Rute 1
KARIƝƐƐGƐ ƝƆMƐƐ NIVONƆ (MYK) vs NVI
1 Caŋa ɲii lemu ni Yawutuu pu wo fanha ki bye kiirikɔɔn pu keŋɛ ni ge, xuugo ka ya pa jé fiige ki ni lee caŋa ɲii li ni. A Bɛtilɛhɛmu shɛn ná wa di yìri ni wu shɔ ni wu jalaa shuun ni Zhude fiige ki ni, na shɛ tatɛɛngɛ sha Mowabu fiige ki ni.
1 Na época dos juízes houve fome na terra. Um homem de Belém de Judá, com a mulher e os dois filhos, foi viver por algum tempo nas terras de Moabe.
2 Wee ná wu mɛgɛ ki bye na Elimelɛki, wu shɔ wu mɛgɛ di ɲɛ na Nɔmi, ja wa mɛgɛ di ɲɛ na Makilɔn, wusama mɛgɛ di ɲɛ na Kilijɔn. Efirata shi shɛɛn pu bye pii na foro Zhude fiige ki ni Bɛtilɛhɛmu ni. Ba p’a nɔ Mowabu fiige ki ni wɛ, na diin wà.
2 O homem chamava-se Elimeleque, sua mulher Noemi e seus dois filhos Malom e Quiliom. Eram efrateus de Belém de Judá. Chegaram a Moabe, e lá ficaram.
3 A Nɔmi poo Elimelɛki wu ba xhu, na Nɔmi ni jalaa shuun wu yaha wà.
3 Morreu Elimeleque, marido de Noemi, e ela ficou sozinha, com seus dois filhos.
4 A pee jalaa p’i ba Mowabu shi wu wo pushaa shuun wa leŋɛ. Cee wa mɛgɛ ki bye na Ɔripa, wa mɛgɛ di ɲɛ na Wuruti. A p’i yèe kɛ shishiin pye wà.
4 Eles se casaram com mulheres moabitas, uma chamada Orfa e a outra Rute. Depois de terem morado lá por quase dez anos,
5 Lee kadugo na a Makilɔn ni Kilijɔn wu bɛ di ba xhu. Ayiwa, a Nɔmi di bɔɔn wu poo we, ni wu jalaa shuun wu ni.
5 morreram também Malom e Quiliom, e Noemi ficou sozinha, sem os dois filhos e o seu marido.
6 Ayiwa, ba Nɔmi ya pa logo na Tɛhɛnɛ Baa Kilɛ ya wu shi shɛɛn pu tɛgɛ, na ɲɔlige kan pu mu na wu yaha Mowabu fiige ki ni wɛ, a wu ni jalaa cèe p’i gbegele na p’i yìri wà, p’a gaaŋi wu to fiige ki ni.
6 Quando Noemi soube em Moabe que o Senhor viera em auxílio do seu povo, dando-lhe alimento, decidiu voltar com suas duas noras para a sua terra.
7 Wee tuun wu ni, xuu wemu ni pu bi tiin ge, a wu yìri wee xuu wu ni. A jalaa cèe shuun wu bɛ di daha wu na. A p’i koo lɔ na guri na gaaŋi Zhuda fiige ki ni.
7 Assim ela, com as duas noras, partiu do lugar onde tinha morado. Enquanto voltavam para a terra de Judá,
8 Wee tuun wu ni a Nɔmi di wu jalaa cèe shuun wu pye: «Yi shuun wu bɛɛri pu kuri, wa bɛɛri w’a se wu nu puga. Y’a saama pye nɛ na, piimu p’a xu ge, na saama pye pee bɛ na. Tɛhɛnɛ Baa Kilɛ wu shɛ ɲɔ yi bɛ na mu lee ɲɔgana li na!
8 Noemi disse às duas noras: "Vão! Voltem para a casa de suas mães! Que o Senhor seja leal com vocês, como vocês foram leais com os falecidos e comigo.
9 Tɛhɛnɛ Baa Kilɛ wu shɛ ɲaɲiŋɛ kan yi bɛɛri nigin nigin wu mu yi namaa gbaya ni!» A wu xhɔ na ɲɔsɔɔnrɔ fò kan pu mu. A p’i sipyaa le na suu.
9 O Senhor conceda que cada uma de vocês encontre segurança no lar doutro marido". Então deu-lhes beijos de despedida. Mas elas começaram a chorar bem alto
10 A p’i Nɔmi pye: «Ahayi! Wèe na daha ma na da gaaŋi fo ma shi shɛɛn pu wo fiige ki ni.»
10 e lhe disseram: "Não! Voltaremos com você para junto de seu povo! "
11 A Nɔmi di pu pye: «Na nagoo, yi kuri! Ɲaha na y’a da binnɛ da se ni na ni wɛ? Jire n’a da ba gan sanha jalaa piitiilee mu pee pu ta ɲɛri yi namaa laa?
11 Disse, porém, Noemi: "Voltem, minhas filhas! Por que viriam comigo? Poderia eu ainda ter filhos, que viessem a ser seus maridos?
