.
15 Kegok zeme ekŋenaŋ Zelusalem mkaen meti Zisasiyaŋ sesewat mka temaŋ keŋan mepmoti ekme amnaŋ kwaweti sâpe sâpe bumbuyet age ma mânep bemkwiti kwiti tapmme indikti egaŋ mânep mundum âtât peme kutume age mundumaŋ setnaŋ ke mâtâtindemâpme kwawepmâbien.
15 Quando Jesus e os discípulos chegaram a Jerusalém, ele entrou no pátio do Templo e começou a expulsar todos os que compravam e vendiam naquele lugar. Derrubou as mesas dos que trocavam dinheiro e as cadeiras dos que vendiam pombas.
16 Kegok mti muluwaŋ keboŋ ke sesewat mka temanen ewe kwitnaŋ kwitnaŋ timet timkot mimiyelen zemkulumindeye.
16 E não deixava ninguém atravessar o pátio do Templo carregando coisas.
17 Mti zet kapigok diindoye, “Kawawaŋgalen Zet Itnaŋanen meluwaŋ ŋen kapigok mimiŋaŋ tazin,
17 E ele ensinava a todos assim:
18 Zisasiyaŋ kegok mme sâpe sâpe bumbu an ŋeŋaŋ ma zii zet zikat indanda an ekŋenaŋ ŋeŋin zime set ŋen aikti Zisas kume gakikiyelen nâmbien. Keyaŋgut am sambeyaŋ Zisasiyet zetnaŋgat nâme mobotnaŋ mambemtangapmti kiŋgati belak peme tage.
18 Os chefes dos sacerdotes e os mestres da Lei ouviram isso e começaram a procurar um jeito de matar Jesus. Mas tinham medo dele porque o povo admirava os seus ensinamentos.
19 Âpme Zisasmak nembaŋane ilinsakwep ke manepeme tambusâgât tapmme ekŋenaŋ Zelusalem mka temaŋ katipemti Betani mkaenegak gilik zem mebien.
19 De tardinha, Jesus e os discípulos saíram da cidade.
20 Mewembienaŋ msame tambuŋan gilik zem koti ekme pik tep piwan memuŋaŋ penaŋ bem tapme ekti
20 No dia seguinte, de manhã cedo, Jesus e os discípulos passaram perto da figueira e viram que ela estava seca desde a raiz.
21 Pitayaŋ Zisasiyaŋ zet zeye ke otnâmti zeye, “An zikat indanda, geŋ saŋenen pik tep saik kumpemanan piwan memuŋaŋ bem tazingat ekbak!”
21 Então Pedro lembrou do que havia acontecido e disse a Jesus: — Olhe, Mestre! A figueira que o senhor amaldiçoou ficou seca.
22 — ausente —
22 Jesus respondeu:
23 — ausente —
23 Eu afirmo a vocês que isto é verdade: vocês poderão dizer a este monte: “Levante-se e jogue-se no mar.” Se não duvidarem no seu coração, mas crerem que vai acontecer o que disseram, então isso será feito.
24 Neŋ ingat pigok penaŋ zema nâit, in nâmkiŋpepe kaliŋaŋ mti kwitnaŋ kwitnaŋ ke penaŋ sokbemindandayelen e nâmkatikbemti dunduwewen ŋep sokbemindawe.
24 Por isso eu afirmo a vocês: quando vocês orarem e pedirem alguma coisa, creiam que já a receberam, e assim tudo lhes será dado.
25 Âpme geŋ dundusât mbanik kan keyet am ŋenmak kalalaŋit tazin beme yomaŋ ke katikpewanik. Katikpemane Kawawaŋ kululuŋen main egaŋ kegogak gâlen yomdi katikpewe.
25 E, quando estiverem orando, perdoem os que os ofenderam, para que o Pai de vocês, que está no céu, perdoe as ofensas de vocês.
26 Âk geŋ an ŋenmak yomit tazin ke ku katikpewanik beme Bipdi kululuŋen main egaŋ kegogak gâlen yomdi ku katipewe.”
26 [Se não perdoarem os outros, o Pai de vocês, que está no céu, também não perdoará as ofensas de vocês.]
27 — ausente —
27 Depois voltaram para Jerusalém. Quando Jesus estava andando pelo pátio do Templo, chegaram perto dele os chefes dos sacerdotes, os mestres da Lei e os líderes dos judeus que estavam ali
28 — ausente —
28 e perguntaram: — Com que autoridade você faz essas coisas? Quem lhe deu autoridade para fazer isso?
29 Yaŋkwesime Zisasiyaŋ dopmaŋ pigok diindoye, “Neŋ ŋeŋaŋ yaŋkwesisi ŋen yaŋkwesima in keyet dopmaŋ ŋeŋaŋ gilik zem nameŋgut neŋ kwiyaŋ nâmneme muluwaŋ mamanamaŋ mamiap keyet yaŋaŋ kegogak zema nâseip.”
29 Jesus respondeu:
30 Zemti pigok indayaŋkwesiye, “Zân tu zululut an egaŋ mulup mam ke Kawawaŋmagengatnan ma ammagengatnan timam ze zeme nâmbi?”
30 Respondam: quem deu autoridade a João para batizar? Foi Deus ou foram pessoas?
31 Kegok indayaŋkwesime ekŋenaŋ ilinak zenâ zenâ mti zewien, “Nin ‘Zânaŋ mulup Kawawaŋaŋ saye,’ zesenup beme egaŋ zesem, ‘Âpme kwilekiyet in egat zetnaŋ ku manâmkiŋpeip?’ dindosem.
31 Aí eles começaram a dizer uns aos outros: — Se dissermos que foi Deus, ele vai perguntar: “Então por que vocês não creram em João?”
32 Ma nin, ‘Ammagengatnan timti mamm,’ zesenup beme naman am sambeyaŋ, ‘Egat nâme golaŋ zenze an mobotnaŋ temaŋ,’ manzeip keyepmti zet ke nâmti ndoseipmagen zemti kiŋgati peme tage.”
32 Mas, se dissermos que foram pessoas, ai de nós! Eles estavam com medo do povo, pois todos achavam que, de fato, João era
33 Mti Zisasiyet zewien, “Nin egat yaŋaŋ ku nânup.”
33 Por isso responderam: — Não sabemos.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Marcos 11, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.