Rute 1
KARIƝƐƐGƐ ƝƆMƐƐ NIVONƆ (MYK) vs ARC
1 Caŋa ɲii lemu ni Yawutuu pu wo fanha ki bye kiirikɔɔn pu keŋɛ ni ge, xuugo ka ya pa jé fiige ki ni lee caŋa ɲii li ni. A Bɛtilɛhɛmu shɛn ná wa di yìri ni wu shɔ ni wu jalaa shuun ni Zhude fiige ki ni, na shɛ tatɛɛngɛ sha Mowabu fiige ki ni.
1 E sucedeu que, nos dias em que os juízes julgavam, houve uma fome na terra; pelo que um homem de Belém de Judá saiu a peregrinar nos campos de Moabe, ele, e sua mulher, e seus dois filhos.
2 Wee ná wu mɛgɛ ki bye na Elimelɛki, wu shɔ wu mɛgɛ di ɲɛ na Nɔmi, ja wa mɛgɛ di ɲɛ na Makilɔn, wusama mɛgɛ di ɲɛ na Kilijɔn. Efirata shi shɛɛn pu bye pii na foro Zhude fiige ki ni Bɛtilɛhɛmu ni. Ba p’a nɔ Mowabu fiige ki ni wɛ, na diin wà.
2 E era o nome deste homem Elimeleque, e o nome de sua mulher, Noemi, e os nomes de seus dois filhos, Malom e Quiliom, efrateus, de Belém de Judá; e vieram aos campos de Moabe e ficaram ali.
3 A Nɔmi poo Elimelɛki wu ba xhu, na Nɔmi ni jalaa shuun wu yaha wà.
3 E morreu Elimeleque, marido de Noemi; e ficou ela com os seus dois filhos,
4 A pee jalaa p’i ba Mowabu shi wu wo pushaa shuun wa leŋɛ. Cee wa mɛgɛ ki bye na Ɔripa, wa mɛgɛ di ɲɛ na Wuruti. A p’i yèe kɛ shishiin pye wà.
4 os quais tomaram para si mulheres moabitas; e era o nome de uma Orfa, e o nome da outra, Rute; e ficaram ali quase dez anos.
5 Lee kadugo na a Makilɔn ni Kilijɔn wu bɛ di ba xhu. Ayiwa, a Nɔmi di bɔɔn wu poo we, ni wu jalaa shuun wu ni.
5 E morreram também ambos, Malom e Quiliom, ficando assim esta mulher desamparada dos seus dois filhos e de seu marido.
6 Ayiwa, ba Nɔmi ya pa logo na Tɛhɛnɛ Baa Kilɛ ya wu shi shɛɛn pu tɛgɛ, na ɲɔlige kan pu mu na wu yaha Mowabu fiige ki ni wɛ, a wu ni jalaa cèe p’i gbegele na p’i yìri wà, p’a gaaŋi wu to fiige ki ni.
6 Então, se levantou ela com as suas noras e voltou dos campos de Moabe, porquanto, na terra de Moabe, ouviu que o Senhor tinha visitado o seu povo, dando-lhe pão.
7 Wee tuun wu ni, xuu wemu ni pu bi tiin ge, a wu yìri wee xuu wu ni. A jalaa cèe shuun wu bɛ di daha wu na. A p’i koo lɔ na guri na gaaŋi Zhuda fiige ki ni.
7 Pelo que saiu do lugar onde estivera, e as suas duas noras, com ela. E, indo elas caminhando, para voltarem para a terra de Judá,
8 Wee tuun wu ni a Nɔmi di wu jalaa cèe shuun wu pye: «Yi shuun wu bɛɛri pu kuri, wa bɛɛri w’a se wu nu puga. Y’a saama pye nɛ na, piimu p’a xu ge, na saama pye pee bɛ na. Tɛhɛnɛ Baa Kilɛ wu shɛ ɲɔ yi bɛ na mu lee ɲɔgana li na!
8 disse Noemi às suas duas noras: Ide, voltai cada uma à casa de sua mãe; e o Senhor use convosco de benevolência, como vós usastes com os falecidos e comigo.
9 Tɛhɛnɛ Baa Kilɛ wu shɛ ɲaɲiŋɛ kan yi bɛɛri nigin nigin wu mu yi namaa gbaya ni!» A wu xhɔ na ɲɔsɔɔnrɔ fò kan pu mu. A p’i sipyaa le na suu.
9 O Senhor vos dê que acheis descanso cada uma em casa de seu marido. E, beijando-as ela, levantaram a sua voz, e choraram,
10 A p’i Nɔmi pye: «Ahayi! Wèe na daha ma na da gaaŋi fo ma shi shɛɛn pu wo fiige ki ni.»
10 e disseram-lhe: Certamente, voltaremos contigo ao teu povo.
11 A Nɔmi di pu pye: «Na nagoo, yi kuri! Ɲaha na y’a da binnɛ da se ni na ni wɛ? Jire n’a da ba gan sanha jalaa piitiilee mu pee pu ta ɲɛri yi namaa laa?
11 Porém Noemi disse: Tornai, minhas filhas, por que iríeis comigo? Tenho eu ainda no meu ventre mais filhos, para que vos fossem por maridos?
