Lucas 22

Kawawaŋgalen Tâtâ Alakŋaŋ (NAF) vs ACF

Sair da comparação
ACF Almeida Corrigida Fiel
1 Âpme Nupmamaŋ Yispiŋ Niniyelen Kendo kwitnaŋ ŋen Aŋgalaŋ Kendo sokŋan sokbeye.
1 Estava, pois, perto a festa dos pães ázimos, chamada a páscoa.
2 Ke sokbeme sâpe sâpe bumbuyelen an ŋeŋaŋ ma zii zet zikat indanda an ekŋenaŋ Zisas kume gakikiyet nâwien. Yaŋgut amnaŋ ndoseip nâmti kiŋgati Zisas kukuyelen setgat timabien.
2 E os principais dos sacerdotes, e os escribas, andavam procurando como o matariam; porque temiam o povo.
3 Kegok tapmme Zuda kwitnaŋ ŋen Iskaliot Sadaŋaŋ egat keŋan towege. Ek Zisasiyet nembaŋane 12 ekŋenmagengatnaŋ.
3 Entrou, porém, Satanás em Judas, que tinha por sobrenome Iscariotes, o qual era do número dos doze.
4 Kegok sokbeme egaŋ sâpe sâpe bumbuyelen an ŋeŋaŋ ma sesewat mka temaŋgalen tipdakutum ekŋengalen amobotnaŋ ekŋenmak met Zisas set katnaŋ zigoset atamti ekŋengat belinan bembeyelen zemâtâtindaye.
4 E foi, e falou com os principais dos sacerdotes, e com os capitães, de como lho entregaria;
5 Kegok zeme amobotnaŋ ekŋen keyaŋ egalen zetnaŋgat oloŋen penaŋ mti ek mânewaŋ kwititiyelen zetik mbien.
5 Os quais se alegraram, e convieram em lhe dar dinheiro.
6 Kegok mme Zudas egaŋ ekŋengalen zetik keyet ŋep zeye. Ŋep zemti egaŋ Zisas set ŋen aikti ekŋengat belinan bembeyet kan amnaŋ ku mambembuluŋtemien keyet nâye.
6 E ele concordou; e buscava oportunidade para lho entregar sem alvoroço.
7 Âpme Nupmamaŋ Yispiŋ Niniyelen Kendo keyaŋ sokbeme kan keyet sipsip nembaŋaŋ kumbumti nupmamaŋ yispiŋ kemak niniyelen kwitnaŋ Aŋgalaŋ Kendo keyaŋ sokbeye.
7 Chegou, porém, o dia dos ázimos, em que importava sacrificar a páscoa.
8 Ke sokbeme Zisasiyaŋ Pita ma Zân egelaŋ met weyayaŋ mulup mimiyelen zemâtâtidaye ke kapigok, “It meti Aŋgalaŋ Kendo meu nimtasenupgat weyaŋ mulup mselup.”
8 E mandou a Pedro e a João, dizendo: Ide, preparai-nos a páscoa, para que a comamos.
9 Egaŋ kegok zeme nembaŋane egelaŋ yaŋkwesiwun, “Wae, Amobotnaŋ, nit tu meu pe mka deset weyaŋselup?”
9 E eles lhe perguntaram: Onde queres que a preparemos?
10 Egelaŋ kegok yaŋkwesimalut Zisasiyaŋ diidoye, “It nâit, it mka temaŋ keŋan moweseluwen an ŋen menzim temaŋ tumak keyaŋ idaiksem. Idaikme it ek mâti mka egaŋ mepme keyegak mât moweselup.
10 E ele lhes disse: Eis que, quando entrardes na cidade, encontrareis um homem, levando um cântaro de água; segui-o até à casa em que ele entrar.
11 Ke moti mka toŋaŋgat kapigok dunduselup, ‘An zikat indandayaŋ gâgât yaŋkwesip: Mka keŋan nembanne Aŋgalaŋ Kendoyelen tu meu nsenup ke deset tazin?’ Kegok zeselup.
11 E direis ao pai de família da casa: O Mestre te diz: Onde está o aposento em que hei de comer a páscoa com os meus discípulos?
12 It kegok zemalut egaŋ mka tedukŋan mot zikat idasem. Keyet keŋan mundum totatat ma menzim pelep ma meu bumbu mundumaŋ ma kwitnaŋ kwitnaŋ notnaŋ keyet keŋan tapme it tu meu weyeyaŋ mulup mselup. It nâlup?”
