Romanos 4
Ja jembyʉ kajxy'átypyʉ mʉdʉ Jesukristʉkyʉjxm: El Nuevo Testamento de nuestro Señor Jesucristo en el mixe de Juquila (MXQNT) vs NVT
1 ¿Wiꞌixʉ dʉꞌʉn ko yʉ nꞌapteetyꞌa̱jtʉm Abra̱a̱n oj wyeꞌemy oy mʉt ja Dios?
1 Do ponto de vista humano, Abraão foi o fundador de nossa nação. O que descobriu ele?
2 Pʉn oy wyeꞌemy mʉt yʉꞌʉgyʉjxm yʉ oybyʉ tyuꞌunʉn, pes myʉda̱jtypy wiꞌix tsoo myʉj pya̱a̱dʉt. Per tim tʉyꞌa̱jtʉn ko kyaj tmʉdaty ti mʉʉt myʉj pya̱a̱dʉt Dios wyindum.
2 Se suas boas obras o tivessem tornado justo, ele teria motivo para se vangloriar, mas não perante Deus.
3 Pes ja Diosʉ jyaaybyajtʉn jyʉnaꞌañ: “Abra̱a̱n myʉbʉjk ja Dios, es pa̱a̱ty oj oy wyeꞌemy mʉt ja Dios.”
3 Pois as Escrituras dizem: “Abraão creu em Deus, e assim foi considerado justo”.
4 Nnija̱ꞌa̱m ko yʉ tuumbʉ pátʉp ja myʉjuꞌuñ diꞌibʉ tʉ tnidúñ, kyaj dʉꞌʉn yajmoꞌoy éxtʉmʉ mayꞌa̱jtʉn.
4 O salário daquele que trabalha não é um presente, mas um direito.
5 Niꞌigʉ, ja ja̱ꞌa̱y diꞌibʉ ja Dios myʉbʉjktʉp, ja Dios diꞌibʉ kyaj tpekypyʉjtaꞌaky ja pekyjyaꞌayʉty, Dios oy wyeꞌemy mʉt tadʉ ja̱ꞌa̱yʉty jaꞌagyʉjxm ko myʉbʉ́kʉdʉ.
5 Contudo, ninguém é considerado justo com base em seu trabalho, mas sim por meio de sua fé em Deus, que declara justos os pecadores.
6 Tya̱a̱dʉ dʉꞌʉn diꞌibʉ Davit jʉnán ko jotkujk ja ja̱ꞌa̱y pʉ́n oy wʉꞌʉmp mʉdʉ Dios myʉbʉjkʉngyʉjxm es kyaj jyaꞌagyʉjxmʉty diꞌibʉ ja ja̱ꞌa̱y tyiimpy.
6 Davi também falou a esse respeito quando descreveu a felicidade daqueles que são considerados justos sem terem trabalhado para isso:
7 Dʉꞌʉnʉ Davit jyʉnáñ:
7 “Como são felizes aqueles cuja desobediência é perdoada, cujos pecados são cobertos!
8 jotkujk diꞌibáty ja Dios kyaj pyʉjtaꞌagyʉty éxtʉmʉ pojpʉ ja̱ꞌa̱yʉn.
8 Sim, como são felizes aqueles cujo pecado o Senhor não leva mais em conta!”.
9 ¿Tii yʉ tya̱dʉ jotkujkꞌa̱jtʉn yʉꞌʉyʉ yajmoꞌoya̱a̱mp ja diꞌibáty tʉ yajtsúktʉ waanʉ ma̱ yʉ yedyʉjkꞌa̱jtʉn, o nandʉꞌʉn yajmoꞌoyándʉp diꞌibáty kyaj tsyíkyʉty? Pes nan yajmoꞌoyándʉp diꞌibáty myʉbʉjktʉp ja Dios oy kyatsikyꞌa̱jtpʉdʉ. Mʉt ko tʉ nꞌokmadyákʉmbʉ éxtʉm ja Diosʉ jyaaybyajtʉn jyʉnaꞌañ ko mʉt ko Abra̱a̱n tmʉbejky ja Dios, pa̱a̱ty oj oy wyeꞌemy mʉt ja Dios.
9 Por acaso essa bênção é apenas para os judeus, ou se estende também aos gentios incircuncidados? Já dissemos que Deus considerou Abraão justo por meio de sua fé.
10 ¿Per na̱ꞌa̱ dʉꞌʉnʉ Abra̱a̱n oj wyeꞌemy oy mʉt ja Dios? ¿Tii ma̱ naty tʉ yajtsíkyʉ, o ma̱ naty kyajnʉmʉ? Kyaj ꞌyókʉty, jaa ma̱ naty kyajnʉm yajtsíky.
10 Mas como isso aconteceu? Ele foi considerado justo somente depois de ter sido circuncidado, ou antes disso? Está claro que foi antes de ele ser circuncidado.