12 Yi kuri y’a se na nagoo! Y’a se! Nɛ lɛ toro gbajiire tàan. Ali ná ɲɛhɛ da ba bye nɛ mu niɲaa yɛ pyaa, na jo nɛ dà li na jo nɛ na ba funaŋaa kii se,
12 Tornai, filhas minhas, ide-vos embora, que já mui velha sou para ter marido; ainda quando eu dissesse: Tenho esperança, ou ainda que esta noite tivesse marido, e ainda tivesse filhos,
13 ta yee bi da zhe shɛgɛ na gbaya ni, yi na yere fo pee ba lɛ, p’i na yi leŋɛ pye pu cèe gɛ? Ahayi, na nagoo! Kanhama pemu pu wa nɛ na ge, p’a soro fo xuuni na toro yee wo pu tàan, bani Tɛhɛnɛ Baa Kilɛ ya wu keŋɛ ki fanha digi nɛ na.
13 esperá-los-íeis até que viessem a ser grandes? Deter-vos-íeis por eles, sem tomardes marido? Não, filhas minhas, que mais amargo é a mim do que a vós mesmas; porquanto a mão do Senhor se descarregou contra mim.
14 A p’i sipyaa kii su sanha. Lee kadugo na a Ɔripa di ɲɔsɔɔnrɔ fò kan wu yashɔ wu mu, na gari, ga a Wuruti di daha yaha wu fɛni.
14 Então, levantaram a sua voz e tornaram a chorar; e Orfa beijou a sua sogra; porém Rute se apegou a ela.
15 A Nɔmi di ba Wuruti pye: «Ma cuun wu wii w’a kari wu puga shɛɛn ni wu pɛɛŋɛ yaŋmuyɔ yi yíri. Ma bɛ wu kuri m’a se wu fɛni.»
15 Pelo que disse: Eis que voltou tua cunhada ao seu povo e aos seus deuses; volta tu também após a tua cunhada.
16 Ga a Wuruti di jo: «Ma ganha bu na kɔri, fo di laha ma na di guri ma fɛni wɛ! Bani xuu xuu ni m’a gaaŋi ge, wà nɛ bɛ w’a da se. Xuu xuu ni m’a da diin ge, wà nɛ bɛ w’a da diin. Piimu pu ɲɛ ma wo shi shɛɛn pu ge, pee na bye nɛ bɛ wo shi shɛɛn. Wemu wu ɲɛ ma wo Kilɛ wu ge, wee na bye nɛ bɛ wo Kilɛ we.
16 Disse, porém, Rute: Não me instes para que te deixe e me afaste de ti; porque, aonde quer que tu fores, irei eu e, onde quer que pousares à noite, ali pousarei eu; o teu povo é o meu povo, o teu Deus é o meu Deus.
17 Xuu bɛɛri ni m’a shɛ xhu ge, wà nɛ bɛ w’a da xhuu, p’i na le wà. Kaa latii bu nɛ waa laha mu na xu kadugo na, Tɛhɛnɛ Baa Kilɛ wu kanhama nigbɔ shan na ɲuŋɔ ni!»
17 Onde quer que morreres, morrerei eu e ali serei sepultada; me faça assim o Senhor e outro tanto, se outra coisa que não seja a morte me separar de ti.
18 Ba Nɔmi ya Wuruti ta w’a nɔrɔ yaha wu na lee nɔrɔgana li na wɛ, wu ya yaaga jo nige wɛ.
18 Vendo ela, pois, que de todo estava resolvida para ir com ela, deixou de lhe falar nisso.
19 Wee tuun wu ni a p’i gari mu shiizhan fo na shɛ nɔ Bɛtilɛhɛmu ni. Ba p’a nɔ jé wà wɛ, a lee di kulo li shɛɛn pu bɛɛri fo. A cèe p’i ganha na yu: «Nɔmi w’a sii tii pye we ya?»
19 Assim, pois, foram-se ambas, até que chegaram a Belém; e sucedeu que, entrando elas em Belém, toda a cidade se comoveu por causa delas, e diziam: Não é esta Noemi?
20 A Nɔmi di pu ɲɔ shɔ na: «Yi ganha ba na pyi nige Nɔmi wɛ (Nɔmi kɔ́ri ɲɛ fɛrɛmɛ fɔɔ), ga y’a na pyi Mara (lee kɔ́ri ɲɛ kanhama fɔɔ), bani Se Bɛɛri Fɔɔ ya kanhama shan nɛ ɲuŋɔ ni.
20 Porém ela lhes dizia: Não me chameis Noemi; chamai-me Mara, porque grande amargura me tem dado o Todo-Poderoso.
21 Tuun wemu ni nɛ foro naha na gaaŋi ge, nɛ bye yara fɔɔ, ga a Tɛhɛnɛ Baa Kilɛ di shɛ nɛ kewaya wo kuruŋɔ na pa leŋɛ. Ɲaha na yi na pyi sanha Nɔmi na Tɛhɛnɛ Baa Kilɛ yaha w’a ŋmahana ɲɛri nɛ fɛni wɛ? Se Bɛɛri Fɔɔ w’a bɔɔngɔ shan nɛ ɲuŋɔ ni.»
21 Cheia parti, porém vazia o Senhor me fez tornar; por que, pois, me chamareis Noemi? Pois o Senhor testifica contra mim, e o Todo-Poderoso me tem afligido tanto.
22 Ayiwa, mu Nɔmi ni wu ja shɔ Mowabu shi shɛn Wuruti w’a kuri pa mu lee pagana li na na yìri Mowabu fiige ki ni. Ɔrijɛ shinma wu wo yalɔɔrɔ ti lɔduun ni p’a nɔ Bɛtilɛhɛmu ni.
22 Assim, Noemi voltou, e com ela, Rute, a moabita, sua nora, que voltava dos campos de Moabe; e chegaram a Belém no princípio da sega das cevadas.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Rute 1, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.