12 Então ele vos mostrará um grande cenáculo mobilado; aí fazei preparativos.
13 Zemideme egelaŋ meti kwitnaŋ kwitnaŋ Zisasiyaŋ zemideye keyet kataŋ sokbeme egelaŋ Aŋgalalaŋ Kendoyelen tu meu weyaŋbun.
13 E, indo eles, acharam como lhes havia sido dito; e prepararam a páscoa.
14 Âpme tambuŋalem niniyelen kan sokbeme Zisas ma nembaŋane ekŋenaŋ mundum totatalen totabien.
14 E, chegada a hora, pôs-se à mesa, e com ele os doze apóstolos.
15 Ke totati egaŋ ekŋengat diindoye, “Neŋ Aŋgalalaŋ Kendo kapiyelen tu meu inmak niniyelen eweŋan baenen nâmtikŋaŋ penaŋ mban ya alak tatnnup bamgat an notnaŋaŋ sindem omba penaŋ naseip!
15 E disse-lhes: Desejei muito comer convosco esta páscoa, antes que padeça;
16 Neŋ diindoma nâit, neŋ Aŋgalaŋ Kendoyelen meu ewe sek ŋen ku nimbap yaŋ maneti am yomengatnaŋ timkwat indema nâmkiŋpepe aikme mulup keyaŋ delaŋ zeme kan keyet kululuŋen gwaen tu meu ke nsakwep nimbanup.”
16 Porque vos digo que não a comerei mais até que ela se cumpra no reino de Deus.
17 Egaŋ ke zemti okop wain tumak mti Kawawaŋgat wisikŋ zemti ekŋengat zeye, “In kapi mti ilinak nit.”
17 E, tomando o cálice, e havendo dado graças, disse: Tomai-o, e reparti-o entre vós;
18 Kegok zemti zeye, “Neŋ penaŋ sukwep zema nâit, neŋ wain tu ke ninipiŋ maneti bamgat Kawawaŋgalen zemâtâtâtgat katnaŋ mama kululuŋen gwaen tati wain alakŋaŋ ke nsakwep nbanup.”
18 Porque vos digo que já não beberei do fruto da vide, até que venha o reino de Deus.
19 Sakam kegogak egaŋ nupmamaŋ ŋen mti Kawawaŋgat wisikŋ zemutumti nembaŋane indamti zeye, “In mti nit. Kapi nanaŋgat sek sesumbannok ke ingat indayap. Ke ingat indama nimti nâgât otnânâyelen nâmti indayap.”
19 E, tomando o pão, e havendo dado graças, partiu-o, e deu-lho, dizendo: Isto é o meu corpo, que por vós é dado; fazei isto em memória de mim.
20 Kan ekŋenaŋ tu meu nim delaŋ zeme sakam kegogak okop ikŋaŋ ke mti zeye, “Okop wain tumak kapi tususu alakŋaŋ inmak Kawawaŋmak. Sipmnaŋ tusum indeyap. Sipm tewen nâme sipmnaŋ tobe ke in yominaŋgatnan indatim kwakwagat nâmti kegok mbap.
20 Semelhantemente, tomou o cálice, depois da ceia, dizendo: Este cálice é o novo testamento no meu sangue, que é derramado por vós.
21 Yaŋgut, nembanne, in egit! An ŋenaŋ zemnowe ke ninmak meu nini munduman kapi totazin!
21 Mas eis que a mão do que me trai está comigo à mesa.
22 Angat Nemuŋaŋ neŋ Kawawaŋaŋ zemâtâtâtnaŋ set katnaŋ ke mâti gakiwap. Yaŋgut an neŋ zem nosem an kemagen bekanaŋ penaŋ sokbewe!”
22 E, na verdade, o Filho do homem vai segundo o que está determinado; mas ai daquele homem por quem é traído!
23 Zisasiyaŋ kegok zeme nembaŋane ekŋenaŋ ilinak zenâ zenâ mti zewien, “An ekŋen, an pe kwiyaŋ kogok mbe?” Kegok zewien.
23 E começaram a perguntar entre si qual deles seria o que havia de fazer isto.
24 Âpme Zisasiyet nembaŋane ekŋenaŋ ilinak an kwiyaŋ mobotnaŋ bein zemti zet mmot mtot mti mdândâwien.
