2 Coríntios 7
Tuti yó'o kúú to̱'on Ndios, ta xí'o ña kuendá sa'a̱ Jesús (MXBNT) vs ARC
1 Na̱ mani̱ miíi̱, ki̱ꞌo dión ví ndato ni̱ xi̱ꞌo Ndios to̱ꞌon na noo̱ yo̱, sa̱ꞌá ño̱ó ná taó yo̱ mií yó noo̱ ndidaá táꞌa̱n ña̱ dáyako̱ ñíi̱ yo̱ xíꞌín ña̱xintóni̱ yo̱ noo̱ Ndios. Ta dión, dá ná kasandaá yo̱ koo vii yo̱ noo̱ mií ná sa̱ꞌá ña̱ yuꞌú niꞌini yó na̱.
1 Ora, amados, pois que temos tais promessas, purifiquemo-nos de toda imundícia da carne e do espírito, aperfeiçoando a santificação no temor de Deus.
2 Natiin va̱ꞌa ndó nduꞌu̱ xíꞌín ndinoꞌo ini ndo̱, dá chi̱ ni iin tóꞌón ndó ko̱ ní dárꞌuꞌu̱ ndu̱, ta ni iin tóꞌón ndó ko̱ ní dákíꞌin ndu iin íchi̱ kini, ta ni iin tóꞌón ndó ko̱ ní dándaꞌí ndu̱.
2 Recebei-nos em vossos corações; a ninguém agravamos, a ninguém corrompemos, de ninguém buscamos o nosso proveito.
3 Ta ko̱ káꞌi̱n dión, dá kaꞌa̱n kua̱chii saꞌa̱ ndo̱, chi̱ sa̱ ni̱ kaꞌi̱n xíꞌín ndó ña̱ nda̱ ma̱á ini nío̱ ndú ñóꞌo ndoꞌó. Sa̱ꞌá ño̱ó iin kakuu yó tá ni̱ xiꞌi̱ yo̱, ta iin kakuu yó tá takí yo̱.
3 Não digo isso para vossa condenação; pois já, antes, tinha dito que estais em nossos corações para juntamente morrer e viver.
4 Ta ió nda̱ꞌo ta̱ndeé iníi̱ káꞌi̱n xíꞌín ndó ña̱ nákani inii̱, ta va̱ꞌa nda̱ꞌo káꞌi̱n saꞌa̱ ndo̱ noo̱ dao ka̱ ña̱yuu. Ta ni̱ na̱kutíí xíꞌín ta̱ndeé iní, ta ni̱ na̱kutí ndaa̱ nío̱ ndú xíꞌa̱n kádii̱ ini ndu̱ tein ndidaá ta̱ndóꞌó ndóꞌo ndu.
4 Grande é a ousadia da minha fala para convosco, e grande a minha jactância a respeito de vós; estou cheio de consolação e transbordante de gozo em todas as nossas tribulações.
5 Chi̱ tá ni̱ ka̱sáa̱ ndu̱ Macedonia yóꞌo, ni lúꞌu̱ ko̱ ní nániꞌi̱ ndée̱ ndú, dá chi̱ ndeí kúú míí vá no̱ó ni̱ xi̱onoo ndu ni̱ ndoꞌo nda̱ꞌo ndu, chi̱ ni̱ da̱ndóꞌo ña̱yuu nío̱ ndú, ta ni̱ sa̱ yu̱ꞌú niꞌini nío̱ ndú.
5 Porque, mesmo quando chegamos à Macedônia, a nossa carne não teve repouso algum; antes, em tudo fomos atribulados: por fora combates, temores por dentro.
6 Tído mií Ndios, na̱ xíꞌo ta̱ndeé iní no̱ó na̱ ndóꞌo nío̱, no̱ón kúú na̱ ni̱ xi̱ꞌo ta̱ndeé iní no̱ó nduꞌu̱ sa̱ꞌá ña̱ ni̱ ndi̱sáa̱ Tito.
