Lucas 16

Tuti yó'o kúú to̱'on Ndios, ta xí'o ña kuendá sa'a̱ Jesús (MXBNT) vs ARIB

Sair da comparação
ARIB Almeida Revisada Imprensa Bíblica
1 Dá ni̱ kaa taꞌani na xíꞌín ta̱a xíonoo xíꞌín ná:
1 Dizia Jesus também aos seus discípulos: Havia certo homem rico, que tinha um mordomo; e este foi acusado perante ele de estar dissipando os seus bens.
2 Sa̱ꞌá ño̱ó ni̱ kana ñaá satoꞌo ra̱, dá ni̱ kaa ra̱ xíꞌín rá: “Ni̱ ka̱ndaa̱ inii̱ ña̱ kéndava̱ꞌa yoꞌó xíꞌín ña̱ꞌi ñóꞌo ti̱xi ndáꞌo̱n. Naki̱ꞌo kíi̱ kuendá noo̱í sa̱ꞌán, dá chi̱ o̱ kúu ka̱ kechóon noo̱í.”
2 Chamou-o, então, e lhe disse: Que é isso que ouço dizer de ti? Presta contas da tua mordomia; porque já não podes mais ser meu mordomo.
3 Dá ni̱ ka̱sáꞌá ta̱ kéchóon ñoó nákani ini ra̱: “¿Ndí ku̱ú vía̱n keei viti, dá chi̱ táxí vá ñaá satoꞌi̱? Ta o̱ kándeé taꞌoin keei choon ndeé, ta xíkaꞌan ni noo̱í kuatii.
3 Disse, pois, o mordomo consigo: Que hei de fazer, já que o meu senhor me tira a mordomia? Para cavar, não tenho forças; de mendigar, tenho vergonha.
4 Tído sa̱ ni̱ ka̱ndaa̱ va inii̱ ndí ki̱án keei tá ná kasandaá kuu̱ taxí ñaá satoꞌi̱, dá ná natiin va̱ꞌa ña̱yuu yuꞌu̱ veꞌe na.”
4 Agora sei o que vou fazer, para que, quando for desapossado da mordomia, me recebam em suas casas.
5 ’Dá ni̱ ka̱sáꞌá rá kána ra iin rá iin ta̱a tái̱ noo̱ satoꞌo ra̱, dá ni̱ kaa ra̱ xíꞌín ta̱a mií no̱ó: “¿Ndidaa tái̱ ní noo̱ satoꞌi̱?”
5 E chamando a si cada um dos devedores do seu senhor, perguntou ao primeiro: Quanto deves ao meu senhor?
6 Dá ni̱ kaa ta̱a ñoó: “Iin ciento yoo náꞌano sití oliva tái̱ yuꞌu̱.” Dá ni̱ kaa ta̱ kéchóon ñoó xíꞌín rá: “Jóꞌon, tiin tuti noo̱ kánóo ña̱ tái̱ ní, ta kako̱o kíi̱ ní, ta chinóo ní nda̱dá uu̱ diko uxi̱ yoo sití.”
6 Respondeu ele: Cem cados de azeite. Disse-lhe então: Toma a tua conta, senta-te depressa e escreve cinqüenta.
7 Dá ni̱ kaa ra̱ xíꞌín iin ka̱ ta̱a ñoó: “Ta mií ní, ¿ndidaa tái̱ ní noo̱ satoꞌo yuꞌu̱?” Dá ni̱ kaa ra̱: “Iin ciento maquila noni̱ tirió távi̱.” Dá ni̱ kaa ta̱ kéchóon ñoó xíꞌín rá: “Jóꞌon, tiin ní tuti noo̱ kánóo ña̱ tái̱ ní yóꞌo, ta nachinóo ní nda̱dá komi̱ díko ni maquila.”
7 Perguntou depois a outro: E tu, quanto deves? Respondeu ele: Cem coros de trigo. E disse-lhe: Toma a tua conta e escreve oitenta.
8 Dá ni̱ chi̱ndaya̱ꞌi satoꞌo ñoó ta̱ ko̱ kéchóon va̱ꞌa ñoó, chi̱ xíꞌín ña̱ ni̱ kee ra ni̱ naꞌa̱ ra̱ mií rá ña̱ kaon nda̱ꞌo ña̱xintóni̱ rá. Chi̱ ti̱ꞌa cháá ka̱ ña̱yuu kuendá ñayuú yóꞌo kando̱o va̱ꞌa na no̱ó ña̱yuu xi̱ꞌín ná o̱ du̱ú ña̱yuu kuendá Ndios.
