Atos 22

Ja øgyajpxy ja ømyadya̱ʼa̱ky midi xukpa̱a̱jtɨmp ja nɨtsoʼokʼajtɨn (MXPNT) vs ARIB

Sair da comparação
ARIB Almeida Revisada Imprensa Bíblica
1 ―Meets mɨguꞌuktøjktɨ jøts møja̱a̱ꞌdyøjktɨ, ukmadoojɨdɨk øts nꞌayuujk midi nga̱jpxwampy.
1 Irmãos e pais, ouvi a minha defesa, que agora faço perante vós.
2 Xjats ku ja ja̱a̱ꞌy tmadowdɨ jøts ku ja Pablo tkajpxy ja hebreɨt ayuujk, wɨnets nɨdukɨꞌɨyɨ yꞌamondøø, jøts ja Pablo tnɨma̱a̱y:
2 Ora, quando ouviram que lhes falava em língua hebraica, guardaram ainda maior silêncio. E ele prosseguiu:
3 ―Israelɨt ja̱a̱ꞌy øts, jam ø ngueꞌjxy Ciliciɨt etjotp ma̱ ka̱jp txøøwɨ Tarso, jøts øts ya̱ tø nyeeky Jerusalén, jøts øts jaꞌ xyikꞌɨxpɨjky midi txøøwꞌa̱jtp Gamaliel, wa̱ꞌa̱ts øts ja xuknɨja̱wɨ adøm ndsɨna̱a̱ꞌyɨn pønɨ sa̱ ja møja̱a̱ꞌchɨna̱a̱ꞌyɨn. Ojts øts ɨdøꞌøn ja Dios yjaꞌ kaꞌpxy nbaduñ amumjoojt jadeꞌen sa̱ meets ɨxya̱m xuñɨn.
3 Eu sou judeu, nascido em Tarso da Cilícia, mas criado nesta cidade, instruído aos pés de Gamaliel, conforme a precisão da lei de nossos pais, sendo zeloso para com Deus, assim como o sois todos vós no dia de hoje.
4 Øts yꞌijty nmøjmɨdsepꞌajtpy pøn jaty ja Jesús yjaꞌ tpaduujnɨdɨp, nyikꞌooktɨba̱a̱t øts ja yꞌijty, jøts nyiknijkxy ja ya̱a̱ꞌy ja tøꞌøxy jap puxøjkjøtpy.
4 E persegui este Caminho até a morte, algemando e metendo em prisões tanto a homens como a mulheres,
5 Wa̱ꞌa̱ts ja teetywɨndsøn tnɨja̱wɨdɨ møøt ja møja̱a̱ꞌdyøjk, kumɨ køꞌøm øts ja xmoꞌodɨ ja kutujk jøts øts ja jam nmɨnijkxy Damasco ma̱ wyɨnaty adøm nmɨꞌisraelɨt ja̱a̱ꞌdyɨ. Jøts øts ja jam nꞌɨxa̱ꞌa̱y pøn jaty wyɨnaty tpaduujnɨdɨp ja Jesús yjaꞌ, jøts øts ya̱ nyikmeenwa̱ꞌa̱ñ aguwa̱nɨkøjxp jøts nyikꞌayoꞌomba̱a̱twa̱ꞌa̱ñ.
5 do que também o sumo sacerdote me é testemunha, e assim todo o conselho dos anciãos; e, tendo recebido destes cartas para os irmãos, seguia para Damasco, com o fim de trazer algemados a Jerusalém aqueles que ali estivessem, para que fossem castigados.
6 ’Xjats ku øts ojts nmɨnijkxy jaꞌabɨ wɨnma̱a̱ꞌñ, jam wyɨnaty wɨngon nja̱ꞌa̱twa̱nɨ Damasco kujkxøøw et, wɨnets øts ojts jotmøñ ja ja̱j xnawɨdity midi janch møk tsa̱ma̱mp, jøts nꞌijxy ku kyɨda̱a̱jk tsa̱jpjøtpy.