11 Pes jawyiinʉ Abra̱a̱n tmʉbejky ko Dios tkuydyuna̱ꞌa̱ñ diꞌibʉ naty tʉ twa̱ndaꞌaky, pa̱a̱dyʉ Abra̱a̱n oy wyeꞌemy mʉt ja Dios. Es extʉ óknʉmʉ dʉꞌʉn ja Dios tꞌanma̱a̱y ja Abra̱a̱n es yajtsúkʉt waanʉ éxtʉmʉ ijxwʉꞌʉmʉn ko Abra̱a̱nʉ naty oy oj wyeꞌemy mʉt ja Dios. Pa̱a̱ty mba̱a̱t njʉna̱ꞌa̱nʉm ko yʉ Abra̱a̱n yʉꞌʉ dʉꞌʉnʉ ꞌyaptʉjkʉty nidʉgekyʉ diꞌibáty myʉbʉjktʉp ja Dios oyʉ naty kyayajtsujkpʉ.
11 A circuncisão era um sinal de que Abraão já possuía fé e de que Deus já o havia declarado justo, mesmo antes de ele ser circuncidado. Portanto, Abraão é o pai daqueles que têm fé mas não foram circuncidados. Eles são considerados justos por causa de sua fé.
12 Esʉ Abra̱a̱n nandʉꞌʉn ꞌyaptʉjkꞌátʉdʉ nidʉgekyʉ israelítʉty diꞌibátyʉ naty tʉ yajtsúktʉ waanʉ es nandʉꞌʉn myʉbʉjktʉp ja Dios éxtʉmʉ Abra̱a̱n tmʉbejky ma̱ naty kyayajtsíkyñʉm.
12 E Abraão também é o pai daqueles que foram circuncidados, mas somente se tiverem o mesmo tipo de fé que Abraão tinha antes de ser circuncidado.
13 Pes ja Dios tyukwa̱ndak ja Abra̱a̱n es ja tyʉʉmp ꞌya̱a̱dsʉty ja naxwíñʉdʉ diꞌibʉ yajmoꞌoyándʉp éxtʉmʉ kyuma̱ꞌa̱ñʉty. Pes dʉꞌʉnʉ tya̱a̱dʉ yajwa̱ndáky kyaj jyaꞌajʉty mʉt ko Abra̱a̱nʉ naty tʉ tkuydyúñ ja anaꞌamʉn, jaꞌa dʉꞌʉn mʉt ko tmʉbejky ja Dios. Pa̱a̱ty oj wyeꞌemy oy mʉt ja Dios.
13 A promessa de que Abraão e seus descendentes herdariam toda a terra não se baseou em sua obediência à lei de Deus, mas sim no fato de ele ter sido considerado justo quando teve fé.
14 Pes pʉn ja Dios tʉ naty twa̱ndaꞌaky ja kyunuꞌxʉn yʉꞌʉyʉ mʉt diꞌibáty kyuydyuundʉp ja ꞌyanaꞌamʉn, pes ja Diosʉ wya̱ndakʉn ni tiixyʉp tkatsooty, mʉt ko ni pʉ́n mba̱a̱t tkakuydyúñ, es nanʉgoobʉ nmʉbʉjkʉmxyʉp.
14 Portanto, se a herança prometida é apenas para aqueles que obedecem à lei, a fé é desnecessária, e a promessa, anulada.
15 Pes ja diꞌibáty kyaj tkuydyundʉ ja anaꞌamʉn, pátʉp ja tyʉydyuꞌunʉnʉ Dios; es ma̱ kyaj jyaaty ja anaꞌamʉn, kyaj mba̱a̱t yajpekymyoꞌoydyʉ jaꞌagyʉjxm ko tkakuydyundʉ.
15 Pois a lei traz ira sobre aqueles que tentam obedecer a ela. A única forma de não quebrar a lei é não ter lei nenhuma para quebrar!
16 Es dʉꞌʉn xytyukꞌijxʉm ko nmʉda̱jtʉm ja wa̱ndakʉn diꞌibʉ Dios myooy ja Abra̱a̱n jaꞌagyʉjxm ko nmʉbʉjkʉm ja Dios éxtʉmʉ Abra̱a̱n tmʉbejky. Dios xykyunuꞌxʉm namayꞌa̱jtʉn, kyaj yʉꞌʉyʉty jeꞌeyʉ diꞌibʉ yajmooydyʉ ja anaꞌamʉn. Pa̱a̱ty mba̱a̱t njʉna̱ꞌa̱nʉm ko Abra̱a̱n yʉꞌʉ dʉꞌʉn aptʉjk ma̱ nidʉgekyʉ diꞌibáty myʉbʉjktʉp ja Dios.
16 É por isso que a promessa vem pela fé, para que ela seja segundo a graça e, assim, alcance toda a descendência de Abraão, não somente os que vivem sob a lei, mas todos que têm fé como a que teve Abraão. Pois ele é o pai de todos que creem.