24 E houve também entre eles contenda, sobre qual deles parecia ser o maior.
25 Kegok tapmme Zisasiyaŋ nâmti diindoye, “Msalengalen amobotnaŋ ekŋen amŋin indikdamuŋ mimiyelen winde taindain. Ma an damuŋ ekŋen amnaŋ, ‘Amgalen noline,’ kwilin makuip.
25 E ele lhes disse: Os reis dos gentios dominam sobre eles, e os que têm autoridade sobre eles são chamados benfeitores.
26 Yaŋgut inmagen keboŋ keyaŋ ku sokbewe. Yek penaŋ. Âpme naman ingat tuŋguwinan amobotnaŋ an kwiyaŋ tabeen ikŋaŋgat sekŋan mtoti am kwilinpiŋ ekŋengat kandaŋinan mambe.
26 Mas não sereis vós assim; antes o maior entre vós seja como o menor; e quem governa como quem serve.
27 An kwi ek amobotnaŋ? An mundum totatalen totati meu tatnin ke ma meu menzimen taseŋzin an ke? Ke penaŋ, an mundum totatalen totati meu tatn an ke amobotnaŋ. Yaŋgut neŋ kegogak ingalen amobotnaŋin neŋ nanaŋgat sekŋ mtoti tapmamti taindamukulem miyap.
27 Pois qual é maior: quem está à mesa, ou quem serve? Porventura não é quem está à mesa? Eu, porém, entre vós sou como aquele que serve.
28 Âpme kan nukŋaŋ sepem igak igak neŋmagen sokbeyeen in neŋ ku katinewien.
28 E vós sois os que tendes permanecido comigo nas minhas tentações.
29 Bipm kululuŋen egaŋ am indikdamuŋ mimiyelen zetik mneyeyepm ma neŋ kegogak in indazetik mimindeyap
29 E eu vos destino o reino, como meu Pai mo destinou,
30 in neŋmak kululuŋen gwaen mundum totatalen totati tu meu nsakwep nimbanup ma in mundum elimayakŋaŋmak keyet dukŋan totati Islael am maŋge 12 indikdamuŋ mbep.”
30 Para que comais e bebais à minha mesa no meu reino, e vos assenteis sobre tronos, julgando as doze tribos de Israel.
31 Âpme Zisasiyaŋ ewe tusum zeye, “Saimon, Saimon, geŋ nâmbak, Sadaŋaŋ ingalen nâmkiŋpepeŋin mimindikme mkatikŋaŋ bep ma tuwat tuwat talip keyelen Kawawaŋaŋ nâmpep.
31 Disse também o Senhor: Simão, Simão, eis que Satanás vos pediu para vos cirandar como trigo;
32 Yaŋgut Saimon, neŋ Kawawaŋaŋ gapmukulem mme nâmkiŋpependaŋ kaliŋaŋ tatagalen dunduya. Ya geŋ yomdi ke nâmkawaŋ bewanigen keŋdi gilik zeme nâlen zetn tapmâtigulak nodine neŋ manamâtmaip ekŋengalen nâmkiŋpepe bandim mimindewanik.”
32 Mas eu roguei por ti, para que a tua fé não desfaleça; e tu, quando te converteres, confirma teus irmãos.
33 Egaŋ kegok zeme Pitayaŋ kapigok dunduye, “Amobotnaŋ, neŋ geŋmak mka kaliŋan meti geŋmak gakikiyelen weyeyaŋ mulup miyap!”
33 E ele lhe disse: Senhor, estou pronto a ir contigo até à prisão e à morte.
34 Egaŋ kegok zeme Zisasiyaŋ dunduye, “Pita, neŋ gâgât zema nâmbak, alak tambuyet sakokolok apmaŋ kwitnaŋ kukupiŋ mme geŋ nâgât sek tuk zemkandasenik.”
34 Mas ele disse: Digo-te, Pedro, que não cantará hoje o galo antes que três vezes negues que me conheces.
35 Âpme Zisas nembaŋaneyet kapigok diindoye, “Neŋ indema msat notnaŋ Kawawaŋgalen zezapat dolakŋaŋ mkawaŋ bembeyelen mebienen kan keyet in mânep eleŋaŋ ma ele milawat wawat ma set wewet ke ku ti mebien kan keyet in kwitnaŋ kwitnaŋ notnaŋgat olalat mbien ma yek?”
