2 Coríntios 7
Tuti yó'o kúú to̱'on Ndios, ta xí'o ña kuendá sa'a̱ Jesús (MXBNT) vs ARA
1 Na̱ mani̱ miíi̱, ki̱ꞌo dión ví ndato ni̱ xi̱ꞌo Ndios to̱ꞌon na noo̱ yo̱, sa̱ꞌá ño̱ó ná taó yo̱ mií yó noo̱ ndidaá táꞌa̱n ña̱ dáyako̱ ñíi̱ yo̱ xíꞌín ña̱xintóni̱ yo̱ noo̱ Ndios. Ta dión, dá ná kasandaá yo̱ koo vii yo̱ noo̱ mií ná sa̱ꞌá ña̱ yuꞌú niꞌini yó na̱.
1 Tendo, pois, ó amados, tais promessas, purifiquemo-nos de toda impureza, tanto da carne como do espírito, aperfeiçoando a nossa santidade no temor de Deus.
2 Natiin va̱ꞌa ndó nduꞌu̱ xíꞌín ndinoꞌo ini ndo̱, dá chi̱ ni iin tóꞌón ndó ko̱ ní dárꞌuꞌu̱ ndu̱, ta ni iin tóꞌón ndó ko̱ ní dákíꞌin ndu iin íchi̱ kini, ta ni iin tóꞌón ndó ko̱ ní dándaꞌí ndu̱.
2 Acolhei-nos em vosso coração; a ninguém tratamos com injustiça, a ninguém corrompemos, a ninguém exploramos.
3 Ta ko̱ káꞌi̱n dión, dá kaꞌa̱n kua̱chii saꞌa̱ ndo̱, chi̱ sa̱ ni̱ kaꞌi̱n xíꞌín ndó ña̱ nda̱ ma̱á ini nío̱ ndú ñóꞌo ndoꞌó. Sa̱ꞌá ño̱ó iin kakuu yó tá ni̱ xiꞌi̱ yo̱, ta iin kakuu yó tá takí yo̱.
3 Não falo para vos condenar; porque já vos tenho dito que estais em nosso coração para, juntos, morrermos e vivermos.
4 Ta ió nda̱ꞌo ta̱ndeé iníi̱ káꞌi̱n xíꞌín ndó ña̱ nákani inii̱, ta va̱ꞌa nda̱ꞌo káꞌi̱n saꞌa̱ ndo̱ noo̱ dao ka̱ ña̱yuu. Ta ni̱ na̱kutíí xíꞌín ta̱ndeé iní, ta ni̱ na̱kutí ndaa̱ nío̱ ndú xíꞌa̱n kádii̱ ini ndu̱ tein ndidaá ta̱ndóꞌó ndóꞌo ndu.
4 Mui grande é a minha franqueza para convosco, e muito me glorio por vossa causa; sinto-me grandemente confortado e transbordante de júbilo em toda a nossa tribulação.
5 Chi̱ tá ni̱ ka̱sáa̱ ndu̱ Macedonia yóꞌo, ni lúꞌu̱ ko̱ ní nániꞌi̱ ndée̱ ndú, dá chi̱ ndeí kúú míí vá no̱ó ni̱ xi̱onoo ndu ni̱ ndoꞌo nda̱ꞌo ndu, chi̱ ni̱ da̱ndóꞌo ña̱yuu nío̱ ndú, ta ni̱ sa̱ yu̱ꞌú niꞌini nío̱ ndú.
5 Porque, chegando nós à Macedônia, nenhum alívio tivemos; pelo contrário, em tudo fomos atribulados: lutas por fora, temores por dentro.
6 Tído mií Ndios, na̱ xíꞌo ta̱ndeé iní no̱ó na̱ ndóꞌo nío̱, no̱ón kúú na̱ ni̱ xi̱ꞌo ta̱ndeé iní no̱ó nduꞌu̱ sa̱ꞌá ña̱ ni̱ ndi̱sáa̱ Tito.