8 E louvou aquele senhor ao injusto mordomo por haver procedido com sagacidade; porque os filhos deste mundo são mais sagazes para com a sua geração do que os filhos da luz.
9 Sa̱ꞌá ño̱ó káꞌa̱n yuꞌu̱ xíꞌín ndoꞌó ña̱ ndukú ndó niꞌi̱ ndo̱ ña̱yuu kaneꞌe táꞌan va̱ꞌa xíꞌín ndó sa̱ꞌá ña̱ kéva̱ꞌa ndó xíꞌín ná xíꞌín ña̱ kui̱ká ió ñayuú yóꞌo, dá kía̱n tá ni̱ ndiꞌi ña̱ va̱ꞌa kómí ndó ñayuú yóꞌo, kúú sa̱ ió va yoo natiin va̱ꞌa ndoꞌó noo̱ kandei chíchí ndó.
9 Eu vos digo ainda: Granjeai amigos por meio das riquezas da injustiça; para que, quando estas vos faltarem, vos recebam eles nos tabernáculos eternos.
10 ’Ta na̱ kéndaa̱ noo̱ lúꞌu̱ ña̱ꞌa, dión taꞌani kéndaa̱ na̱ noo̱ kuaꞌán. Tído na̱ ko̱ kéndaa̱ noo̱ lúꞌu̱ ña̱ꞌa kómí ná, dión ni o̱ kéndaa̱ taꞌon na noo̱ kuaꞌán.
10 Quem é fiel no pouco, também é fiel no muito; quem é injusto no pouco, também é injusto no muito.
11 Chi̱ tá ko̱ kéndaa̱ ndo̱ no̱ó ña̱ kui̱ká ió ñayuú yóꞌo, ¿ndá yoo kúú na̱ kandeé ini ndo̱ꞌó no̱ó ña̱ꞌa Ndios?
11 Se, pois, nas riquezas injustas não fostes fiéis, quem vos confiará as verdadeiras?
12 Tá ko̱ kéndaa̱ ndo̱ no̱ó ña̱ꞌa dao ka̱ ña̱yuu, ¿ndá yoo ki̱ꞌo ña̱ kánian niꞌi̱ ndo̱ kakuu ña̱ꞌa mií ndó?
12 E se no alheio não fostes fiéis, quem vos dará o que é vosso?
13 Chi̱ ni iin tóꞌón ña̱yuu o̱ kúu kéchóon no̱ó uu̱ satoꞌo, dá chi̱ iin na koni uꞌu̱ na̱, ta iin na koni̱ na̱, o chindaya̱ꞌi na iin na, ta kenóo na iin ka̱ na̱. Ta dión taꞌani o̱ kúu taꞌon ndiko̱ ndo̱ Ndios, ta ndiko̱ taꞌani ndó ña̱ kui̱ká ―kaá Jesús.
13 Nenhum servo pode servir dois senhores; porque ou há de odiar a um e amar ao outro, o há de odiar a um e amar ao outro, o há de dedicar-se a um e desprezar o outro. Não podeis servir a Deus e às riquezas.
14 Tá ni̱ seídóꞌo ta̱ fariseo ndidaá ña̱ ni̱ kaꞌa̱n na̱, kúú ni̱ saki̱ ndaa ñaá rá, chi̱ ndóꞌo nda̱ꞌo ra sa̱ꞌá di̱ꞌón.
14 Os fariseus, que eram gananciosos, ouviam todas essas coisas e zombavam dele.
15 Dá ni̱ kaa Jesús xíꞌín rá:
15 E ele lhes disse: Vós sois os que vos justificais a vós mesmos diante dos homens, mas Deus conhece os vossos corações; porque o que entre os homens é elevado, perante Deus é abominação.
16 ’Ni̱ sa̱ ñoꞌo ndó ti̱xi ndáꞌa̱ ley Moisés, xíꞌín ti̱xi ndáꞌa̱ ña̱ ni̱ taa profeta nda̱ tiempo ni̱ kii Juan. Nda̱ daá káꞌa̱n yuꞌu̱ saꞌa̱ ndi kee ña̱yuu ndu̱ꞌu na ti̱xi ndáꞌa̱ Ndios. Ta kuaꞌa̱ ná ndúndéé ndu̱ꞌu na.