12 Yi kuri y’a se na nagoo! Y’a se! Nɛ lɛ toro gbajiire tàan. Ali ná ɲɛhɛ da ba bye nɛ mu niɲaa yɛ pyaa, na jo nɛ dà li na jo nɛ na ba funaŋaa kii se,
12 Voltem, minhas filhas! Vão! Estou velha demais para ter outro marido. E mesmo que eu pensasse que ainda há esperança para mim — ainda que eu me casasse esta noite e depois desse à luz filhos,
13 ta yee bi da zhe shɛgɛ na gbaya ni, yi na yere fo pee ba lɛ, p’i na yi leŋɛ pye pu cèe gɛ? Ahayi, na nagoo! Kanhama pemu pu wa nɛ na ge, p’a soro fo xuuni na toro yee wo pu tàan, bani Tɛhɛnɛ Baa Kilɛ ya wu keŋɛ ki fanha digi nɛ na.
13 iriam vocês esperar até que eles crescessem? Ficariam sem se casar à espera deles? De jeito nenhum minhas filhas! Para mim é mais amargo do que para vocês, pois a mão do Senhor voltou-se contra mim! "
14 A p’i sipyaa kii su sanha. Lee kadugo na a Ɔripa di ɲɔsɔɔnrɔ fò kan wu yashɔ wu mu, na gari, ga a Wuruti di daha yaha wu fɛni.
14 Elas então começaram a choram bem alto de novo. Depois Orfa deu um beijo de despedida em sua sogra, mas Rute ficou com ela.
15 A Nɔmi di ba Wuruti pye: «Ma cuun wu wii w’a kari wu puga shɛɛn ni wu pɛɛŋɛ yaŋmuyɔ yi yíri. Ma bɛ wu kuri m’a se wu fɛni.»
15 Então Noemi a aconselhou: "Veja, sua concunhada está voltando para o seu povo e para o seu deus. Volte com ela! "
16 Ga a Wuruti di jo: «Ma ganha bu na kɔri, fo di laha ma na di guri ma fɛni wɛ! Bani xuu xuu ni m’a gaaŋi ge, wà nɛ bɛ w’a da se. Xuu xuu ni m’a da diin ge, wà nɛ bɛ w’a da diin. Piimu pu ɲɛ ma wo shi shɛɛn pu ge, pee na bye nɛ bɛ wo shi shɛɛn. Wemu wu ɲɛ ma wo Kilɛ wu ge, wee na bye nɛ bɛ wo Kilɛ we.
16 Rute, porém, respondeu: "Não insistas comigo que te deixe e não mais a acompanhe. Aonde fores irei, onde ficares ficarei! O teu povo será o meu povo e o teu Deus será o meu Deus!
17 Xuu bɛɛri ni m’a shɛ xhu ge, wà nɛ bɛ w’a da xhuu, p’i na le wà. Kaa latii bu nɛ waa laha mu na xu kadugo na, Tɛhɛnɛ Baa Kilɛ wu kanhama nigbɔ shan na ɲuŋɔ ni!»
17 Onde morreres morrerei, e ali serei sepultada. Que o Senhor me castigue com todo o rigor, se outra coisa que não a morte me separar de ti! "
18 Ba Nɔmi ya Wuruti ta w’a nɔrɔ yaha wu na lee nɔrɔgana li na wɛ, wu ya yaaga jo nige wɛ.
18 Quando Noemi viu que Rute estava de fato decidida a acompanhá-la, não insistiu mais.
19 Wee tuun wu ni a p’i gari mu shiizhan fo na shɛ nɔ Bɛtilɛhɛmu ni. Ba p’a nɔ jé wà wɛ, a lee di kulo li shɛɛn pu bɛɛri fo. A cèe p’i ganha na yu: «Nɔmi w’a sii tii pye we ya?»
19 Prosseguiram, pois, as duas até Belém. Ali chegando, todo o povoado ficou alvoroçado por causa delas. "Será que é Noemi? ", perguntavam as mulheres.
20 A Nɔmi di pu ɲɔ shɔ na: «Yi ganha ba na pyi nige Nɔmi wɛ (Nɔmi kɔ́ri ɲɛ fɛrɛmɛ fɔɔ), ga y’a na pyi Mara (lee kɔ́ri ɲɛ kanhama fɔɔ), bani Se Bɛɛri Fɔɔ ya kanhama shan nɛ ɲuŋɔ ni.
20 Mas ela respondeu: "Não me chamem Noemi, chamem-me Mara, pois o Todo-poderoso tornou minha vida muito amarga!
21 Tuun wemu ni nɛ foro naha na gaaŋi ge, nɛ bye yara fɔɔ, ga a Tɛhɛnɛ Baa Kilɛ di shɛ nɛ kewaya wo kuruŋɔ na pa leŋɛ. Ɲaha na yi na pyi sanha Nɔmi na Tɛhɛnɛ Baa Kilɛ yaha w’a ŋmahana ɲɛri nɛ fɛni wɛ? Se Bɛɛri Fɔɔ w’a bɔɔngɔ shan nɛ ɲuŋɔ ni.»
21 De mãos cheias eu parti; mas de mãos vazias o Senhor me trouxe de volta. Por que me chamam Noemi? O Senhor colocou-se contra mim! O Todo-poderoso me trouxe desgraça! "
22 Ayiwa, mu Nɔmi ni wu ja shɔ Mowabu shi shɛn Wuruti w’a kuri pa mu lee pagana li na na yìri Mowabu fiige ki ni. Ɔrijɛ shinma wu wo yalɔɔrɔ ti lɔduun ni p’a nɔ Bɛtilɛhɛmu ni.
22 Foi assim que Noemi voltou das terras de Moabe, com sua nora Rute, a moabita. Elas chegaram a Belém no início da colheita da cevada.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Rute 1, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.