Atos 22

KARIƝƐƐGƐ ƝƆMƐƐ NIVONƆ (MYK) vs NVT

Sair da comparação
NVT Nova Versão Transformadora
1 «Na tii ni na cebooloo, yi logo na ɲɔ na. Nʼa da ba jo nimɛ na li shɛ yee na jo nɛ ta kakuunɔ la shishiin pye wɛ.»
1 “Irmãos e pais”, disse Paulo. “Ouçam-me enquanto apresento minha defesa.”
2 Ba sipyii pʼa Pɔli ɲa wu na yu puyɛ pyaa wo jomɔ pu ni wɛ, a pʼi nɔhɔdaan jomɔ pu bɛɛri ɲɔ yaha, na fɛhɛ kpan. A Pɔli di jo:
2 Quando o ouviram falar em aramaico, o silêncio foi ainda maior.
3 «Yawutu nɛ ɲɛ. Nɛ se Tarisi kulo li ni, Silisi fiige ki ni. Ga Zheruzalɛmu ni nɛ lɛ naha. Nɛ kalaa to wu bye Gamaliyɛli. Wee wʼa nɛ kemɛ kalaa na bɛ ni wù sefɛlɛɛ pu wo saliya wu keree ni. Kafugo bye nɛ bɛ ni fo xuuni Kilɛ-shaa li funŋɔ ni ba yee bɛ wa mɛ niɲaa wɛ.
3 Então Paulo disse: “Sou judeu, nascido em Tarso, cidade da Cilícia. Fui criado aqui em Jerusalém e educado por Gamaliel. Como aluno dele, fui instruído rigorosamente em nossas leis e nos costumes judaicos. Tornei-me muito zeloso de honrar a Deus em tudo que fazia, como vocês são hoje.
4 Nɛ bɛ wu bi Yesu koo li wo sipyii pu kana, fo na pii gbuu pu ni. Nɛ bi le koo le ɲaarivɛɛ coni cèe fara namaa na, na pu puu na leni kaso ni.
4 E fui ao encalço dos seguidores do Caminho, perseguindo alguns até a morte, prendendo homens e mulheres e lançando-os na prisão.
5 Saraya ɲaha shɔɔnrivɛɛ wo ɲuŋɔfɔgbɔ we, ni nɔhɔlɛɛ ɲahagbaa fɛɛ wo kuruŋɔ ke, pee wa na sɛɛrɛɛ le kaa le na. Nɛ bi sɛmɛ ta bɛ pu mu, na gaaŋi di zhɛ gan Damasi kulo li wo Yawutuu pu mu, kɔnhɔ di bu shɛ Damasi ni, na shɛ nʼa daa fɛɛ pii ta wà, di pee bɛ co di pu pɔ, di ba ni pu ni Zheruzalɛmu ni, kɔnhɔ kanhama di ba nɔ pu na.»
5 O sumo sacerdote e todo o conselho dos líderes do povo podem confirmar isso. Recebi deles cartas para nossos irmãos judeus em Damasco que me autorizavam a trazer os seguidores do Caminho de lá para Jerusalém, em cadeias, para serem castigados.
6 «Ayiwa, na nɛ yaha nɛ na gaaŋi koo li ni, na ba shɛ dɛɛŋɛ Damasi na cafugo ki na. Taapile ni a kpɛɛngbɔhɔ ka di yìri fugba we ni, na ba ɲí na nɛ maha.
6 “Quando me aproximava de Damasco, por volta do meio-dia, de repente uma luz muito intensa brilhou ao meu redor.
7 A nɛ wolo to ɲiŋɛ na, na mujuu la logo na: ‹Sɔli, Sɔli, ɲaha na mʼa na kana mɛ wɛ?›
7 Caí no chão e ouvi uma voz que me disse: ‘Saulo, Saulo, por que você me persegue?’.
8 A nɛ yegeŋɛ pye jo: ‹Mʼi ɲɛ jɔgɔ wɛ, Kafɔɔ?› A wu nɛ pye: ‹Nɛ ɲɛ Nazarɛti shɛɛn Yesu, nɛ mu wa gana mɛ.›
8 “‘Quem és tu, Senhor?’, perguntei. “E a voz respondeu: ‘Sou Jesus, o nazareno,
9 Ayiwa, sipyii piimu pu bye ni nɛ ni ge, pee kunni ya kpɛɛngbɔhɔ ki ɲa, ga we wu bi yu ni nɛ ni ge pu ya ta weefɔɔ wo mujuu li logo wɛ.
9 Os que me acompanhavam viram a luz, mas não entenderam a voz daquele que falava comigo.
10 A nɛ yegeŋɛ pye jo: ‹Kafɔɔ, lekɛ nɛ dʼa yaa na pye wɛ?› A Kafɔɔ di nɛ pye: ‹Yìri mʼa jé Damasi kanha ki ni, Kilɛ funŋɔ wa ma lemu pye ge, lee na zhɛ jo ma mu.›
10 “Então perguntei: ‘Que devo fazer, Senhor?’. “E o Senhor me disse: ‘Levante-se e entre em Damasco, onde lhe dirão tudo que você deve fazer’.