6 Aconteceu, porém, que, quando caminhava e ia chegando perto de Damasco, pelo meio-dia, de repente, do céu brilhou-me ao redor uma grande luz.
7 Wɨnets øts jamyɨ nna̱xkɨda̱a̱jky, jøts øts nmadøøy ja ayuujk ku øts yɨdeꞌen xnɨma̱a̱y: “Saulo, Saulo, ¿tiku ø xjemdunwa̱ꞌa̱ñ xedunwa̱ꞌa̱ñ?”
7 Caí por terra e ouvi uma voz que me dizia: Saulo, Saulo, por que me persegues?
8 Xjats øts nyiktɨɨy jøts nnɨma̱a̱y: “¿Wɨndsøn, pøn mets?” Jøts ø xꞌadsøøy: “Øts Jesús Nazaretɨt ja̱a̱ꞌy, jaꞌ pøn mjemdumpy mdedumpy.”
8 Eu respondi: Quem és tu, Senhor? Disse-me: Eu sou Jesus, o nazareno, a quem tu persegues.
9 Xjats øts njamyøøt yjanchøꞌjkɨdøø ku ja ja̱j tꞌejxpa̱a̱ttøø, jaꞌ kaꞌap ja tmadoodøø ku øts nyikmɨgajpxy.
9 E os que estavam comigo viram, em verdade, a luz, mas não entenderam a voz daquele que falava comigo.
10 Xjats ku øts ɨdøꞌøn jadeꞌen nyikmɨgajpxy, wɨnets ø nnɨma̱a̱y: “¿Ti wɨndsøn nduꞌump, sudsoꞌampy nda̱a̱bya̱a̱tt?” Wɨnets nwɨndsønꞌa̱jtɨm xnɨma̱a̱y: “Pɨdøꞌøk jøts mnøjkxt jam Damasco, jamts tukɨꞌɨyɨ myiktukmadoꞌot pønɨ ti jaty mduꞌump.”
10 Então perguntei: Senhor que farei? E o Senhor me disse: Levanta-te, e vai a Damasco, onde se te dirá tudo o que te é ordenado fazer.
11 Kumɨ tø øts wyɨnaty ja ja̱j xyikwɨnjøøxy xyikwɨnapy, wɨnets ja nmɨguꞌuk jam xꞌukwejtsnɨdøø, jøts øts xyikja̱ꞌttøø jam Damasco.
11 Como eu nada visse por causa do esplendor daquela luz, guiado pela mão dos que estavam comigo cheguei a Damasco.
12 ’Jam wyɨnaty tuꞌuk ja ja̱a̱ꞌy pøn txøøwꞌa̱jtp Ananías, jaꞌ ɨdøꞌøn tɨɨy tjanchpadump kaꞌpxy ja Moisés kyutujk. Xjats nɨdukɨꞌɨyɨ ja israelɨt ja̱a̱ꞌy pøn jaty jam tsɨnaadyɨp Damasco, yjanchojktɨp ɨdøꞌøn jaꞌ ja Ananías.
12 Um certo Ananias, varão piedoso conforme a lei, que tinha bom testemunho de todos os judeus que ali moravam,
13 Xjats øts ja Ananías ojts xꞌixy, jøts øts xnɨma̱a̱y: “Mɨguꞌuk Saulo, tawɨnꞌejx yikxon yø mween jadɨgojk.” Jøts øts jatyɨ ojts nwɨnꞌejxpiky, xjats nmɨguꞌuk nꞌejxpa̱a̱jty.
13 vindo ter comigo, de pé ao meu lado, disse-me: Saulo, irmão, recobra a vista. Naquela mesma hora, recobrando a vista, eu o vi.
