Gênesis 42
ZƆƆZ O JOOWO (MUR) vs BKJ
1 Mazi akɔ azii Jakob anyak Masira labi, enek niini ŋɛɛrigin nɛ, “Naa alaŋ atultulyu naa?
1 Ora, quando Jacó viu que havia trigo no Egito, Jacó disse a seus filhos: Por que ficais olhando uns para os outros?
2 Kazii azi ɔl nɛ, Anyak labi Masirɛ. Ɔɔtɔ ataalta labi ci kavu karogzi eleeti.”
2 E ele disse: Eis que eu ouvi que há trigo no Egito; descei para lá e comprai para nós dali, para que vivamos, e não morramos.
3 Itiŋgazɔ ni gɔtɔnɔgi Josev o baatin een amɔtɔ ɔɔtɔ Masirɛ ka kɔɔt kataalta labi.
3 E os dez irmãos de José desceram para comprar trigo no Egito.
4 Ma alaŋ anyek Jakob gɔtɔni Josev o yaatin kazi Bɛnjimɛn korkorit ki nɔɔgɔ, eeci aŋole niini karabɔŋ anyak gi ci gɛr agoononek nɔɔnɔ ŋinaante.
4 Mas a Benjamim, irmão de José, Jacó não enviou com seus irmãos, pois ele disse: Para que porventura não lhe aconteça alguma desgraça.
5 Orkorit ni lɔgɔz ci Jakob o kibeen ɔl oogi ci buk avɔ Masirɛ ka kɔɔt kataalta labi, eeci anyak Kanan tarjo ci appe ɔrɔɔt.
5 E os filhos de Israel vieram comprar trigo entre os que vieram, porque a fome estava na terra de Canaã.
6 Maje waanice Josev izi niini alaan ci looc o Masiro laadun, ma ataalek niini labi ɔl o avu loocowe dook. Ivita ni buk gɔtɔnɔgja, ma avu aloca ooti ŋaatin.
6 E José era o governador da terra, e era ele que vendia a todas as pessoas da terra; e os irmãos de José vieram, e se curvaram diante dele com sua face em terra.
7 Mazi acin Josev gɔtɔnɔgi, iiyez niini nɔɔgɔ, ma agɔɔn niini ɛlɛ kiyo alaŋ aga nɔɔgɔ o. Ma ajin nɔɔgɔ ŋaati aŋɔzyakɛ anek nɛ, “Avunu niiga ŋaaḏaŋ?”
7 E José viu seus irmãos, e ele os reconheceu, mas se fez de estranho para eles, e falou asperamente com eles. E ele lhes disse: De onde vindes? E eles disseram: Da terra de Canaã para comprar alimento.
8 Mayo nuun iiyezun Josev nɔɔgɔ o, alaŋ niigi iiyez nɔɔnɔ.
8 E José reconheceu seus irmãos, mas eles não o reconheceram.
9 Aada ni Josev wunozyak baal awunozinɛ akati nɔɔgɔ, ma aduwak nɔɔgɔ e. Ma anek nɔɔgɔ nɛ, “Eeginu roote ci avu arootu kutur cinaaŋ o ka ivita akatetu.”
9 E José lembrou-se dos sonhos que havia sonhado sobre eles, e lhes disse: Sois espiões. Viestes para ver a nudez da terra.
10 Abɛdɛkɛ niigi nɔɔnɔ anek nɛ, “Akɔm, Manygɔn. Alaŋ een nɛɛn. Kavuna kiyo buk ɔl dook ci avu ataal dayiin ŋaatun o.
10 E eles lhe disseram: Não, meu senhor, mas para comprar alimento vieram teus servos.
11 Naaga dook keegina gɔtɔn ci adoye baatinaaŋ. Alaŋ keegina roote. Keegina ɔl ci kabonana.”
11 Somos todos filhos de um homem; somos homens verdadeiros; teus servos não são espiões.
12 Bar anek Josev nɔɔgɔ nɛ, “Akɔm! Avunu ka ivita orootit kutur cinaaŋ o ka ivita akatetu.”
12 E ele lhes disse: Não, mas para ver a nudez da terra é que viestes.
13 Anek niigi nɔɔnɔ nɛ, “Manygɔn, keegina baale laadun naaga dook amɔnki ram. Keegina lɔgɔz ci eet codoi ṯɔr nɔkɔ looce o kazi Kanan. Gɔtɔna codoi baale adaawa, maje ceen tutur o aromɛ inoko o kibeen baatinaaŋ.”
