Romanos 4
Tuti yó'o kúú to̱'on Ndios, ta xí'o ña kuendá sa'a̱ Jesús (MXBNT) vs NTLH
1 Ta viti, ¿ndí ki̱án kaa yo̱ sa̱ꞌá Abraham, na̱ sa̱ kuu tatá sáꞌano yo̱? ¿Ndí ki̱án ni̱ ka̱ndaa̱ ini na̱ saꞌa̱ ña̱ yóꞌo?
1 Então o que é que podemos dizer de Abraão, o antepassado de nossa raça? O que foi que ele conseguiu?
2 Tá ni̱ ka̱ndo̱o vii Abraham noo̱ Ndios sa̱ꞌá ña̱ va̱ꞌa ni̱ kee na, dá kía̱n kuu va kuryíí ná. Tído ko̱ ta̱ꞌón dión kíán, sa̱ꞌá ño̱ó ko̱ ní kúu taꞌon kuryíí ná noo̱ Ndios.
2 Se foi por causa das coisas que ele fez que Deus o aceitou, então ele teria motivo para se orgulhar, mas não para se orgulhar diante de Deus.
3 Chi̱ diꞌa va káꞌa̱n tuti ii̱ Ndios: “Sa̱ꞌá ña̱ ni̱ ka̱ndeé ini Abraham Ndios, sa̱ꞌá ño̱ó ni̱ ka̱ndo̱o vii ná noo̱ Ndios.”
3 Pois o que é que as Escrituras Sagradas dizem? Elas dizem: “Abraão creu em Deus, e por isso Deus o aceitou.”
4 Tá ná kéchóon iin ta̱a noo̱ iin satoꞌo, ko̱ xíꞌo oon taꞌon satoꞌo ra̱ di̱ꞌón noo̱ rá, chi̱ ña̱ kánian kiꞌin ya̱ꞌi ra kíán.
4 O salário que o trabalhador recebe não é um presente, mas é o pagamento a que ele tem direito por causa do trabalho que fez.
5 Tído na̱ ko̱ kándeé ini ña̱ va̱ꞌa kée na, diꞌa kándísa na iin tóꞌón dini̱ Ndios, na̱ dánkoo vií ña̱yuu kómí kua̱chi noo̱ mií ná, no̱ón kúú na̱ kándo̱o vii noo̱ Ndios sa̱ꞌá ña̱ kándéé iní ñaá ná.
5 Porém a pessoa que não põe a sua esperança nas coisas que faz, mas simplesmente crê em Deus, é a fé dessa pessoa que faz com que ela seja aceita por Deus, o Deus que trata o culpado como se ele fosse inocente.
6 Ta dión taꞌani ni̱ kaa rey David ña̱ ndikáꞌán ndi kúu ví ña̱yuu kándo̱o vii noo̱ Ndios sa̱ꞌá ña̱ kándéé iní ñaá ná, ta o̱ du̱ú sa̱ꞌá ña̱ va̱ꞌa kée na.
6 E isso foi o que Davi queria dizer quando falou da felicidade daqueles que Deus aceita, sem levar em conta o que eles fazem.
7 Ta diꞌa ni̱ kaa na̱:
7 Davi disse: “Feliz aquele cujas maldades Deus perdoa e cujos pecados ele apaga!
8 Ndikáꞌán ndi kúu ví ña̱yuu, na̱ ko̱ ní kekuendá Ndios sa̱ꞌá kua̱chi.
8 Feliz aquele que o Senhor não acusa de cometer pecado!”
9 ¿Á sa̱va̱ꞌa na̱ ni̱ taꞌa̱nda̱ ñíi̱ vá ni̱ꞌí ña̱ ndoo kua̱chi na noo̱ Ndios, o á niꞌi̱ taꞌani na̱ ko̱ ní taꞌa̱nda̱ ñíi̱ ña̱ va̱ꞌa yóꞌo? ¿Ndi káꞌán ndó? Sa̱ ni̱ na̱kani yuꞌu̱ xíꞌín ndó ña̱ sa̱ꞌá ña̱ ni̱ ka̱ndeé iní Abraham Ndios, sa̱ꞌá ño̱ó ni̱ ka̱ndo̱o vii ná noo̱ ná.
9 Será que essa felicidade de que Davi falou existe somente para os que são circuncidados ? É claro que não! Ela existe também para os que não são circuncidados. Pois já citamos as Escrituras Sagradas, que dizem: “Abraão creu em Deus, e por isso Deus o aceitou.”
10 Ta, ¿ndá oon ni̱ ka̱ndo̱o vii ná noo̱ Ndios? ¿Á sa̱ dinñóꞌó ka̱ ni̱ taꞌa̱nda̱ ñíi̱ ná, dá ni̱ ka̱ndo̱o vii ná noo̱ Ndios, o kómani̱ vá? Miía̱n ndaa̱ kuiti ko̱ ñáꞌa̱ ii̱ vá taꞌa̱nda̱ ñíi̱ ná, dá ni̱ ka̱ndo̱o vii ná noo̱ Ndios.