35 E disse-lhes: Quando vos mandei sem bolsa, alforje, ou alparcas, faltou-vos porventura alguma coisa? Eles responderam: Nada.
36 Ekŋenaŋ kegok zeme Zisasiyaŋ zeye, “Yaŋgut alak an mânep eleŋaŋmak ma ele milawat wawat ke tiseip. Ma an ŋen wanam teepmaŋaŋ yek egaŋ kâlâp tâgâyelen munduŋ main ke beme kwitime wanamaŋ teepmaŋ kwitiwe.
36 Disse-lhes pois: Mas agora, aquele que tiver bolsa, tome-a, como também o alforje; e, o que não tem espada, venda a sua capa e compre-a;
37 Ma neŋ diindoma nâit: Kawawaŋgalen zezapat itnaŋaŋ kapigok zenzeŋaŋ, ‘Ek zelen zem kuwep sakam aindondo am ma an kambutiti ekŋen maindeipnok!’ Âpme kwitnaŋ kwitnaŋ sambe golaŋ zenze an ekŋenaŋ nâgât kukuŋaŋ ke sosok sokbemkawaŋ tabein.”
37 Porquanto vos digo que importa que em mim se cumpra aquilo que está escrito: E com os malfeitores foi contado. Porque o que está escrito de mim terá cumprimento.
38 Egaŋ kegok zeme ekŋenaŋ zewien, “Amobotnaŋ, ndikbak, nin wanam zut tatndain.”
38 E eles disseram: Senhor, eis aqui duas espadas. E ele lhes disse: Basta.
39 Âpme Zisasiyaŋ mka temaŋ ke pemti Olip Kalaŋan mametan kegok mepme nembaŋane ekŋenaŋ mâti mebien.
39 E, saindo, foi, como costumava, para o Monte das Oliveiras; e também os seus discípulos o seguiram.
40 Ke meti ekŋenaŋ ke pataŋ zemti egaŋ ekŋengat zeye, “In kapi tati tadundumaseip mneti Sadaŋaŋ ingat yaŋin mimindikme toweseipgat.”
40 E quando chegou àquele lugar, disse-lhes: Orai, para que não entreis em tentação.
41 Kegok zemindemti ekŋen katim indemti amnaŋ nanzaŋ mapemezin keyet kataŋ metati pedondomti kapigok dunduye,
41 E apartou-se deles cerca de um tiro de pedra; e, pondo-se de joelhos, orava,
42 “Bien, gitaŋgat nânâyet nâlen nukŋaŋ kapi mâtâpesenik. Yaŋgut geŋ nâlen nânân mâbâpiŋ; geŋ gitaŋgat nânândi mâsenik.”
42 Dizendo: Pai, se queres, passa de mim este cálice; todavia não se faça a minha vontade, mas a tua.
43 Kegok tadundume Kawawaŋgalen enselaŋ kululuŋengatnaŋ ek winde sasayelen koge.
43 E apareceu-lhe um anjo do céu, que o fortalecia.
44 Kegok sokbeme Zisasiyaŋ gakikiyelen kan bududuk sokbeye keyepm nâmnukŋaŋ mti ewe tusum omba windeŋaŋbeŋ penaŋ dunduye ma pusinaŋaŋ sekŋanengatnaŋ sakam sipnok petak petak msalen toge.
44 E, posto em agonia, orava mais intensamente. E o seu suor tornou-se como grandes gotas de sangue, que corriam até ao chão.
45 Nembaŋaneyaŋ kwitnaŋ kwitnaŋ sokbesâpm keyet nâmnukŋaŋ penaŋ mti ma tambu tetak takwabiengapm melugaŋ indome wem kopa bewien. Egaŋ dundu delaŋ zemti dendaŋ wati nembaŋanemagen meti indikme tawemambien.
45 E, levantando-se da oração, veio para os seus discípulos, e achou-os dormindo de tristeza.
46 Indabutemti ekŋengat zeye, “In meluk wewepiŋ. Kaik watati dundundu mulup mit. Mneti amnaŋ koti ingat nâmkiŋpepeŋinaŋgat yaŋaŋ mimindikseipgat.”
