Mateus 22
Ja øgyajpxy ja ømyadya̱ʼa̱ky midi xukpa̱a̱jtɨmp ja nɨtsoʼokʼajtɨn (MXPNT) vs NAA
1 Xjats ja nwɨndsønꞌa̱jtɨm Jesús ojts jadɨgojk ttamɨmadya̱ktøjkɨgyojmɨ jaduꞌuk madya̱ꞌa̱ky, yɨdeꞌen ja wya̱a̱ñ:
1 De novo Jesus lhes falou por parábolas, dizendo:
2 ―Jadeꞌen ja Dios kyutujk midi yja̱a̱ꞌy ja tyanɨtanaapy sa̱m tuꞌuk wɨndsøn pøn xødump jøts mya̱jnk ja tyikꞌamajtskɨ,
2 — O Reino dos Céus é semelhante a um rei que preparou uma festa de casamento para seu filho.
3 jøts ja tyumbɨ ja ttanɨguexy pøn jaty ja yikaawyampy yikꞌuukwampy jøts ja tꞌatswa̱ꞌa̱dɨt, kaꞌats ja ja̱a̱ꞌy ja pyadsooꞌnɨdøø.
3 Enviou os seus servos a chamar os convidados para a festa, mas estes não quiseram vir.
4 Jøts ja ojts abiktyumbɨ tjadanɨgajxkojmɨ, yɨdeꞌen ja tꞌuknɨma̱a̱y: “Nøjkx ja xꞌatstukmadowdɨ pøn jaty ø nwa̱a̱wampy, jøts ku ja kaaky jɨɨꞌkxy ya̱ aba̱a̱dɨ yꞌejtnɨ. Tø øts ndsaka̱a̱ nyikꞌøøky jøts tyimdyumjaneꞌkxpɨ tyimdyumjayeekpyɨ, aba̱a̱dɨ aꞌejxɨ yꞌejtnɨ, wan tmenɨdɨ tøꞌøxñɨgaabyɨ tøꞌøxñɨꞌukpɨdɨ.”
4 Enviou ainda outros servos, dizendo: “Digam aos convidados: Eis que já preparei o meu banquete; os meus bois e animais da engorda já foram abatidos, e tudo está pronto; venham para a festa.”
5 Kidyimyøjpɨkta̱ktɨ jaꞌ pøn ɨdøꞌøn jayikwa̱a̱dsoodɨp mɨgaabyɨ mɨꞌukpɨ. Pømbɨ nøjkxnɨ kya̱mjotp, jøts pømbɨ tyunk tnɨyøꞌøyɨnɨ ma̱ jaty pøngapøn myeembyiky,
5 Mas os convidados não se importaram e se foram, um para o seu campo, outro para o seu negócio.
6 jøts pømbɨ axa̱jɨ tyikja̱ꞌjttøø ja wɨndsøn tyumbɨ jøts ja tjemdunɨdɨ tedunɨdɨ, yikꞌooꞌktɨba̱a̱t jaꞌ.
6 Outros, agarrando os servos, os maltrataram e mataram.
7 Wɨnets ja wɨndsøn yikxon yjantyimyꞌa̱mbɨjky, jøts ja ojts tkexy syolda̱dɨtøjk jøts ja tyikpaꞌooktɨt ja ja̱a̱ꞌy pøn tyimyikja̱a̱ꞌyꞌooꞌknɨdɨp, jøts ja tnɨtsa̱a̱jyɨdɨt ja kya̱jp.
7 — O rei ficou furioso e, enviando as suas tropas, exterminou aqueles assassinos e incendiou a cidade deles.
8 Wɨnets ja tnɨma̱a̱y tyumbɨtøjk: “Tum ja aba̱a̱dɨ yꞌejtnɨ jøts xøøw yiktuꞌunt, kaꞌadamts yø yjadeꞌembɨ ja̱a̱ꞌy pya̱a̱tꞌatyɨdɨ jøts yø nyikmɨga̱ꞌa̱yɨn nyikmɨꞌuujkɨn.
8 Então disse aos seus servos: “A festa está pronta, mas os convidados não eram dignos.
9 Nøjkxtɨts jam ma̱ ja̱a̱ꞌy ñaxy tyøkɨ, jøts ja nɨdukɨꞌɨyɨ xwa̱ꞌa̱dɨt tøꞌøxñɨgaabyɨ tøꞌøxñɨꞌukpɨ pønɨ pøn jaty jam mba̱ttɨp.”