10 Quando foi que isso aconteceu? Foi antes ou depois de Abraão ser circuncidado? Foi antes e não depois.
11 Ta cháá ka̱ chí noo̱, dá ni̱ taꞌa̱nda̱ ñíi̱ ná. Ta ña̱ yóꞌo náꞌa̱ ña̱ ni̱ ka̱ndo̱o vii ná noo̱ Ndios tá o̱ ñáꞌa̱ taꞌa̱nda̱ ñíi̱ ná sa̱ꞌá ña̱ ni̱ ka̱ndeé iní na̱ Ndios. Sa̱ꞌá ño̱ó Abraham kúú táto̱ꞌon iin tatá noo̱ ndidaá kúú ña̱yuu kándísa Jesús, va̱ꞌará ko̱ ní taꞌa̱nda̱ ñíi̱ ná, chi̱ sa̱ꞌá ña̱ kándeé iní ña̱yuu ñoó Jesús, sa̱ꞌá ño̱ó kándo̱o vii ná noo̱ Ndios.
11 Ele foi circuncidado mais tarde. E a sua circuncisão foi um sinal para provar que Deus aceitou Abraão porque ele tinha fé; e isso aconteceu quando ele ainda não havia sido circuncidado. Assim Abraão é o pai espiritual de todos os que creem em Deus e são aceitos por ele, mesmo que não sejam circuncidados.
12 Ta kúú taꞌani na tatá no̱ó na̱ ni̱ taꞌa̱nda̱ ñíi̱. Tído ko̱ kúú taꞌon na tatá noo̱ ná sa̱ꞌá ña̱ ni̱ taꞌa̱nda̱ ñíi̱ óon ni na. Kúú ná tatá noo̱ ñayuú yóꞌo tá kándéé taꞌani ini na̱ Ndios táto̱ꞌon ki̱ꞌo ni̱ ka̱ndeé iní ñaá mií ná tá ko̱ ñáꞌa̱ taꞌa̱nda̱ ñíi̱ ná.
12 Ele é também o pai dos que são circuncidados. Não apenas porque são circuncidados, mas porque vivem a mesma vida de fé que Abraão, o nosso pai, viveu antes de ter sido circuncidado.
13 Chi̱ ko̱ ní kaá Ndios ña̱ ki̱ꞌo na iin níí kúú ñayuú yóꞌo noo̱ Abraham xíꞌín no̱ó de̱ꞌe ñání na̱ sa̱ꞌá ña̱ ni̱ seídóꞌo na ley. Diꞌa ni̱ niꞌi̱ náa̱n chi̱ ni̱ ka̱ndo̱o vii ná noo̱ Ndios sa̱ꞌá ña̱ ni̱ ka̱ndeé iní ñaá ná.
13 Deus prometeu a Abraão e aos seus descendentes que o mundo ia pertencer a eles. Essa promessa foi feita não porque Abraão tinha obedecido à lei , mas porque ele havia crido em Deus e havia sido aceito por ele.
14 Tá sa̱va̱ꞌa na̱ seídóꞌo choon saꞌándá ley ni̱ꞌí ña̱ ni̱ kaa Ndios ki̱ꞌo na, dá kía̱n ko̱ chóon taꞌon ña̱ kándéé ini yo̱ Ndios, ta ni̱ tu̱ú vá ña̱ ni̱ kaa na̱ ki̱ꞌo na noo̱ yo̱, ní kúu.
14 Pois, se aqueles que obedecem à lei vão receber o que Deus prometeu, então a fé é inútil, e a promessa de Deus não tem valor.
15 Dá chi̱ sa̱va̱ꞌa ña̱ niꞌi̱ yo̱ kée ley kúú ña̱ kuido̱ ini Ndios koni na̱ yó. Tído na̱ ko̱ó ley noo̱, no̱ón kúú na̱ ko̱ yáꞌa taꞌon noo̱án.
15 Pois a lei traz o castigo de Deus. Mas, onde não existe lei, também não existe desobediência à lei.
16 Ta sa̱ꞌá ña̱ kándéé ini yo̱ Ndios, sa̱ꞌá ño̱ó niꞌi̱ óon yó ña̱ va̱ꞌa ni̱ kaa na̱ ki̱ꞌo na noo̱ yo̱, dá kía̱n miía̱n ndaa̱ kuiti niꞌi̱ ndidaá na̱ veꞌe Abraham ña̱ va̱ꞌa yóꞌo. Chi̱ o̱ du̱ú sa̱va̱ꞌa no̱ó na̱ kómí ley ni̱ꞌí ña̱ va̱ꞌa yóꞌo, chi̱ niꞌi̱ taꞌani ña̱yuu kándéé ini Ndios táto̱ꞌon ki̱ꞌo ni̱ ka̱ndeé ini ñaá Abraham ña̱ va̱ꞌa yóꞌo. Sa̱ꞌá ño̱ó Abraham kúú táto̱ꞌon iin tatá noo̱ ndidaá yó.
16 Portanto, a promessa de Deus depende da fé, a fim de que a promessa seja garantida como presente de Deus a todos os descendentes de Abraão. Ela não é somente para os que obedecem à lei, mas também para os que creem em Deus como Abraão creu, pois ele é o pai espiritual de todos nós.
