Atos 22
Tuhun cha sañahá ra Jesucristo chi yo (MXTNT) vs NVT
1 ―Nyoho tata, ta nyoho yañi, cuɨ̱ñɨ ndo cha catyí chi ndo tyi coto ndo vatyi yuhu ñahri cuatyi ―catyí ra Pablo chi ñáyɨvɨ cuan.
1 “Irmãos e pais”, disse Paulo. “Ouçam-me enquanto apresento minha defesa.”
2 Cha cachiñi̱ ñu vatyi cahán ra chihin ñu chihin sahan hebreo, taxi ri cacuvi̱ ñu. Ta ra Pablo catyí ra:
2 Quando o ouviram falar em aramaico, o silêncio foi ainda maior.
3 ―Yuhu ra Israel cuví tari maa ndo. Ta caqui̱ ñuu Tarso ityi Cilicia. Soco Jerusalén ihya chahni̱. Ta ra Gamaliel sañaha chii tandɨhɨ maa cuhva yoso caa quichahi ley sutu chahnu yo. Ta tyicuan ri nduquí cuhva sacuví tyiño nuu Nyoo chihin cha tandɨhɨ añime, tari maa cuhva nyacuví nyoho quɨvɨ vityin.
3 Então Paulo disse: “Sou judeu, nascido em Tarso, cidade da Cilícia. Fui criado aqui em Jerusalém e educado por Gamaliel. Como aluno dele, fui instruído rigorosamente em nossas leis e nos costumes judaicos. Tornei-me muito zeloso de honrar a Deus em tudo que fazia, como vocês são hoje.
4 Yuhu, nu quichi chi chica̱ nyiquen ta satasɨ iñi chi ñu yɨhɨ́ cuenda ra Cristo. Ta nacuhva̱ cuende chi ñu na cacahñi ra chi ñu. Ta tyihí chi ñu chichi vehe caa, rayɨɨ ta ñusɨhɨ.
4 E fui ao encalço dos seguidores do Caminho, perseguindo alguns até a morte, prendendo homens e mulheres e lançando-os na prisão.
5 Ra cuví nuu chi tata sutu chihin ra cacuví mandoñi, cacuví ra cha ndaa vatyi ican ra chaha̱ tutu vatyi cuvi tɨin chi yañi yo, ra yɨhɨ́ cuenda ra Cristo ñuu Damasco. Chahi̱n nyicuan chinanduqui̱ chi ñu chinó iñi chi ra Cristo, vatyi tacuhva cunuhñi ñu chihin cadena, ta quichi nyaque chi ñu nya Jerusalén ihya vatyi cutachi tuñi ra chahnu chi ñu.
5 O sumo sacerdote e todo o conselho dos líderes do povo podem confirmar isso. Recebi deles cartas para nossos irmãos judeus em Damasco que me autorizavam a trazer os seguidores do Caminho de lá para Jerusalém, em cadeias, para serem castigados.
6 ’Soco cuhva cha cuahin ityi cha cuachaa ndi Damasco, ñáá cuhva ora cuví cuan. Ta sana iñi ta ndundichi̱n nɨcachico nu cuahin chihin noo nduva ñuhu cha quichi ityi andɨvɨ.
6 “Quando me aproximava de Damasco, por volta do meio-dia, de repente uma luz muito intensa brilhou ao meu redor.
7 Tyicuan ta nduve̱ nu ñuhú. Yaha̱ cuan ta chiñi̱ noo ndusu cha catyí chii: “Saulo, Saulo, ¿ñáá tuhun cha chicá nyicon chii tyehe caa?” catyí ndusu cuan chii.
7 Caí no chão e ouvi uma voz que me disse: ‘Saulo, Saulo, por que você me persegue?’.
8 Tyicuan ta ndacá tuhin chi ra ta catyí: “¿Yóó yoho tata?” Ta catyí ra chii: “Yuhu cuví ra Jesús, ra ñuu Nazaret, ra chicá nyicon chi”, catyi ra.
8 “‘Quem és tu, Senhor?’, perguntei. “E a voz respondeu: ‘Sou Jesus, o nazareno,
9 Ndɨɨ ra cha cuahan coyo chihin canyehe̱ ra ñuhu̱ cuan, ta nayuhvi̱ ra. Soco ña cachiñi̱ ra ndusu ra cha cahán chihin.
9 Os que me acompanhavam viram a luz, mas não entenderam a voz daquele que falava comigo.
10 Tyicuan ta quichahá catyí yuhu chi ra: “Sutu Mañi yuhu, ¿ñáá cha tahán chi sacuvi?” Ta catyí ra chii: “Ndɨ̱cuita ta cua̱han nya Damasco. Ta yucuan cucatyi noo ra chuun tandɨhɨ cha tahán chi sacuvun”, catyí Sutu Mañi yo chii.