13 E eles disseram: Teus servos são doze irmãos, os filhos de um homem na terra de Canaã. E eis que o mais jovem está hoje com nosso pai, e um não está.
14 Abɛdɛkɛ Josev nɔɔgɔ anek nɛ, “Abil kiyo kanekuŋ nɛ, Eeginu roote o.
14 E José lhes disse: Foi isso que eu vos falei, dizendo: Sois espiões.
15 Inoko zin karooŋ ka kicinawuŋ. Inoko kazooz naana ŋaati kitoonɛ zaar o alaan o adikir abal looc nico. Alaŋ niiga awoyu been nɛɛn zɛɛ ma akɔ aku gotonu cunooŋ een tutur o ŋina.
15 Por isto sereis provados: Pela vida de Faraó não saireis daqui, a não ser que vosso irmão mais jovem venha para cá.
16 Abon aavtiyu niiga dook ceeze o cabiinto ŋina, bar itoonit ŋaatunooŋ eet codoi ka kook kanyaa gotonu nice ka zin kiiya kicin naana mã aleemnyu didi. Mã alaŋ aku gotonu cunooŋ een tutur o, kagawuŋ koca didi eeginu roote.”
16 Enviai um de vós, e que ele traga vosso irmão, e vós sereis mantidos na prisão, para que vossas palavras sejam provadas, se há alguma verdade em vós. Ou senão pela vida de Faraó, verdadeiramente sois espiões.
17 Ma anyek niini nɔɔgɔ kaavtiyɔ ceeze o cabiinto iinya iiyu.
17 E ele os colocou todos juntos na prisão por três dias.
18 Mazi akɔ adicai iinya ceen iiyu noko, anyaaktak ɔl nɔɔgɔ Josev ma aku anek niini nɔɔgɔ nɛ, “Giye o kaŋolinɛ naana Jook, alaŋ karukuŋ igeet adaayit mã agoonu gi co.
18 E José lhes disse no terceiro dia: Fazei isto, e vivei, pois eu temo a Deus:
19 Mã eeginu ɔl ci abonanu didi, anycek gotonu codoi ŋaatunooŋ kacabɛ ŋina ka ceegi kooti labi ɔlɔ ka kɔɔt kɛɛlta ɔl magiza.
19 Se sois homens verdadeiros, deixai que um de vossos irmãos fique preso na casa de vossa prisão. Ide vós, levai trigo para a fome de suas casas,
20 Abon zin anyaakaŋ gotonu ceen tutur o ka kagawuŋ aleemnyu didi niiga zooze ci aduwanu o, ka zin calaŋ karukuŋ naana igeet adaayit.”
20 mas trazei-me vosso irmão mais jovem. Assim, vossas palavras serão verificadas, e vós não morrereis. E assim eles fizeram.
21 Ma anɔ niigi maany nɛ, “Icinit di! Akunaket piryakzɛt nici giye baal kagɔɔnɛkɛ naaga gɔtɔna onai Josev gi o gɛr e. Baale ma ilaleket niini ageet ka waan kotoŋit naaga nɔɔnɔ, bar alaŋ karɔɔŋ kiziiyit nɔɔnɔ been nɛɛn. Gi ci zin kapirnanɛ naaga inoko o nɛɛn.”
21 E eles disseram uns aos outros: Somos realmente culpados a respeito do nosso irmão, quando vimos a angústia da sua alma, quando nos implorou, e não o escutamos; por isso veio essa desgraça sobre nós.