14 Jøts ø xnɨma̱a̱y ja Ananías: “Ja Dios Teety pøn adøm nꞌapteetyꞌamøj pyadundɨp jekyɨp, jaꞌ køꞌøm tø mdsøkyɨ jøts me mduknɨja̱wɨyɨt ja yꞌøwyɨnma̱a̱ꞌñ, jøts ña̱nkyꞌijxyɨyɨ ja nwɨndsønꞌa̱jtɨm Jesús pøn tum tsuj ja wɨnma̱a̱ꞌñ tmøøtꞌa̱jtp, jaꞌats køꞌøm ja yꞌayuujk mdukmadoojɨyɨp.
14 Disse ele: O Deus de nossos pais de antemão te designou para conhecer a sua vontade, ver o Justo, e ouvir a voz da sua boca.
15 Jaꞌagøjxp ja Dios jadeꞌen ttuuñ, jøts mets nøjkx xka̱jpxwaꞌkxy ja kyajpxy yꞌayuujk, jøts xuknɨja̱wɨt tukɨꞌɨyɨ ja na̱xwiiꞌñɨt ja̱a̱ꞌy sa̱ tø xꞌixy jøts sa̱ tø xmadøy.
15 Porque hás de ser sua testemunha para com todos os homens do que tens visto e ouvido.
16 Jøts ɨxya̱m, ¿tiku nugo mgoꞌknɨ? Pɨdøꞌøk jøts mnøbatt, janchja̱wɨ amumjoojt ja nwɨndsønꞌa̱jtɨm Dios yjaꞌ jøts myikpøkwya̱ꞌa̱dsɨyɨt.”
16 Agora por que te demoras? Levanta-te, batiza-te e lava os teus pecados, invocando o seu nome.
17 — ausente —
17 Aconteceu que, tendo eu voltado para Jerusalém, enquanto orava no templo, achei-me em êxtase,
18 — ausente —
18 e vi aquele que me dizia: Apressa-te e sai logo de Jerusalém; porque não receberão o teu testemunho acerca de mim.
19 Xjats ø nnɨma̱a̱y: “Mets teety, ñɨja̱ꞌwɨdɨp jaꞌ ku øts jam yꞌijty nnijkxy ma̱ jaty ja tsa̱ptøjk, jøts øts jam nmach pøn jaty tpadundɨp mets mjaꞌ, jøts øts ja ndagubety, yikxon njanchwɨwøpy jøts nyiknijkxy puxøjkjøtpy.
19 Disse eu: Senhor, eles bem sabem que eu encarcerava e açoitava pelas sinagogas os que criam em ti.
20 Ñɨja̱ꞌwɨdɨp ja nayɨdeꞌen ku øts jam wyɨnaty ku ja Esteban jam yꞌøꞌjky midi mets mꞌayuujk ojts tka̱jpxwaꞌkxy, jam øts wyɨnaty nayɨdeꞌen ndanɨ, jøts øts nwa̱a̱ñ nayɨdeꞌen jøts tyikꞌooktɨt. Nꞌejxꞌejtɨdøø øts ja yikꞌooꞌkpɨ ja wyet.”
20 E quando se derramava o sangue de Estêvão, tua testemunha, eu também estava presente, consentindo na sua morte e guardando as capas dos que o matavam.
21 Xjats øts ja nwɨndsønꞌa̱jtɨm xnɨma̱a̱y: “Putyɨ, jagam me ngajxwa̱ꞌa̱ñ ka̱jpxwa̱ꞌkxpɨ ma̱ jaty pøn kaꞌ yꞌisraelɨtja̱a̱ꞌyɨdɨ.”
21 Disse-me ele: Vai, porque eu te enviarei para longe, aos gentios.
22 Xjats ku ja Pablo jadeꞌen yjakajpxy, wɨnets ja mayja̱a̱ꞌy møkꞌampy yjanchka̱jpxjøꞌktøø, xjats wya̱ndøø:
22 Ora, escutavam-no até esta palavra, mas então levantaram a voz, dizendo: Tira do mundo tal homem, porque não convém que viva.
