Gênesis 37

ZƆƆZ O JOOWO (MUR) vs ARIB

Sair da comparação
ARIB Almeida Revisada Imprensa Bíblica
1 Ma amɛna Jakob abaak looce o kazi Kanan ŋaabaal abaai baatinɛ baale e.
1 Jacó habitava na terra das peregrinações de seu pai, na terra de Canaã.
2 Ceeni zin zɔɔz ci akati dɔl o Jakob.
2 Estas são as gerações de Jacó. José, aos dezessete anos de idade, estava com seus irmãos apascentando os rebanhos; sendo ainda jovem, andava com os filhos de Bila, e com os filhos de Zilpa, mulheres de seu pai; e José trazia a seu pai más notícias a respeito deles.
3 Maje Jakob arɛɛz Josev ɔrɔɔt kujuk lɔgɔz ogin oogi, eeci aritai niini waanu izɔi niini matuwoc. Ma arɔɔŋak niini nɔɔnɔ rum ci anyak golnya ci alina ɔrɔɔt.
3 Israel amava mais a José do que a todos os seus filhos, porque era filho da sua velhice; e fez-lhe uma túnica de várias cores.
4 Mazi acin gɔtɔnɔgja baatineeŋ arɛɛz Josev ɔrɔɔt kujuk nɔɔgɔ nɔkɔ, amartɔi niigi Josev ɔrɔɔt ɛlɛ calaŋ amici niigi ki nɔɔnɔ zinzeetine ci vɔɔr.
4 Vendo, pois, seus irmãos que seu pai o amava mais do que a todos eles, odiavam-no, e não lhe podiam falar pacificamente.
5 Ma baaline oman uwunozɛ Josev. Mazi akɔ aduwak niini gɔtɔnɔgi wunozyak nicoko, amartɔi niigi nɔɔnɔ ɔrɔɔt ɛlɛ.
5 José teve um sonho, que contou a seus irmãos; por isso o odiaram ainda mais.
6 Anek niini nɔɔgɔ nɛ, “Iziiyit di wunozyak ci kawunozei ce.
6 Pois ele lhes disse: Ouvi, peço-vos, este sonho que tive:
7 Bar kizik naaga dook katɛɛt labi mana. Ma iŋaaz kaŋaya ci labi ci kateedi naana o keelit jena tɔp. Ma avu aliya kaŋaya cugooc o cigan o, ma alocak nɔɔgɔ ooti.”
7 Estávamos nós atando molhos no campo, e eis que o meu molho, levantando-se, ficou em pé; e os vossos molhos o rodeavam, e se inclinavam ao meu molho.
8 Enektek ni gɔtɔnɔgja nɔɔnɔ nɛ, “Awaaŋ! Yo abaaban niina kizik katin een alaan cinaaŋ?” Amartɔi ni niigi nɔɔnɔ ɔrɔɔt ɛlɛ, eeci aduwak niini nɔɔgɔ wunozyak cigin o.
8 Responderam-lhe seus irmãos: Tu pois, deveras reinarás sobre nós? Tu deveras terás domínio sobre nós? Por isso ainda mais o odiavam por causa dos seus sonhos e das suas palavras.
9 Ma iitene oman uwunozɛ Josev bodo, ma aku anek gɔtɔnɔgi nɛ, “Kuwunozɛ bodo. Kizik kacin ii ki nyelok been monyony ceen amɔnki codoi aloca ooti aneeta ŋuma.”
9 Teve José outro sonho, e o contou a seus irmãos, dizendo: Tive ainda outro sonho; e eis que o sol, e a lua, e onze estrelas se inclinavam perante mim.
10 Ma aduwak buk niini wunozyak cigin noko baatin, bar agernyek baatinɛ nɔɔnɔ, ma anek nɛ, “Wunoza nici akati kɛŋ cinɛ naa? Yo abaaban kizik katin naana ki yaatun kibeen gotonogu kavunakin ineet, ma kalocana ooti ŋaatun?”
10 Quando o contou a seu pai e a seus irmãos, repreendeu-o seu pai, e disse-lhe: Que sonho é esse que tiveste? Porventura viremos, eu e tua mãe, e teus irmãos, a inclinar-nos com o rosto em terra diante de ti?
11 Enico anyaktek Josev gɔtɔnɔgja tɛl ɔrɔɔt ɛlɛ, maje baatinɛ azooni zɔɔz nico ziniza.
11 Seus irmãos, pois, o invejavam; mas seu pai guardava o caso no seu coração.
12 Ma iitene oman ooti gɔtɔnɔgi Josev ɛɛza ŋaati ajɔŋɔz Cekam.
12 Ora, foram seus irmãos apascentar o rebanho de seu pai, em Siquém.
13 Enek ni Jakob Josev nɛ, “Karooŋnyin bitɔ Cekama ŋaao owawi gotonogu ɛɛza.”
13 Disse, pois, Israel a José: Não apascentam teus irmãos o rebanho em Siquém? Vem, e enviar-te-ei a eles. Respondeu-lhe José: Eis-me aqui.
