Romanos 9

Ja jembyʉ kajxy'átypyʉ mʉdʉ Jesukristʉkyʉjxm: El Nuevo Testamento de nuestro Señor Jesucristo en el mixe de Juquila (MXQNT) vs NVT

Sair da comparação
NVT Nova Versão Transformadora
1 Extʉmʉ myʉduumbʉ Kristʉ, ngajxyʉdsʉ tʉyꞌa̱jtʉn es kyajts nꞌandaꞌaky. Ja Espíritʉ Santʉ anaꞌamp ma̱dsʉ nwinma̱ꞌa̱ñʉn es tʉyꞌa̱jtʉnʉts njʉna̱ꞌa̱ñ.
1 Digo-lhes a verdade, tendo Cristo como testemunha, e minha consciência e o Espírito Santo a confirmam.
2 Ndimmʉda̱jttiibyʉts ja amay jotmay.
2 Meu coração está cheio de amarga tristeza e angústia sem fim
3 Oyxyʉpts njatseky es ka̱jxpéky ndimꞌítʉt es kyajts nꞌokꞌijnʉt tiꞌigyʉ mʉdʉ Kristʉ pʉn oꞌoyʉpxyʉp es ttukꞌoyꞌáttʉt ja nmʉguꞌukꞌa̱jtʉm, ja israelitʉ ja̱ꞌa̱yʉty,
3 por meu povo, meus irmãos judeus. Eu estaria disposto a ser amaldiçoado para sempre, separado de Cristo, se isso pudesse salvá-los.
4 ja Israelʉ tyʉʉmp ꞌya̱a̱ts dʉꞌʉn éxtʉm ʉj. Dios kyupʉjkʉdʉ éxtʉmʉ ꞌyuꞌungʉty es tyukꞌijxʉdʉ ja myʉjꞌa̱jtʉn es ttuuñ ja kajxyꞌátypyʉ mʉt yʉꞌʉ, es tmooydyʉ ja ꞌyanaꞌamʉn esʉ wya̱ndakʉn es wiꞌix twindsʉꞌʉgʉdʉt ja Dios.
4 Eles são o povo de Israel, escolhidos para serem filhos adotivos de Deus. Ele lhes revelou sua glória, fez uma aliança com eles e lhes deu sua lei e o privilégio de adorá-lo e receber suas promessas.
5 Nan yʉꞌʉdyʉ dʉꞌʉn ja tyʉʉmp ꞌya̱a̱ts ja Abra̱a̱n, Isa̱a̱ esʉ Jakoob, es nandʉꞌʉn jyaꞌayꞌa̱jtʉngyʉjxm ꞌyijty tadʉ tyʉʉmp ꞌya̱a̱ts ja Kristʉ, oy jaꞌijty jyaDiósʉty diꞌibʉ anaꞌamp ma̱ diꞌibʉ jaaꞌa̱jtp tʉgekyʉ. ¡Waꞌan dyaꞌꞌawdaty ma̱ tʉgekyʉ it naxwíñʉdʉ winʉ xʉʉ winʉ tiempʉ! Waꞌan dʉꞌʉnʉty.
5 Do povo de Israel vêm os patriarcas, e o próprio Cristo, quanto à sua natureza humana, era israelita. E ele é Deus, aquele que governa sobre todas as coisas e é digno de louvor eterno! Amém.
6 ¡Per kyaj mba̱a̱t njʉna̱ꞌa̱nʉm ko Dios tʉ dyajtʉgátsy ja wya̱ndakʉn! Jaꞌa ko kyaj nidʉgekyʉ yʉ israelítʉty oj wyinꞌíxʉdʉ Dios éxtʉmʉ jyaꞌayʉn.
6 Acaso Deus deixou de cumprir sua promessa a Israel? Não, pois nem todos os descendentes de Israel pertencem, de fato, ao povo de Deus.
7 Es nan ni yʉꞌʉ Dios tkaja̱ꞌa̱yꞌáty nidʉgekyʉ ja Abra̱a̱nʉ tyʉʉmp ꞌya̱a̱dsʉty, mʉt ko Dios tꞌanma̱a̱y ja Abra̱a̱n: “Yʉꞌʉyʉ dʉꞌʉnʉ tyʉʉmp ꞌya̱a̱ts ja Isa̱a̱ yajkwentʉpʉjta̱ꞌa̱gʉp éxtʉm mjaꞌajʉn.”
7 Só porque são descendentes de Abraão não significa que são, verdadeiramente, filhos de Abraão. Pois as Escrituras dizem: “Isaque é o filho de quem depende a sua descendência”.
