Rute 1

KARIƝƐƐGƐ ƝƆMƐƐ NIVONƆ (MYK) vs ARA

Sair da comparação
ARA Almeida Revista e Atualizada 1993
1 Caŋa ɲii lemu ni Yawutuu pu wo fanha ki bye kiirikɔɔn pu keŋɛ ni ge, xuugo ka ya pa jé fiige ki ni lee caŋa ɲii li ni. A Bɛtilɛhɛmu shɛn ná wa di yìri ni wu shɔ ni wu jalaa shuun ni Zhude fiige ki ni, na shɛ tatɛɛngɛ sha Mowabu fiige ki ni.
1 Nos dias em que julgavam os juízes, houve fome na terra; e um homem de Belém de Judá saiu a habitar na terra de Moabe, com sua mulher e seus dois filhos.
2 Wee ná wu mɛgɛ ki bye na Elimelɛki, wu shɔ wu mɛgɛ di ɲɛ na Nɔmi, ja wa mɛgɛ di ɲɛ na Makilɔn, wusama mɛgɛ di ɲɛ na Kilijɔn. Efirata shi shɛɛn pu bye pii na foro Zhude fiige ki ni Bɛtilɛhɛmu ni. Ba p’a nɔ Mowabu fiige ki ni wɛ, na diin wà.
2 Este homem se chamava Elimeleque, e sua mulher, Noemi; os filhos se chamavam Malom e Quiliom, efrateus, de Belém de Judá; vieram à terra de Moabe e ficaram ali.
3 A Nɔmi poo Elimelɛki wu ba xhu, na Nɔmi ni jalaa shuun wu yaha wà.
3 Morreu Elimeleque, marido de Noemi; e ficou ela com seus dois filhos,
4 A pee jalaa p’i ba Mowabu shi wu wo pushaa shuun wa leŋɛ. Cee wa mɛgɛ ki bye na Ɔripa, wa mɛgɛ di ɲɛ na Wuruti. A p’i yèe kɛ shishiin pye wà.
4 os quais casaram com mulheres moabitas; era o nome de uma Orfa, e o nome da outra, Rute; e ficaram ali quase dez anos.
5 Lee kadugo na a Makilɔn ni Kilijɔn wu bɛ di ba xhu. Ayiwa, a Nɔmi di bɔɔn wu poo we, ni wu jalaa shuun wu ni.
5 Morreram também ambos, Malom e Quiliom, ficando, assim, a mulher desamparada de seus dois filhos e de seu marido.
6 Ayiwa, ba Nɔmi ya pa logo na Tɛhɛnɛ Baa Kilɛ ya wu shi shɛɛn pu tɛgɛ, na ɲɔlige kan pu mu na wu yaha Mowabu fiige ki ni wɛ, a wu ni jalaa cèe p’i gbegele na p’i yìri wà, p’a gaaŋi wu to fiige ki ni.
6 Então, se dispôs ela com as suas noras e voltou da terra de Moabe, porquanto, nesta, ouviu que o Senhor se lembrara do seu povo, dando-lhe pão.
7 Wee tuun wu ni, xuu wemu ni pu bi tiin ge, a wu yìri wee xuu wu ni. A jalaa cèe shuun wu bɛ di daha wu na. A p’i koo lɔ na guri na gaaŋi Zhuda fiige ki ni.
7 Saiu, pois, ela com suas duas noras do lugar onde estivera; e, indo elas caminhando, de volta para a terra de Judá,
8 Wee tuun wu ni a Nɔmi di wu jalaa cèe shuun wu pye: «Yi shuun wu bɛɛri pu kuri, wa bɛɛri w’a se wu nu puga. Y’a saama pye nɛ na, piimu p’a xu ge, na saama pye pee bɛ na. Tɛhɛnɛ Baa Kilɛ wu shɛ ɲɔ yi bɛ na mu lee ɲɔgana li na!
8 disse-lhes Noemi: Ide, voltai cada uma à casa de sua mãe; e o Senhor use convosco de benevolência, como vós usastes com os que morreram e comigo.
9 Tɛhɛnɛ Baa Kilɛ wu shɛ ɲaɲiŋɛ kan yi bɛɛri nigin nigin wu mu yi namaa gbaya ni!» A wu xhɔ na ɲɔsɔɔnrɔ fò kan pu mu. A p’i sipyaa le na suu.
9 O Senhor vos dê que sejais felizes, cada uma em casa de seu marido. E beijou-as. Elas, porém, choraram em alta voz
10 A p’i Nɔmi pye: «Ahayi! Wèe na daha ma na da gaaŋi fo ma shi shɛɛn pu wo fiige ki ni.»
10 e lhe disseram: Não! Iremos contigo ao teu povo.
11 A Nɔmi di pu pye: «Na nagoo, yi kuri! Ɲaha na y’a da binnɛ da se ni na ni wɛ? Jire n’a da ba gan sanha jalaa piitiilee mu pee pu ta ɲɛri yi namaa laa?
11 Porém Noemi disse: Voltai, minhas filhas! Por que iríeis comigo? Tenho eu ainda no ventre filhos, para que vos sejam por maridos?