14 Ma anek baatinɛ nɔɔnɔ nɛ, “Bitɔ ka cin gotonogu mã aavtiz yaak, ka buk cin mã ɛɛl ɛɛzana dook tɔ. Mazi ook icinu nɔɔgɔ, bada ka ija duwayan.” Itiŋa ni niini ŋaao abaai niigi kazi Ebiron ka kook Cekama ŋaao owawi gɔtɔnɔgja ɛɛza.
14 Disse-lhe Israel: Vai, vê se vão bem teus irmãos, e o rebanho; e traze-me resposta. Assim o enviou do vale de Hebrom; e José foi a Siquém.
15 Mazi akɔ arum Josev Cekam, icinun ɛɛti oman nɔɔnɔ ŋaati olla awɔyi anoti ḏoritot kɛŋ, ma ajin ɛɛti nici nɔɔnɔ anek nɛ, “Arooŋ dim naa?”
15 E um homem encontrou a José, que andava errante pelo campo, e perguntou-lhe: Que procuras?
16 Ɛbɛdɛkɛ ni niini nɔɔnɔ enek nɛ, “Karooŋ gɔtɔnɔga cigan owa ɛɛza ŋina. Duwayan da mã aga ŋinti aavtizɛ.”
16 Respondeu ele: Estou procurando meus irmãos; dize-me, peço-te, onde apascentam eles o rebanho.
17 Anek ɛɛti nici nɔɔnɔ nɛ, “Ɔtɔɔzɔ inoko. Kazii uyene nɔɔgɔ anɔ nɛ, Kɔɔtɔ ŋaao kazi Dozan.” Iviri ni Josev gɔtɔnɔgi zooc zɛɛ ma akɔ ajowa nɔɔgɔ ŋaati kazi Dozan noko.
17 Disse o homem: Foram-se daqui; pois ouvi-lhes dizer: Vamos a Dotã. José, pois, seguiu seus irmãos, e os achou em Dotã.
18 Bar mazi acina niigi nɔɔnɔ rɛɛna, otoŋomit gi ci ka kurukti nɔɔnɔ kadaak.
18 Eles o viram de longe e, antes que chegasse aonde estavam, conspiraram contra ele, para o matarem,
19 Anɔ nɛ, “Eet o wunozyawu nɛɛn ci aku neke.
19 dizendo uns aos outros: Eis que lá vem o sonhador!
20 Ivita kɔɔtɔ kuruyit nɔɔnɔ kadaak, ma kajukek ṯuuk ci akɔm maam. Ŋaan kavɔ kanek ɔl nɛ, Uruk nɔɔnɔ kelegiti ci mooti kadaak. Ka di kicinit gitaz ci aku wunozyaye cigin o.”
20 Vinde pois agora, matemo-lo e lancemo-lo numa das covas; e diremos: uma besta-fera o devorou. Veremos, então, o que será dos seus sonhos.
21 Mazi azii Robɛn gi nico, orooŋun niini gɔl ci ɛɛlanɛ Josev. Ma anek gɔtɔnɔgi nɛ, “Kotoŋit nɔɔnɔ calaŋ karuk kadaak.
21 Mas Rúben, ouvindo isso, livrou-o das mãos deles, dizendo: Não lhe tiremos a vida.
22 Bar olla kujuktek nɔɔnɔ ṯuuk korok nɔkɔ.” Aduwa niini zɔɔz nico o, eeci arɔɔŋ ka tedec kabada kiiya kaara nɔɔnɔ ṯuuwa ka kanyek nɔɔnɔ kimiire kook ŋaati baatineeŋ.
22 Também lhes disse Rúben: Não derrameis sangue; lançai-o nesta cova, que está no deserto, e não lanceis mão nele. Disse isto para livrá-lo das mãos deles, a fim de restituí-lo a seu pai.
23 Mazi akɔ arum Josev gɔtɔnɔgi, uburuca niigi nɔɔnɔ rum onin alina.
23 Logo que José chegou a seus irmãos, estes o despiram da sua túnica, a túnica de várias cores, que ele trazia;
24 Ma avɔyi nɔɔnɔ ɛlɛ, ma avɔ ajukek ṯuuk ci akɔm maam.
24 e tomando-o, lançaram-no na cova; mas a cova estava vazia, não havia água nela.
