2 Coríntios 7

Tuti yó'o kúú to̱'on Ndios, ta xí'o ña kuendá sa'a̱ Jesús (MXBNT) vs VC

Sair da comparação
VC Versão Católica
1 Na̱ mani̱ miíi̱, ki̱ꞌo dión ví ndato ni̱ xi̱ꞌo Ndios to̱ꞌon na noo̱ yo̱, sa̱ꞌá ño̱ó ná taó yo̱ mií yó noo̱ ndidaá táꞌa̱n ña̱ dáyako̱ ñíi̱ yo̱ xíꞌín ña̱xintóni̱ yo̱ noo̱ Ndios. Ta dión, dá ná kasandaá yo̱ koo vii yo̱ noo̱ mií ná sa̱ꞌá ña̱ yuꞌú niꞌini yó na̱.
1 Depositários de tais promessas, caríssimos, purifiquemo-nos de toda imundície da carne e do espírito, realizando plenamente nossa santificação no temor de Deus.
2 Natiin va̱ꞌa ndó nduꞌu̱ xíꞌín ndinoꞌo ini ndo̱, dá chi̱ ni iin tóꞌón ndó ko̱ ní dárꞌuꞌu̱ ndu̱, ta ni iin tóꞌón ndó ko̱ ní dákíꞌin ndu iin íchi̱ kini, ta ni iin tóꞌón ndó ko̱ ní dándaꞌí ndu̱.
2 Acolhei-nos dentro do vosso coração. A ninguém temos ofendido, a ninguém temos arruinado, a ninguém temos enganado.
3 Ta ko̱ káꞌi̱n dión, dá kaꞌa̱n kua̱chii saꞌa̱ ndo̱, chi̱ sa̱ ni̱ kaꞌi̱n xíꞌín ndó ña̱ nda̱ ma̱á ini nío̱ ndú ñóꞌo ndoꞌó. Sa̱ꞌá ño̱ó iin kakuu yó tá ni̱ xiꞌi̱ yo̱, ta iin kakuu yó tá takí yo̱.
3 Não vos digo isto por vos condenar, pois já vos declaramos que estais em nosso coração, conosco unidos na morte e unidos na vida.
4 Ta ió nda̱ꞌo ta̱ndeé iníi̱ káꞌi̱n xíꞌín ndó ña̱ nákani inii̱, ta va̱ꞌa nda̱ꞌo káꞌi̱n saꞌa̱ ndo̱ noo̱ dao ka̱ ña̱yuu. Ta ni̱ na̱kutíí xíꞌín ta̱ndeé iní, ta ni̱ na̱kutí ndaa̱ nío̱ ndú xíꞌa̱n kádii̱ ini ndu̱ tein ndidaá ta̱ndóꞌó ndóꞌo ndu.
4 Tenho grande confiança em vós. Grande é o motivo de me gloriar de vós. Estou cheio de consolação, transbordo de gozo em todas as nossas tribulações.
5 Chi̱ tá ni̱ ka̱sáa̱ ndu̱ Macedonia yóꞌo, ni lúꞌu̱ ko̱ ní nániꞌi̱ ndée̱ ndú, dá chi̱ ndeí kúú míí vá no̱ó ni̱ xi̱onoo ndu ni̱ ndoꞌo nda̱ꞌo ndu, chi̱ ni̱ da̱ndóꞌo ña̱yuu nío̱ ndú, ta ni̱ sa̱ yu̱ꞌú niꞌini nío̱ ndú.
5 De fato, à nossa chegada em Macedônia, nenhum repouso teve o nosso corpo. Eram aflições de todos os lados, combates por fora, temores por dentro.
6 Tído mií Ndios, na̱ xíꞌo ta̱ndeé iní no̱ó na̱ ndóꞌo nío̱, no̱ón kúú na̱ ni̱ xi̱ꞌo ta̱ndeé iní no̱ó nduꞌu̱ sa̱ꞌá ña̱ ni̱ ndi̱sáa̱ Tito.
