Gênesis 45
ZƆƆZ O JOOWO (MUR) vs NAA
1 Ɛtɛɛdɛ ni Josev ziniz ɔrɔɔt, bar alaŋ arɔɔŋ niini kutulu ŋaati acini gabara oginɛ nɔɔnɔ, ma anyek niini nɔɔgɔ kudunit bitaala, ka kaavtiyɔ niigi doon kɔkɔm eet oma ci aromɛ ki nɔɔgɔ, eeci arɔɔŋ niini kɔbɔrak gɔtɔnɔgi ɛlɛ.
1 Então José, não conseguindo se conter diante de todos os que estavam com ele, gritou: — Saiam todos da minha presença! E ninguém ficou com ele, quando José se deu a conhecer a seus irmãos.
2 Utulu ni Josev molowe ci alɛlɛ, makacin iziiyit ɔl o Masiro nɔɔnɔ, ma avɔ kaviyawa been Vɛɛro ole onin.
2 E levantou a voz em choro, de maneira que os egípcios o ouviam e também a casa de Faraó.
3 Ma anek Josev gɔtɔnɔgi nɛ, “Aneeta Josev nɛɛn nici. Ŋaan baaba arogi?”
3 E disse a seus irmãos: — Eu sou José. Meu pai ainda está vivo? E seus irmãos não lhe puderam responder, de tão assustados que ficaram diante dele.
4 Enek ni Josev nɔɔgɔ nɛ, “Izaktayaŋ ijonun ŋaato.” Mazi izaya, enek niini nɔɔgɔ nɛ, “Aneeta gotonu unooŋ Josev baal ataaleku Masir e nɛɛn nici.
4 E José disse aos seus irmãos: — Agora cheguem perto de mim. E eles chegaram. Então ele disse: — Eu sou José, o irmão de vocês, que vocês venderam para o Egito.
5 Má zin aŋolinu looc giye baal ataalinaŋ aneet e gaga, eeci bar da Jook nɛɛn ci agɔɔn gi nico o ka kitoonawan niini aneet igeet ɔɔwa ka kiiya kitirit ɔl magiza ŋina.
5 Agora, pois, não fiquem tristes nem irritados contra vocês mesmos por terem me vendido para cá, porque foi para a preservação da vida que Deus me enviou adiante de vocês.
6 Izi inoko irkitowa ci magizo idicai ram. Ŋaan zin ɛɛl irkitowa ci magizo een tur ɔɔwa.
6 Porque já houve dois anos de fome na terra, e ainda restam cinco anos em que não haverá lavoura nem colheita.
7 Itoonanan Jooi aneet igeet ɔɔwa ka kiiya kɛɛlawuŋ, ka korogit dɔlya ci dɔl ugooc.
7 Deus me enviou adiante de vocês, para que fosse conservado para vocês um remanescente na terra e para que a vida de vocês fosse salva por meio de um grande livramento.
8 Alaŋ een igeet nɛɛn ci itoonanaŋ aneet ŋina o, bar Jook nɛɛn o anyaanan aneet ŋina. Ma anyan kizi inyaa ci Vɛɛro, ka kabal loocok o Masiro dook ŋina.
8 Assim, não foram vocês que me enviaram para cá, e sim Deus, que fez de mim como que um pai de Faraó, e senhor de toda a sua casa, e como governador em toda a terra do Egito.
9 Inoko iyiiyit imiirte ɔɔtɔ ŋaati baaba ka ɔɔtɔ enektek nɔɔnɔ nɛ, Azi ŋɛɛrun o kazi Josev nɛ, Anyan Jooi aneet kabal looc o Masiro dook. Ijak zin Masir ŋaato kataman.
9 Voltem depressa para junto de meu pai e digam a ele: “Assim manda dizer o seu filho José: Deus me pôs por senhor em toda a terra do Egito. Venha para junto de mim; não demore.
10 Ija ka baak looce o kazi Gocen ka jɔŋɔzan. Luuga korge unun dook.
10 O senhor habitará na terra de Gósen e estará perto de mim — o senhor, os seus filhos, os filhos de seus filhos, os seus rebanhos, o seu gado e tudo o que lhe pertence.
11 Ŋaan kaku kazuunin naana ineet ŋaato. Inoko ŋaan ɛɛl irkitowa ci magizo een tur ɔɔwa. Alaŋ zin karooŋnyuŋ igeet akaranit ŋinaante.”
11 Ali eu o sustentarei, porque ainda haverá cinco anos de fome. Do contrário, acabará empobrecendo — o senhor, a sua casa e tudo o que lhe pertence.”
12 Ma anek bodo Josev gɔtɔnɔgi nɛ, “Inoko niiga dook been Bɛnjimɛn buk iiyeztaŋ aneet keen Josev nɛɛn.
12 José continuou: — Eis que vocês mesmos estão vendo, e meu irmão Benjamim vê também, que sou eu mesmo quem está falando com vocês.
13 Ɔɔtɔ zin uduktak baaba alaazɛt ci kanyei naana Masirɛ ŋina o. Oobtek nɔɔnɔ kaal ci acinu noko dook. Iyiiyit zin ka ɔɔtɔ uluuktai nɔɔnɔ kiiya ŋina.”
13 Anunciem a meu pai toda a minha glória no Egito e tudo o que vocês puderam ver. Vão depressa e tragam o meu pai para cá.
