João 11
Tuti yó'o kúú to̱'on Ndios, ta xí'o ña kuendá sa'a̱ Jesús (MXBNT) vs NAA
1 Ió iin ta̱a kúꞌu̱ naní Lázaro, ta kúú rá iin ta̱ ñoo Betania, ta ñoo ñoó ndéi ki̱ꞌo ra María xíꞌín Marta.
1 Um homem chamado Lázaro estava doente. Ele era de Betânia, da aldeia de Maria e de sua irmã Marta.
2 Ta María, ñá kúú ki̱ꞌo Lázaro ñoó kúú ñá ni̱ kuei kirá támi sáꞌa̱n sata̱ sáꞌa̱ satoꞌo yo̱ Jesús, ta ni̱ na̱dáyaaán saꞌa̱ ná xíꞌín idí dini̱a̱n.
2 Esta Maria, cujo irmão Lázaro estava doente, era a mesma que ungiu o Senhor com perfume e lhe enxugou os pés com os seus cabelos.
3 Ta miíán xíꞌín kuꞌa̱n ni̱ ta̱ndaꞌá choon ni̱ saꞌa̱n noo̱ nákaa̱ Jesús, ta kaáa̱n xíꞌín ná: “Tatá, kúꞌu̱ kaꞌí va na̱ kúꞌu̱ ini ní saꞌa̱.”
3 Por isso, as irmãs de Lázaro mandaram dizer a Jesus: — Aquele que o Senhor ama está doente.
4 Dá tá ni̱ ka̱ndaa̱ ini Jesús, dá ni̱ kaa na̱:
4 Ao receber a notícia, Jesus disse:
5 Ta kúꞌu̱ ini Jesús saꞌa̱ Marta, xíꞌín saꞌa̱ kuꞌu̱ lóꞌa̱n, xíꞌín saꞌa̱ Lázaro, ki̱ꞌoán.
5 Ora, Jesus amava Marta e a irmã dela, e também Lázaro.
6 Tá ni̱ ka̱ndaa̱ ini na̱ ña̱ kúꞌu̱ Lázaro, dá ni̱ ka̱ndo̱o na ni̱ sa̱ io na̱ uu̱ ka̱ kuu̱ noo̱ nákaa̱ na̱ ñoó.
6 Quando soube que Lázaro estava doente, ainda se demorou dois dias no lugar onde estava.
7 Ni̱ ndiꞌi, dá ni̱ kaa na̱ xíꞌín ta̱a xíonoo xíꞌín ná:
7 Depois, disse aos seus discípulos:
8 Dá ni̱ kaa ta̱ xíonoo xíꞌín ná ñoó:
8 Os discípulos disseram: — Mestre, ainda há pouco os judeus queriam apedrejá-lo! E o senhor quer voltar para lá?
9 Dá ni̱ kaa Jesús xíꞌín rá:
9 Jesus respondeu:
10 Tído na̱ xíonoo sa̱kuaá káchiꞌi sáꞌá ná, dá chi̱ ko̱ tóo̱n noo̱ ná.
10 Mas, se andar de noite, tropeça, porque nele não há luz.
11 Ni̱ ndiꞌi, dá ni̱ kaa na̱ xíꞌín rá:
11 Tendo dito isso, acrescentou:
12 Dá ni̱ kaa ta̱a xíonoo xíꞌín ná:
12 Então os discípulos disseram: — Senhor, se dorme, estará salvo.
13 Tído to̱ꞌon ni̱ kaꞌa̱n Jesús kía̱n kóni̱ kaa ña̱ ni̱ xiꞌi̱ va Lázaro, tído kídi̱ ndisa va ra ni̱ kaꞌán ta̱a xíonoo xíꞌín ná ñoó.
