Lucas 16
Tuti yó'o kúú to̱'on Ndios, ta xí'o ña kuendá sa'a̱ Jesús (MXBNT) vs NVT
1 Dá ni̱ kaa taꞌani na xíꞌín ta̱a xíonoo xíꞌín ná:
1 Jesus contou a seguinte história a seus discípulos: “Um homem rico tinha um administrador que cuidava de seus negócios. Certo dia, foram-lhe contar que esse administrador estava desperdiçando seu dinheiro.
2 Sa̱ꞌá ño̱ó ni̱ kana ñaá satoꞌo ra̱, dá ni̱ kaa ra̱ xíꞌín rá: “Ni̱ ka̱ndaa̱ inii̱ ña̱ kéndava̱ꞌa yoꞌó xíꞌín ña̱ꞌi ñóꞌo ti̱xi ndáꞌo̱n. Naki̱ꞌo kíi̱ kuendá noo̱í sa̱ꞌán, dá chi̱ o̱ kúu ka̱ kechóon noo̱í.”
2 Então mandou chamá-lo e disse: ‘O que é isso que ouço a seu respeito? Preste contas de sua administração, pois não pode mais permanecer nesse cargo’.
3 Dá ni̱ ka̱sáꞌá ta̱ kéchóon ñoó nákani ini ra̱: “¿Ndí ku̱ú vía̱n keei viti, dá chi̱ táxí vá ñaá satoꞌi̱? Ta o̱ kándeé taꞌoin keei choon ndeé, ta xíkaꞌan ni noo̱í kuatii.
3 “O administrador pensou consigo: ‘E agora? Meu patrão vai me demitir. Não tenho força para trabalhar no campo, e sou orgulhoso demais para mendigar.
4 Tído sa̱ ni̱ ka̱ndaa̱ va inii̱ ndí ki̱án keei tá ná kasandaá kuu̱ taxí ñaá satoꞌi̱, dá ná natiin va̱ꞌa ña̱yuu yuꞌu̱ veꞌe na.”
4 Já sei como garantir que as pessoas me recebam em suas casas quando eu for despedido!’.
5 ’Dá ni̱ ka̱sáꞌá rá kána ra iin rá iin ta̱a tái̱ noo̱ satoꞌo ra̱, dá ni̱ kaa ra̱ xíꞌín ta̱a mií no̱ó: “¿Ndidaa tái̱ ní noo̱ satoꞌi̱?”
5 “Então ele convocou todos que deviam dinheiro a seu patrão. Perguntou ao primeiro: ‘Quanto você deve a meu patrão?’.
6 Dá ni̱ kaa ta̱a ñoó: “Iin ciento yoo náꞌano sití oliva tái̱ yuꞌu̱.” Dá ni̱ kaa ta̱ kéchóon ñoó xíꞌín rá: “Jóꞌon, tiin tuti noo̱ kánóo ña̱ tái̱ ní, ta kako̱o kíi̱ ní, ta chinóo ní nda̱dá uu̱ diko uxi̱ yoo sití.”
6 O homem respondeu: ‘Devo cem tonéis de azeite’. Então o administrador lhe disse: ‘Pegue depressa sua conta e mude-a para cinquenta tonéis’.
7 Dá ni̱ kaa ra̱ xíꞌín iin ka̱ ta̱a ñoó: “Ta mií ní, ¿ndidaa tái̱ ní noo̱ satoꞌo yuꞌu̱?” Dá ni̱ kaa ra̱: “Iin ciento maquila noni̱ tirió távi̱.” Dá ni̱ kaa ta̱ kéchóon ñoó xíꞌín rá: “Jóꞌon, tiin ní tuti noo̱ kánóo ña̱ tái̱ ní yóꞌo, ta nachinóo ní nda̱dá komi̱ díko ni maquila.”
7 “‘E quanto você deve a meu patrão?’, perguntou ao segundo. “Devo cem cestos grandes de trigo’, respondeu ele. E o administrador disse: ‘Tome sua conta e mude-a para oitenta cestos’.
8 Dá ni̱ chi̱ndaya̱ꞌi satoꞌo ñoó ta̱ ko̱ kéchóon va̱ꞌa ñoó, chi̱ xíꞌín ña̱ ni̱ kee ra ni̱ naꞌa̱ ra̱ mií rá ña̱ kaon nda̱ꞌo ña̱xintóni̱ rá. Chi̱ ti̱ꞌa cháá ka̱ ña̱yuu kuendá ñayuú yóꞌo kando̱o va̱ꞌa na no̱ó ña̱yuu xi̱ꞌín ná o̱ du̱ú ña̱yuu kuendá Ndios.