8 Tya̱a̱dʉ xytyuknija̱ꞌa̱m ko kyaj ja ja̱ꞌa̱y Dios ꞌyuꞌunkꞌátyʉty pʉnʉ wiꞌix pʉ́n ja tyʉʉmp ꞌya̱a̱ts ttukmíñ ttukja̱jtʉ, jaꞌa ja ja̱ꞌa̱y Dios uꞌunkꞌa̱jttʉp diꞌibʉ miin ja̱jttʉ ma̱ ja Dios tkuydyúñ ja wya̱ndakʉn,
8 Isso significa que os descendentes físicos de Abraão não são, necessariamente, filhos de Deus. Apenas os filhos da promessa são considerados filhos de Abraão.
9 mʉt ko dʉꞌʉn wya̱ndaky: “Jʉmbítʉpts ma̱ ja tiempʉ tpa̱a̱dʉt esʉ Saarʉ tʉ naty dyajmín dyajja̱ꞌty tuꞌugʉ uꞌunguꞌunk.”
9 Pois Deus havia prometido: “Voltarei por esta época, e Sara terá um filho”.
10 Es kyaj yʉꞌʉyʉty, nandʉꞌʉn ja Rebekʉ ꞌyuꞌunk majtskpʉ, tiꞌigyʉ tteetyꞌa̱jttʉ ja Isa̱a̱, ʉdsa̱jtʉm nꞌapteetyꞌa̱jtʉm.
10 Esse fato não é único. Também Rebeca ficou grávida de nosso antepassado Isaque e deu à luz gêmeos.
11 Oyʉ dʉꞌʉn, kyajnʉm natyʉ tya̱dʉ majtskpʉ uꞌunk myiñ jyaꞌty es ni tkatúñʉmʉ naty tii, ni yʉ oybyʉ es ni yʉ axʉʉkpʉ, jaꞌa ko tyúñʉty diꞌibʉ Dios tsyojk ko twinꞌijxy diꞌibʉ yʉꞌʉ kyupejkypy éxtʉmʉ jyaꞌayʉn,
11 Antes de eles nascerem, porém, antes mesmo de terem feito qualquer coisa boa ou má, ela recebeu uma mensagem de Deus. (Essa mensagem mostra que Deus escolhe as pessoas conforme os propósitos dele
12 kyaj jaꞌagyʉjxm ko tuꞌuk tuꞌuk tii ttuñ tkatúñ, es ja Rebekʉ yaꞌꞌanma̱a̱y: “Yʉ mgaꞌaxkópk yʉꞌʉ tuumbʉꞌátʉdʉp ja mutskpʉ.”
12 e as chama sem levar em conta as obras que praticam.) Foi dito a Rebeca: “Seu filho mais velho servirá a seu filho mais novo”.
13 Dʉꞌʉn éxtʉm ja Diosʉ jyaaybyajtʉn jyʉnaꞌañ: “Ndsejpyʉts ja Jakoob, perʉ Esa̱ꞌuu kyaj.”
13 Nas palavras das Escrituras: “Amei Jacó, mas rejeitei Esaú”.
14 ¿Tii mʉdʉ tya̱a̱dʉ mba̱a̱t njʉna̱ꞌa̱nʉm ko kyajʉ Dios ttuñ ja tʉyꞌa̱jtʉn? ¡Ni wiꞌix tsoo!
14 Estamos dizendo, então, que Deus foi injusto? Claro que não!
15 Mʉt ko Dios tꞌanma̱a̱y ja Moisés: “Ʉj nmʉdátʉpts ja paꞌꞌayoꞌon mʉt ja diꞌibʉts ʉj nbaꞌꞌayowaampy, es nmʉdátʉpts ja maꞌxtujkʉn mʉt ja diꞌibʉts ʉj nmʉmaꞌxtukaampy.”
15 Pois Deus disse a Moisés: “Terei misericórdia de quem eu quiser, e mostrarei compaixão a quem eu quiser”.
16 Es dʉꞌʉn kyʉxeꞌeky ko diꞌibʉ Dios tyiimpy, dʉꞌʉn ttuñ mʉt ko yʉꞌʉ kʉꞌʉm pyaꞌꞌayowaampy, kyaj mʉt ko ja ja̱ꞌa̱yʉty dʉꞌʉn ttsoktʉ es ni mʉt ko ti oynʉꞌʉnʉn tʉ ttundʉ.