6 Deus, porém, que consola os humildes, confortou-nos com a chegada de Tito;
7 Ta o̱ du̱ú sa̱ꞌá ña̱ ni̱ ndu̱sáa̱ oon ni xi, dá chi̱ ni̱ na̱tiin taꞌani ndu ta̱ndeé iní sa̱ꞌá ña̱ ni̱ xi̱ꞌo ndó ta̱ndeé iní noo̱ xí, chi̱ ni̱ na̱kani xi ña̱ ndáti kíi̱ ndo̱ koni tuku ndó yuꞌu̱, ta ni̱ na̱kani taꞌani xi ña̱ kúndaꞌí nda̱ꞌo ini ndo̱ sa̱ꞌá kua̱chi ni̱ kee ndó, ta ndíꞌi ini ndo̱ sa̱ꞌá yuꞌu̱. Sa̱ꞌá ño̱ó ni̱ kadii̱ cháá ka̱ inii̱.
7 e não somente com a sua chegada, mas também com a consolação que ele recebeu de vós. Ele nos contou o vosso ardor, as vossas lágrimas, a vossa solicitude por mim, de modo que ainda mais me regozijei.
8 Dá chi̱ va̱ꞌará ni̱ da̱kúndaꞌí inii̱ ndo̱ꞌó xíꞌín tuti ni̱ taai ko̱saa̱ noo̱ ndo̱, tído ko̱ kútúú taꞌon inii̱ viti no̱ó ña̱ ni taai ni̱ saa̱ noo̱ ndo̱. Chi̱ va̱ꞌará ni̱ kutúú inii̱ tá ni̱ taai ña̱, tído viti kándaa̱ inii̱ ña̱ tóó vá ni̱ ku̱ndaꞌí ini ndo̱ ni̱ keean.
8 Se minha carta vos penalizou, não me arrependo. Se a princípio o senti {porque vejo que, ao menos por um momento, essa carta vos penalizou},
9 Ta viti kádii̱ inii̱, tído ko̱ kádii̱ taꞌon inii̱ sa̱ꞌá ña̱ ni̱ da̱kúndaꞌí iníi̱ ndó. Diꞌa kádii̱ inii̱, dá chi̱ sa̱ꞌá ña̱ ni̱ ku̱ndaꞌí iní ndo̱, ño̱ó ni̱ kedaá xíꞌín ndó, dá ni̱ na̱ndikó iní ndo̱ sa̱ꞌá kua̱chi ni̱ kee ndó. Chi̱ mií vá Ndios kúú na̱ ni̱ xi̱ꞌo ña̱ ni̱ ku̱ndaꞌí iní ndo̱ sa̱ꞌá kua̱chi ni̱ kee ndó. Sa̱ꞌá ño̱ó ni lúꞌu̱ ko̱ ní tu̱ú ndó ni̱ kee ndu.
9 agora me alegro, não porque fostes entristecidos, mas porque esta tristeza vos levou à penitência. Pois fostes entristecidos segundo Deus, de modo que nenhum dano sofrestes de nossa parte.
10 Dá chi̱ tá xíꞌo Ndios ña̱ kúndaꞌí iní yo̱ sa̱ꞌá kua̱chi kée yó, ño̱ó kía̱n kédaá xíꞌín yó, dá nandikó iní yo̱ sa̱ꞌá ña̱ ni̱ kee yó, dá niꞌi̱ yo̱ ña̱ ka̱ki yó. Sa̱ꞌá ño̱ó ko̱ kánian taꞌuꞌu̱ ini yo̱ tá ndóꞌo yó dión. Tído ña̱ kúndaꞌí ini xíꞌo ñayuú yóꞌo, ño̱ó kía̱n xíꞌo ña̱ naá yó.
10 De fato, a tristeza segundo Deus produz um arrependimento salutar de que ninguém se arrepende, enquanto a tristeza do mundo produz a morte.
11 Tído kande̱ꞌé ndó, chi̱ sa̱ꞌá ña̱ ni̱ xi̱ꞌo Ndios ña̱ ni̱ ku̱ndaꞌí iní ndo̱, ño̱ó ni̱ kedaá xíꞌín ndó, sa̱ꞌá ño̱ó ndi ki̱ꞌo ví ni̱ ndi̱ꞌi ini ndo̱ kee ndó ña̱ kóni̱ mií ná, ta ni̱ ndi̱ꞌi ini ndo̱ ndeyíko̱ ndo̱ choon, ta ni̱ taꞌuꞌu̱ ini ndo̱ ni̱ xini ndo̱ kua̱chi ñoó, ta ni̱ yu̱ꞌú ndo̱ ni̱ xini ndo̱án, ta ndi ki̱ꞌo ví ni̱ ka̱toó ndo̱ koni ndo̱ yuꞌu̱, ta ni̱ ndi̱ꞌi cháá ka̱ ini ndo̱ ni̱ kee ndó choon ni̱ saꞌandai̱ noo̱ ndo̱, ta ni̱ da̱ndóꞌo ndó nío̱ ta̱a ni̱ kee kua̱chi ñoó. Ta noo̱ ndidaá ña̱ yóꞌo ni̱ naꞌa̱ ndo̱ ña̱ ni̱ kendaa̱ ndo̱ choon.