13 Jesus falava da morte de Lázaro, mas eles pensavam que tivesse falado do repouso do sono.
14 Dá ni̱ ka̱sto̱ꞌon na ndi kóni̱ kaa ña̱ ni̱ kaꞌa̱n na̱, ta kaá na̱:
14 Então Jesus lhes disse claramente:
15 ta kádii̱ nda̱ꞌo inii̱ ña̱ ko̱ ní sá iói̱ veꞌe ra tá ni̱ xiꞌi̱ ra̱, dá kía̱n ná kandeé cháá ka̱ ini ndo̱ yuꞌu̱ sa̱ꞌá ña̱ koꞌi̱n keei xíꞌín rá. Kóꞌo̱ kande̱ꞌá ra̱ ―kaá na̱.
15 Por causa de vocês me alegro de que não estivesse lá, para que vocês possam crer. Mas vamos até ele.
16 Dá ni̱ kaa Tomás, ta̱ káꞌa̱n xíꞌín ná Dídimo, xíꞌín dao ka̱ ta̱ xíonoo xíꞌín Jesús:
16 Então Tomé, chamado Dídimo, disse aos outros discípulos: — Vamos também nós para morrer com o Mestre!
17 Tá ni̱ ku̱yati Jesús ñoo ñoó, dá ni̱ ka̱ndaa̱ ini na̱ ña̱ sa̱ io komi̱ kuu̱ nákaa̱ yikí ko̱ño Lázaro ni̱ ndu̱xian ini káo̱.
17 Quando Jesus chegou, encontrou Lázaro já sepultado havia quatro dias.
18 Ta yati va néꞌe táꞌan ñoo Betania ñoó xíꞌín ñoo Jerusalén, ta kíán táto̱ꞌon oni̱ kilómetro.
18 Ora, Betânia ficava a mais ou menos três quilômetros de Jerusalém.
19 Sa̱ꞌá ño̱ó kua̱ꞌá nda̱ꞌo na̱ ñoo Jerusalén ni̱ ka̱sáa̱ kandei tóo na xíꞌín Marta xíꞌín María, dá ki̱ꞌo na ta̱ndeé iní noo̱a̱n sa̱ꞌá ña̱ ni̱ xiꞌi̱ ki̱ꞌoán.
19 Muitos dos judeus vieram visitar Marta e Maria, a fim de consolá-las por causa do irmão.
20 Tá ni̱ ka̱ndaa̱ ini Marta ña̱ ve̱i Jesús, dá ni̱ keeán kuaꞌa̱n niꞌi̱ ñaáán, tído ni̱ ka̱ndo̱o va María ióa̱n veꞌe.
20 Marta, quando soube que Jesus estava chegando, foi encontrar-se com ele; Maria, porém, ficou sentada em casa.
21 Tá ni̱ na̱kiꞌin táꞌan Marta xíꞌín Jesús no̱ó ve̱i na ñoó, dá ni̱ kaaa̱n xíꞌín ná:
21 Então Marta disse a Jesus: — Se o Senhor estivesse aqui, o meu irmão não teria morrido.
22 Tído náꞌá taꞌani yuꞌu̱ ña̱ ndi ndáa mií vá ña̱ꞌa ná kaka̱ ní noo̱ Ndios, ta kúú ki̱ꞌo va naa̱n noo̱ ní.
22 Mas também sei que, mesmo agora, tudo o que o senhor pedir a Deus, ele concederá.
23 Dá ni̱ kaa Jesús xíꞌán:
23 Jesus disse a ela:
24 Dá ni̱ kaaa̱n xíꞌín ná:
24 Ao que Marta respondeu: — Eu sei que ele há de ressurgir na ressurreição, no último dia.
25 Dá ni̱ kaa Jesús xíꞌán:
25 Então Jesus declarou:
26 Ta ndi ndáa mií na̱ kándéé iní na̱ yuꞌu̱ xía̱n nani ndéi takí na̱, ni iin kuu̱ ta̱ꞌón o̱ ku̱ú na̱. ¿Á kándísón ña̱ dión kíán?
