Gênesis 8
ZƆƆZ O JOOWO (MUR) vs NAA
1 Mazi akɔ adala maama looc e, ŋaan Jook kereyek Nowa ki kɛlɛk o aromɛ ki nɔɔnɔ kavoola dook. Anyaa ni Jooi ŋɔɔt ka kivaan maam ka kimiirte maama ki looc.
1 Então Deus se lembrou de Noé e de todos os animais selvagens e de todos os animais domésticos que estavam com ele na arca. Deus fez soprar um vento sobre a terra, e as águas começaram a baixar.
2 Ma ativani diizwana tiilɛza, ma ativani buk maama baal abɔryai loota e.
2 Fecharam-se as fontes do abismo e também as comportas dos céus, e a chuva dos céus se deteve.
3 Ma amiiri maama ki looc zɛɛ mazi een iinya eet torgɛrɛm kamɔtɔ (150), owodjai.
3 As águas iam escoando continuamente da face da terra. Ao fim de cento e cinquenta dias as águas tinham baixado.
4 Ma iinyaye ween amɔnki torgɛrɛm (17) nyelowe ween torgɛrɛm, agamɛ kavooli biyene o kazi Ararat ootinɛ, ibil ni ŋinaante.
4 No dia dezessete do sétimo mês, a arca repousou sobre as montanhas de Ararate.
5 Ma amiiri maama kidicilim nɔkɔ zɛɛ been nyelok ween amɔtɔ. Ma iitene o akanan nyɛlɔyi ween amɔtɔ eyelizyai biyɛn ooti kicinit.
5 E as águas continuaram a baixar até o décimo mês. No primeiro dia desse mês apareceram os picos das montanhas.
6 Mazi akɔ adicai iinya ceen eet ram (40) bodo, ɔkɔl Nowa nyapildiŋ o kavoolo.
6 Quarenta dias depois, Noé abriu a janela que tinha feito na arca
7 Ma itoon walaak kook kicin looc mã anyak ŋinti adɔi. Ma akul walaak, ma akɔ amalil tammu kɛŋa ka kɛrɛwɔ zɛɛ ma awodjai maama loota imin calaŋ abada.
7 e soltou um corvo, o qual, tendo saído, ia e voltava, até que se secaram as águas sobre a terra.
8 Ma areyi Nowa zɛɛ makacin itoon yɛɛlac ka kook kicin maam mã owodjai, eeci alaŋaan walaak abada.
8 Depois, Noé soltou uma pomba para ver se as águas já tinham diminuído na superfície da terra.
9 Bar acin yɛɛlac maam ŋaan akuuwa looc dook, makacin abadaak bodo kavool, eeci akɔm ŋinti ka kibili. Itoona ni Nowa aziit kavoola, ma agama yɛɛlac, ma anyaak kavool eecitɔ.
9 Mas a pomba, não achando lugar para pousar os pés, voltou para junto de Noé, na arca; porque as águas ainda cobriam a terra. Noé, estendendo a mão, pegou a pomba e a recolheu consigo na arca e a trouxe de novo para dentro da arca.
10 Ma aavi iinya torgɛrɛm. Itoon ni bodo yɛɛlac.
10 Noé esperou mais sete dias e de novo soltou a pomba fora da arca.
11 Mazi abada yɛɛlac yomana, anyaa boloyitot ci kiŋiroco colai otoga. Agawun ni Nowa izi maama kidicɛ loota.
11 À tarde, ela voltou a ele, trazendo no bico uma folha nova de oliveira. Assim Noé entendeu que as águas tinham baixado sobre a terra.
12 Ma amɔn bodo iinya torgɛrɛm, ma itoon yɛɛlac Enico alaŋaan yɛɛlac abada bodo.
12 Esperou mais sete dias e de novo soltou a pomba; ela, porém, já não voltou mais para ele.
13 Mazi akɔ een Nowa irkitowa eet tur lak tɔrkɔnɔm ki irkit codoi (601), iitene o oowu nyelowe wodoi, owodjai maama. Ɔkɔl ni Nowa kavool, ma acin maam awodjai.
13 Aconteceu que, no primeiro dia do primeiro mês do ano seiscentos e um, as águas que estavam sobre a terra secaram. Então Noé removeu a cobertura da arca e olhou, e eis que o solo estava enxuto.
14 Ma iinyaye ween eetom ki tiin torgɛrɛm (27) nyelowe ween ram, ɛvɛɛc lɔɔci kɔdɔk kak.
14 E, aos vinte e sete dias do segundo mês, a terra estava seca.
15 — ausente —
15 Então Deus disse a Noé:
16 — ausente —
16 — Saia da arca, você, a sua mulher, os seus filhos e as mulheres dos seus filhos.
17 Dunai buk kɛlɛk ki kibaali dook bitaala ka kivita kitirit loota zɛɛ ma adala looc dook.”
17 Faça sair também todos os animais que estão com você, tanto aves como gado, e todo animal que rasteja sobre a terra, para que povoem a terra, sejam fecundos e nela se multipliquem.
18 Uduna ni Nowa ki ŋaa onin kibeen lɔgɔz been ŋaa ugeec.
18 Saiu, pois, Noé, com os seus filhos, a sua mulher e as mulheres dos seus filhos.
19 Ma aduŋna kɛlɛgɛ ki kibaali dook kavoola. Ono ni gɔɔn kelegiti ceeni gɔn onin atobɔ.
19 E também saíram da arca todos os animais, todos os animais que rastejam, todas as aves e tudo o que se move sobre a terra, segundo as suas famílias.
20 Ɛtɛɛnya ni Nowa ŋinti ka kidiŋdiŋani Jook. Ma anyaa kɛlɛk ci abon diŋdiŋanito ki kibaali ci abon. Ma akɔ avaat nɔɔgɔ ŋaati ona ɛɛnyca niini ka kidiŋdiŋani Jook o.
20 Noé levantou um altar ao Senhor e, tomando de animais puros e de aves puras, ofereceu holocaustos sobre o altar.
21 Mazi acɔɔk Jooi cɔɔlil nico, atalɔ niini, ma anek ɛlɛ maany nɛ, “Alaŋ bodo kator looc been nɛɛn giye ci akati gerzitin ci eet ci deer. Mayo nuun ɛɛti ci deer anyak baabani ci gɛr o, alaŋ bodo kadica kaalyan ci arogi loota noko dook been nɛɛn ebaal kagɔɔnɛ rak e.
21 E o Senhor aspirou o aroma agradável e disse consigo mesmo: — Nunca mais vou amaldiçoar a terra por causa das pessoas, porque é mau o desígnio íntimo do ser humano desde a sua mocidade. Também nunca mais vou destruir todos os seres vivos, como fiz desta vez.
22 Akatai zin inoko ka kanyak ḏowɛn ki teedinɛt, ma anyak tagiz ki lɔɔlɔ, ma anyak waazin ki baalin.”
22 Enquanto durar a terra, não deixará de haver semeadura e colheita, frio e calor, verão e inverno, dia e noite.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Gênesis 8, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.