14 Enico otorkot niini gɔtɔni o kazi Bɛnjimɛn, ma alu. Ma alu buk Bɛnjimɛn ŋaati atorkodɔn.
14 E, lançando-se ao pescoço de seu irmão Benjamim, chorou. E, abraçado com ele, Benjamim também chorou.
15 Ma atorkot buk niini gɔtɔnɔgi dook, ma acoco nɔɔgɔ ŋalyamɔ ŋaati aluwi. Ma vurta ozooztek gɔtɔnɔgja nɔɔnɔ.
15 José beijou todos os seus irmãos e chorou, abraçado com eles. Depois, os seus irmãos falaram com ele.
16 Mazi akɔ arum mɔlɔyi o avuni gɔtɔnɔgi Josev Vɛɛro, atalɔ niini been alaat o miliny buk giye nico.
16 Fez-se ouvir na casa de Faraó esta notícia: “Chegaram os irmãos de José.” E Faraó e seus oficiais ficaram contentes com a notícia.
17 Ma anek Vɛɛro Josev nɛ, “Duwak gotonogu karyek kaal zigire ka kimiirtozek Kanan.
17 Então Faraó disse a José: — Diga aos seus irmãos que façam o seguinte: carreguem os animais e voltem para a terra de Canaã;
18 Anyek nɔɔgɔ kɔɔt kanyaakta baatunooŋ ki kɔrɔk dook kurtɛnta kivita ŋina. Ŋaan kaku kanyi naana nɔɔgɔ ŋinti abon abaai Masirɛ ŋina. Ma kanyi buk nɔɔgɔ dayiin ci alɛɛnɔ.
18 peguem o pai e as famílias de vocês e venham para junto de mim. Eu lhes darei o melhor da terra do Egito e vocês comerão a fartura da terra.
19 Duwak buk nɔɔgɔ kooti kavoolɛt o agurut jɔmanɛ ka kɔɔt kanyaaktai niigi baatunooŋ ki ŋaai kibeen dɔl o miliny.
19 — Ordene que façam também isto: levem da terra do Egito carretas para trazer os filhinhos e as mulheres de vocês; tragam o pai de vocês e venham.
20 Má anyi nɔɔgɔ kiinonit kaal ugeec ooŋnek looc liga, eeci kaal ci tiŋeere kanyi naana nɔɔgɔ Masirɛ ŋina o abon ɔrɔɔt kujukit kaal ci ooŋnek niigi looc ŋinaante o.”
20 Não se preocupem com as suas coisas, porque o melhor de toda a terra do Egito será de vocês.
21 Ɔɔtɔ ni utuguzɔ lɔgɔz o Jakob eci adawakɛ Vɛɛro nɔɔgɔ o. Anyek Josev nɔɔgɔ kavoolɛt o agurut jɔmanɛ been dayiin ci ka kadayit gɔla.
21 E os filhos de Israel fizeram assim. José lhes deu carretas, conforme a ordem de Faraó; também lhes deu mantimento para a viagem.
22 Ma anyek buk nɔɔgɔ dook rumanɛ ci colai. Maje Bɛnjimɛn anyek nɔɔnɔ zurtɛnɛn ceen eet tur lak iiyu (300) been rumanɛ ci colai een tur.
22 A cada um deles deu roupas novas, mas a Benjamim deu trezentas moedas de prata e cinco roupas novas.
23 Ma itoonek niini baatin zigire amɔtɔ ci akɔyɛkɛ nɔɔnɔ kaalyan o abona dook ci ataala niini mɛlɛgɛnyaye o Masiro. Bodo zigire ceen amɔtɔ atik niigi gora been ḏɔkɛn kibeen dayiin ci keronnyo.
23 Também enviou a seu pai dez jumentos carregados do melhor do Egito, e dez jumentas carregadas de cereais e pão, e mantimento para a viagem do pai.
24 Anyek ni niini gɔtɔnɔgi kɔtɔɔzɔ, ma ilot niini nɔɔgɔ calaŋ ayɔwɔ gɔla.
24 E despediu os seus irmãos. Ao partirem, disse-lhes: — Não briguem pelo caminho.
25 Ɔtɔɔzɔ ni niigi ɔɔtɔ ŋaati baatineeŋ Kananakti.
25 Então partiram do Egito e vieram à terra de Canaã, a Jacó, seu pai,
26 Ma avɔ anek niigi baatineeŋ nɛ, “Ŋaan Josev arogi. Nɔɔnɔ nɛɛn ci abal Masir o.” Bar aŋɛja Jakob, ma alaŋ arɔɔŋ kiziik zɔɔz cineeŋ o.
26 e lhe disseram: — José ainda vive e é governador de toda a terra do Egito. Com isto, o coração lhe ficou como sem bater, porque não podia acreditar no que diziam.
27 Mazi avɔ oobek niigi nɔɔnɔ kaal o aduwak Josev nɔɔgɔ, ma acin buk niini kavoolɛt ci itoonak Josev nɔɔnɔ Masirɛ o, abada nɔɔnɔ ziniz, ma agama zɔɔz nico.
27 Mas, quando eles lhe contaram tudo o que José havia falado e quando ele viu as carretas que José havia mandado para levá-lo ao Egito, o espírito de Jacó, o pai deles, reviveu.
28 Ma azi nɛ, “Ŋaan bar arogi ŋɛɛran Josev. Inoko zin koroga naana, ma katalnɛ. Abona zin kakɔ kacin naana nɔɔnɔ maŋaan kadaak o.”
28 E Israel disse: — Basta! O meu filho José ainda vive. Irei e o verei antes que eu morra.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Gênesis 45, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.