11 Kpɛɛngɛ ki bi pɛlɛ pɛlɛgana lemu na ge, a nɛ bye nɛ ɲaa nige wɛ. Sipyii piimu pu bye ni nɛ ni ge, a pee di na nɛ co keŋɛ na na jé kanha ki ni.
11 “A luz intensa havia me deixado cego, e meus companheiros tiveram de levar-me pela mão a Damasco.
12 «Lee bi ná wa ta Damasi ni wee mɛgɛ ɲɛ na Anaɲasi. Kilɛ ɲìi faara sipya wu bye wii fo xuuni, na ɲaari na sahaŋi ni Musa wo saliya wu keree ki bɛɛri ni. Damasi kulo li Yawutuu pu bɛɛri bi wu mɛsaaŋa yu,
12 Vivia ali Ananias, um homem devoto, dedicado à lei e muito respeitado por todos os judeus da cidade.
13 A wee di ba nɛ fɛni, na ba yere nɛ taan, na jo: ‹Na ceborona Sɔli, ma ɲìi ki mugi mʼa wii!› Taapile ni, a nɛ ɲìi kʼi mugi, a nɛ wii na wu niyerege ɲa.
13 Ele veio, colocou-se ao meu lado e disse: ‘Irmão Saulo, volte a enxergar’. E, naquele mesmo instante, pude vê-lo.
14 A wu nɛ pye: ‹Wèe sefɛlɛɛ pu wo Kilɛ wu wʼa mu ɲaha bulo, kɔnhɔ mʼa wu ɲidaan cɛ. Wemu wʼa tii ge, mʼa wee ɲa, mʼa wu ɲɔ jomɔ bɛ logo.
14 “Então ele disse: ‘O Deus de nossos antepassados escolheu você para conhecer a vontade dele e para ver o Justo e ouvi-lo falar.
15 Bani ma na ba bye wu sɛɛri. Mʼa keree kiimu ɲa na kiimu logo ge, ma na ba kee wo yɛrɛ pyi sipyii pusamaa bɛɛri mu.
15 Você será testemunha dele, dizendo a todos o que viu e ouviu.
16 Wee tuun wu ni nimɛ, ma ganha bu diin na kaa latii ma da da sigee wɛ. Yìri mʼa batize, ma wo jurumu wu yafa ma mu Yesu mɛgɛ ki gbɔɔrɔ ni.›
16 O que está esperando? Levante-se e seja batizado! Fique limpo de seus pecados invocando o nome do Senhor’.
17 «A nɛ guri pa Zheruzalɛmu ni. Na nɛ yaha Kilɛ-ɲɛrɛgɛ na Kilɛ-pɛɛŋɛ pugbɔhɔ ki ni, a Kilɛ di kashɛɛ la shɛ nɛ na.
17 “Depois que voltei a Jerusalém, estava orando no templo e tive uma visão,
18 A nɛ Kafɔɔ ɲa, a wu nɛ pye: ‹Tɔgaaya lɔ, mʼa foro Zheruzalɛmu ni, bani jomɔ bɛɛri ma da ba jo naha nɛ shizhaa na ge, sipya wa shishiin wa da gbara pu na ma mu wɛ.›
18 na qual o Senhor me dizia: ‘Depressa! Saia de Jerusalém, pois o povo daqui não aceitará seu testemunho a meu respeito’.
19 A nɛ wu pye: ‹Kafɔɔ, puyɛ pyaa wa li cɛ na nɛ wu bi ma ɲaari na Kilɛ-pɛɛŋɛ piyɛyɛ yi sahaŋi, na nʼa daa fɛɛ pu coni na pu sani, na pu leni kaso ni.
19 “E eu respondi: ‘Senhor, sem dúvida eles sabem que em cada sinagoga eu prendia e açoitava aqueles que criam em ti.
20 Ali Ecɛni we wu bi mu jomɔ pu yu ge, pu bi wee gbuu tuun wemu ni ge, nɛyɛ pyaa ki bɛ bye wà. Nɛ bi sɔɔ li na jo pu Ecɛni gbo. Nɛyɛ pyaa kʼa bi Ecɛni gbovɛɛ pu fadeye yi co pu mu.›
20 E quando Estêvão, tua testemunha, foi morto, eu estava inteiramente de acordo. Fiquei ali e guardei os mantos que eles tiraram quando foram apedrejá-lo’.
21 Wee tuun wu ni a Kafɔɔ di nɛ pye: ‹Yìri, di ma tun shi watii mu taliige ni.›»
21 “Mas o Senhor me disse: ‘Vá, pois eu o enviarei para longe, para os gentios’”.