11 Vede, pois, que solicitude operou em vós a tristeza segundo Deus! Muito mais: que excusas! Que indignação! Que temor! Que ardor! Que zelo! Que severidade! Mostrastes em tudo que não tínheis culpa neste assunto.
12 Tá ni̱ taai tuti ñoó ko̱saa̱a̱n noo̱ ndo̱, ko̱ ní táai ña̱, dá keyíko̱ ndo̱ sa̱ꞌá ra̱ ni̱ ya̱ꞌa ni̱ kee kua̱chi, ta ni ko̱ ní táai ña̱ ko̱saa̱a̱n chindeéán na̱ ni̱ taꞌuꞌu̱. Diꞌa ni̱ taai ña̱ ko̱saa̱a̱n noo̱ ndo̱, dá naꞌa̱ ndo̱ mií ndó noo̱ Ndios ña̱ ndíꞌi ini ndó kee ndó choon saꞌándá ndu̱.
12 Portanto, se vos escrevi, não o fiz por causa daquele que cometeu a ofensa, nem por causa do ofendido; foi para que se manifestasse a vossa dedicação por mim diante de Deus.
13 Ta sa̱ꞌá ña̱ ni̱ kee ndó dión, sa̱ꞌá ño̱ó ni̱ ndu̱káꞌano cháá ka̱ ta̱ndeé iní ndu̱. Tído ni̱ kadii̱ cháá ka̱ ini ndu̱ sa̱ꞌá ña̱ ni̱ kadii̱ nda̱ꞌo ini Tito, chi̱ ni̱ na̱tiin xi ta̱ndeé iní káꞌano ni̱ kee ndidaá ndoꞌó.
13 Eis o que nos tem consolado. Mas, acima desta consolação, o que nos deixou sobremaneira contentes foi a alegria de Tito, cujo coração tranqüilizastes.
14 Chi̱ ni̱ kaꞌi̱n xíꞌín xí ña̱ va̱ꞌa kee ndó xíꞌín xí, ta ko̱ ní xíkaꞌan taꞌon noo̱í sa̱ꞌá ña̱ ni̱ kaꞌi̱n dión xíꞌín xí. Chi̱ táto̱ꞌon ki̱ꞌo káꞌa̱n ndu̱ ndinoꞌo ña̱ ndaa̱ xíꞌín ndó, ki̱ꞌo dión taꞌani ni̱ xi̱nko̱o ndaa̱ ndidaá ña̱ ni̱ kaꞌa̱n va̱ꞌa ndu saꞌa̱ ndo̱ noo̱ xí.
14 Se me gloriei de vós em presença dele, não fui envergonhado. Pois, assim como tudo o que vos temos dito foi conforme a verdade, assim também o louvor que de vós fizemos a Tito demonstrou-se verdadeiro.
15 Ta ni̱ ndu̱káꞌano cháá ka̱ ña̱ kúꞌu̱ ini xi̱ saꞌa̱ ndo̱, chi̱ ndísaa̱ ini xi̱ táto̱ꞌon ki̱ꞌo ni̱ seídóꞌo ndidaá ndó choon ni̱ taꞌa̱nda̱ noo̱ ndo̱, chi̱ ni̱ na̱tiin va̱ꞌa ndó xi̱ xíꞌín ña̱ yuꞌú ndo̱, ta xíꞌín ña̱ ndéi̱ ni̱no ndó.
15 A sua afeição por vós é cada vez maior, quando se lembra da obediência que todos vós lhe testemunhastes, de como o recebestes com respeito e deferência.
16 Ta kádii̱ nda̱ꞌo inii̱, chi̱ noo̱ ndidaá ña̱ꞌa kándéé inii̱ ndo̱ꞌó.
16 Alegro-me por poder contar convosco em tudo.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 2 Coríntios 7, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.