6 Porém Deus, que conforta os abatidos, nos consolou com a chegada de Tito;
7 Ta o̱ du̱ú sa̱ꞌá ña̱ ni̱ ndu̱sáa̱ oon ni xi, dá chi̱ ni̱ na̱tiin taꞌani ndu ta̱ndeé iní sa̱ꞌá ña̱ ni̱ xi̱ꞌo ndó ta̱ndeé iní noo̱ xí, chi̱ ni̱ na̱kani xi ña̱ ndáti kíi̱ ndo̱ koni tuku ndó yuꞌu̱, ta ni̱ na̱kani taꞌani xi ña̱ kúndaꞌí nda̱ꞌo ini ndo̱ sa̱ꞌá kua̱chi ni̱ kee ndó, ta ndíꞌi ini ndo̱ sa̱ꞌá yuꞌu̱. Sa̱ꞌá ño̱ó ni̱ kadii̱ cháá ka̱ inii̱.
7 e não somente com a sua chegada, mas também pelo conforto que recebeu de vós, referindo-nos a vossa saudade, o vosso pranto, o vosso zelo por mim, aumentando, assim, meu regozijo.
8 Dá chi̱ va̱ꞌará ni̱ da̱kúndaꞌí inii̱ ndo̱ꞌó xíꞌín tuti ni̱ taai ko̱saa̱ noo̱ ndo̱, tído ko̱ kútúú taꞌon inii̱ viti no̱ó ña̱ ni taai ni̱ saa̱ noo̱ ndo̱. Chi̱ va̱ꞌará ni̱ kutúú inii̱ tá ni̱ taai ña̱, tído viti kándaa̱ inii̱ ña̱ tóó vá ni̱ ku̱ndaꞌí ini ndo̱ ni̱ keean.
8 Porquanto, ainda que vos tenha contristado com a carta, não me arrependo; embora já me tenha arrependido (vejo que aquela carta vos contristou por breve tempo),
9 Ta viti kádii̱ inii̱, tído ko̱ kádii̱ taꞌon inii̱ sa̱ꞌá ña̱ ni̱ da̱kúndaꞌí iníi̱ ndó. Diꞌa kádii̱ inii̱, dá chi̱ sa̱ꞌá ña̱ ni̱ ku̱ndaꞌí iní ndo̱, ño̱ó ni̱ kedaá xíꞌín ndó, dá ni̱ na̱ndikó iní ndo̱ sa̱ꞌá kua̱chi ni̱ kee ndó. Chi̱ mií vá Ndios kúú na̱ ni̱ xi̱ꞌo ña̱ ni̱ ku̱ndaꞌí iní ndo̱ sa̱ꞌá kua̱chi ni̱ kee ndó. Sa̱ꞌá ño̱ó ni lúꞌu̱ ko̱ ní tu̱ú ndó ni̱ kee ndu.
9 agora, me alegro não porque fostes contristados, mas porque fostes contristados para arrependimento; pois fostes contristados segundo Deus, para que, de nossa parte, nenhum dano sofrêsseis.
10 Dá chi̱ tá xíꞌo Ndios ña̱ kúndaꞌí iní yo̱ sa̱ꞌá kua̱chi kée yó, ño̱ó kía̱n kédaá xíꞌín yó, dá nandikó iní yo̱ sa̱ꞌá ña̱ ni̱ kee yó, dá niꞌi̱ yo̱ ña̱ ka̱ki yó. Sa̱ꞌá ño̱ó ko̱ kánian taꞌuꞌu̱ ini yo̱ tá ndóꞌo yó dión. Tído ña̱ kúndaꞌí ini xíꞌo ñayuú yóꞌo, ño̱ó kía̱n xíꞌo ña̱ naá yó.
10 Porque a tristeza segundo Deus produz arrependimento para a salvação, que a ninguém traz pesar; mas a tristeza do mundo produz morte.
11 Tído kande̱ꞌé ndó, chi̱ sa̱ꞌá ña̱ ni̱ xi̱ꞌo Ndios ña̱ ni̱ ku̱ndaꞌí iní ndo̱, ño̱ó ni̱ kedaá xíꞌín ndó, sa̱ꞌá ño̱ó ndi ki̱ꞌo ví ni̱ ndi̱ꞌi ini ndo̱ kee ndó ña̱ kóni̱ mií ná, ta ni̱ ndi̱ꞌi ini ndo̱ ndeyíko̱ ndo̱ choon, ta ni̱ taꞌuꞌu̱ ini ndo̱ ni̱ xini ndo̱ kua̱chi ñoó, ta ni̱ yu̱ꞌú ndo̱ ni̱ xini ndo̱án, ta ndi ki̱ꞌo ví ni̱ ka̱toó ndo̱ koni ndo̱ yuꞌu̱, ta ni̱ ndi̱ꞌi cháá ka̱ ini ndo̱ ni̱ kee ndó choon ni̱ saꞌandai̱ noo̱ ndo̱, ta ni̱ da̱ndóꞌo ndó nío̱ ta̱a ni̱ kee kua̱chi ñoó. Ta noo̱ ndidaá ña̱ yóꞌo ni̱ naꞌa̱ ndo̱ ña̱ ni̱ kendaa̱ ndo̱ choon.