16 A lei e os profetas vigoraram até João; desde então é anunciado o evangelho do reino de Deus, e todo homem forceja por entrar nele.
17 Kuáchi̱ cháá ka̱ ndañóꞌó iin tóꞌón dini̱ to̱ꞌon káꞌa̱n ley Moisés, o̱ du̱ú ka̱ ña̱ naá induú xíꞌín no̱ñóꞌo̱ yóꞌo.
17 É, porém, mais fácil passar o céu e a terra do que cair um til da lei.
18 ’Sa̱ꞌá ño̱ó ndi ndáa mií vá ta̱a ni̱ da̱nkoo ñadiꞌí ra̱, ta ni̱ ta̱ndáꞌa̱ rá xíꞌín iin ka̱ ñáꞌa̱, ro̱ón kúú ra̱ yáꞌa kée kua̱chi xíꞌín ñáꞌa̱ ñoó noo̱ Ndios. Ta ndi ndáa mií vá ta̱a ná tandaꞌa̱ xíꞌín ñáꞌa̱, ñá ni̱ saꞌanda táꞌan xíꞌín yíi̱a̱n, ro̱ón kúú ra̱ yáꞌa kée kua̱chi xíꞌán noo̱ Ndios.
18 Todo aquele que repudia sua mulher e casa com outra, comete adultério; e quem casa com a que foi repudiada pelo marido, também comete adultério.
19 Dá ni̱ kaa taꞌani na:
19 Ora, havia um homem rico que se vestia de púrpura e de linho finíssimo, e todos os dias se regalava esplendidamente.
20 Ta ni̱ sa̱ io taꞌani iin ta̱a sa̱tí ni̱ sa̱ naní Lázaro daá ñóó, ta ió niꞌini ra no̱ñóꞌo̱ saꞌa̱ yéꞌé ta̱a kui̱ká ñoó. Ta ni̱ taꞌan ñíi̱ rá káa ndi̱ꞌi téíꞌi̱.
20 Ao seu portão fora deitado um mendigo, chamado Lázaro, todo coberto de úlceras;
21 Ta ndaꞌí kóni̱ ra̱ ndinoo ini ra̱ keí rá yúchi̱ ña̱ꞌa kuéi yúꞌu̱ mesa ta̱a kui̱ká ñoó. Ta ve̱i ti̱na yakó ndaa ri̱ ñíi̱ rá no̱ó téíꞌi̱ ñoó.
21 o qual desejava alimentar-se com as migalhas que caíam da mesa do rico; e os próprios cães vinham lamber-lhe as úlceras.
22 ’Iin kuu̱, dá ni̱ xiꞌi̱ ta̱a kúndaꞌí ñoó. Dá ni̱ kii ángel néꞌe ñaá ná kuaꞌa̱n na̱ induú koo ra xíꞌín Abraham. Ta ni̱ xiꞌi̱ taꞌani ta̱ kui̱ká ñoó, kúú ni̱ ndu̱xi va ra.
22 Veio a morrer o mendigo, e foi levado pelos anjos para o seio de Abraão; morreu também o rico, e foi sepultado.
23 Ta noo̱ nákaa̱ ra̱ ndóꞌo naní nío̱ rá indayá, ni̱ nda̱neꞌe noo̱ rá. Ta kúú nda̱ xíká ñóó ni̱ xini ra̱ noo̱ ió Abraham, ta ió Lázaro díi̱n ná.
23 No inferno, ergueu os olhos, estando em tormentos, e viu ao longe a Abraão, e a Lázaro no seu seio.
24 Dá ni̱ ka̱yuꞌú ta̱ kui̱ká ñoó, ta kaá ra̱: “Tatá Abraham, kuꞌu̱ ini ní sa̱ꞌí, ta kaꞌanda ní choon noo̱ Lázaro xaa̱n ná dándáxi ra, sa̱ va̱ꞌará dini̱ ndáꞌa̱ rá ini ta̱kui̱í, ta ná kii ra dándáxi ra noo̱ yáa̱í, chi̱ ndaꞌí nda̱ꞌo ndóꞌo naní nío̱í nákaa̱i̱ noo̱ kéi̱ ñóꞌo̱ yóꞌo.”