16 Portanto, a misericórdia depende apenas de Deus, e não de nosso desejo nem de nossos esforços.
17 Mʉt ko ja Diosʉ jyaaybyajtʉn jyʉnaꞌañ ko Dios tꞌanma̱a̱y ja Ejiptʉ ryey: “Pa̱a̱ty tʉ nbʉjtaꞌaky éxtʉmʉ rey es nyaꞌíxʉdʉts ma̱ mijʉn ja nmʉkꞌa̱jtʉnʉts es dʉꞌʉn yaꞌíxʉt ja nmʉjꞌa̱jtʉnʉts ma̱ nidʉgekyʉ naxwíñʉdʉ ja̱ꞌa̱yʉty.”
17 Pois as Escrituras afirmam que Deus disse ao faraó: “Eu o coloquei em posição de autoridade com o propósito de mostrar em você meu poder e propagar meu nome por toda a terra”.
18 Tya̱a̱dʉ xytyuknija̱ꞌa̱m ko Dios yaꞌijxʉp ja pyaꞌꞌayoꞌon ma̱ diꞌibʉ yʉꞌʉ tsyejpy, es nandʉꞌʉn dyajkujuundaꞌaky diꞌibʉ yʉꞌʉ yajkujuunda̱ꞌa̱gaampy.
18 Como podem ver, ele escolhe ter misericórdia de alguns e endurecer o coração de outros.
19 Jaa da pʉ́nʉts xyꞌanʉʉmʉp: “Pʉn dʉꞌʉnʉ dʉꞌʉn, ¿wiꞌix mba̱a̱t ja Dios xypyekymyoꞌoyʉm oynʉꞌʉnʉn pʉn kyaj mba̱a̱t pʉ́n tjʉjpkuwa̱ꞌa̱gʉ diꞌibʉ Dios tsyejpy?”
19 Mas algum de vocês dirá: “Então por que Deus os culpa? Não estão apenas cumprindo a vontade dele?”.
20 Esʉts ʉj nꞌadsoy: ¿Es mbʉ́nʉ dʉn mij ko dʉꞌʉn xyñiꞌow xyñiya̱a̱xʉ Dios? ¿Tii waꞌanʉ tuꞌts tꞌanʉʉmʉ diꞌibʉ yajkójʉp: “Ti kots mij dʉꞌʉn tʉ xypyotsy?”
20 Ora, quem é você, mero ser humano, para discutir com Deus? Acaso o objeto criado pode dizer àquele que o criou: “Por que você me fez assim?”
21 Pes ja tuꞌts pojtspʉ yajkejpy ja tyexy tyazʉ éxtʉm yʉꞌʉ kʉꞌʉm ttseky. Yʉꞌʉ pátʉp dyajtúnʉt kujkwaꞌxy ja moꞌonts es tpótsʉt tuꞌugʉ jantsy oybyʉ diꞌibʉ myʉꞌuñaapy ja pʉjy, es jakujkwaꞌxy mba̱a̱t dyaꞌoyʉ tuꞌuk diꞌibʉ oywyiꞌix yajtúñ. Pes ja moꞌonts jyaꞌaꞌa̱jtypy yʉꞌʉ.
21 O oleiro não tem o direito de usar o mesmo barro para fazer um vaso para uso especial e outro para uso comum?
22 Nandʉꞌʉn ja̱jtpʉ dʉꞌʉn, ja Dios pátʉp ttúnʉt diꞌibʉ yʉꞌʉ tsyejpy. Yakaampy tuꞌugʉ ijxpajtʉn wiꞌix ja tʉydyuꞌunʉn dyaky es dyaꞌixa̱ꞌa̱ñʉty ja ꞌyajkʉn es myʉmadak mʉt ja myaꞌxtujkʉnʉ tadʉ ja̱ꞌa̱yʉty diꞌibʉ yʉꞌʉ tyuknibʉjtákʉ es ñʉjxtʉt ayoodaknóty.
22 Da mesma forma, Deus tem o direito de mostrar sua ira e seu poder, suportando com muita paciência aqueles que são objeto de sua ira, preparados para a destruição.
23 Nandʉꞌʉn pátʉp es dyaꞌíxʉdʉt yʉ myʉjꞌa̱jtʉn mʉt ja ja̱ꞌa̱yʉty diꞌibʉ yʉꞌʉ myʉda̱jtypy mʉt ja paꞌꞌayoꞌon, mʉt ko jawyíñʉbʉ naty yʉꞌʉ tʉ ttuknibʉjta̱a̱gʉ es nꞌijtʉm ma̱ myʉjꞌa̱jtʉn,
23 Ele age desse modo para que as riquezas de sua glória brilhem com esplendor ainda maior sobre aqueles dos quais ele tem misericórdia, aqueles que ele preparou previamente para a glória.