10 “Então perguntei: ‘Que devo fazer, Senhor?’. “E o Senhor me disse: ‘Levante-se e entre em Damasco, onde lhe dirão tudo que você deve fazer’.
11 Ta vatyi nducuai̱ saha ñuhu̱ cuan, ra tahin cayɨndaha̱ ndahi ta cachinyaca̱ ra chii nya Damasco.
11 “A luz intensa havia me deixado cego, e meus companheiros tiveram de levar-me pela mão a Damasco.
12 ’Ta yucuan iyó noo ra cha nañí Ananías. Ta sacahnú xaan ra chi Nyoo cuhva catyí ley cha tyaa̱ ra Moisés. Ta tandɨhɨ ñu Israel cha iyó Damasco catyí ñu vatyi vaha xaan ñáyɨvɨ cuví ra Ananías.
12 Vivia ali Ananias, um homem devoto, dedicado à lei e muito respeitado por todos os judeus da cidade.
13 Quichi̱ nyehe̱ ra cuan chii. Ta cuhva cha chaa̱ ra, catyí ra chii: “Yañi Saulo, na̱nyehe inga chaha”, catyí ra chii. Ta caa cuhva ri cuan nanyehi̱. Ta cuví nyehi chi ra Ananías cuan.
13 Ele veio, colocou-se ao meu lado e disse: ‘Irmão Saulo, volte a enxergar’. E, naquele mesmo instante, pude vê-lo.
14 Ta catyí ra chii: “Nyoo cuenda sutu yo nacachi̱ ra chuun nyata ityi chata ca, vatyi coton cuhva cuñí ra, ta nyehun chi ra Jesucristo vatyi vaha ra, ta cuɨñun ndusu ra.
14 “Então ele disse: ‘O Deus de nossos antepassados escolheu você para conhecer a vontade dele e para ver o Justo e ouvi-lo falar.
15 Vatyi yoho cuacahun tuhun ra nuu tandɨhɨ ñáyɨvɨ. Cuanacatyun cha nyehu̱n ta cha chiñu̱n.
15 Você será testemunha dele, dizendo a todos o que viu e ouviu.
16 Ta vityin, ma cuatu con. Ndɨ̱cuita ta co̱ndutyon. Ta ca̱can tahvun chi Sutu Mañi yo tyi cuasandachi ra cuatyun”, catyi̱ ra Ananías chii.
16 O que está esperando? Levante-se e seja batizado! Fique limpo de seus pecados invocando o nome do Senhor’.
17 ’Yaha̱ cuan ta cuanuhin Jerusalén ta cuhva cha nachai̱, chahi̱n vehe ñuhu cahnu chicaca̱n tahvi. Ta nyehi̱ noo visión.
17 “Depois que voltei a Jerusalém, estava orando no templo e tive uma visão,
18 Nyehi̱ chi Sutu Mañi yo. Ta catyí ra chii: “Sa̱numi. Qui̱ta cha numi ri Jerusalén vatyi ma chino iñi ñu tuhin cha cucahun”, catyí ra chii.
18 na qual o Senhor me dizia: ‘Depressa! Saia de Jerusalém, pois o povo daqui não aceitará seu testemunho a meu respeito’.
19 Tyicuan ta quichaha catyí yuhu chi ra: “Sutu Mañi yuhu, maa ñu chitó ñu vatyi yuhu chahi̱n tandɨhɨ vehe ñuhu. Ta tɨi̱n chi ñu chinó iñi chuun, ta tyihi̱ chi ñu vehe caa ta cañi̱ chi ñu.
19 “E eu respondi: ‘Senhor, sem dúvida eles sabem que em cada sinagoga eu prendia e açoitava aqueles que criam em ti.
20 Ta quɨvɨ chatɨ̱ nɨñɨ ra Esteban ra cha caha̱n cuendon, yuhu ñandɨhɨ nyaí yucuan. Ta ndoi̱ vaha cha chahñi̱ ñu chi ra. Ta sahacumi̱ sahma ra cha cachahñi̱ chi ra”, catyi̱ yuhu chi Sutu Mañi yo.