8 “O patrão elogiou o administrador desonesto por sua astúcia. E é verdade que os filhos deste mundo são mais astutos ao lidar com o mundo ao redor que os filhos da luz.
9 Sa̱ꞌá ño̱ó káꞌa̱n yuꞌu̱ xíꞌín ndoꞌó ña̱ ndukú ndó niꞌi̱ ndo̱ ña̱yuu kaneꞌe táꞌan va̱ꞌa xíꞌín ndó sa̱ꞌá ña̱ kéva̱ꞌa ndó xíꞌín ná xíꞌín ña̱ kui̱ká ió ñayuú yóꞌo, dá kía̱n tá ni̱ ndiꞌi ña̱ va̱ꞌa kómí ndó ñayuú yóꞌo, kúú sa̱ ió va yoo natiin va̱ꞌa ndoꞌó noo̱ kandei chíchí ndó.
9 Esta é a lição: usem a riqueza deste mundo para fazer amigos. Assim, quando suas posses se extinguirem, eles os receberão num lar eterno.
10 ’Ta na̱ kéndaa̱ noo̱ lúꞌu̱ ña̱ꞌa, dión taꞌani kéndaa̱ na̱ noo̱ kuaꞌán. Tído na̱ ko̱ kéndaa̱ noo̱ lúꞌu̱ ña̱ꞌa kómí ná, dión ni o̱ kéndaa̱ taꞌon na noo̱ kuaꞌán.
10 “Se forem fiéis nas pequenas coisas, também o serão nas grandes. Mas, se forem desonestos nas pequenas coisas, também o serão nas maiores.
11 Chi̱ tá ko̱ kéndaa̱ ndo̱ no̱ó ña̱ kui̱ká ió ñayuú yóꞌo, ¿ndá yoo kúú na̱ kandeé ini ndo̱ꞌó no̱ó ña̱ꞌa Ndios?
11 E, se vocês não são confiáveis ao lidar com a riqueza injusta deste mundo, quem lhes confiará a verdadeira riqueza?
12 Tá ko̱ kéndaa̱ ndo̱ no̱ó ña̱ꞌa dao ka̱ ña̱yuu, ¿ndá yoo ki̱ꞌo ña̱ kánian niꞌi̱ ndo̱ kakuu ña̱ꞌa mií ndó?
12 E, se não são fiéis com os bens dos outros, por que alguém lhes confiaria o que é de vocês?
13 Chi̱ ni iin tóꞌón ña̱yuu o̱ kúu kéchóon no̱ó uu̱ satoꞌo, dá chi̱ iin na koni uꞌu̱ na̱, ta iin na koni̱ na̱, o chindaya̱ꞌi na iin na, ta kenóo na iin ka̱ na̱. Ta dión taꞌani o̱ kúu taꞌon ndiko̱ ndo̱ Ndios, ta ndiko̱ taꞌani ndó ña̱ kui̱ká ―kaá Jesús.
13 “Ninguém pode servir a dois senhores, pois odiará um e amará o outro; será dedicado a um e desprezará o outro. Vocês não podem servir a Deus e ao dinheiro”.
14 Tá ni̱ seídóꞌo ta̱ fariseo ndidaá ña̱ ni̱ kaꞌa̱n na̱, kúú ni̱ saki̱ ndaa ñaá rá, chi̱ ndóꞌo nda̱ꞌo ra sa̱ꞌá di̱ꞌón.
14 Os fariseus, que tinham grande amor ao dinheiro, ouviam isso tudo e zombavam de Jesus.
15 Dá ni̱ kaa Jesús xíꞌín rá:
15 Então ele disse: “Vocês gostam de parecer justos em público, mas Deus conhece o seu coração. Aquilo que este mundo valoriza é detestável aos olhos de Deus.
16 ’Ni̱ sa̱ ñoꞌo ndó ti̱xi ndáꞌa̱ ley Moisés, xíꞌín ti̱xi ndáꞌa̱ ña̱ ni̱ taa profeta nda̱ tiempo ni̱ kii Juan. Nda̱ daá káꞌa̱n yuꞌu̱ saꞌa̱ ndi kee ña̱yuu ndu̱ꞌu na ti̱xi ndáꞌa̱ Ndios. Ta kuaꞌa̱ ná ndúndéé ndu̱ꞌu na.