24 ʉdsa̱jtʉm, diꞌibátyʉ Dios wyoo es tpaꞌꞌayooy, kyaj jyeꞌeyʉty ja israelítʉty, per nandʉꞌʉn diꞌibʉty kyaj ꞌyisraelítʉty.
24 E nós estamos entre os que ele chamou, tanto dentre os judeus como dentre os gentios.
25 Extʉm jyʉnaꞌañ ma̱ ja Diosʉ kyuga̱jxpʉ Oseeʉs tkʉxja̱a̱y:
25 A esse respeito, Deus diz na profecia de Oseias: “Chamarei ‘meu povo’ aqueles que não eram meu povo, e amarei aqueles que antes eu não amava”.
26 Es nan jam jyʉnáñ:
26 E também: “No lugar onde lhes foi dito: ‘Vocês não são meu povo’, eles serão chamados ‘filhos do Deus vivo’”.
27 Es mʉt ja israelítʉty, ja Diosʉ kyuga̱jxpʉ Isaiiʉ jyʉnáñ: “Oy ja israelitʉ ja̱ꞌa̱yʉty jyamayꞌa̱jtpʉdʉ ja tyʉʉmp ꞌya̱a̱dsʉty éxtʉm ja puꞌu jikymyejyñbyʉꞌa̱a̱y, jeꞌeyʉ waanʉ yʉꞌʉjʉty ñitsoꞌoktʉt.
27 E, a respeito de Israel, o profeta Isaías clamou: “Embora o povo de Israel seja numeroso como a areia do mar, apenas um remanescente será salvo.
28 Mʉt ko yʉ Nindsʉnꞌa̱jtʉm Dios tsojk es kexy kaꞌpxy tkuydyuunda̱ꞌa̱yaꞌañ yʉ ꞌyayuk ma̱ tʉgekyʉ ja naxwíñʉdʉ.”
28 Pois o Senhor executará sua sentença sobre a terra de modo rápido e decisivo”.
29 Es éxtʉm nandʉꞌʉn ja Isaiiʉ jyʉnáñ jawyíñʉp:
29 E, como Isaías tinha dito em outra passagem: “Se o Senhor dos Exércitos não houvesse poupado alguns de nossos filhos, teríamos sido exterminados como Sodoma e destruídos como Gomorra”.
30 ¿Ti xytyukjaygyujkʉm tʉgekyʉ tya̱a̱dʉ? Pes xytyukjaygyujkʉm ko yʉ diꞌibʉ kyaj ꞌyisraelítʉty myʉbʉjkʉngyʉjxm oy wyʉꞌʉmdʉ mʉt ja Dios oy tkaꞌʉxta̱a̱ydyʉ es dʉꞌʉn ꞌyíttʉt mʉt ja Dios,
30 Que significa tudo isso? Embora os gentios não buscassem seguir as normas de Deus, foram declarados justos, e isso aconteceu pela fé.
31 es ja israelítʉty sitʉy jyatunandʉ éxtʉm ja Dios tꞌaneꞌemy es dʉꞌʉnxyʉp oy wyʉꞌʉmdʉ mʉt ja Dios, per yʉꞌʉjʉty kyaj ttukꞌoybyʉdsʉʉmdʉ.
31 Já o povo de Israel, que se esforçou tanto para cumprir a lei a fim de se tornar justo, nunca teve sucesso.
32 ¿Es ti ko tkatukꞌoybyʉdsʉʉmdʉ? Jaꞌa ko jyamada̱ꞌa̱gándʉ es ja Dios yajnitsoꞌogʉdʉt mʉt ja diꞌibʉ yʉꞌʉjʉty kʉꞌʉm tyuundʉp es kyaj mʉt jaꞌagyʉjxm ko ja̱ꞌa̱y tꞌaxá̱jʉdʉ Jesús éxtʉmʉ Yajnitsókpʉ, mba̱a̱t njʉna̱ꞌa̱nʉm ko yʉꞌʉ tyukkunajpʉdʉ.
32 Por que não? Porque tentaram se tornar justos por meio de suas obras, e não pela fé. Tropeçaram na grande pedra em seu caminho,
33 Dʉꞌʉn jyajty mʉdʉ israelítʉty éxtʉm jyʉnaꞌañ ja Dios ma̱ ja jyaaybyajtʉn:
33 e a esse respeito as Escrituras afirmam: “Ponho em Sião uma pedra que os faz tropeçar, uma rocha que os faz cair. Mas quem confiar nele jamais será envergonhado”.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Romanos 9, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.