6 Mas Deus, que consola os abatidos, nos consolou com a vinda de Tito;
7 Ta o̱ du̱ú sa̱ꞌá ña̱ ni̱ ndu̱sáa̱ oon ni xi, dá chi̱ ni̱ na̱tiin taꞌani ndu ta̱ndeé iní sa̱ꞌá ña̱ ni̱ xi̱ꞌo ndó ta̱ndeé iní noo̱ xí, chi̱ ni̱ na̱kani xi ña̱ ndáti kíi̱ ndo̱ koni tuku ndó yuꞌu̱, ta ni̱ na̱kani taꞌani xi ña̱ kúndaꞌí nda̱ꞌo ini ndo̱ sa̱ꞌá kua̱chi ni̱ kee ndó, ta ndíꞌi ini ndo̱ sa̱ꞌá yuꞌu̱. Sa̱ꞌá ño̱ó ni̱ kadii̱ cháá ka̱ inii̱.
7 e não somente com a sua vinda, mas também pela consolação com que foi consolado de vós, contando-nos as vossas saudades, o vosso choro, o vosso zelo por mim, de maneira que muito me regozijei.
8 Dá chi̱ va̱ꞌará ni̱ da̱kúndaꞌí inii̱ ndo̱ꞌó xíꞌín tuti ni̱ taai ko̱saa̱ noo̱ ndo̱, tído ko̱ kútúú taꞌon inii̱ viti no̱ó ña̱ ni taai ni̱ saa̱ noo̱ ndo̱. Chi̱ va̱ꞌará ni̱ kutúú inii̱ tá ni̱ taai ña̱, tído viti kándaa̱ inii̱ ña̱ tóó vá ni̱ ku̱ndaꞌí ini ndo̱ ni̱ keean.
8 Porquanto, ainda que vos tenha contristado com a minha carta, não me arrependo, embora já me tivesse arrependido por ver que aquela carta vos contristou, ainda que por pouco tempo;
9 Ta viti kádii̱ inii̱, tído ko̱ kádii̱ taꞌon inii̱ sa̱ꞌá ña̱ ni̱ da̱kúndaꞌí iníi̱ ndó. Diꞌa kádii̱ inii̱, dá chi̱ sa̱ꞌá ña̱ ni̱ ku̱ndaꞌí iní ndo̱, ño̱ó ni̱ kedaá xíꞌín ndó, dá ni̱ na̱ndikó iní ndo̱ sa̱ꞌá kua̱chi ni̱ kee ndó. Chi̱ mií vá Ndios kúú na̱ ni̱ xi̱ꞌo ña̱ ni̱ ku̱ndaꞌí iní ndo̱ sa̱ꞌá kua̱chi ni̱ kee ndó. Sa̱ꞌá ño̱ó ni lúꞌu̱ ko̱ ní tu̱ú ndó ni̱ kee ndu.
9 agora, folgo, não porque fostes contristados, mas porque fostes contristados para o arrependimento; pois fostes contristados segundo Deus; de maneira que por nós não padecestes dano em coisa alguma.
10 Dá chi̱ tá xíꞌo Ndios ña̱ kúndaꞌí iní yo̱ sa̱ꞌá kua̱chi kée yó, ño̱ó kía̱n kédaá xíꞌín yó, dá nandikó iní yo̱ sa̱ꞌá ña̱ ni̱ kee yó, dá niꞌi̱ yo̱ ña̱ ka̱ki yó. Sa̱ꞌá ño̱ó ko̱ kánian taꞌuꞌu̱ ini yo̱ tá ndóꞌo yó dión. Tído ña̱ kúndaꞌí ini xíꞌo ñayuú yóꞌo, ño̱ó kía̱n xíꞌo ña̱ naá yó.
10 Porque a tristeza segundo Deus opera arrependimento para a salvação, da qual ninguém se arrepende; mas a tristeza do mundo opera a morte.
11 Tído kande̱ꞌé ndó, chi̱ sa̱ꞌá ña̱ ni̱ xi̱ꞌo Ndios ña̱ ni̱ ku̱ndaꞌí iní ndo̱, ño̱ó ni̱ kedaá xíꞌín ndó, sa̱ꞌá ño̱ó ndi ki̱ꞌo ví ni̱ ndi̱ꞌi ini ndo̱ kee ndó ña̱ kóni̱ mií ná, ta ni̱ ndi̱ꞌi ini ndo̱ ndeyíko̱ ndo̱ choon, ta ni̱ taꞌuꞌu̱ ini ndo̱ ni̱ xini ndo̱ kua̱chi ñoó, ta ni̱ yu̱ꞌú ndo̱ ni̱ xini ndo̱án, ta ndi ki̱ꞌo ví ni̱ ka̱toó ndo̱ koni ndo̱ yuꞌu̱, ta ni̱ ndi̱ꞌi cháá ka̱ ini ndo̱ ni̱ kee ndó choon ni̱ saꞌandai̱ noo̱ ndo̱, ta ni̱ da̱ndóꞌo ndó nío̱ ta̱a ni̱ kee kua̱chi ñoó. Ta noo̱ ndidaá ña̱ yóꞌo ni̱ naꞌa̱ ndo̱ ña̱ ni̱ kendaa̱ ndo̱ choon.