17 Tya̱a̱dʉ dʉꞌʉn diꞌibʉ myadyakypy ja Diosʉ jyaaybyajtʉn: “Ʉjtsʉts mij tʉ nbʉjtaꞌaky éxtʉmʉ uꞌunkteety ma̱ may ja naxwíñʉdʉ.” Esʉ tya̱dʉ wa̱ndakʉn tsobatp mʉt ko Dios kʉꞌʉm pyʉjták, ja Dios diꞌibʉ yajjikypyejkypy ja oꞌkpʉty es tkojy diꞌibʉ kyajnʉm ꞌyity.
17 Conforme aparece nas Escrituras: “Eu o fiz pai de muitas nações”. Isso aconteceu porque Abraão creu no Deus que traz os mortos de volta à vida e cria coisas novas do nada.
18 Es oy kyʉxeꞌky ko kyaj mbya̱a̱dʉty, Abra̱a̱n myʉbʉjk ja Dios es dʉꞌʉn ꞌyaptʉjkꞌátʉdʉ mayñaxwíñʉdʉ. Dʉꞌʉn éxtʉm ja Diosʉ naty tʉ ꞌyanʉꞌʉmxʉty: “Yʉ mdʉʉmp mꞌa̱a̱dsʉty jyantsymyáyʉt.”
18 Mesmo quando não havia motivo para ter esperança, Abraão a manteve, crendo que se tornaria o pai de muitas nações. Pois Deus lhe tinha dito: “Esse é o número de descendentes que você terá!”.
19 Abra̱a̱n myʉbʉjk ko Diosʉ naty tkuydyuna̱ꞌa̱ñ yʉ wya̱ndakʉn oy ja Abra̱a̱nʉ naty tmʉda̱jnʉ mʉgoꞌpx jʉmʉjtʉn es jya̱ꞌa̱jʉnʉp ko kyaj ꞌyokꞌuꞌunkpátnʉt, mʉt ko mʉjja̱ꞌa̱yñʉ niꞌigʉ mʉt ja ñʉdoꞌoxy Saarʉ.
19 E sua fé não se enfraqueceu, embora ele soubesse que, aos cem anos, seu corpo, bem como o ventre de Sara, já não tinham vigor.
20 Abra̱a̱n kyaj oj tmʉꞌamajtsk tmʉjotmajtskʉ diꞌibʉ Dios wya̱ndak, waanʉ niꞌigʉ tꞌaktimmʉbejky es oj ja Dios tmʉjjáwʉ.
20 Em nenhum momento a fé de Abraão na promessa de Deus vacilou. Na verdade, ela se fortaleceu e, com isso, ele deu glória a Deus.
21 Pesʉ Abra̱a̱n tim tʉyꞌa̱jtʉnʉ naty tmʉdaty ko mʉt ja myʉkꞌa̱jtʉnʉ Dios kyuydyunaambyʉ naty diꞌibʉ wya̱ndak.
21 Abraão estava plenamente convicto de que Deus é poderoso para cumprir tudo que promete.
22 Pa̱a̱dyʉ Dios oj oy wyeꞌemy mʉt ja Abra̱a̱n jaꞌagyʉjxm ko tmʉbejky.
22 Por isso, por sua fé, ele foi considerado justo.
23 Ko ja Diosʉ jyaaybyajtʉn jyʉnaꞌañ: “Abra̱a̱n myʉbʉjk ja Dios, es pa̱a̱ty oj oy wyeꞌemy mʉt ja Dios”, tya̱a̱dʉ kyaj oj yajkʉxja̱ꞌa̱y mʉt yʉꞌʉyʉ Abra̱a̱n;
23 E, quando Deus considerou Abraão justo, não o fez apenas para benefício dele. As Escrituras dizem
24 yajkʉxja̱a̱y nandʉꞌʉn mʉt ʉdsa̱jtʉmgyʉjxm diꞌibʉ nmʉbʉjkʉm ja Dios diꞌibʉ yajjikypyʉjk ja Nindsʉnꞌa̱jtʉm Jesukristʉ ko ꞌyeꞌky. Pa̱a̱ty nandʉꞌʉn ʉdsa̱jtʉm nwʉꞌʉmʉm oy mʉt ja Dios.
24 que foi também para nosso benefício, pois elas garantem que também seremos considerados justos por crermos naquele que ressuscitou dos mortos a Jesus, nosso Senhor.
25 Jesús yajkʉya̱jk es ꞌyoogʉt mʉt ʉdsa̱jtʉmʉ nbojpʉꞌa̱jtʉm, es óknʉm jyikypyejky es dʉꞌʉn oy nwʉꞌʉmʉm mʉt ja Dios.
25 Ele foi entregue à morte por causa de nossos pecados e foi ressuscitado para que fôssemos declarados justos diante de Deus.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Romanos 4, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.