20 E quando Estêvão, tua testemunha, foi morto, eu estava inteiramente de acordo. Fiquei ali e guardei os mantos que eles tiraram quando foram apedrejá-lo’.
21 Tyicuan ta catyi̱ ra chii: “Cua̱han, vatyi tachí chuun nu cañi, nu nyicu ñu cha ñima ñu Israel cuví”, catyí Sutu Mañi yo chii.
21 “Mas o Senhor me disse: ‘Vá, pois eu o enviarei para longe, para os gentios’”.
22 Ihya ri tyasohó ñu tuhun cahán ra Pablo. Tyicuan ta quichahá canachaá ñu ta catyí ñu:
22 A multidão ouviu Paulo até ele dizer essa palavra. Então começaram a gritar: “Fora com esse sujeito! Ele não merece viver!”.
23 Ta canachaá ca ñu. Ta sacaá ñu sahma ñu. Ta sacaá ñu ñiyaca nu tatyi cha cuenda cha xaan xaan cuñí ñu.
23 Gritavam, arrancavam seus mantos e jogavam poeira para o alto.
24 Yucuan chaha comandante cuan catyí ra na cutyihi sɨndaro chi ra chichi cuartel. Ta tachi̱ ra tyiño na cañi ra chi ra, vatyi cuñí ra cha quita cha ndaa ñáá tuhun cha canachaá ñáyɨvɨ sɨquɨ ra cha tyicuan caa.
24 O comandante trouxe Paulo para dentro e ordenou que ele fosse açoitado e interrogado a fim de descobrir por que a multidão tinha ficado tão furiosa.
25 Soco cha yaha̱ cacháhñi̱ ra chi ra ta cuacañi ra chi ra, tyicuan ta ra Pablo nacatyí ra chi capitán cha nanyaá yucuan:
25 Quando amarravam Paulo para açoitá-lo, ele disse ao oficial que estava ali: “A lei permite açoitar um cidadão romano sem que ele tenha sido julgado?”.
26 Cuhva cha chiñi̱ capitán cha cahan ra Pablo, chaha̱n ra chisacoto̱ ra chi comandante. Ta catyí ra chi ra:
26 Ao ouvir isso, o oficial foi ao comandante e perguntou: “O que o senhor está fazendo? Este homem é cidadão romano!”.
27 Tyicuan ta comandante cuan cuaha̱n ra nu nyaá ra Pablo. Ta ndacá tuhun ra chi ra tatu ndicha vatyi ra cuenda ñuu Roma cuví ra. Ta ra Pablo catyí ra vatyi ican.
27 O comandante perguntou a Paulo: “Diga-me, você é cidadão romano?”. Ele respondeu: “Sim, eu sou”.
28 Tyicuan ta catyí comandante cuan chi ra:
28 “Eu também”, disse o comandante. “E paguei caro por minha cidadania!” Paulo respondeu: “Mas eu sou cidadão de nascimento”.
29 Ta tyicuan caa ta sɨndaro cha cuacañi chi ra canyaha̱ ra ta cuaha̱n coyo ra. Ta nyacua nya comandante ta nayuhvi̱ ra cha cuenda cha cháhñi̱ ra chi ra chihin cadena. [Vatyi cuatyi cuví cha sacuví ra cha tyicuan caa chihin noo ra cuenda ñuu Roma.]
29 Quando os soldados que estavam prestes a interrogar Paulo ouviram que ele era cidadão romano, retiraram-se de imediato. Até mesmo o comandante ficou com medo ao saber que Paulo era cidadão romano, pois tinha mandado amarrá-lo.
30 Tuvi̱ inga quɨvɨ ta comandante cuan cuñí ra coto ra ñáá cuatyi tyaá ñu Israel chaha ra Pablo. Ta ndachí ra cadena cha nuhñí ra. Ta tachi̱ ra tyiño na ndu ɨɨn ri ra cuví nuu chi tata sutu, ta tandɨhɨ ra cuenda junta. Tyicuan ta tava̱ ra chi ra Pablo vehe caa ta chinyaca̱ ra chi ra nu iyó junta cuan.
30 No dia seguinte, o comandante ordenou que os principais sacerdotes se reunissem com o conselho dos líderes do povo. Queria descobrir exatamente qual era o problema, por isso soltou Paulo e mandou que o trouxessem diante deles.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 22, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.