24 E, clamando, disse: Pai Abraão, tem misericórdia de mim, e envia-me Lázaro, para que molhe na água a ponta do dedo e me refresque a língua, porque estou atormentado nesta chama.
25 Dá ni̱ kaa Abraham xíꞌín rá: “De̱ꞌe lóꞌo̱, ndisaa̱ ino̱n ña̱ va̱ꞌa nda̱ꞌo ni̱ sa̱ ioo̱n ñayuú, ta Lázaro yóꞌo, ndaꞌí nda̱ꞌo ni̱ sa̱ ndoꞌo xi. Tído viti ni̱ niꞌi̱ xí ta̱ndeé iní ió va̱ꞌa xi. Ta yoꞌó, nákaa̱ ndóꞌo naní nío̱o̱n noo̱ kéi̱ ñóꞌo̱ xaa̱n.
25 Disse, porém, Abraão: Filho, lembra-te de que em tua vida recebeste os teus bens, e Lázaro de igual modo os males; agora, porém, ele aqui é consolado, e tu atormentado.
26 Ta iin daꞌo̱ konó nda̱ꞌo kía̱n sadí noo̱ ndo̱ꞌó xíꞌín noo̱ ndúꞌu̱. Sa̱ꞌá ño̱ó o̱ kúu taꞌon saa̱ na̱ ndéi yóꞌo chí xaa̱n, ta ni na̱ ndéi xaa̱n o̱ kúu kii chí yóꞌo.”
26 E além disso, entre nós e vós está posto um grande abismo, de sorte que os que quisessem passar daqui para vós não poderiam, nem os de lá passar para nós.
27 Dá ni̱ kaa ta̱a kui̱ká ñoó: “Seí ndaꞌíi̱ noo̱ ní, tatá Abraham, ña̱ tandaꞌá ní Lázaro xaa̱n ná koꞌo̱n ra̱ veꞌe tatái̱,
27 Disse ele então: Rogo-te, pois, ó pai, que o mandes à casa de meu pai,
28 chi̱ ñoó ndéi oꞌo̱n ñanii̱, ta ná kaꞌa̱n ra̱ to̱ꞌon Ndios xíꞌín xí, dá kía̱n ná dáꞌa ni kii xi yóꞌo, chi̱ ndóꞌo naní nda̱ꞌo nío̱í nákaa̱i̱.”
28 porque tenho cinco irmãos; para que lhes dê testemunho, a fim de que não venham eles também para este lugar de tormento.
29 Dá ni̱ kaa Abraham xíꞌín rá: “Sa̱ ió va ley ni̱ taa Moisés noo̱ xí, xíꞌín ña̱ ni̱ taa dao ka̱ profeta. Sa̱ꞌá ño̱ó ná kueídóꞌo ra choon saꞌándáa̱n.”
29 Disse-lhe Abraão: Têm Moisés e os profetas; ouçam-nos.
30 Dá ni̱ kaa ta̱ kui̱ká ñoó: “Ko̱ó, tatá Abraham, o̱ kándísa taꞌon xia̱n. Tído tá ná nataki iin na̱ ni̱ xiꞌi̱, ta koꞌo̱n na̱ noo̱ ndéi xi, dá ví nandikó iní xi̱ sa̱ꞌá kua̱chi kée xi.”
30 Respondeu ele: Não! pai Abraão; mas, se alguém dentre os mortos for ter com eles, hão de se arrepender.
31 Dá ni̱ kaa Abraham xíꞌín rá: “Tá ko̱ xíꞌo ra mií rá kueídóꞌo ra ley Moisés xíꞌín ña̱ ni̱ kaꞌa̱n dao ka̱ profeta, dá kía̱n, va̱ꞌará ná nataki iin na̱ ni̱ xiꞌi̱ koꞌo̱n na̱ noo̱ ndéi ra, ta o̱ kándísa taꞌon ra”, kaá na̱ xíꞌín rá ―kaá Jesús.
31 Abraão, porém, lhe disse: Se não ouvem a Moisés e aos profetas, tampouco acreditarão, ainda que ressuscite alguém dentre os mortos.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 16, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.