12 Yi kuri y’a se na nagoo! Y’a se! Nɛ lɛ toro gbajiire tàan. Ali ná ɲɛhɛ da ba bye nɛ mu niɲaa yɛ pyaa, na jo nɛ dà li na jo nɛ na ba funaŋaa kii se,
12 Tornai, filhas minhas! Ide-vos embora, porque sou velha demais para ter marido. Ainda quando eu dissesse: tenho esperança ou ainda que esta noite tivesse marido e houvesse filhos,
13 ta yee bi da zhe shɛgɛ na gbaya ni, yi na yere fo pee ba lɛ, p’i na yi leŋɛ pye pu cèe gɛ? Ahayi, na nagoo! Kanhama pemu pu wa nɛ na ge, p’a soro fo xuuni na toro yee wo pu tàan, bani Tɛhɛnɛ Baa Kilɛ ya wu keŋɛ ki fanha digi nɛ na.
13 esperá-los-íeis até que viessem a ser grandes? Abster-vos-íeis de tomardes marido? Não, filhas minhas! Porque, por vossa causa, a mim me amarga o ter o Senhor descarregado contra mim a sua mão.
14 A p’i sipyaa kii su sanha. Lee kadugo na a Ɔripa di ɲɔsɔɔnrɔ fò kan wu yashɔ wu mu, na gari, ga a Wuruti di daha yaha wu fɛni.
14 Então, de novo, choraram em voz alta; Orfa, com um beijo, se despediu de sua sogra, porém Rute se apegou a ela.
15 A Nɔmi di ba Wuruti pye: «Ma cuun wu wii w’a kari wu puga shɛɛn ni wu pɛɛŋɛ yaŋmuyɔ yi yíri. Ma bɛ wu kuri m’a se wu fɛni.»
15 Disse Noemi: Eis que tua cunhada voltou ao seu povo e aos seus deuses; também tu, volta após a tua cunhada.
16 Ga a Wuruti di jo: «Ma ganha bu na kɔri, fo di laha ma na di guri ma fɛni wɛ! Bani xuu xuu ni m’a gaaŋi ge, wà nɛ bɛ w’a da se. Xuu xuu ni m’a da diin ge, wà nɛ bɛ w’a da diin. Piimu pu ɲɛ ma wo shi shɛɛn pu ge, pee na bye nɛ bɛ wo shi shɛɛn. Wemu wu ɲɛ ma wo Kilɛ wu ge, wee na bye nɛ bɛ wo Kilɛ we.
16 Disse, porém, Rute: Não me instes para que te deixe e me obrigue a não seguir-te; porque, aonde quer que fores, irei eu e, onde quer que pousares, ali pousarei eu; o teu povo é o meu povo, o teu Deus é o meu Deus.
17 Xuu bɛɛri ni m’a shɛ xhu ge, wà nɛ bɛ w’a da xhuu, p’i na le wà. Kaa latii bu nɛ waa laha mu na xu kadugo na, Tɛhɛnɛ Baa Kilɛ wu kanhama nigbɔ shan na ɲuŋɔ ni!»
17 Onde quer que morreres, morrerei eu e aí serei sepultada; faça-me o Senhor o que bem lhe aprouver, se outra coisa que não seja a morte me separar de ti.
18 Ba Nɔmi ya Wuruti ta w’a nɔrɔ yaha wu na lee nɔrɔgana li na wɛ, wu ya yaaga jo nige wɛ.
18 Vendo, pois, Noemi que de todo estava resolvida a acompanhá-la, deixou de insistir com ela.
19 Wee tuun wu ni a p’i gari mu shiizhan fo na shɛ nɔ Bɛtilɛhɛmu ni. Ba p’a nɔ jé wà wɛ, a lee di kulo li shɛɛn pu bɛɛri fo. A cèe p’i ganha na yu: «Nɔmi w’a sii tii pye we ya?»
19 Então, ambas se foram, até que chegaram a Belém; sucedeu que, ao chegarem ali, toda a cidade se comoveu por causa delas, e as mulheres diziam: Não é esta Noemi?
20 A Nɔmi di pu ɲɔ shɔ na: «Yi ganha ba na pyi nige Nɔmi wɛ (Nɔmi kɔ́ri ɲɛ fɛrɛmɛ fɔɔ), ga y’a na pyi Mara (lee kɔ́ri ɲɛ kanhama fɔɔ), bani Se Bɛɛri Fɔɔ ya kanhama shan nɛ ɲuŋɔ ni.
20 Porém ela lhes dizia: Não me chameis Noemi; chamai-me Mara, porque grande amargura me tem dado o Todo-Poderoso.
21 Tuun wemu ni nɛ foro naha na gaaŋi ge, nɛ bye yara fɔɔ, ga a Tɛhɛnɛ Baa Kilɛ di shɛ nɛ kewaya wo kuruŋɔ na pa leŋɛ. Ɲaha na yi na pyi sanha Nɔmi na Tɛhɛnɛ Baa Kilɛ yaha w’a ŋmahana ɲɛri nɛ fɛni wɛ? Se Bɛɛri Fɔɔ w’a bɔɔngɔ shan nɛ ɲuŋɔ ni.»
21 Ditosa eu parti, porém o Senhor me fez voltar pobre; por que, pois, me chamareis Noemi, visto que o Senhor se manifestou contra mim e o Todo-Poderoso me tem afligido?
22 Ayiwa, mu Nɔmi ni wu ja shɔ Mowabu shi shɛn Wuruti w’a kuri pa mu lee pagana li na na yìri Mowabu fiige ki ni. Ɔrijɛ shinma wu wo yalɔɔrɔ ti lɔduun ni p’a nɔ Bɛtilɛhɛmu ni.
22 Assim, voltou Noemi da terra de Moabe, com Rute, sua nora, a moabita; e chegaram a Belém no princípio da sega da cevada.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Rute 1, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.