11 Porque quanto cuidado não produziu isso mesmo em vós que, segundo Deus, fostes contristados! Que apologia, que indignação, que temor, que saudades, que zelo, que vingança! Em tudo mostrastes estar puros neste negócio.
12 Tá ni̱ taai tuti ñoó ko̱saa̱a̱n noo̱ ndo̱, ko̱ ní táai ña̱, dá keyíko̱ ndo̱ sa̱ꞌá ra̱ ni̱ ya̱ꞌa ni̱ kee kua̱chi, ta ni ko̱ ní táai ña̱ ko̱saa̱a̱n chindeéán na̱ ni̱ taꞌuꞌu̱. Diꞌa ni̱ taai ña̱ ko̱saa̱a̱n noo̱ ndo̱, dá naꞌa̱ ndo̱ mií ndó noo̱ Ndios ña̱ ndíꞌi ini ndó kee ndó choon saꞌándá ndu̱.
12 Portanto, ainda que vos tenha escrito, não foi por causa do que fez o agravo, nem por causa do que sofreu o agravo, mas para que o vosso grande cuidado por nós fosse manifesto diante de Deus.
13 Ta sa̱ꞌá ña̱ ni̱ kee ndó dión, sa̱ꞌá ño̱ó ni̱ ndu̱káꞌano cháá ka̱ ta̱ndeé iní ndu̱. Tído ni̱ kadii̱ cháá ka̱ ini ndu̱ sa̱ꞌá ña̱ ni̱ kadii̱ nda̱ꞌo ini Tito, chi̱ ni̱ na̱tiin xi ta̱ndeé iní káꞌano ni̱ kee ndidaá ndoꞌó.
13 Por isso, fomos consolados pela vossa consolação e muito mais nos alegramos pela alegria de Tito, porque o seu espírito foi recreado por vós todos.
14 Chi̱ ni̱ kaꞌi̱n xíꞌín xí ña̱ va̱ꞌa kee ndó xíꞌín xí, ta ko̱ ní xíkaꞌan taꞌon noo̱í sa̱ꞌá ña̱ ni̱ kaꞌi̱n dión xíꞌín xí. Chi̱ táto̱ꞌon ki̱ꞌo káꞌa̱n ndu̱ ndinoꞌo ña̱ ndaa̱ xíꞌín ndó, ki̱ꞌo dión taꞌani ni̱ xi̱nko̱o ndaa̱ ndidaá ña̱ ni̱ kaꞌa̱n va̱ꞌa ndu saꞌa̱ ndo̱ noo̱ xí.
14 Porque, se nalguma coisa me gloriei de vós para com ele, não fiquei envergonhado; mas, como vos dissemos tudo com verdade, também a nossa glória para com Tito se achou verdadeira.
15 Ta ni̱ ndu̱káꞌano cháá ka̱ ña̱ kúꞌu̱ ini xi̱ saꞌa̱ ndo̱, chi̱ ndísaa̱ ini xi̱ táto̱ꞌon ki̱ꞌo ni̱ seídóꞌo ndidaá ndó choon ni̱ taꞌa̱nda̱ noo̱ ndo̱, chi̱ ni̱ na̱tiin va̱ꞌa ndó xi̱ xíꞌín ña̱ yuꞌú ndo̱, ta xíꞌín ña̱ ndéi̱ ni̱no ndó.
15 E o seu entranhável afeto para convosco é mais abundante, lembrando-se da obediência de vós todos e de como o recebestes com temor e tremor.
16 Ta kádii̱ nda̱ꞌo inii̱, chi̱ noo̱ ndidaá ña̱ꞌa kándéé inii̱ ndo̱ꞌó.
16 Regozijo-me de em tudo poder confiar em vós.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 2 Coríntios 7, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.