46 E disse-lhes: Por que estais dormindo? Levantai-vos, e orai, para que não entreis em tentação.
47 Zisasiyaŋ zet ewe tusumti tazeme an maŋge temaŋaŋ kobien. Âpme ekŋenmagengatnaŋ an Zudas ek Zisasiyet nembaŋane 12 ekŋenmagengatnaŋ egaŋ kukŋaŋgat indatim koti Zisasmagen mebien.
47 E, estando ele ainda a falar, surgiu uma multidão; e um dos doze, que se chamava Judas, ia adiante dela, e chegou-se a Jesus para o beijar.
48 Ke kopme Zisasiyaŋ yaŋkwesiye, “Zudas, geŋ nuknuk mnesenik keyaŋ mkawaŋ beinen Angat Nemuŋaŋ neŋ amgat belinan nesenik, ma?”
48 E Jesus lhe disse: Judas, com um beijo trais o Filho do homem?
49 Âpme Zisasiyet nembaŋane ekŋenaŋ kwitnaŋ kwitnaŋ sokbesâpm ke ek kawaŋ bemti egat zewien, “Amobotnaŋ, geŋ nâmndemane nin wanamaŋ ekŋen indaŋsenup?”
49 E, vendo os que estavam com ele o que ia suceder, disseram-lhe: Senhor, feriremos à espada?
50 Kegok zemti ekŋenmagengatnaŋ ŋenaŋ sâpe sâpe bumbu an ŋeŋaŋ egalen mulup an ŋen wanamaŋ wakŋaŋ penaset sâmpeme enzaŋ galaŋ galaŋ mge.
50 E um deles feriu o servo do sumo sacerdote, e cortou-lhe a orelha direita.
51 Kegok sokbeme Zisasiyaŋ ekti zeye, “Muluwaŋ bekanaŋ ke katipe!” Kegok zemti an keyet wakŋaŋ anzam tage ke taŋgume ŋep beye.
51 E, respondendo Jesus, disse: Deixai-os; basta. E, tocando-lhe a orelha, o curou.
52 Kegok sokbeme sâpe sâpe bumbu an ŋeŋaŋ ma sesewat mka temaŋgalen an dakutum ma sesewat mka temaŋgalen an damuŋ ekŋenaŋ Zisas atasâgât kobien ekŋen keyet zeye, “In wanam ŋilikŋaŋ ma wenzomak natatayelen kolo keyaŋgut neŋ an kambu tititoŋ yek.
52 E disse Jesus aos principais dos sacerdotes, e capitães do templo, e anciãos, que tinham ido contra ele: Saístes, como a um salteador, com espadas e varapaus?
53 Neŋ inmak kasup kataŋ Kawawaŋgalen sesewat mka temaŋ keŋan matateman ke in ku natawien. Ya alak ingalen kan neŋ natatayelen beme Sadaŋaŋ mulup bekanaŋ mamnen sosok sokbein.”
53 Tenho estado todos os dias convosco no templo, e não estendestes as mãos contra mim, mas esta é a vossa hora e o poder das trevas.
54 Zisasiyaŋ kegok zeme ekŋenaŋ atamti tetimet sâpe sâpe bumbu an ekŋengalen an ŋeŋaŋ egalen mka keŋan wapmobien. Âpme Pitayaŋ igak bam sukwep takopmaŋge.
54 Então, prendendo-o, o levaram, e o puseram em casa do sumo sacerdote. E Pedro seguia-o de longe.
55 Ke koti ekme an notnaŋaŋ zet nânâ mka tuŋgupman tep mmenzime totatmambienen Pitayaŋ kot ekŋenmagen totage.
55 E, havendo-se acendido fogo no meio do pátio, estando todos sentados, assentou-se Pedro entre eles.
56 Ke kototapme mulup imbi ŋenaŋ tewen ke totapme ekti weyaŋ zikat memuŋ ektati zeye, “An kapi kegogak Zisasmak mamtan!”
56 E como certa criada, vendo-o estar assentado ao fogo, pusesse os olhos nele, disse: Este também estava com ele.
57 Imbiyaŋ kegok zeme Pitayaŋ yaŋti zeye, “Imbi nânik, neŋ an ke ku nâmpeyap!”
57 Porém, ele negou-o, dizendo: Mulher, não o conheço.
58 Ya belaknik ke tati an ŋenaŋ Pita weyaŋ ekmâtâti zeye, “Geŋ kegogak Zisasiyelen maŋgeen mamanik!”
58 E, um pouco depois, vendo-o outro, disse: Tu és também deles. Mas Pedro disse: Homem, não sou.
59 Ke tapmâti aua kwep kegok delaŋ zeme an ŋenaŋ ekti zet windeŋaŋbeŋ yaŋkwesimti zeye, “Kapi penaŋ, an kapi kegogak Zisasmak tapme ekban ma ek kegogak Galili msalengatnaŋ!”