9 Vão, pois, para as encruzilhadas dos caminhos e convidem para o banquete todos os que vocês encontrarem.”
10 Jøts ja tumbɨ choꞌondøø ñøjkxtøø jam tuuꞌa̱m, jøts ja ojts twa̱a̱muktɨ pøn jaty ja jam pya̱ttøø, jam øyja̱a̱ꞌbyɨ kaꞌøyja̱a̱ꞌbyɨ; jøts ja mayja̱a̱ꞌy jadeꞌen tyikꞌujtstøø ja tøjkjoojt.
10 E, saindo aqueles servos pelas estradas, reuniram todos os que encontraram, maus e bons; e a sala do banquete ficou cheia de convidados.
11 ’Xjats ja wɨndsøn jam tyøjkɨyɨɨꞌñ jøts ja tꞌejxwa̱ꞌa̱ñ pøn jaty tø yja̱ꞌa̱ttɨ mɨgaabyɨ mɨꞌukpɨ, wɨnets ja jap tꞌejxpa̱a̱jty tuꞌuk ja ya̱a̱ꞌdyøjk, jøts ku ja kaꞌap jadeꞌen xyøxyɨ sa̱m ɨdøꞌøn pya̱a̱tꞌatyɨdɨ ñaxyoxɨdɨt ja tøꞌøxñɨgaabyɨdɨ ja tøꞌøxñɨꞌukpɨdɨ.
11 — Mas, quando o rei entrou para ver os que estavam à mesa, notou ali um homem que não trazia veste nupcial
12 Jøts ja tnɨma̱a̱y: “¿Sudso mets ya̱ tø mdøkɨ, jøts kaꞌats jadeꞌen mxøxyɨ sa̱m ɨdøꞌøn pya̱a̱tꞌatyɨ ku tøꞌøxñɨgaaky ku tøꞌøxñɨꞌukk ñaxy?” Jøts ja nɨsa̱ kidyimwya̱ꞌa̱ñ, amøñɨ ja yꞌity.
12 e perguntou-lhe: “Amigo, como você entrou aqui sem veste nupcial?” E ele emudeceu.
13 Wɨnets ja wɨndsøn ja tnɨma̱a̱y pøn jaty jam wɨngɨɨdyɨp wɨmbøjktɨp, yɨdeꞌen ja tnɨma̱a̱y: “Ɨxe køwøøndɨ pakwøøndɨ jøts xwɨbojpɨdsøꞌømdɨt, wan tnijkxy agugootstujpy ma̱ yjøꞌøt ma̱ ya̱ꞌa̱xt, ma̱ wyɨngɨdsetst yꞌagɨdsetst.”
13 Então o rei ordenou aos serventes: “Amarrem os pés e as mãos dele e atirem-no para fora, nas trevas; ali haverá choro e ranger de dentes.”
14 Kumɨ may ja yjayikwa̱a̱dsowdɨ øy pøn, jøts waanɨts jaꞌadɨ pøn yikꞌaꞌejxɨdɨp.
14 Porque muitos são chamados, mas poucos são escolhidos.
15 Jøts ja fariseotøjk jam ojts choondɨ, jøts ja ojts tkajpxyꞌejxwa̱ꞌa̱ndɨ, jaꞌats ja tyikpøkyꞌa̱ttɨp jøts ja ttanɨꞌøønɨdɨt pønɨ sa̱ yjadyimyꞌukwa̱ꞌa̱ñ.
15 Então os fariseus se retiraram e consultaram entre si como surpreenderiam Jesus em alguma palavra.
16 Xjats ja jadeꞌen wɨna̱a̱gɨn tkajxtøø ja yja̱a̱ꞌy møøt ja Herodes yja̱a̱ꞌmyɨ, jøts ja tꞌatstuknɨmaawya̱ꞌa̱ndɨ ja nwɨndsønꞌa̱jtɨm Jesús:
16 E enviaram-lhe discípulos, juntamente com os herodianos, para lhe dizer: — Mestre, sabemos que o senhor é verdadeiro e que ensina o caminho de Deus de acordo com a verdade, sem se importar com a opinião dos outros, porque não olha para a aparência das pessoas.