26 E todo o que vive e crê em mim não morrerá eternamente. Você crê nisto?
27 Dá ni̱ kaaa̱n xíꞌín ná:
27 Marta respondeu: — Sim, Senhor! Eu creio que o senhor é o Cristo, o Filho de Deus que devia vir ao mundo.
28 Tá ni̱ ndiꞌi ni̱ kaꞌa̱n dión, dá ni̱ keeán kuaꞌa̱n kuakaán kuꞌa̱n María ñoó. Tá ni̱ saa̱a̱n, dá ni̱ kaꞌa̱n kayáa̱n xíꞌín María:
28 Depois de dizer isto, Marta foi chamar Maria, a sua irmã, e lhe disse em particular: — O Mestre chegou e está chamando você.
29 Dá tá ni̱ seídóꞌo María to̱ꞌon yóꞌo, ta kúú kaon nda̱ꞌo ni̱ na̱kuíi̱n ndichia̱n, kúú ni̱ keeán kuaꞌa̱n niꞌa̱n Jesús.
29 Quando Maria ouviu isso, levantou-se depressa e foi até ele,
30 Ta ko̱ ñáꞌa̱ taꞌon ku̱ꞌu Jesús ñoo ñoó, chi̱ ió i̱í vá ná noo̱ ni̱ na̱kiꞌin táꞌan Marta xíꞌín ná.
30 pois Jesus ainda não tinha entrado na aldeia, mas permanecia onde Marta o havia encontrado.
31 Dá tá ni̱ xini na̱ ñoo Jerusalén, na̱ ndéi xíꞌo ta̱ndeé iní noo̱ María, ña̱ kaon nda̱ꞌo ni̱ nda̱kuíi̱n ndichia̱n ni̱ ketaán kuaꞌa̱n, dá ni̱ kee na tákuei ñaá ná kuaꞌa̱n na̱, ta kaá na̱:
31 Os judeus que estavam com Maria em casa e a consolavam, vendo-a levantar-se depressa e sair, seguiram-na, pensando que ela ia ao túmulo para chorar.
32 Tá ni̱ saa̱ María noo̱ íin Jesús, dá ni̱ sa̱ kuíi̱n xi̱tíán noo̱ sáꞌa̱ ná, ta kaáa̱n:
32 Quando Maria chegou ao lugar onde Jesus estava, ao vê-lo, lançou-se aos seus pés, dizendo: — Se o Senhor estivesse aqui, o meu irmão não teria morrido.
33 Tá ni̱ xini Jesús ña̱ ndaꞌí nda̱ꞌo ndéíꞌi̱ ña̱, ta ndéíꞌi̱ taꞌani na̱ ñoo Jerusalén néꞌe táꞌan xíꞌán ni̱ ka̱sáa̱a̱n, ñoó, dá ni̱ kixia̱n ni̱ ku̱ndaꞌí ini na̱, ta nda̱ nío̱ ná ni̱ taꞌuꞌu̱, xiní na̱.
33 Quando Jesus viu que ela chorava, e que os judeus que a acompanhavam também choravam, agitou-se no espírito e se comoveu.
34 Dá ni̱ kaa na̱:
34 E perguntou: Eles responderam: — Senhor, venha ver!
35 Dá ni̱ ndeiꞌi̱ Jesús.
35 Jesus chorou.
36 Dá ni̱ kaa na̱ ñoo Jerusalén:
36 Então os judeus disseram: — Vejam o quanto ele o amava.
37 Dá ni̱ kaa dao ka̱ na̱:
37 Mas alguns disseram: — Será que ele, que abriu os olhos ao cego, não podia fazer com que Lázaro não morresse?
38 Kúú ni̱ kixi tukua̱n ni̱ ku̱ndaꞌí ini Jesús tá ni̱ saa̱ na̱ noo̱ nákaa̱ yikí ko̱ño Lázaro. Ta kíán ini iin káo̱, ta ndadí iin yuu̱ káꞌano yéꞌán.
38 Jesus, agitando-se novamente em si mesmo, foi até o túmulo, que era uma gruta em cuja entrada tinham colocado uma pedra.
39 Dá ni̱ kaa Jesús:
39 Então Jesus ordenou: Marta, irmã do falecido, disse a Jesus: — Senhor, já cheira mal, porque está morto há quatro dias.