59 E, passada quase uma hora, um outro afirmava, dizendo: Também este verdadeiramente estava com ele, pois também é galileu.
60 Kegok zeme Pitayaŋ zeye, “Notn nânik, geŋ an zenigen ke neŋ ku nâmâtâlap!”
60 E Pedro disse: Homem, não sei o que dizes. E logo, estando ele ainda a falar, cantou o galo.
61 Kegok kume Amobotnaŋaŋ gilik zemti Pita eksem tage. Amobotnaŋaŋ kegok mme Pitayaŋ egalen zet eweŋan dunduye ke nâmkawaŋ beyeen kapigok, “Geŋ alak sakokolok apmaŋ kwitnaŋ kukupiŋ tapme geŋ nâgât ku nâmpeyap sek tuk zesenik.”
61 E, virando-se o Senhor, olhou para Pedro, e Pedro lembrou-se da palavra do Senhor, como lhe havia dito: Antes que o galo cante hoje, me negarás três vezes.
62 Pitayaŋ zet ŋande ke otnâmti zupman kwatoti si omba penaŋ suye.
62 E, saindo Pedro para fora, chorou amargamente.
63 Âpme an ekŋen Zisas ekdamuŋ mbien ekŋen keyaŋ pep zet msamti witikbien.
63 E os homens que detinham Jesus zombavam dele, ferindo-o.
64 Kegok mti saŋgum paŋaŋaŋ zikatnaŋ kwaik pemti yaŋkwesiwien, “Geŋ golaŋ zenze an manzenikgat an kwiyaŋ goin geŋ ke zemane nâne!”
64 E, vendando-lhe os olhos, feriam-no no rosto, e perguntavam-lhe, dizendo: Profetiza, quem é que te feriu?
65 Kegok msamti zet bekanaŋ totot tototnaŋ sambe msawien.
65 E outras muitas coisas diziam contra ele, blasfemando.
66 Msat msame sesewat mka temaŋgalen an damuŋ ma sâpe sâpe bumbuyelen an ŋeŋaŋ ma zii zet zikat indanda ekŋenaŋ Zisas wati an damuŋ sambeyaŋ ondekbienen ke aik meti yaŋkwesiwien,
66 E logo que foi dia ajuntaram-se os anciãos do povo, e os principais dos sacerdotes e os escribas, e o conduziram ao seu concílio, e lhe perguntaram:
67 “Geŋ zema nâne, geŋ Kilais, Kawawaŋ an ikŋaŋ ombemgeŋgeŋaŋ ma an kwi?”
67 És tu o Cristo? Dize-no-lo. Ele replicou: Se vo-lo disser, não o crereis;
68 Ma neŋ yaŋkwesisi ŋen indayaŋkwesisap beme in keyet yaŋaŋ ku dinoseip.
68 E também, se vos perguntar, não me respondereis, nem me soltareis.
69 Yaŋgut kwitnaŋ kwitnaŋ sokbesâpm kapiyet bamen Angat Nemuŋaŋ neŋ mundum bet penaset Kawawaŋaŋ an ikŋaŋmak tatagalen nâme matazin mundum ke windeyelen mundum ke nename totabap.”
69 Desde agora o Filho do homem se assentará à direita do poder de Deus.
70 Egaŋ kegok zeme ekŋen sambeyaŋ yaŋkwesiwien, “Keyepm geŋ Kawawaŋgat Nemuŋaŋ, ma?”
70 E disseram todos: Logo, és tu o Filho de Deus? E ele lhes disse: Vós dizeis que eu sou.
71 Egaŋ kegok zeme ekŋenaŋ zewien, “Nin yegak zetnaŋ zem kukuyelen kelak nâmâtâtnup keyepm an ŋen egalen zet bandim mimiyelen ku aiksenup.”
71 Então disseram: De que mais testemunho necessitamos? pois nós mesmos o ouvimos da sua boca.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 22, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.