22 Ma anek Robɛn gɔtɔnɔgi nɛ, “Kuduwayuŋ waanice igeet kanekuŋ nɛ, Má agooneku dole gi ci gɛr. Bar alaŋ aziiŋnaŋ. Inoko zin kipirta giye o adaayi niini.”
22 E Rúben lhes respondeu, dizendo: Não vos falei, dizendo: Não pequeis contra o menino, e vós não ouvistes? Por isso, eis que o seu sangue também é requerido.
23 Aje Josev azii kaal ci azɔɔz niigi o nɔkɔ. Maje niigi alaŋ aga azii Josev nɔɔgɔ o, eeci azɔɔz niigi zooze uneeŋ.
23 E eles não sabiam que José os entendia, pois ele falava com eles por meio de um intérprete.
24 Mazi akɔ azii Josev zoozok ci azɔɔzɔnɛ niigi o dook, ook bitaala, ma akɔ alu ŋinaante. Mazi akɔ abadaan niini ziniz, abada bodo, ma aku aŋɛra Simiyan, ma acap nɔɔnɔ azɛɛn nɔɔgɔ kɔrgɛna ŋina.
24 E ele se afastou deles, e chorou, e voltou a eles novamente, e falou com eles, e tomou deles Simeão, e o amarrou diante dos seus olhos.
25 Ma aricanek Josev ɔl ogin kibitizit kaboot ci gotonogin o labinɛ. Ma amiirɔnɛkɛ nɔɔgɔ guruc ugeec kaboote ugeec eecitɔ calaŋ niigi aga. Ma anyek niini buk nɔɔgɔ dayiin ci alɛɛnɔ ki nɔɔgɔ keronnye cineeŋ o.
25 Então José ordenou que enchessem de trigo seus sacos, e que devolvessem a cada homem seu dinheiro, a cada um em seu saco, e que lhes dessem provisão para o caminho. E assim lhes fizeram.
26 Aryek ni gɔtɔnɔgja kaboot ci labinu noko zigire ugeec, ma awɔ.
26 E eles carregaram os seus jumentos com trigo, e partiram dali.
27 Mazi avɔ oogin niigi baalin gɔla, ɔkɔl ɛɛti codoi ŋaatineeŋ kaboon arɔɔŋ ka kanyek zigir dayiin, ma bar ajowa guruc ogin kaboon otoga.
27 E quando um deles abriu o seu saco para dar forragem ao seu jumento na hospedaria, ele viu o seu dinheiro, pois eis que estava na boca do seu saco.
28 Ma awo niini gɔtɔnɔgi anek nɛ, “Abadayan guruca ogane. Kajowa kaboona eecitɔ.” Ivirit ni nɔɔgɔ zinzeeti ŋoliinta, ma ajinɔ anɔ nɛ, “Ma Jooi gitaz ci agooneket noko?”
28 E ele disse a seus irmãos: Meu dinheiro foi devolvido, e eis que está no meu saco. E o coração deles desfaleceu, e eles ficaram temerosos, dizendo uns aos outros: O que é isto que Deus nos fez?
29 Ɔtɔɔzɔ ni. Mazi avɔ arum baatineeŋ Jakob, oobtek niigi nɔɔnɔ kaal o agoononek nɔɔgɔ ŋinaante dook.
29 E eles vieram a Jacó, seu pai, à terra de Canaã, e lhe contaram tudo que lhes acontecera, dizendo:
30 Ma anek buk niigi nɔɔnɔ nɛ, “Alaani ci Masiro o azoozeket ageeta ŋɔzyanta gɛrzɛ, ma aneket nɛ, Keegina roote.
30 O homem, que é o senhor da terra, falou asperamente conosco, e nos tomou por espiões da terra.
31 Ma kabedeka naaga nɔɔnɔ kaneka nɛ, Alaŋ keegina roote. Keegina ɔl ci kabonana.
31 E lhe dissemos: Somos homens verdadeiros, não somos espiões;
32 Keegina baale naaga dook amɔtɔ ram. Keegina lɔgɔz ci eet codoi. Gɔtɔna codoi adaawa, maje ceen tutur o aromɛ ki baatinaaŋ Kananakti.