11 Porque quanto cuidado não produziu isto mesmo em vós que, segundo Deus, fostes contristados! Que defesa, que indignação, que temor, que saudades, que zelo, que vindita! Em tudo destes prova de estardes inocentes neste assunto.
12 Tá ni̱ taai tuti ñoó ko̱saa̱a̱n noo̱ ndo̱, ko̱ ní táai ña̱, dá keyíko̱ ndo̱ sa̱ꞌá ra̱ ni̱ ya̱ꞌa ni̱ kee kua̱chi, ta ni ko̱ ní táai ña̱ ko̱saa̱a̱n chindeéán na̱ ni̱ taꞌuꞌu̱. Diꞌa ni̱ taai ña̱ ko̱saa̱a̱n noo̱ ndo̱, dá naꞌa̱ ndo̱ mií ndó noo̱ Ndios ña̱ ndíꞌi ini ndó kee ndó choon saꞌándá ndu̱.
12 Portanto, embora vos tenha escrito, não foi por causa do que fez o mal, nem por causa do que sofreu o agravo, mas para que a vossa solicitude a nosso favor fosse manifesta entre vós, diante de Deus.
13 Ta sa̱ꞌá ña̱ ni̱ kee ndó dión, sa̱ꞌá ño̱ó ni̱ ndu̱káꞌano cháá ka̱ ta̱ndeé iní ndu̱. Tído ni̱ kadii̱ cháá ka̱ ini ndu̱ sa̱ꞌá ña̱ ni̱ kadii̱ nda̱ꞌo ini Tito, chi̱ ni̱ na̱tiin xi ta̱ndeé iní káꞌano ni̱ kee ndidaá ndoꞌó.
13 Foi por isso que nos sentimos confortados. E, acima desta nossa consolação, muito mais nos alegramos pelo contentamento de Tito, cujo espírito foi recreado por todos vós.
14 Chi̱ ni̱ kaꞌi̱n xíꞌín xí ña̱ va̱ꞌa kee ndó xíꞌín xí, ta ko̱ ní xíkaꞌan taꞌon noo̱í sa̱ꞌá ña̱ ni̱ kaꞌi̱n dión xíꞌín xí. Chi̱ táto̱ꞌon ki̱ꞌo káꞌa̱n ndu̱ ndinoꞌo ña̱ ndaa̱ xíꞌín ndó, ki̱ꞌo dión taꞌani ni̱ xi̱nko̱o ndaa̱ ndidaá ña̱ ni̱ kaꞌa̱n va̱ꞌa ndu saꞌa̱ ndo̱ noo̱ xí.
14 Porque, se nalguma coisa me gloriei de vós para com ele, não fiquei envergonhado; pelo contrário, como, em tudo, vos falamos com verdade, também a nossa exaltação na presença de Tito se verificou ser verdadeira.
15 Ta ni̱ ndu̱káꞌano cháá ka̱ ña̱ kúꞌu̱ ini xi̱ saꞌa̱ ndo̱, chi̱ ndísaa̱ ini xi̱ táto̱ꞌon ki̱ꞌo ni̱ seídóꞌo ndidaá ndó choon ni̱ taꞌa̱nda̱ noo̱ ndo̱, chi̱ ni̱ na̱tiin va̱ꞌa ndó xi̱ xíꞌín ña̱ yuꞌú ndo̱, ta xíꞌín ña̱ ndéi̱ ni̱no ndó.
15 E o seu entranhável afeto cresce mais e mais para convosco, lembrando-se da obediência de todos vós, de como o recebestes com temor e tremor.
16 Ta kádii̱ nda̱ꞌo inii̱, chi̱ noo̱ ndidaá ña̱ꞌa kándéé inii̱ ndo̱ꞌó.
16 Alegro-me porque, em tudo, posso confiar em vós.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 2 Coríntios 7, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.