17 Chi̱ diꞌa kaá tuti ii̱ Ndios saꞌa̱ Abraham: “Ni̱ chi̱kanii yo̱ꞌó kakuuón iin tatá no̱ó kua̱ꞌá nda̱ꞌo ña̱yuu.” Ta Ndios, na̱ ni̱ ka̱ndísa Abraham, no̱ón kúú na̱ xíꞌo ña̱ kataki na̱ ni̱ xiꞌi̱, ta káꞌa̱n na̱ sa̱ꞌá ña̱ ve̱i koo, ta taó na̱ kuendá ña̱ sa̱ ióa̱n.
17 Como dizem as Escrituras Sagradas : “Eu fiz de você o pai de muitas nações.” Assim a promessa depende de Deus, em quem Abraão creu, o Deus que ressuscita os mortos e faz com que exista o que não existia.
18 Ni̱ ka̱ndísa ndaa̱ Abraham ña̱ ni̱ kaꞌa̱n Ndios xíꞌín ná, va̱ꞌará ko̱ó ka̱ ta̱ndeé iní ña̱ kaki iin de̱ꞌe na. Tído sa̱ꞌá ña̱ ni̱ ka̱ndeé ini na̱ Ndios, sa̱ꞌá ño̱ó ni̱ kasa̱ndaá na̱ kúú ná iin tatá no̱ó kua̱ꞌá nda̱ꞌo ña̱yuu, táto̱ꞌon ki̱ꞌo ni̱ kaa mií Ndios xíꞌín ná: “Ki̱ꞌo dión ví kuaꞌa̱ kakuu de̱ꞌe de̱ꞌe ñánóo̱n.”
18 Abraão teve fé e esperança, mesmo quando não havia motivo para ter esperança, e por isso ele se tornou “o pai de muitas nações”. Como dizem as Escrituras: “Os seus descendentes serão muitos.”
19 Ta sa̱ íin ndaa̱ Abraham xíꞌín ña̱ kándéé ini na̱ ña̱ koo de̱ꞌe na, va̱ꞌará sa̱ ni̱ kusáꞌano na, chi̱ ió na̱ táto̱ꞌon iin ciento kuia̱. Ta daá dókó o̱ kóo de̱ꞌe va kúú dókó Sara.
19 Abraão tinha quase cem anos. Mas, mesmo quando ele pensou a respeito do seu corpo, que já estava como morto, ou quando lembrou que Sara não podia ter filhos, a sua fé não enfraqueceu.
20 Tído ko̱ ní kútúú ini na̱, ta ko̱ ní nákani kuáchi̱ ini na̱ sa̱ꞌá ña̱ ni̱ kaꞌa̱n Ndios ña̱ koo de̱ꞌe na. Diꞌa ni̱ na̱kuíi̱n toon cháá ka̱ na̱ xíꞌín ña̱ kándéé iní na̱ Ndios. Ta ni̱ na̱ki̱ꞌo na ña̱ñóꞌó noo̱ ná.
20 Abraão não perdeu a fé, nem duvidou da promessa de Deus. A sua fé o encheu de poder, e ele louvou a Deus
21 Dá chi̱ ni̱ ka̱ndaa̱ ka̱xí ini na̱ ña̱ ió choon noo̱ ndáꞌa̱ Ndios ña̱ kee na ndidaá kúú ña̱ꞌa ni̱ kaa na̱ kee na.
21 porque tinha toda a certeza de que Deus podia fazer o que havia prometido.
22 Ta sa̱ꞌá ña̱ ni̱ ka̱ndeé iní na̱ Ndios, sa̱ꞌá ño̱ó ni̱ ka̱ndo̱o vii ná noo̱ ná.
22 Por isso Abraão, por meio da fé, “foi aceito por Deus.”
23 Ta o̱ du̱ú saꞌa̱ iin tóꞌón Abraham káꞌa̱n tuti ii̱ Ndios ña̱ ni̱ ka̱ndo̱o vii ná noo̱ Ndios sa̱ꞌá ña̱ ni̱ ka̱ndeé ini ñaá ná,
23 As palavras “foi aceito” não falam somente dele.
24 dá chi̱ nda̱ saꞌa̱ yóó taꞌani káꞌa̱n, chi̱ kándo̱o vii taꞌani yó noo̱ Ndios sa̱ꞌá ña̱ kándéé iní yo̱ ná, ta mií ná ni̱ da̱nátaki Jesús, na̱ kúú satoꞌo yo̱.
24 Falam também de nós, que seremos aceitos, nós os que cremos em Deus, o qual ressuscitou Jesus, o nosso Senhor.
25 Ta na̱ yóꞌo kúú na̱ ni̱ na̱ki̱ꞌo mií ni̱ xiꞌi̱ na̱ sa̱ꞌá kua̱chi yó. Dá ni̱ da̱nátaki ñaá Ndios, dá kuu kando̱o vii yo̱ noo̱ mií ná saꞌa̱ Jesús.
25 Jesus foi entregue para morrer por causa dos nossos pecados e foi ressuscitado a fim de que nós fôssemos aceitos por Deus.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Romanos 4, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.