16 “Até a chegada de João, a lei de Moisés e a mensagem dos profetas eram seus guias. Agora, porém, as boas-novas do reino de Deus estão sendo anunciadas, e todos estão ansiosos para entrar.
17 Kuáchi̱ cháá ka̱ ndañóꞌó iin tóꞌón dini̱ to̱ꞌon káꞌa̱n ley Moisés, o̱ du̱ú ka̱ ña̱ naá induú xíꞌín no̱ñóꞌo̱ yóꞌo.
17 É mais fácil o céu e a terra desaparecerem que ser anulado até o menor traço da lei de Deus.
18 ’Sa̱ꞌá ño̱ó ndi ndáa mií vá ta̱a ni̱ da̱nkoo ñadiꞌí ra̱, ta ni̱ ta̱ndáꞌa̱ rá xíꞌín iin ka̱ ñáꞌa̱, ro̱ón kúú ra̱ yáꞌa kée kua̱chi xíꞌín ñáꞌa̱ ñoó noo̱ Ndios. Ta ndi ndáa mií vá ta̱a ná tandaꞌa̱ xíꞌín ñáꞌa̱, ñá ni̱ saꞌanda táꞌan xíꞌín yíi̱a̱n, ro̱ón kúú ra̱ yáꞌa kée kua̱chi xíꞌán noo̱ Ndios.
18 “Assim, o homem que se divorcia de sua esposa e se casa com outra mulher comete adultério. E o homem que se casa com uma mulher divorciada também comete adultério”.
19 Dá ni̱ kaa taꞌani na:
19 Jesus disse: “Havia um homem rico que se vestia de púrpura e linho fino e vivia sempre cercado de luxos.
20 Ta ni̱ sa̱ io taꞌani iin ta̱a sa̱tí ni̱ sa̱ naní Lázaro daá ñóó, ta ió niꞌini ra no̱ñóꞌo̱ saꞌa̱ yéꞌé ta̱a kui̱ká ñoó. Ta ni̱ taꞌan ñíi̱ rá káa ndi̱ꞌi téíꞌi̱.
20 À sua porta ficava um mendigo coberto de feridas chamado Lázaro.
21 Ta ndaꞌí kóni̱ ra̱ ndinoo ini ra̱ keí rá yúchi̱ ña̱ꞌa kuéi yúꞌu̱ mesa ta̱a kui̱ká ñoó. Ta ve̱i ti̱na yakó ndaa ri̱ ñíi̱ rá no̱ó téíꞌi̱ ñoó.
21 Ele ansiava comer o que caía da mesa do homem rico, e os cachorros vinham lamber suas feridas abertas.
22 ’Iin kuu̱, dá ni̱ xiꞌi̱ ta̱a kúndaꞌí ñoó. Dá ni̱ kii ángel néꞌe ñaá ná kuaꞌa̱n na̱ induú koo ra xíꞌín Abraham. Ta ni̱ xiꞌi̱ taꞌani ta̱ kui̱ká ñoó, kúú ni̱ ndu̱xi va ra.
22 “Por fim, o mendigo morreu, e os anjos o levaram para junto de Abraão. O rico também morreu e foi sepultado,
23 Ta noo̱ nákaa̱ ra̱ ndóꞌo naní nío̱ rá indayá, ni̱ nda̱neꞌe noo̱ rá. Ta kúú nda̱ xíká ñóó ni̱ xini ra̱ noo̱ ió Abraham, ta ió Lázaro díi̱n ná.
23 e foi para o lugar dos mortos. Ali, em tormento, ele viu Abraão de longe, com Lázaro ao seu lado.
24 Dá ni̱ ka̱yuꞌú ta̱ kui̱ká ñoó, ta kaá ra̱: “Tatá Abraham, kuꞌu̱ ini ní sa̱ꞌí, ta kaꞌanda ní choon noo̱ Lázaro xaa̱n ná dándáxi ra, sa̱ va̱ꞌará dini̱ ndáꞌa̱ rá ini ta̱kui̱í, ta ná kii ra dándáxi ra noo̱ yáa̱í, chi̱ ndaꞌí nda̱ꞌo ndóꞌo naní nío̱í nákaa̱i̱ noo̱ kéi̱ ñóꞌo̱ yóꞌo.”