17 Tukmadookts øøts sa̱ me mꞌukwa̱ꞌa̱ñ: ¿Nmoꞌop øøts kugubajt ja møj wɨndsøn midi jam Roma tsɨnaapy? ¿Nmoꞌop øøts u kaꞌ?
17 Assim sendo, diga-nos o que o senhor acha: é lícito pagar imposto a César ou não?
18 Yja̱ꞌwɨyɨɨꞌñts ja nwɨndsønꞌa̱jtɨm Jesús jaꞌ jøts ku ja kyaꞌødyunwa̱ꞌa̱ñɨyɨ, jøts ja tnɨma̱a̱y:
18 Mas Jesus, percebendo a maldade deles, respondeu:
19 Tukꞌejxtɨk øts ja meeñ midi myiktundɨp ku ja kugubajt xya̱ktɨ.
19 Mostrem-me a moeda do imposto. Trouxeram-lhe um denário.
20 Ku ja ojts tꞌukꞌixy ja nwɨndsønꞌa̱jtɨm Jesús, jøts ja tyiktɨɨy:
20 E Jesus lhes perguntou:
21 Jøts ja tꞌadsoodøø:
21 Eles responderam: — De César. Então Jesus lhes disse:
22 Xjats ku ja jadeꞌen tmadoodøø, ñɨgyuma̱a̱p ɨdøꞌøn ja tyimyja̱jtøø; jøts ja ojts jadeꞌeñɨ tmajtstuꞌuttɨ jøts ja chooꞌnɨdɨ.
22 Ouvindo isto, se admiraram e, deixando-o, foram embora.
23 Jøts nay jaꞌabɨ xøøw ja saduceotøjk ojts tꞌatsꞌejxtɨ ja nwɨndsønꞌa̱jtɨm Jesús. Jadeꞌen ɨdøꞌøn jaꞌ ja wyɨnma̱a̱ꞌñ tjagyaptɨ jøts ku ooꞌkpɨ kaꞌ yꞌukjujkpyøjknɨdɨt; paty ja yɨdeꞌen tnɨmaadyøø ja nwɨndsønꞌa̱jtɨm Jesús:
23 Naquele dia, alguns saduceus, que dizem não haver ressurreição, aproximaram-se de Jesus e lhe perguntaram:
24 ―Wɨndsøn, yɨdeꞌen ja Moisés wya̱a̱ñ: kuk pøn tkuꞌookt ñɨdøꞌøxy jøts ku kaꞌ tyiktañ nɨ tuꞌuk yꞌuꞌnk, pønɨ jamts yꞌa̱jch uk yꞌuch, jaꞌats ja kuꞌøktyøꞌøxy tmøøtꞌamajtskɨp jøts ja tyikaꞌaxt, jøts ja myɨguꞌuk kyagudɨgøꞌøty midi tø yꞌøøky.
24 — Mestre, Moisés disse: “Se alguém morrer, não tendo filhos, o irmão desse homem deve casar com a viúva e gerar descendentes para o falecido.”
25 Jats øøts yꞌity nmɨguꞌuk tuꞌuk midi ja̱a̱ꞌyꞌa̱jttɨp nɨwɨxujk ya̱a̱ꞌy. Jøts ja jagyoop yꞌamajtskɨyɨɨꞌñ, oꞌjkts jaꞌ. Jøts kumɨ kaꞌ yꞌuꞌnk yꞌuna̱ꞌjk tyikta̱a̱ñ, jøts ja yꞌuch ojts tmɨdañ ja kya̱p, ja kuꞌøktyøꞌøxy.
25 Ora, havia entre nós sete irmãos. O primeiro, tendo casado, morreu e, não tendo descendência, deixou sua mulher para seu irmão.
26 Jøts nayɨdeꞌen yja̱jty ja myɨmajtskpɨ, jøts ja myɨdɨgøøkpɨ nayɨdeꞌen, tumjadeꞌen ña̱jxkøjxtɨ nɨwɨxujk.
26 O mesmo aconteceu com o segundo, com o terceiro, até o sétimo.
27 Jøts ku ja jadeꞌen yꞌooꞌkøjxtøø, jøts ja tøꞌøxyøjk yja̱a̱ktyimyꞌøꞌjky.
27 Por fim, depois de todos, morreu também a mulher.
28 Jøts kuts ja jadɨgojk pyɨdsøꞌømdɨt jujkyꞌa̱jtpɨ, ¿midiꞌibɨts ja tnɨdøꞌøxyꞌa̱tp, pø tøxɨ ja tꞌatsnɨdøꞌøxyꞌa̱jtkøxtɨ?
28 Portanto, na ressurreição, de qual dos sete ela será esposa? Porque todos casaram com ela.
29 Jøts ja ojts yɨdeꞌen yꞌadsøyɨdɨ ja nwɨndsønꞌa̱jtɨm Jesús:
29 Jesus respondeu:
30 Kuts jadɨgojk ja ooꞌkpɨ yjujkpyøktɨt nɨpøn kyaꞌukꞌamajtskɨñɨt, kaꞌ pøn yꞌuꞌnk ñøøx tkøya̱kt jøts ja yꞌamajtskɨt, jadeꞌents ja chɨnaañɨdɨt sa̱m a̱nkɨlɨstɨ midi jap tsa̱jpjøtpy.