25 Mazi avɔ aavtiz loota ka kadaktɔ, icinit niigi tajɛr ci modɛn o kazi Ismayil ɛɛrɔna looce o kazi Gilid avu avɔ Masirɛ. Atik niigi nyakalɛtɛ zooye kibeen karkarɛt.
25 Depois sentaram-se para comer; e, levantando os olhos, viram uma caravana de ismaelitas que vinha de Gileade; nos seus camelos traziam tragacanto, bálsamo e mirra, que iam levar ao Egito.
26 Enek ni Juda gɔtɔnɔgi nɛ, “Inoko gitaz ci kajowa ŋaati kamonyi gɔtɔna cinai noko naaga maany kadaak, ma karɔɔt?
26 Disse Judá a seus irmãos: De que nos aproveita matar nosso irmão e encobrir o seu sangue?
27 Kɔɔtɔ bar kataaltɔi nɔɔnɔ ole ci kazi Ismayil noko. Alaŋ aganɔ ŋaati karui naaga maany nɔɔnɔ kadaak, eeci niini gɔtɔna ona biyetu ɛlɛ.” Agamta ni gɔtɔnɔgja zɔɔz nico, maje Robɛn aziitɔ.
27 Vinde, vendamo-lo a esses ismaelitas, e não seja nossa mão sobre ele; porque é nosso irmão, nossa carne. E escutaram-no seus irmãos.
28 Mazi avɔ arum tajɛra nicigi ŋinti ona aavtiyɛ niigi o, aarta gɔtɔnɔgja nɔɔnɔ ṯuuwa, ma ataalek nɔɔnɔ tajɛr nicoko zurtenene ceen eetom. Ooti tajɛra nicigi nɔɔnɔ Masirɛ.
28 Ao passarem os negociantes midianitas, tiraram José, alçando-o da cova, e venderam-no por vinte siclos de prata aos ismaelitas, os quais o levaram para o Egito.
29 Mazi akɔ abadaak Robɛn ṯuuk, ajowa Josev iziitɔ ṯuuwa. Ɛrɛɛc ni niini rumanɛ ogin ŋaati aluwi gɔtɔni.
29 Ora, Rúben voltou à cova, e eis que José não estava na cova; pelo que rasgou as suas vestes
30 Ma amiironek gɔtɔnɔgi, ma akɔ anek nɛ, “Izii dole ṯuuwa tɔ. Ka yo kutugu ku?”
30 e, tornando a seus irmãos, disse: O menino não aparece; e eu, aonde irei?
31 Otodoŋit ni niigi bawot, ma agoonek rum o Josev biye.
31 Tomaram, então, a túnica de José, mataram um cabrito, e tingiram a túnica no sangue.
32 Ooti ni niigi rum ŋaati baatineeŋ, ma avɔ alaba nɔɔnɔ anek nɛ, “Kajowana rum nico ḏorta. Yo alaŋ een rum o ŋɛɛrun gi?”
32 Enviaram a túnica de várias cores, mandando levá-la a seu pai e dizer-lhe: Achamos esta túnica; vê se é a túnica de teu filho, ou não.
33 Iiyez ni niini rum, ma azi nɛ, “Ii, nɔɔnɔ nɛɛn. Uruwun bai inoko kelegiti ŋɛɛran Josev, ma aŋodotan nɔɔnɔ.”
33 Ele a reconheceu e exclamou: A túnica de meu filho! uma besta-fera o devorou; certamente José foi despedaçado.
34 Ɛrɛɛc ni Jakob rumanɛ ogin, ma aborcek rumanɛ ci zɔrzɔr luwanto, ma atik ciiroc ɔɔwa. Ma alu daayiz ci ŋɛɛrin o iinya ci meelik gɛr.
34 Então Jacó rasgou as suas vestes, e pôs saco sobre os seus lombos e lamentou seu filho por muitos dias.
35 Ma azoozek nɔɔnɔ lɔgɔz oginɛ been bɛɛnyigin dook, bar alaŋ azii niini nɔɔgɔ. Azi niini nɛ, “Abon kalu ŋɛɛran nɔkɔ zɛɛ ma kadaai imin.” Ma alu didi niini ŋɛɛrin iinya dook nɔkɔ.
35 E levantaram-se todos os seus filhos e todas as suas filhas, para o consolarem; ele, porém, recusou ser consolado, e disse: Na verdade, com choro hei de descer para meu filho até o Seol. Assim o chorou seu pai.
36 Maje Masirɛ ŋinaante ɔɔt ataaltek tajɛra Josev eet ci kazi Potivar ceen alaan ci ɔl o abɛk ceez o alaan o adikir kazi Vɛɛro.
36 Os midianitas venderam José no Egito a Potifar, oficial de Faraó, capitão da guarda.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Gênesis 37, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.