24 “O rico gritou: ‘Pai Abraão, tenha compaixão de mim! Mande Lázaro aqui para que molhe a ponta do dedo em água e refresque minha língua. Estou em agonia nestas chamas!’.
25 Dá ni̱ kaa Abraham xíꞌín rá: “De̱ꞌe lóꞌo̱, ndisaa̱ ino̱n ña̱ va̱ꞌa nda̱ꞌo ni̱ sa̱ ioo̱n ñayuú, ta Lázaro yóꞌo, ndaꞌí nda̱ꞌo ni̱ sa̱ ndoꞌo xi. Tído viti ni̱ niꞌi̱ xí ta̱ndeé iní ió va̱ꞌa xi. Ta yoꞌó, nákaa̱ ndóꞌo naní nío̱o̱n noo̱ kéi̱ ñóꞌo̱ xaa̱n.
25 “Abraão, porém, respondeu: ‘Filho, lembre-se de que durante a vida você teve tudo que queria e Lázaro não teve coisa alguma. Agora, ele está aqui sendo consolado, e você está em agonia.
26 Ta iin daꞌo̱ konó nda̱ꞌo kía̱n sadí noo̱ ndo̱ꞌó xíꞌín noo̱ ndúꞌu̱. Sa̱ꞌá ño̱ó o̱ kúu taꞌon saa̱ na̱ ndéi yóꞌo chí xaa̱n, ta ni na̱ ndéi xaa̱n o̱ kúu kii chí yóꞌo.”
26 Além do mais, há entre nós um grande abismo. Ninguém daqui pode atravessar para o seu lado, e ninguém daí pode atravessar para o nosso’.
27 Dá ni̱ kaa ta̱a kui̱ká ñoó: “Seí ndaꞌíi̱ noo̱ ní, tatá Abraham, ña̱ tandaꞌá ní Lázaro xaa̱n ná koꞌo̱n ra̱ veꞌe tatái̱,
27 “Então o rico disse: ‘Por favor, Pai Abraão, pelo menos mande Lázaro à casa de meu pai,
28 chi̱ ñoó ndéi oꞌo̱n ñanii̱, ta ná kaꞌa̱n ra̱ to̱ꞌon Ndios xíꞌín xí, dá kía̱n ná dáꞌa ni kii xi yóꞌo, chi̱ ndóꞌo naní nda̱ꞌo nío̱í nákaa̱i̱.”
28 pois tenho cinco irmãos e quero avisá-los para que não terminem neste lugar de tormento’.
29 Dá ni̱ kaa Abraham xíꞌín rá: “Sa̱ ió va ley ni̱ taa Moisés noo̱ xí, xíꞌín ña̱ ni̱ taa dao ka̱ profeta. Sa̱ꞌá ño̱ó ná kueídóꞌo ra choon saꞌándáa̱n.”
29 “‘Moisés e os profetas já os avisaram’, respondeu Abraão. ‘Seus irmãos podem ouvir o que eles disseram.’
30 Dá ni̱ kaa ta̱ kui̱ká ñoó: “Ko̱ó, tatá Abraham, o̱ kándísa taꞌon xia̱n. Tído tá ná nataki iin na̱ ni̱ xiꞌi̱, ta koꞌo̱n na̱ noo̱ ndéi xi, dá ví nandikó iní xi̱ sa̱ꞌá kua̱chi kée xi.”
30 “Então o rico disse: ‘Não, Pai Abraão! Mas, se alguém dentre os mortos lhes fosse enviado, eles se arrependeriam!’.
31 Dá ni̱ kaa Abraham xíꞌín rá: “Tá ko̱ xíꞌo ra mií rá kueídóꞌo ra ley Moisés xíꞌín ña̱ ni̱ kaꞌa̱n dao ka̱ profeta, dá kía̱n, va̱ꞌará ná nataki iin na̱ ni̱ xiꞌi̱ koꞌo̱n na̱ noo̱ ndéi ra, ta o̱ kándísa taꞌon ra”, kaá na̱ xíꞌín rá ―kaá Jesús.
31 “Abraão, porém, disse: ‘Se eles não ouvem Moisés e os profetas, não se convencerão, mesmo que alguém ressuscite dos mortos’”.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 16, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.