40 Dá ni̱ kaa Jesús xíꞌán:
40 Jesus respondeu:
41 Dá ni̱ di̱tá rá yuu̱ ndadí yéꞌé káo̱ noo̱ nákaa̱ ndi̱i ñoó. Dá ni̱ na̱nde̱ꞌé Jesús chí induú, dá ni̱ kaa na̱:
41 Então tiraram a pedra. E Jesus, levantando os olhos para o céu, disse:
42 Ta daá kuití vá seídóꞌo ní ña̱ xíka̱i̱ noo̱ ní, tído ni̱ kaꞌi̱n dión, dá ná kueídóꞌo ndidaá táꞌa̱n ña̱yuu ndíta yóꞌo, dá ná kandísa na ña̱ miía̱n ndaa̱ kuiti mií ní ni̱ ta̱ndaꞌá yuꞌu̱ ve̱ii.
42 Eu sei que sempre me ouves, mas falei isso por causa da multidão presente, para que creiam que tu me enviaste.
43 Tá ni̱ ndiꞌi ni̱ kaꞌa̱n na̱ dión xíꞌín Ndios, kúú ni̱ ka̱yuꞌú ná:
43 E, depois de dizer isso, clamou em alta voz:
44 Ta kúú ni̱ keta ta̱a ni̱ xiꞌi̱ ñoó, ta ni̱ kao̱ noo iin táꞌí dáꞌo̱n ndáꞌa̱ rá xíꞌín saꞌa̱ rá ndíko̱a̱n. Ta ni̱ kao̱ noo iin ka̱ táꞌí dáꞌo̱n ndadía̱n noo̱ rá. Dá ni̱ kaa Jesús:
44 Aquele que tinha morrido saiu, tendo os pés e as mãos amarrados com ataduras e o rosto envolto num lenço. Então Jesus lhes ordenou:
45 Ta kua̱ꞌá nda̱ꞌo na̱ ñoo Jerusalén, táꞌa̱n na̱ ni̱ kii ni̱ xi̱ꞌo ta̱ndeé iní noo̱ María, ni̱ xini ña̱ ni̱ kee Jesús, ta ni̱ ka̱ndísa ñaá ná.
45 Muitos dos judeus que tinham vindo visitar Maria, vendo o que Jesus havia feito, creram nele.
46 Tído dao ka̱ na̱ ni̱ saꞌa̱n noo̱ ndéi ta̱ fariseo, ta ni̱ na̱kani na sa̱ꞌá ña̱ ni̱ kee Jesús.
46 Outros, porém, foram até os fariseus e lhes contaram o que Jesus havia feito.
47 Dá ni̱ da̱taká ta̱ duti̱ sakua̱ꞌa̱ xíꞌín ta̱ fariseo ndidaá ka̱ ta̱ néꞌe choon no̱ó na̱ Israel. Dá ni̱ kaa ra̱ xíꞌín rá:
47 Então os principais sacerdotes e os fariseus convocaram o Sinédrio e disseram: — O que estamos fazendo, uma vez que este homem opera muitos sinais?
48 Tá ná konó yó noo̱ rá kanoo ni ra, dá kía̱n ndidaá ña̱yuu kandísa ñaá. Ndiꞌi, dá ndakuei ta̱ néꞌe choon romano, ta dáko̱on ndiꞌi ra veꞌe ño̱ꞌo ii̱ yo̱, ta dánaá ra̱ ñoo yo̱.
48 Se o deixarmos assim, todos crerão nele; depois, virão os romanos e tomarão não só o nosso lugar, mas a própria nação.
49 Dá ni̱ kaa Caifás, ta̱ kúú duti̱ kúú no̱ó kuia̱ dáá ñóó:
49 Mas um deles, Caifás, que era sumo sacerdote naquele ano, advertiu-os, dizendo: — Vocês não sabem nada,
50 ¿Á ko̱ náꞌá taꞌon ndó ña̱ va̱ꞌa ka̱a̱n ná kuu iin ta̱a noo̱ ndidaá na̱ ñoo yo̱ o̱ du̱ú ka̱a̱n naá ndíꞌi na̱ ñoo yo̱? ―kaá ra̱.