30 Porque, na ressurreição, nem casam, nem se dão em casamento, mas são como os anjos no céu.
31 Jøts ku ja ooꞌkpɨ yjujkpyøktɨ, ¿kaꞌanɨm meets ja nøky xꞌixy sa̱ Dios køꞌøm tø wya̱ꞌa̱ñ? Nøømxɨ jaꞌ:
31 Quanto à ressurreição dos mortos, vocês nunca leram o que Deus disse a vocês:
32 “Tum øts xDiosꞌa̱jttɨp ja Abraham, ja Isaac, jøts ja Jacob.” Kidi ooꞌkpɨpts ja ñɨDiosꞌajtpy, pø jaꞌaxɨ ja ñɨDiosꞌajtpy jøts ja tyikjujkyꞌa̱tt øy pøn.
32 “Eu sou o Deus de Abraão, o Deus de Isaque e o Deus de Jacó”? Ele não é Deus de mortos, e sim de vivos.
33 Ku ja ja̱a̱ꞌy jadeꞌen tmadoodøø, jøts ja ñɨgyuma̱a̱p tja̱ꞌwɨdøø ku ja jadeꞌen yikꞌɨxpikyɨdɨ.
33 Ouvindo isto, as multidões se maravilhavam da sua doutrina.
34 Wɨnets ja fariseotøjk ojts tnɨmadowdɨ jøts ku ja nwɨndsønꞌa̱jtɨm Jesús wyɨnaty tø tyikꞌamøñ ja saduceotøjktɨ, jøts ja ñamyujkɨdøø;
34 Entretanto, os fariseus, sabendo que Jesus havia silenciado os saduceus, reuniram-se em conselho.
35 jamts tuꞌuk ka̱jpxwejpɨ tmøødɨdɨ, jaꞌats ja tjaꞌukajpxyꞌejxwa̱a̱n ja nwɨndsønꞌa̱jtɨm Jesús. Jøts ja tyiktɨɨy:
35 E um deles, intérprete da Lei, querendo pôr Jesus à prova, perguntou-lhe:
36 ―Wɨndsøn, ¿midiꞌibɨ kutujk jawaanɨ møj midi ja Dios kyutujk myøøtꞌajpty?
36 — Mestre, qual é o grande mandamento na Lei?
37 Jøts nwɨndsønꞌa̱jtɨm Jesús tꞌadsøøy:
37 Jesus respondeu:
38 Yøꞌ ɨdøꞌøn møj jøts yøꞌ ɨdøꞌøn jawyenɨp.
38 Este é o grande e primeiro mandamento.
39 Jøts ñɨñayjadeꞌen ja myɨmajtskpɨ, yɨdeꞌen ja wya̱ꞌa̱ñ: “Jadeꞌen mmɨguꞌuk xtsokt sa̱m køꞌøm mnachøkyɨn.”
39 E o segundo, semelhante a este, é: “Ame o seu próximo como você ama a si mesmo.”
40 Yøꞌøbɨ kutujk majtsk møj midi ja Moisés tø tja̱ꞌa̱y jap kyutujkjøtpy, jøts midi ñɨga̱jpxtɨp ja Dios kyugajpxy ku yikꞌɨxpøktɨ.
40 Destes dois mandamentos dependem toda a Lei e os Profetas.
41 Nay ɨxamnɨm ja fariseotøjk wyɨnaty amukɨ yꞌetɨnɨm,
41 Estando reunidos os fariseus, Jesus lhes perguntou:
42 jøts ja nwɨndsønꞌa̱jtɨm Jesús ttɨɨbyɨjky:
42 — O que vocês pensam do Cristo? De quem é filho? Eles responderam: — De Davi.
43 Wɨnets ja nwɨndsønꞌa̱jtɨm Jesús ja tnɨma̱a̱y:
43 E Jesus perguntou:
44 Nømp ja nwɨndsønꞌa̱jtɨm ja Dios Teety ñɨma̱a̱jyøø:
44 “Disse o Senhor ao meu Senhor:
45 ¿Sudso ja Cristo ja yiknɨtsokpɨ, sudso ja David ja yꞌa̱pꞌatyɨ, jøts yɨdeꞌents ja David køꞌøm wya̱ꞌa̱ñ jøts ku ja twɨndsønɨ?
45 — Portanto, se Davi o chama de Senhor, como ele pode ser filho de Davi?
46 Jøts nɨpøn nɨsa̱ kidyimwya̱ꞌa̱ñ, jøts jaꞌabɨ xøøw ttamajtstuttøø, jøts kaꞌap pøn yꞌuktɨɨbyøjknɨyɨ tigati.
46 E ninguém podia lhe responder uma palavra; e a partir daquele dia ninguém mais ousou fazer perguntas.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Mateus 22, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.