22 Sipyii pu bɛɛri bi niwegee shan na Pɔli kafila wu nuri, fo na shɛ nɔ pe jomɔ pe na. Ga ba wʼa pa ɲɔ le yɛ pee jomɔ pu ni wɛ, a sipyii pʼi ganha na xhuulo na yu: «Ke sipyituugo ke ya yaa na ki gbo! We ya yaa pu wu yaha ɲìi na bada wɛ!»
22 A multidão ouviu Paulo até ele dizer essa palavra. Então começaram a gritar: “Fora com esse sujeito! Ele não merece viver!”.
23 A pʼi ganha na sɛlɛ, na pu fadeye wolo na yee figi fugba we ni, na gbazhɛnhɛ kori na waa fugba wu ni.
23 Gritavam, arrancavam seus mantos e jogavam poeira para o alto.
24 Ba sɔrɔsii pu wo ɲuŋɔfɔgbɔ wʼa lee ɲa mu wɛ, a wu sɔrɔsii pu pye na pu jé ni Pɔli ni sɔrɔsii pu wo pugbɔhɔ ki ni. Wʼa lemu pye sipyii pʼi sɛlɛ mɛ wu na ge, pʼi wu kpɔn ni susɔlɔɔ ni fo wu bu shɛ lee jo,
24 O comandante trouxe Paulo para dentro e ordenou que ele fosse açoitado e interrogado a fim de descobrir por que a multidão tinha ficado tão furiosa.
25 Ga tuun wemu ni pu bi Pɔli puu pʼi wu kpɔn ge, sɔrɔsii ɲuŋɔfɔɔ we wu bye wu tàan ge, a Pɔli di wee pye: «Na bɛ ni saliya wu ni, lʼa saha nago yee pu Oromɛ shɛn kpɔn ni susɔlɔɔ ni wu kiiri kɔnbaa gɛ?»
25 Quando amarravam Paulo para açoitá-lo, ele disse ao oficial que estava ali: “A lei permite açoitar um cidadão romano sem que ele tenha sido julgado?”.
26 Ba sɔrɔsii ɲuŋɔfɔɔ wʼa yee logo wɛ, a wu gari sɔrɔsii pu wo ɲuŋɔfɔgbɔ wu yíri na shɛ wu pye: «Ɲaha mʼa giin di bye mɛ wɛ? We ná we, Oromɛ shɛn wu ɲɛ wii!»
26 Ao ouvir isso, o oficial foi ao comandante e perguntou: “O que o senhor está fazendo? Este homem é cidadão romano!”.
27 A sɔrɔsii pu wo ɲuŋɔfɔgbɔ wuyɛ pyaa di shɛ Pɔli yege na: «Oromɛ shɛn yɛ pyaa mu ɲɛ ya?» A Pɔli di wu ɲɔ shɔ na: «Uun.»
27 O comandante perguntou a Paulo: “Diga-me, você é cidadão romano?”. Ele respondeu: “Sim, eu sou”.
28 A sɔrɔsii pu wo ɲuŋɔfɔgbɔ wu jo: «Wari niɲɛhɛmɛ nɛ saraa na na já pye Oromɛ shɛn.» A Pɔli di wu pye: «Nɛ dʼa sii se Oromɛ shɛn do!»
28 “Eu também”, disse o comandante. “E paguei caro por minha cidadania!” Paulo respondeu: “Mas eu sou cidadão de nascimento”.
29 Ba Pɔli ya pee jomɔ pu jo wɛ, piimu pu bi da wu kpɔn, pʼi wu karamu fo wu jo ge, a pee bɛɛri di jaaga laha wu tàan. A sɔrɔsii pu wo ɲuŋɔfɔgbɔ wu bɛ di fya, bani wee wu bi jo na pu Pɔli pɔ na ta Pɔli di ɲɛ Oromɛ shɛn cii yɛ pyaa.
29 Quando os soldados que estavam prestes a interrogar Paulo ouviram que ele era cidadão romano, retiraram-se de imediato. Até mesmo o comandante ficou com medo ao saber que Paulo era cidadão romano, pois tinha mandado amarrá-lo.
30 Ayiwa, kaa lekɛ na Yawutuu pʼa bi Pɔli jaagi ge, sɔrɔsii pu wo ɲuŋɔfɔgbɔ wu funŋɔ bye wu lee tii cɛ. Lee wuu na wʼa tuduro yaha shɛ kee caŋa ki ɲimuguro, na pu saraya ɲaha shɔɔnrivɛɛ ɲuŋɔfɛɛ|saraya ɲaha shɔɔnrivɛɛ ɲuŋɔfɔɔ ni kiirikɔɔn kuruŋɔ ki sipyii pu bɛɛri yiri pinnɛ. Lee kadugo na a pʼi pɔɔrɔ ti sanha Pɔli na, na gari ni wu ni, na shɛ wu yereŋɛ pu niŋɛ ni.
30 No dia seguinte, o comandante ordenou que os principais sacerdotes se reunissem com o conselho dos líderes do povo. Queria descobrir exatamente qual era o problema, por isso soltou Paulo e mandou que o trouxessem diante deles.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 22, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.