50 nem entendem que é melhor para vocês que morra um só homem pelo povo e que não venha a perecer toda a nação.
51 Ta to̱ꞌon yóꞌo ko̱ ní kíi ña̱xintóni̱ mií rá. Dión ni̱ kaꞌa̱n ra̱, chi̱ sa̱ꞌá ña̱ kúú rá duti̱ kúú no̱ó kuia̱ dáá, sa̱ꞌá ño̱ó ni̱ xi̱ꞌo Ndios to̱ꞌon yóꞌo noo̱ rá ña̱ kánian kuu Jesús sa̱ꞌá na̱ ñoo Israel.
51 Ora, Caifás não disse isto por conta própria, mas, sendo sumo sacerdote naquele ano, profetizou que Jesus estava para morrer pela nação.
52 Ta o̱ du̱ú sa̱va̱ꞌa sa̱ꞌá na̱ ñoo Israel kuu na̱, kuu taꞌani na saꞌa̱ ndidaá ka̱ ña̱yuu Ndios ni̱ xita̱ noo ndéi dao ka̱ xíán, dá nduu na iin tóꞌón ñoo.
52 E não somente pela nação, mas também para reunir em um só corpo os filhos de Deus, que andam dispersos.
53 Ta nda̱ kuu̱ dáá ñóó ni̱ ka̱ndo̱o ra ña̱ kaꞌání rá Jesús.
53 Desde aquele dia, resolveram matar Jesus.
54 Sa̱ꞌá ño̱ó ko̱ ní xíonoo túu ka̱ Jesús no̱ó ta̱ néꞌe choon no̱ó na̱ Israel. Diꞌa ni̱ kuxíká ná kuaꞌa̱n na̱, ta ni̱ saa̱ na̱ iin ñoo naní Efraín noo̱ néꞌe táꞌan yati xíꞌín no̱ñóꞌo̱ i̱chí. Ñoó ni̱ sa̱ io na̱ xíꞌín ta̱ xíonoo xíꞌín ná.
54 Assim sendo, Jesus já não andava publicamente entre os judeus, mas retirou-se para uma região vizinha ao deserto, para uma cidade chamada Efraim, onde permaneceu com os discípulos.
55 Ta sa̱ yati va koo víko̱ pascua ña̱ kékáꞌano na̱ Israel. Ta kúú kua̱ꞌá nda̱ꞌo ña̱yuu ndéi ñoo ñóꞌo yati ñoó ni̱ xi̱nkuei ñoo Jerusalén tá ko̱ ñáꞌa̱ kasáꞌá víko̱ ñoó, dá nduvii ná mií ná noo̱ Ndios.
55 Estava próxima a Páscoa dos judeus, e muitos daquela região foram a Jerusalém antes da Páscoa para se purificar.
56 Ta xíonoo ña̱yuu ñoó nándukú ná Jesús. Ta noo̱ kúú yéꞌé ño̱ꞌo káꞌano ñoó ndáto̱ꞌón táꞌan mií ná saꞌa̱ Jesús:
56 Lá, procuravam Jesus e, estando eles no templo, diziam uns aos outros: — O que vocês acham? Ele não virá à festa?
57 Ta ni̱ saꞌanda ta̱ duti̱ sakua̱ꞌa̱ xíꞌín ta̱ fariseo choon ña̱ ndi ndáa mií ña̱yuu ni̱ ka̱ndaa̱ ini ndeí xíonoo Jesús, ná naki̱ꞌo na kuendá noo̱ rá, dá ná koꞌo̱n ra̱ tiin ñaá rá, kaá ra̱.
57 Ora, os principais sacerdotes e os fariseus haviam ordenado que, se alguém soubesse onde ele estava, o denunciasse, para que pudessem prendê-lo.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar João 11, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.