32 somos doze irmãos, filhos de nosso pai; um não está, e o mais jovem está hoje com nosso pai na terra de Canaã.
33 Bar abedeket alaani nici ageeta aneket nɛ, Alaŋ kagayuŋ naana igeet eeginu ɔl ci abonanu. Anycek eet codoi ŋaatunooŋ koromtewa ki aneet ŋina ka ceegi kooti labi ɔlɔ ka kɔɔt keela ɔl ci ka kakaranit neke.
33 E o homem, senhor da terra, nos disse: Por isto eu saberei que sois homens verdadeiros: Deixai um de vossos irmãos aqui comigo, e levai alimento para a fome de vossas famílias, e parti.
34 Ka zin ɔɔtɔ anyaaktayaŋ aneet gotonu ceen tutur o ka kiiya kicin. Mã agoonu nɔkɔ, kagawuŋ koca naana igeet alaŋ didi arootinu. Mazi didi tiŋeere kaku kacinuŋ naana igeet eeginu ɔl ci abonanu, kamiironekuŋ koca gotonu cunooŋ o, ma buk kanyuŋ koca igeet ivita gɔɔn ataalit kaal ŋina karabɔŋ ataalinu labak.”
34 Trazei-me vosso irmão mais jovem. Então eu saberei que não sois espiões, mas que sois homens verdadeiros. Assim eu vos entregarei vosso irmão, e negociareis na terra.
35 Mazi avɔ aara niigi labi kabootɛ, ojokta niigi dook guruc ugeec kabootɛ. Anyayit ni Jakob kibeen lɔgɔz cigin o dook ŋoliin giye nico.
35 E aconteceu que, quando eles esvaziaram seus sacos, eis que cada homem tinha o seu pacote de dinheiro no seu saco; e quando eles e seu pai viram os seus pacotes de dinheiro, ficaram temerosos.
36 Ma anek baatineeŋ nɔɔgɔ nɛ, “Arooŋnyaŋ dim aneet kokoloz dɔl cigan o dook? Josev ki Simiyan ɔɔt many, ma bodo inoko arooŋnyu ooti Bɛnjimɛn. Anyaakaŋ piryakzɛt nico nɔkɔ naa?”
36 E Jacó, seu pai, disse-lhes: Vós me privastes de meus filhos: José não está, e Simeão não está, e ainda quereis tomar Benjamim. Todas estas coisas estão contra mim.
37 Enek ni Robɛn baatin nɛ, “Mã alaŋ kabadanɛ Bɛnjimɛn, ŋaan arui lɔgɔz ogan een ram kadaayitɔ. Anyek nɔɔnɔ kaavu aziite can. Ŋaan kabadanɛ naana nɔɔnɔ.”
37 E Rúben falou com seu pai, dizendo: Mata meus dois filhos, se eu não o trouxer a ti. Entrega-o em minha mão, e eu o trarei para ti novamente.
38 Bar anek Jakob nɔɔnɔ nɛ, “Alaŋ ŋɛɛran orkoryu ki ineet. Adaak baale gɔtɔnnya o yaatin. Izi logo ci anyigjai dook nɛɛn niini. Inoko naana kanyata. Mã orkoryu, ma akɔ akunak nɔɔnɔ gi ci gɛrzɛ gɔla, arukan koca aneet baabani kadaak.”
38 E ele disse: Meu filho não descerá convosco, pois seu irmão está morto, e ele foi deixado só. Se alguma desgraça cair sobre ele no caminho em que fordes, então, com tristeza, levareis meus cabelos grisalhos à sepultura.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Gênesis 42, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.