23 Xjats ja mayja̱a̱ꞌy tjanchtaya̱xꞌadøꞌøtstɨ jøts ja wyet tjancha̱jpwøjtɨ, jøts ja puꞌux nayɨdeꞌen tjanchwɨjøꞌøktɨ,
23 Gritando eles e arrojando de si as capas e lançando pó para o ar,
24 paty ja wɨndsøn nayɨdeꞌen tyikutujky jøts ja Pablo jap yikpøkjøꞌøkt jap wɨndsøn kyutujkta̱a̱jkjøtpy. Xjats ja wɨndsøn tyikutujky jadɨgojk jøts yikwopt, jøts kuwa̱nɨ ttuknɨga̱jpxwa̱ꞌa̱ñ tigøjxp ku ja mayja̱a̱ꞌy jadeꞌen myɨdsepꞌatyɨyɨ.
24 o comandante mandou que levassem Paulo para dentro da fortaleza, ordenando que fosse interrogado debaixo de açoites, para saber por que causa assim clamavam contra ele.
25 Xjats ku ja Pablo tø wyɨnaty yikøtsumnɨ yikpaktsumnɨ jøts yikwopwa̱ꞌa̱ñ, wɨnets ja Pablo tnɨma̱a̱y ja solda̱dɨ pøn jap wyɨnaty:
25 Quando o haviam atado com as correias, disse Paulo ao centurião que ali estava: É-vos lícito açoitar um cidadão romano, sem ser ele condenado?
26 Ku jadeꞌen tmadøøy pøn ja solda̱dɨ tꞌanaꞌamp, wɨnets ja jatyɨ tnɨnijkxy ja wyɨndsøn, jøts tnɨma̱a̱y:
26 Ouvindo isto, foi o centurião ter com o comandante e o avisou, dizendo: Vê o que estás para fazer, pois este homem é romano.
27 Wɨnets ja wɨndsøn twɨngunøjkxɨyɨɨꞌñ ja Pablo jøts tyiktɨɨy:
27 Vindo o comandante, perguntou-lhe: Dize-me: és tu romano? Respondeu ele: Sim sou.
28 Xjats ja wɨndsøn tnɨma̱a̱y ja Pablo:
28 Tornou o comandante: Eu por grande soma de dinheiro adquiri este direito de cidadão. Paulo disse: Mas eu o sou de nascimento.
29 Xjats ku døꞌøn jadeꞌen yja̱jty, wɨnets ja solda̱dɨ jadiꞌiñɨ yjɨyøꞌøgyøxnɨdøø pøn ja Pablo tꞌukwopwa̱ndɨp. Xjats ja wɨndsøn ojts nayɨdeꞌen chøꞌøgɨ kudam jaꞌ ryomanɨtja̱a̱ꞌyɨ pøn wyɨnaty tø tkøwøøndɨ tpakwøøndɨ.
29 Imediatamente, pois se apartaram dele aqueles que o iam interrogar; e até o comandante, tendo sabido que Paulo era romano, atemorizou-se porque o havia ligado.
30 Xjats ja wɨndsøn kuwa̱nɨ tnɨja̱wɨwya̱ꞌa̱ñ tigøjxp ku ja Pablo ja israelɨt ja̱a̱ꞌy ñɨꞌøønɨyɨ. Xjats kyɨmjabom tna̱nkwyɨna̱jkɨyøø ja puxkadeen, jøts tna̱nkwya̱a̱mujkɨyøø ja teetywɨndsøn jøts nayɨdeꞌen ja israelɨt ja̱a̱ꞌy kyutujk adsɨnaabyɨdɨ, wɨnets ja Pablo jap yikwa̱a̱nijkxy jøts tyika̱jpxwa̱ꞌa̱ñ jap wɨndsøn yꞌaguiꞌptyɨ.
30 No dia seguinte, querendo saber ao certo a causa por que ele era acusado pelos judeus, soltou-o das prisões, e mandou que se reunissem os principais sacerdotes e todo o sinédrio; e, trazendo Paulo, apresentou-o diante deles.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 22, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.